Warning เตือนให้รู้ว่ารัก [มี E-book]

หมับ”อย่ามาแตะตัวฉัน!” ฉันนอนหอบหายใจแรงอยู่บนเตียงใหญ่ ดึงผ้าห่มเข้าหาตัวแน่นกว่าเดิม พยายามดึงข้อมือออกจากมือใหญ่ของคิริวที่จับเอาไว้แน่น เขานอนตะแคงเอามือท้าวหัวตัวเองไว้มองหน้าฉันที่นอนหันหลังให้เขานิ่งอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน หลายชั่วโมงที่คิริวทำเรื่องบ้าๆกับฉันจนเรี่ยวแรงฉันหายไปหมด“หันมา” มือใหญ่ยังคงจับข้อมือฉันไว้แล้วออกแรงดึงจนฉันต้องหันหน้าไปหาเขา ฉันเงยหน้าสบตากับคิริวอย่างโกรธเคืองที่เขาทำเรื่องแบบนั้นกับฉัน นั่นมันครั้งแรกของฉันนะ! อยากจะร้องไห้แต่คิดไปคิดมาก็ไม่อยากเสียน้ำตาให้กับคนอย่างเขาเลยให้ตายเถอะ! “ไปให้พ้น” “หึ ทำเป็นไล่ เมื่อกี้ยังครางเสียงดังอยู่เลย” “ทุเรศ!” ฉันกัดริมฝีปากตัวเองเพื่อระงับอารมณ์โกรธที่กำลังขาดผึ่ง คิริวยังคงทำหน้าเรียบเฉยเหมือนเขาไม่ได้พูดอะไรบ้าๆออกมา ตุบ!ฉันหยิบหมอนข้างๆขว้างใส่หน้าคิริวแรงๆ เขามองหมอนที่ตกอยู่ด้านหน้าแล้วหันมาส่งสายตาดุดันน่ากลัวมาให้ฉัน จากที่ฉันมีความกล้าขว้างหมอนใส่เขาเพราะความโกรธ แต่พอเห็นสายตาที่คิริวกำลังมองมาฉันกลับรีบลุกขึ้นนั่งขยับตัวถอยห่างจากเขาทันที ”จะถอยไปไหน””อย่าเข้ามานะ!” ฉันถอยจนมาอยู่ชิดขอบเตียงอีกฝั่ง มือก็ดึงผ้าห่มมาแนบชิดตัวมากขึ้นกว่าเดิม “อวดดีนักใช่มั้ย” หมับ! “อ้ะ นายอย่าทำอะไรฉันนะ!” คิริวดึงข้อมือฉันแล้วดึงเข้าหาตัวจนหน้าฉันทิ้มกับแผงอกที่มีแต่มัดกล้ามแข็งแรงของเขา ฉันรีบเอามือดันออกทันที“จะนอนดีๆหรือจะให้ฉันทำต่อ” ฉันเงยหน้ามองคิริวอย่างสงสัย “ทำ..ทำอะไร” ”...” คิริวไม่ตอบแต่เอามือล้วงเข้ามาในผ้าห่มที่ฉันกับเขากำลังห่มอยู่แล้วมือใหญ่ของเขาก็สัมผัสกอบกุมจุดเสียวกลางกายของฉัน นิ้วยาวลูบขึ้นลงตรงร่องฉ่ำแฉะที่บวมแดงอยู่อย่างรวดเร็วจนฉันตกใจสะดุ้งรีบเอามือมาจับยึดแขนแข็งแรงของคิริวให้เขาหยุดนิ่งไว้แน่น “นะ..นอนแล้ว ฉันจะนอนแล้ว” ฉันรีบบอกเขาเสียงสั่น“นอนสิ” “อื้อ นาย..อย่า!” คิริวดันนิ้วยาวของเขาเข้ามาในร่องฉ่ำแฉะของฉันเล็กน้อยฉันพยายามจับยึดแขนแข็งแรงของเขาเอาไว้ไม่ให้ขยับแต่แรงของคิริวเยอะเกินไป เขาดันนิ้วเข้ามาจนสุดแล้วแช่ค้างไว้ “หึ ตอดแรงดี” ฉันไม่รู้ว่าต้องทำหน้าแบบไหนเมื่อคิริวสบสายตากับฉันแล้วพูดคำนั้นออกมา มันหน้าอายจนต้องหันหน้าหนีไปอีกทาง หัวใจก็เต้นแรงจนสับสนไปหมด “อะ..เอาออกไป อื้อ“ คิริวงอนิ้วยาวที่อยู่ภายในร่องของฉัน มันรู้สึกแปลกๆจนฉันต้องจิกเล็บลงไปที่แขนแข็งแรงของเขาแรงๆ “ทีหลังอย่าอวดดี” เขาค่อยๆดึงนิ้วออกช้าๆ ฉันสูดลมหายใจเอาอากาศเข้าปอดทันที คิริวลุกขึ้นแล้วหยิบกางเกงยีนที่หล่นอยู่ข้างเตียงขึ้นมาสวม ยังดีนะที่เขาสวมบ็อกเซอร์อยู่ไม่งั้นฉันเป็นตากุ้งยิงแน่ๆ ฉันรีบหันหน้าหนีไปอีกทางทันทีที่คิริวมองมาทางฉัน “มองอะไร รีบๆออกไปสักที อื้อ!” เขาเอามือมาดึงท้ายทอยฉันให้หันไปหาเขาแล้วก้มลงมาประกบปากฉันด้วยความรวดเร็วจนฉันตั้งตัวไม่ทัน คิริวดูดดึงลิ้นฉันไปมาอย่างเร่าร้อนแล้วขบกัดริมฝีปากล่างฉันเบาๆ ก่อนจะผละออก”อวดดีแบบนี้ให้ได้ตลอดล่ะ” ฉันได้แต่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปทางประตูอย่างโกรธเคือง เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับฉันที่ล้มตัวลงนอนแล้วความคิดในหัวก็ตีกันจนยุ่งไปหมด ยังสับสนและสงสัยไม่หายว่าคิริวจะทำกับฉันแบบนี้เพื่ออะไร อยากร้องไห้ให้กับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นแต่มันก็ร้องไม่ออก คนอย่างลาน่าจะมาเสียน้ำตาให้คนที่ทำเรื่องบ้าบอแบบนั้นไม่ได้! คิดซะว่าทำบุญทำทานให้คนอดอยาก ถ้าฉันเสียตัวเขาก็เสียตัวเหมือนกันนั่นแหละ วินวินกันทั้งคู่ เอ้อ พอคิดแบบนี้ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย อย่าคิดว่าฉันจะทำตัวเป็นนางเอกร้องไห้ฟูมฟายนะไอ้บ้าคิริว!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วินวิน [1]

นิยายแนะนำ

Warning เตือนให้รู้ว่ารัก [มี E-book]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

วินวิน [1]

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้