ตลอดระยะเวลาหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เหวินจงมายังห้องพักท้ายจวนทุกค่ำคืน ไม่มีคืนไหนเลยที่เขาจะหยุดพักยังเรือนหลังใหญ่ของตัวเอง แต่กับเดินตรงมายังห้องพักท้ายจวนของบ่าวอยู่ตลอด
อย่างเช่นตอนนี้ ที่เขายังคงขยับโยกไหวแก่นกายใหญ่ใส่ช่องทางอ่อนนุ่มไม่มีหยุดพัก ไม่รู้ว่ารอบนี้เป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ที่เขาได้ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจากแก่นกายตัวเอง
เมื่อร่างกายได้ปลดปล่อยความสุขสมและความ้าออกมาเป็ครั้งสุดท้ายแล้ว ก็ผ่านร่วงเลยเวลามาหลายชั่วยามอยู่เหมือนกัน เหวินจงจึงมีอาการเหนื่อยหอบของร่างกายอย่างเห็นได้ชัด หลังจากที่เขาทำรักกับช่องทางอ่อนนุ่มมาั้แ่หัวค่ำ
เหวินจงปรับลมหายใจตัวเองให้กลับมาคงที่เช่นเดิม แล้วถอนแก่นกายที่ยังคงแข็งตัวไม่มีอ่อนออกจากช่องทางอ่อนนุ่มช้าๆ แม้ว่าเขายังคงนึกเสียดายที่ไม่ได้ทำรักกับอีกสักครั้ง แต่เขาก็ถอนแก่นกายตัวเองออกมาอยู่ดี เพราะดูจากสภาพร่างกายที่เจียวจิงเป็อยู่ตอนนี้แล้ว คงจะรับแรงกระแทกจากแก่นกายของเขาอีกต่อไปไม่ไหว
เหวินจงลุกยืนข้างๆ เตียงนอนไม้ตัวเก่า เขามองร่างบอบบางที่นอนหลับหมดแรงไม่ได้สติ ด้วยสายตาคาดเดาสิ่งใดไม่ถูก ภายในใจที่เคยแข็งแกร่งดังหินผา เวลานี้มันมีความสับสนวุ่นวายจนเต็มไปหมด เขาไม่รู้ว่าสาเหตุใดกันแน่ ที่ร่างกายตนเองถึงได้้าเจียวจิงมากมายถึงเพียงนี้ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาเองก็ไม่เคยเป็กับผู้ใดมาก่อนเสียด้วยซ้ำ
"..." มุมปากยกยิ้มอย่างมีความสุขมากกว่าทุกวัน
เขามีแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อย ว่าเหตุใดถึงไม่ยอมเดินออกจากห้องนอนเจียวจิงไปเสียที ทำเหมือนอย่างเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา ที่ตนเองเสร็จสมอารมณ์หมายแล้วก็มักจะเดินจากไปทันที และไม่เคยมีสักครั้งที่จะหันกลับไปมองด้วยว่า เจียวจิงจะมีสภาพเช่นไรบ้าง
แต่ทว่าครั้งนี้กลับไม่เป็อย่างที่ใจนึกคิดเอาไว้ เหวินจงกับตัดสินใจนั่งลงบนเตียงนอนไม้ตัวเก่าเหมือนคนเกียจคร้าน สายตาจดจ้องร่างบางตรงหน้าไม่วางตา ในแววตาที่เขาใช้มองเจียวจิงสื่อไม่ได้เลยว่า ยามนี้เขาเองกำลังคิดสิ่งใดอยู่ภายในใจตัวเอง
"..."
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วที่เหวินจงยังคงนั่งอยู่ที่เดิม และไม่ได้ขยับเขยื้อนตัวเองออกจากเตียงนอนไม้ตัวเก่า เขาเอาแต่จดจ้องใบหน้าเจียวจิงอยู่อย่างนั้น ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งยื่นไปััใบหน้าขาวเนียน แล้วลูบไล้ใบหน้านั้นเบาๆ ด้วยความหลงใหล
ไม่เพียงเท่านั้น เหวินจงยังล้มตัวลงนอนข้างๆ เจียวจิงอย่างหน้าตาเฉย แล้วกดจูบลงไปที่หน้าผากมนด้วยความนุ่มนวล ก่อนจะพึมพำคำถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกมาเบาๆ "เจียวจิง เหตุใดเ้าถึงไม่ยินยอมมาเป็อนุของข้ากันนะ" เขาเรียกชื่อคนที่นอนไม่ได้สติไม่ถึงกับดังมากนัก ทว่าน้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นมีแต่ความนุ่มทุ้มอย่างเห็นได้ชัด
เหวินจงยังคงใช้มือตัวเองลูบไล้ใบหน้าขาวเนียนอยู่อย่างนั้น แม้ว่าสิ่งที่เอ่ยถามออกไปก่อนหน้าจะมีแต่ความเงียบกลับมาเป็คำตอบก็ตาม เขายังคงพึมพำคำพูดตัวเองออกมาอีกครั้ง "ถึงเ้าจะไม่เต็มใจมาเป็อนุของข้า ข้าเองก็ไม่มีวันสูญเสียเ้าไปให้กับผู้ใดเหมือนกันเจียวจิง" เอ่ยคำพูดจบ เหวินจงก็ใช้มือโอบกอดกระชับร่างกายเจียวจิงเข้ามาแนบอก แล้วหลับตาลงช้าๆ อย่างมีความสุข แต่ทว่าเหวินจงยังคงมีเสียงพูดพึมพำออกมาเบาๆ "เ้าจะต้องอยู่กับข้าแบบนี้ตลอดไป เจียวจิง"
ทุกคำพูดที่เหวินจงได้เอ่ยออกมานั้น มันเป็เื่จริงหมดทุกอย่าง เพราะเขาจะไม่มีวันสูญเสียเจียวจิงไปให้กับผู้ใดอย่างแน่นอน
เสียงฆ้องตีบอกเวลาดังขึ้นเป็จังหวะถี่ๆ เพื่อส่งสัญญาณให้บ่าวในจวนได้รับรู้เวลา ว่าอีกเพียงไม่นานหลังจากนี้จะเข้าสู้ยามเช้าของวันใหม่ บ่าวชายหญิงทั้งหลายต่างตื่นจากห้วงนิทราของความฝัน แล้วรีบเร่งชำระร่างกายแต่งเนื้อแต่งตัวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเอง
เจียวจิงก็เป็หนึ่งในนั้น เ้าตัวลืมตาขึ้นช้าๆ เพื่อไล่ความเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียของร่างกาย ช่องทางด้านหลังที่รับศึกหนักมาทั้งคืนยังคงมีความเจ็บให้ได้รับรู้ แต่เ้าตัวก็ฝืนลืมตาที่หนักอึ้งเพื่อไปทำหน้าที่ของตัวเองอยู่ดี แม้เจียวจิงจะรู้ว่าร่างกายตัวเองนั้น้าการพักผ่อนอีกสักหน่อยก็ตาม
หลังจากปรับสายตาที่พร่าเลือนจนชัดเจนดีแล้ว ดวงตาเรียวเล็กจึงเบิกกว้างด้วยอาการตื่นใ เมื่อเ้าตัวพบเจอเข้ากับใบหน้าหล่อเหล่าของคุณชายเหวินจง ที่เวลานี้อยู่ไม่ห่างจากใบหน้าตนเองมากนัก
"!"
เจียวจิงทั้งใและทำสิ่งใดไม่ถูก กว่าจะเรียกสติที่หายไปกลับมาครบสมบูรณ์ ก็ตอนได้ยินเสียงเอ่ยถามของคนที่นอนหลับตาเอ่ยออกมา
"เ้าจะจ้องมองใบหน้าข้าอีกนานไหมเจียวจิง" เอ่ยคำพูดจบเหวินจงก็ลืมตาขึ้นทันที
เขามองใบหน้าที่ตื่นใของเจียวจิงอย่างตลกขบขัน เมื่อพบเห็นว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงเดียวกันเช่นนี้ ก่อนจะถามย้ำออกไปอีกครั้ง "ข้าถามไม่ได้ยินหรือเจียวจิง" ครั้งนี้เหวินจงใช้น้ำเสียงที่ดุขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย
เมื่อเจียวจิงได้ยินน้ำเสียงที่เหวินจงเอ่ยถามออกมา ก็รีบก้มใบหน้าหลบหลีกสายตาที่จ้องมองอยู่ทันที "เปล่า เปล่าขอรับคุณชาย บ่าวแค่...."
ไม่ทันที่เจียวจิงจะได้ตอบคำถามของเหวินจง กับมีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นมาเสียก่อน ปึก ปึก ปึก ปึก
"เจียวจิง เจียวจิง เ้าเปิดประตูให้ข้าหน่อย"
"!"
"..."
เจียวจิงมีสีหน้าที่ตื่นใอีกครั้ง เมื่อได้ยินเสียงของจินจูเอ่ยเรียกอยู่หน้าห้องนอนของตน ความกลัวเข้ามาเกาะกุมอยู่ภายในใจ เขากลัวว่าบ่าวที่อยู่หน้าห้องนอนจะเห็นคุณชายเหวินจง แล้วเอาไปพูดกันจนทั่วทั้งจวน
ต่างจากเหวินจงอย่างลิบลับที่เขาดูจะมีความสุขเป็อย่างมาก เมื่อมีคนมาเคาะห้องนอนในเวลานี้ เหวินจงมองใบหน้าตื่นใที่เจียวจิงมีอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะลุกจากเตียงนอนอย่างไม่ทุกไม่ร้อนแล้วเดินตรงไปยังประตูนอน โดยที่เขาไม่สนใจด้วยว่าเจียวจิงจะมีสีหน้าเช่นไร
3K
