แสงแดดเริ่มส่องแสงแยงเข้าไปที่ดวงตาทำให้นอสตื่นขึ้นมา หลังจากที่เผลอสลบล้มลงไปกับพื้นเมื่อ่กลางคืนที่ผ่านมา
“แย่แล้ว เราเผลอสลบไปนานแค่ไหนแล้วต้องรีบไปดูแกนเวทย์ของเ้าฮันนี่แบร์แล้วสิ คงจะไม่ซวยโดนพวกสัตว์อื่นขโมยไปหรอกใช่ไหม”
นอสรีบลุกขึ้นอย่างเร่งรีบเมื่อนึกถึงแกนเวทย์ของฮันนี่แบร์ที่อุตส่าห์ทุ่มสุดตัวเพื่อให้ได้มานั้นอาจจะหายไป แต่เมื่อไปดูนอสก็รู้สึกโล่งใจเพราะศพของฮันนี่แบร์ยังอยู่ในสภาพเดิม เห็นอย่างนั้นนอสจึงเดินไปที่หัวของอันนี่แบร์เพื่อจะเอาผลึกแกนเวทย์ออกมา
“อ้าว มีดของฉันมันหักไปั้แ่เมื่อตอนนั้นแล้วนี่ แล้วจะเอามีดที่ไหนผ่าเอาผลึกออกมาล่ะ”
นอสนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเขายืมดาบของซิทมาจัดการปลิดชีพเ้าหมีั์ตัวนี้
นอสรีบเดินออกมาหาซิทที่กำลังสลบอยู่ยังไม่ได้สติ
“นี่ซิทตื่นๆ!!ฉันขอยืมดาบนายอีกทีดิฉันต้องผ่าเอาผลึกเวทย์ออกมา เฮ้!”
นอสสั่นซิทอย่างรุนแรง ในที่สุดซิทก็ตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือเล็กน้อยก่อนจะได้สติแล้วหยิบดาบออกมาจากกระเป๋ามิติของตัวเอง
นอสมองไปที่กระเป๋ามิติที่อยู่ในรูปแบบของแหวนที่ซิทใส่อยู่ทำให้นอสรู้ได้ทันทีว่าซิทต้องเป็ลูกคุณหนูสุดร่ำรวยจากดาวสักดวงแน่ๆ เพราะโดยปกติแล้วแหวนมิติมันมีราคาที่แพงหูฉีกเลยก็ว่าได้คนทำธรรมดาแทบจะไม่มีสิทธิ์ได้ใช้มันซะด้วยซ้ำไป แล้วไหนจะดาบที่ซิทให้ยืมมาจะมีลักษณะแปลกตาแล้วมันอาจจะมีราคาที่สูงมากด้วยเช่นกัน
นอสสงสัยว่าการที่ซิทร่ำรวยขนาดนี้แต่ทำไมถึงไม่ได้มากับบอดี้การ์ดกันนะ ปกติของพวกคนรวยๆ พ่อกับแม่จะจ้างบอดี้การ์ดมาคอยอารักขาอยู่ตลอดเวลา ขณะที่นอสเหม่ออยู่ซิทก็พูดขึ้นมา
“นี่ฉันสลบไปนานกว่านายงั้นหรอ ตอนแรกฉันตั้งใจจะลากนายที่สลบออกมาพักแต่สภาพของฉันตอนนั้นก็หนักพอกันเลยเผลอสลบไปด้วยสะงั้น”
ซิทพูดด้วยความขบขันเล็กน้อยพร้อมกับหนาวนอน
นอสรับดาบจากซิท
“นี่นายรวยมากขนาดไหนกัน ทำไมมีแต่ของแพงๆ อย่างนี้กัน”
“ก็ไม่ได้ขนาดนั้นหรอก มันเป็แค่ของที่ฉันรับสืบทอดมาอีกทีน่ะ”
เมื่อพูดซิทก็ดูซึมขึ้นมาแล้วก้มหน้าลงลูบแหวนมิติอย่างช้าๆ มันคงเป็เื่ที่ไม่ดีแน่ๆ นอสจึงไม่ได้ซักไซ้ถามต่อ
นอสเริ่มใช้ดาบผ่ากะโหลกเพื่อเอาผลึกออกมาจากฮันนี่แบร์ ดาบผ่าถูกกะโหลกของเ้าฮันนี่แบร์ได้โดยไม่มีปัญหา นอสเพียงแค่ออกแรงครึ่งเดียวเท่านั้นเอง
ไม่นานนอสก็เจอผลึกเวทย์แล้วมันเป็สีส้มจางๆ ปนกับสีเหลืองสาเหตุน่าจะมาจากที่มันยังวิวัฒนาการยังไม่เต็มที่ แต่แค่นี้พลังมันก็สุดยอดมาก ทำให้คนกลุ่มกลุ่มหนึ่งาเ็และล้มตายกันไปหลายคน ถ้ามันวิวัฒนาการเสร็จสมบูรณ์แล้วละก็…..
นอสคิดก็เริ่มขนลุกซู่ขึ้นมา ฮันนี่แบร์มันเป็สัตว์ที่เน้นด้านพละกำลังแบบสุดโต่งมากทำให้ตอนมันอยู่ระดับแค่สีส้ม แต่ด้านพละกำลังของมันก็แทบจะเทียบเท่ากับพวกมอนสเตอร์ระดับสีแดงได้เลย
นอสเดินออกมาจากศพก่อนจะได้เอาดาบไปคืนซิทที่กำลังนั่งสมาธิฟื้นฟูพลังกายอยู่ นอสวางดาบไว้ที่หน้าของซิทเพราะไม่อยากรบกวนการทำสมาธิ และตอนนี้เขาก็มีสิ่งที่ต้องทำคือการที่ดูดซับผลึกเวทย์ชิ้นใหญ่ขนาดเท่าลูกฟุตบอลอันนี้ให้เสร็จ
นอสเดินไปนั่งลงใต้ต้นไม้เพื่อจะได้มีสมาธิกับการดูดซับผลึกของฮันนี่แบร์
ดูดซับผลึก ระดับสีส้ม+1
ดูดซับผลึก ระดับสีส้ม+1
ดูดซับผลึก ระดับสีส้ม+1
……..
ใช้เวลานานพอสมควรก่อนที่เสียงแจ้งเตือนจะหมดไปจากหัวของนอส
เป็ที่น่าพอใจที่นอสได้รับแกนเวทย์จากผลึกระดับสีส้มมา 8 พ้อยต์
“อย่างน้อยในความโชคร้ายก็ยังมีเื่ดีๆ กับเขาอยู่สินะเรา”
นอสพูดพร้อมกับทำหน้าระรื่นอยู่คนเดียว
“ยิ้มอะไรของนายอยู่คนเดียวน่ะน่าขนลุกเป็บ้า ฮ่าๆ”
ซิทที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาด้านหลังนอสพูดขึ้น
“เหวอ! นายมาั้แ่ตอนไหนเนี่ยใหมดเลย”
นอสสะดุ้งเฮือกใหญ่
“ก็ั้แ่นายเริ่มทำหน้าทำตาน่าขนลุกนั่นแหละ แล้วเป็ไงบ้างผลึกน่ะ”
ซิทถามขึ้น
“ก็ถือว่าคุ้มค่าเลยล่ะ ทางนายล่ะอาการดีขึ้นแล้วหรอ?”
“ค่อยยังชั่วแล้วล่ะ ฉันค่อยกลับไปรักษาตัวที่บ้านอีกที”
“ฉันก็ด้วยล่ะนะ เพราะได้ดูดซับผลึกเลยดีขึ้นมาบ้าง แล้วเราจะเอายังไงต่อกับซากหมีนี่ดีจะทิ้งก็เสียเปล่า”
นอสและซิทหันหน้าไปทางศพของฮันนี่แบร์ที่ตัวและหัวขาดออกจากกัน
“เอางี้เป็ไง ฉันขอเนื้อแค่นิดหน่อยเอาไว้กินระหว่างเดินทางกลับ ส่วนนายมีแหวนกระเป๋ามิติน่าจะยัดลงไปได้นะ ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่ให้ฉันยืมมีดแล้วกัน”
นอสยื่นขอเสนอให้กับซิท
“ก็เอาสิ แต่นายก็ติดหนี้ฉันเหมือนเดิมนะ เพราะมันคนละส่วนกันกับเื่ยืมดาบ ฉันช่วยนายฆ่าเ้านี่ คราวหน้านายต้องช่วยฉันคืนโอเคไหม”
ซิทพูดพร้อมยื่นมือออกไปเหมือนเป็การบอกนัยๆ ว่ารับข้อเสนอไหม
“ก็เอาสิ แล้วฉันจะติดต่อนายไปยังไงล่ะ”
นอสพูดพร้อมกับจับมือกับซิทเพื่อรับข้อเสนอ
ซิทล้วงเข้าไปในกระเป๋าก่อนจะหยิบนามบัตรออกมา มันเป็เบอร์ที่เอาไว้ใช้ติดต่อกันที่สหพันธ์ดวงดาว
“เื่นั้นเอานี่ไปสิ แอดฉันไว้พอฉัน้าความช่วยเหลือฉันจะแชทไปหาแล้วกัน”
“โอเค”
นอสรับนามบัตรไว้ก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋าไป
คุยกันจบนอสจึงเริ่มเดินไปเอาเนื้อของฮันนี่แบร์ออกมาส่วนหนึ่งตามที่ตกลงกันไว้กับซิท ซิทเองเมื่อเห็นว่านอสเก็บนอสส่วนหนึ่งไปแล้วเขาเลยเปิดใช้งานกระเป๋ามิติก่อนจะดูดเอาซากของฮันนี่แบร์ที่ตัวใหญ่มากๆ เข้าไป
“งั้นฉันกลับล่ะ แล้วเจอกันซิท”
นอสโบกมือล่ำลากับซิท
“นายเองก็ด้วยอย่าไปตายที่ไหนล่ะ”
ซิทแซวเล็กน้อยก่อนจะแยกตัวออกไปในทันที
นอสเดินทางออกมาพ้นจากป่าเถาวัลย์แล้ว เขาจึงหยุดพักแถบๆ ริมน้ำเพื่อตรวจเช็กบางอย่าง
เขาทำสมาธิแล้วมองลึกเข้าไปภายในจิต สิ่งที่เห็นคือ ถุงมือมีใบมีดเป็กรงเล็บที่เหมือนกับกรงเล็บของฮันนี่แบร์ไม่มีผิด นี่มันคืออาวุธิญญาที่นอสได้มาจากการฆ่ามันเมื่อตอนนั้น
นอสไม่มีโอกาสได้ตรวจเช็กมันสักทีั้แ่ที่เขาตื่นขึ้นมา แม้นอสจะเริ่มสนิทกับซิทมากแล้วแต่เขาก็ยังไม่ไว้ใจถึงขนาดนั้นได้
นอสเรียกมันออกมาจากภายในจิตของเขา แล้วมันก็ออกมามันถูกสวมอยู่ที่มือของนอส เป็ถุงมือที่มีขนสีน้ำตาลเต็มมือแล้วก็มีกรงเล็บยาวยื่นออกมา
“ว้าวเจ๋งชะมัดเลยแฮะ แบบนี้ต้องลองของ”
นอสพูดจบพร้อมกับเหวี่ยงกรงเล็บไปที่ต้นไม้ นอสออกแรงเเขนเหวี่ยงออกไปแต่มันกลับหนักอึ้งมาก
“อึก!! ทำไมมันหนักอย่างงี้เนี่ย”
นอสรีบเก็บถุงมือกลับเข้าไป ถ้าเขายังฝืนเหวี่ยงต่อไปอีกแขนนอสน่าจะหักเร็วๆ นี้แน่
“อาจเป็เพราะ เรายังไม่แข็งแกร่งพอจะใช้มันรึเปล่านะ การจะเหวี่ยงแขนไปมาคล่องแคล่วแบบเ้าหมีนั่นได้เราต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้นิดหนึ่งล่ะนะ แต่ตอนนี้คงต้องรีบกลับไปที่ที่เมืองก่อน ตอนนี้อาวุธเราก็พังไปแล้วไม่มีอะไรใช้ป้องกันตัวได้เลย อ้าก!! แล้วทำไมมีดฉันมันต้องหักทุกรอบที่ออกล่าเลยล่ะเนี้ย”
นอสพูดด้วยอาการที่ปนๆ ความเซ็งเล็กน้อยก่อนจะเริ่มออกเดินทางต่อเพื่อกลับไปยังเมืองเดลต้า
ในขณะเดียวกันในทางฝั่งของหวังลิ่วนั้นเขาได้เข้าไปหยิบบางอย่างในถ้ำเสร็จพึ่งจะออกมา
“ไอ้เ้าพวกนี้ก็ทำประโยชน์ดีเหมือนกันนะเนี้ย แม้จะดูเป็พวกขยะไปนิดแต่ก็ล่อมันออกไปนานพอสมควรเลย”
หวังลิ่วยิ้มด้วยความ่ร้าย
หวังลิ่วเรียกลูกน้องเพื่อออกเดินทางตามรอยเท้าของฮันนี่แบร์ไป เดินไปไม่นานก็เจอกับพวกหน่วยซุ่มโจมตีที่กำลังาเ็สาหัสกันอยู่
หวังลิ่วมองไปรอบๆ เพื่อดูว่าใครยังไม่ตายบ้าง
“สวัสดีครับทุกคนขอบคุณที่ทำงานหนักเพื่อผมนะครับ คนที่ยังรอดกันมีแค่นี้ใช่ไหมครับ”
หวังลิ่วถามพวกที่กำลังาเ็
“ตอนนี้คนที่รอดชีวิตมาได้อยู่ที่นี่หมดแล้วครับ เหลือแค่สองคนที่ไม่รู้ว่าเป็ยังไงเพราะพวกเขาช่วยล่อหมีนั่นออกไปพวกเราก็เลยรอดชีวิตกันมาได้”
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นก่อนจะทำหน้าเศร้า
หวังลิ่วมองไปที่ชายคนนั้นแล้วเริ่มฉีกยิ้มและแสดงอาการแปลกๆ ออกมา
“งั้นหรอครับพวกเขาน่าจะตายกันแล้วล่ะครับ แล้วก็สำหรับค่าจ้างหลังเสร็จภารกิจที่ตกลงกันไว้ผมจะจ่ายให้ตามสัญญาครับแต่…..”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงหวังลิ่วก็ส่งสัญญาณให้ลูกน้องของเขาเดินเข้าไปหาพวกผู้าเ็คนหนึ่งในกลุ่ม
ฉึก!!
เสียงของใบมีดถูกเสียบเข้าไปที่ด้านหลังของผู้าเ็คนนั้น
“อั่ก!~”
เขาแทบจะไม่ได้ร้องส่งเสียงออกมาเขาก็ได้ตายลงในทันที คนอื่นๆ ในทีมเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก็ช็อกหน้าซีดกันทันที
“นี่มันอะไรกันครับคุณหวัง ทำไมถึงต้องฆ่าเขาด้วยล่ะ”
คนในกลุ่มเริ่มร้องลนลานเสียงดัง
“โว้ย หนวกหูจริงพวกหนอนสกปรก พวกแกมันก็เป็แค่ของที่ใช้แล้วทิ้ง พวกแกมีอภิสิทธิ์อะไรมาจับเงินของผมกันครับ พวกคุณน่ะมันก็เบี้ยที่ใช้แล้วทิ้งเท่านั้น เชิญรับรางวัลที่ผมเตรียมไว้ให้ซะเถอะ ฮึๆๆ ฮ่าๆๆ!!”
หวังลิ่วมองไปที่พวกกลุ่มผู้าเ็ด้วยสายตาที่น่ารังเกียจแล้วหัวเราะเสียงดัง
“อ้ากกกก!!!”
เสียงกรีดร้องด้วยความทรมานดังออกมาอย่างต่อเนื่อง เสียงที่ถูกทรมานด้วยการถูกตัดแขนและขาออกก่อนจะถูกฆ่าคนแล้วคนเล่า แทบจะบอกได้เลยว่า คนที่ถูกฆ่าไปคนแรกนั้นโชคดีกว่ามากเลยก็ว่าได้ที่ได้ตายไปอย่างไม่ทรมาน
………………………………….
48
