่เวลาสอบผ่านพ้นไปด้วยดี
ทั้งห้าคนออกมาจากห้องสอบในเวลาไล่เลี่ยกันพิมพิมลออกมาเป็คนสุดท้าย ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเหมือนภารกิจที่หนักหน่วงผ่านพ้นไปเสียที หลังจากอ่านหนังสือหนักๆ มาแรมเดือน
"เฮ้อ! โล่งมากเลย ผ่านไปสักทีนะกับการสอบ"พิมพิมลทำท่าบิดี้เี
แป้งพราว และพิม ออกมาส่งนัทกับเชนขึ้นรถแท็กซี่ สามสาวโบกมือบ๊ายบายให้กับสองหนุ่ม ที่กำลังเดินทางไปสถานีขนส่งเพื่อไปต่อรถเดินทางกลับบ้านที่สมุทรปราการ
"แม่พิมส่งใครมารับเหรอจ๊ะ"พราวเอ่ยถามพิมพิมลอีกครั้งเนื่องจาก่เช้ายังไม่ได้รับความกระจ่าง
"แม่บอกว่าเป็พี่วัฒน์ พี่ชายที่เคยเล่นด้วยกันสมัยตอนเด็กๆ น่ะจ้ะ อยู่บ้านสวนติดกัน"
"ไว้ใจได้รึเปล่าพิม" แป้งถามด้วยความเป็ห่วง
"พิมไม่ได้เจอพี่เขามาเป็ 10 ปีแล้วน่ะสิเขาไปเรียนที่อเมริกา " แม้ปากจะพูดไปแบบนั้นแต่สีหน้าและแววตากลับมีความน้อยใจอะไรบางอย่างที่ปกปิดเอาไว้ไม่มิดทำให้แป้งและพราวจับสังเกตได้จากแววตาของเพื่อนสาว
"แต่พี่เขาจำหน้าพิมได้ใช่มั้ย" พราวถามอีกหน เพราะยังทะแม่งๆ อะไรบางอย่าง หรือนี่อาจจะเป็คนในใจของพิมหรือเปล่านะที่ไม่ยอมคบใครสักที อาจเป็คนนี้หรือเปล่าที่ทำให้เพื่อนของตนเดินหน้าไม่ได้ชักอยากจะเห็นหน้าซะแล้วสิ
"พิมโทรหาแม่อีกครั้งดีมั้ย"พิมพิมลมองเพื่อนสาวทั้งสองคนเพื่อขอความคิดเห็น
"เราว่าดีนะ โทรเลยพิม" แป้งรีบพูดทันที พราวก็พยักหน้าเห็นด้วย
พิมพิมลหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าสะพายเตรียมโทรหาแม่ ก็มีสายเรียกเข้าทันที เป็เบอร์ที่ไม่ได้บันทึกไว้
"ฮัลโหล สวัสดีค่ะ"
[ใช่น้องพิมมั้ยครับ]
"ใช่ค่ะ นั่นใครเหรอคะ?"
[พี่วัฒน์เองครับเอ่อ... ตอนนี้น้องพิมอยู่ตรงไหน พี่เข้ามาในซอยหลังมหาวิทยาลัยแล้วนะ]
"พิมอยู่หน้าหอพัก หลังมหาวิทยาลัยค่ะ"
[ อ๋อ... เห็นแล้วครับ]
หลังจากคนในสายกดวางพิมพิมลก็หันหน้ามองไปทางถนนก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งขับเข้ามาใกล้ๆ กับที่ตนและเพื่อนๆ ยืนอยู่พอดี
ชายหนุ่มบนรถรีบเปิดประตูลงมาพร้อมกับเดินเข้ามาหาตรงที่สามสาวยืนอยู่
เมื่อเห็นเขายืนแบบเต็มตัวความสูงประมาณ ร้อยแปดสิบเิเ ใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพับแขนเสื้อขึ้นมา่ข้อศอก เผยให้เห็น่แขนที่ขาว รับกับนาฬิกาข้อมือสีดำใส่กางเกงแบบเป็เนื้อผ้าสีครีม มองไล่ขึ้นไปบนใบหน้าคมสันที่ขาวออร่าจมูกโด่ง ปากสีสวยได้รูปรับกับจมูกโด่งๆ นั้นส่งยิ้มหวานมาแบบเต็มพิกัด ทำเอาพิมพิมลใจเต้นแรง ตึกตัก ตึกตักแทบจะทะลุออกมาจากอก
แป้งและพราวอุทานออกมาพร้อมกันเบาๆ
"ว้าว หล่อจังเลย!"
ทำเอาพิมพิมลที่ยืนอ้าปากค้างหลุดจากภวังค์ทันที พร้อมเอ่ยออกมาเบาๆ
"พี่วัฒน์!"
แป้งและพราวต่างสะกิดพิมพิมลทันที
"นี่น่ะเหรอพี่วัฒน์ทำไมหล่อเหมือนพระเอกเกาหลีจังเลยพิม"พราวกระซิบถาม
คำพูดนั้นของพราวทำเอาภัควัฒน์ยิ้มออกมาทันทีด้วยความเขิน เขาแก้เขินด้วยการเกาท้ายทอยเบาๆ
แป้งและพราวรีบยกมือสวัสดีชายหนุ่มทันทีทำเอาพิมพิมลต้องรีบยกมือสวัสดีตามไปด้วยอีกคน
"สวัสดีครับ ผมชื่อภัควัฒน์ครับ เรียกพี่วัฒน์ก็ได้นะ"ชายพูดแนะนำตนเองและส่งยิ้มให้
"นี่แป้งและพราวค่ะ เพื่อนของพิมเองกำลังรอทางบ้านมารับเหมือนกัน"พิมแนะนำเพื่อนๆ ให้เขารู้จัก
แป้งและพราวยิ้มพร้อมมองชายหนุ่มจนตาหยี
"กลับก่อนก็ได้นะพิม พ่อพราวใกล้จะถึงแล้วล่ะ"
"อืม... งั้นพิมกลับก่อนนะ เดี๋ยวค่อยโทรคุยกัน"
"อืม โอเค" แป้งและพราวพยักหน้าให้กับเพื่อนสาว
ภัควัฒน์อาสายกกระเป๋าเสื้อผ้าของพิมพิมลไปเก็บที่ท้ายรถทันทีความหล่อบวกกับความทะมัดทะแมง ทำเอาสามสาว ใจเต้นตุบตับไม่เป็จังหวะกันเลยทีเดียว
"พิมกลับแล้วนะ บ๊ายบายจ้ะ" พิมพิมลพูดและโบกมือลาเพื่อนๆ ของตน ภัควัฒน์เปิดประตูรถรอ พร้อมกับส่งยิ้มลาสองสาว
"เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะจ๊ะ" แป้งและพราวกล่าวพร้อมโบกมือให้พิมพิมล
เมื่อรถยนต์คันหรูเคลื่อนออกไปพราวและแป้งต่างมองหน้ากันเพราะความสงสัย
"หรือว่า....พิมจะแอบมีแฟนแล้วแต่ไม่บอกพวกเรา"แป้งพูดออกมาด้วยสีหน้าสงสัย
"พราวว่าต้องมีอะไรแน่ๆ จู่ๆ ก็มีหนุ่มหล่อโผล่มารับพิมแบบนี้มันน่าสงสัยนะ แป้งว่ามั้ย"
"ยิ่งกว่าน่าสงสัยอีกพราว พิมไม่เคยบอกเลยว่ามีพระเอกเกาหลีเป็เพื่อนบ้านเกาหลีเกาใจสุดๆ อร้าย อิจฉาพิมจังเลยเนี่ย"แป้งทำหน้าฟิน คิดถึงพระเอกเกาหลีคนหนึ่งที่เธอคลั่งไคล้ และติดตามผลงานของเขาตลอดทั้งสองคนมองตามรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนออกไปจนลับสายตา
บรรยากาศบนรถที่พิมพิมลนั่งอยู่ในขณะนี้มีแค่เสียงเพลงที่เขาเปิดคลอเบาๆ พิมพิมลไม่กล้าที่จะหันไปมองเขาด้วยซ้ำเพราะเมื่อกี้ที่เจอตัวจริงเขาในรอบหลายปีเธอก็แทบจะหมดแรงความหล่อของเขามีพลังทำลายล้างสูงมาก จะมองมุมไหนก็ดูดีไปหมดพิมพิมลปรายตาไปมองแขนของเขาที่กำลังขับรถอยู่ ยิ่งใจสั่นไหวผิวเขาขาวมากกว่าเธออีก ใช้อะไรบำรุงกันนะ เธอรีบเก็บสายตากลับมามองโฟกัสที่ถนนเหมือนเดิมบีบมือตัวเองเพื่อเก็บอาการประหม่า ภัควัฒน์เห็นเธอนั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จาก็ชำเลืองมองและอมยิ้ม สาวน้อยตัวเล็กๆ ในวันนั้นเติบโตเป็สาวสวยสะพรั่งในวันนี้ แม้จะไม่ได้เจอกันหลายปีแต่เขาก็จำเธอได้ไม่ลืมเลือน ภาพเธอกับเขาในสมัยเด็กๆ ยังชัดเจนในความทรงจำเสมอใน่เวลาที่เขาอยู่ต่างประเทศในเวลาที่เหงาก็ยังมีภาพถ่ายจากเมืองไทยส่งไปให้ดูแทนความคิดถึง ภาพสาวน้อยที่ค่อยๆ เติบโตเป็สาวในทุก่วัยแม้เขาจะไม่ได้อยู่กับเธอที่นี่ แต่เธอก็เป็เพียงหนึ่งเดียวในใจของเขาความรู้สึกผูกพันกันมาั้แ่เด็ก แปรเปลี่ยนเป็ความรู้สึกอีกรูปแบบหนึ่งได้จนพื้นที่ในหัวใจของเขาไม่มีที่ว่างให้คนอื่นเลยและการที่เขากลับมาที่นี่ก็เป็เพราะความ้าของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วย ทุกสิ่งทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เขาหวังเพียงอย่างเดียวว่า ขอให้เธอใจตรงกันกับเขา
เขาหันไปมองพิมพิมลที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาสำรวจใบหน้าหวานๆ ของเธอแม้จะมองจากด้านข้างก็ยังสวยจนแทบไม่อยากละสายตาสิ่งที่เขาอยากจะรู้จากเธอมากที่สุดในตอนนี้คือ เธอกำลังคบหาดูใจกับใครอยู่หรือไม่แต่ก็ทำได้เพียงแค่ต้องเก็บไว้ในใจหากถามออกไปในตอนนี้ที่เพิ่งพบเจอกันได้ไม่กี่นาที ก็คงจะเสียมารยาทมากๆ ภัควัฒน์แอบมองหญิงสาวเป็ระยะแอบสำรวจรูปร่างหน้าตาของเธออย่างเงียบๆ
หญิงสาวก็ไม่กล้าเอ่ยถามอะไรออกไปทำได้แค่มองออกไปนอกตัวรถ มองการสัญจรบนท้องถนน ใน่เวลาเช่นนี้ รถเริ่มมากขึ้นเพราะเป็่เวลาเลิกงาน เมื่อรถติดไฟแดง เธอจึงหันหน้าไปมองเขาอีกครั้งทั้งสองคนสบสายตากันโดยบังเอิญ ทำให้พิมพิมลต้องเอ่ยถามออกมา
"พี่วัฒน์กลับมาั้แ่เมื่อไรคะ?"
"กลับมาได้หนึ่งเดือนแล้วล่ะ"
"อ๋อ...ค่ะ"
ถามได้เพียงประโยคเดียวแค่นั้นเธอก็ต้องหันหน้าหนีเขาไปนอกรถอีกครั้งเพราะการได้สบสายตากับเขาในเวลานี้มันช่างยากเสียเหลือเกินต่างฝ่ายต่างเงียบไม่มีใครพูดอะไร ช่างผิดกับสมัยเมื่อยังเป็เด็ก เธอคนนี้ต่างจากเด็กหญิงตัวน้อยๆ คนนั้นที่พูดเป็ต่อยหอยคิดแล้วก็น่าขำ ทำไมจะต้องคอยหลบสายตาเขาด้วยเพราะเขาก็คงจะเป็พี่วัฒน์ของเธอคนเดิมนั่นแหละ คิดถึงเขามากไม่ใช่เหรอพิมพิมลเวลานี้เขาก็อยู่ตรงนี้แล้วไง....
3K
![[จบ] เขียนรักใหม่ด้วยหัวใจดวงเดิม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717754265_67667408.webp)
