พีระตรงเข้ากระชากแขนมินอย่างแรงด้วยความโมโหดวงตาคมเข้ม แข็งกร้าว ดุดัน วาวโรธ
“เธอพูดอะไรกับนิล”
“ฉันแค่พูดความจริงให้นิลฟัง”
“ความจริงอะไร”
“ความจริงที่ว่า….เธอเห็นผู้หญิงเป็ของเล่น”
“ใช่ฉันเห็นผู้หญิงคนเป็ของเล่น เอาไว้สนองอารมณ์อยาก…… ยกเว้นนิลคนเดียว”ชายหนุ่มตอกกลับอย่างเจ็บแสบ มินตกตะลึง พูดไม่ออก แววตาเจ็บช้ำ
“เธอจะบอกฉันได้หรือยังว่านิลอยู่ไหน “
“ฉันไม่รู้”
“รู้ใช่ไหม ว่า…ถ้าฉันไม่ได้คำตอบที่้า เธอต้องเจออะไรบ้าง”
“ฉันเลวกว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลยนะ มินตรา” ชายหนุ่มพูดเสียงเหี้ยม
นิลนั่งรอรถประจำทางรอบสุดท้ายบริเวณสถานีขนส่งตอนนี้ดึกมากแล้ว อากาศเริ่มเย็นลง ลมพัดแรงเป็ระยะผู้คนโดยรอบสถานีมีน้อยมากแทบจะนับคนได้ แต่ไม่ได้ทำให้หญิงสาวรู้สึกกลัวเนื่องจากความขมขื่นที่ได้รับมันมีพลังรุนแรงเกินกว่าจะหวาดกลัวสิ่งใดเื่ราวของพีระวนเวียนในหัว พยายามห้ามใจตนเองให้หยุดคิด ยิ่งห้ามยิ่งฟุ้งซ่านและเริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมา จึงซบหน้ากับฝ่ามือ เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งจึงพบว่าร่างสูงคมเข้มของชายหนุ่มยืนอยู่ตรงหน้า นิลทำหน้าใ คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มจะหาเธอเจอ
“กลับกันเถอะนิล พี่มารับ” ชายหนุ่มทอดเสียงให้นุ่มนวล แววตาห่วงใย
“ไม่ ฉันจะกลับกรุงเทพ” หญิงสาวยังคงสับสนกับท่าที่อ่อนโยนของชายหนุ่ม
“นิลโง่กว่าที่พี่คิด ถึงโดนมินปั่นหัวเล่นๆ”
“ใช่นิลมันโง่ ที่ยอมให้พี่ปั่นหัวเล่น…อีกคน”
“พี่ปั่นหัวเธอเล่น…..ตรงไหน”
“วันก่อนมะปราง วันนี้มิน พรุ่งนี้ใครอีกละ”
“หึงเหรอ”
“ทำไมต้องหึงด้วย คนมักง่ายอย่างพี่ไม่มีค่าพอให้หึงหรอก”
“พี่เหนื่อยแล้วอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยต่อ”
“เหนื่อยก็กลับไปสิ ใครใช้ให้อยู่”
“นี่ไม่รู้จริงๆ หรือว่าพี่กลับมารับเพราะอะไร หรือตั้งใจเล่นตัว”
“หลงตัวเองจัง ตอนนี้ความรู้สึกที่เคยให้พี่มันหมดไปแล้ว”
“อืม งั้นพี่ต้องทวนความจำให้นิลใหม่ใช่ไหม”
พูดจบชายหนุ่มกระชากแขนหญิงสาวให้เดินตามหญิงสาวขัดขืน โดยการผลักชายหนุ่มและสะบัดมือออกอย่างรวดเร็วแต่ช้ากว่าชายหนุ่มที่กระชากหญิงสาวแนบกับลำตัว ใบหน้าก้มต่ำประกบริมฝีปากแดงสดดูดชิม ริมฝีปากล่างสลับบนอย่างเว้าวอนจนพอใจเมื่อชายหนุ่มถอนริมฝีปากหญิงสาวเหนื่อยหอบ พยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงเอาอากาศใบหน้าหวานแดงก่ำ
“คนหน้าด้าน ไม่รู้จักอายหรือไง” หญิงสาวพูดด้วยความโมโห
“อายอะไร ผัวเมียจูบกันไม่เห็นแปลก”
“ก็ไปจูบเมียพี่สิ มาทำกับฉันทำไม”
“ก็เมียอยู่หน้านี่ไง...ไม่ทำกับเมียแล้วจะให้ทำกับใคร”ชายหนุ่มทำท่าล้อเลียน
“โอ้ย ี้เีทะเลาะแล้ว ง่วงจะตายห่า ถ้านิลไม่ยอมไปดีๆพี่ทำมากกว่าเมื่อกี้ก็ได้นะ” ว่าแล้วชายหนุ่มตรงเข้ากอดหญิงสาว เธอขืนตัวไว้
“ไปไป ฉันยอมไปแล้วก็ได้” จึงยอมเดินตามชายหนุ่มแต่โดยดีหัวใจตอนนี้เริ่มหวั่นไหวอีกครั้งอย่างประหลาด ความรู้สึกที่เคยโกรธเกลียด หายวับไปกับตา
เมื่อนั่งอยู่ในรถด้วยกัน ทั้งสองคนเงียบเฉยชายหนุ่มปรายตามองเธอบ่อยครั้ง ความรู้สึกอ่อนไหวประหลาด นึกดีใจที่หาเธอเจอไม่งั้นป่านนี้เธอคงนั่งอยู่บนรถเมล์เดินทางเข้ากรุงเทพฯ ไปแล้ว ผู้หญิงสวยๆเดินทางกลางดึกคนเดียวอันตราย เขาไม่อยากคิด เพราะเห็นตามข่าวหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยครั้งเขา้าที่จะปรับความเข้าใจกับเธอ ด้วยรู้ใจตนเองตอนที่เธอหายไปหัวใจเหมือนโดนกระชากรุนแรง วินาทีนั้นทำอย่างไรก็ได้ให้เธอกลับมา
“นิลหิวไหมครับ ได้ทานอะไรบ้างหรือยัง” หญิงสาวไม่ตอบ นิ่งเงียบชายหนุ่มจึงหักพวงมาลัยเลี้ยวจอดตรงร้านอาหารข้างทาง
“ตอนนี้ร้านอาหารดีๆ คงปิดแล้ว ทานร้านนี้ก่อนละกันพรุ่งนี้พี่พาไปทานของอร่อย” ชายหนุ่มพูดเอาใจหญิงสาว หญิงสาวยังคงเงียบเหมือนเดิมชายหนุ่มจึงจัดการสั่งอาหารให้เธอ
“เล็ก หมูรวม ไม่ใส่กระเทียมเจียว (1) เล็กโฟ (1)” คนขายรีบทำก๋วยเตี๋ยวตามที่ชายหนุ่มสั่ง
เมื่ออาหารมาถึงจึงเลื่อนชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าหญิงสาว “นี่ของนิลพี่รู้ว่านิลไม่กินกระเทียมเจียว” นิลแปลกใจที่ชายหนุ่มรู้ได้อย่างไรแววตาที่มองจึงมีแต่ความสงสัย
“พี่รู้ทุกเื่ของนิลนะแหละ”พีระตอบข้อสงสัยให้แก่หญิงสาวโดยไม่ต้องร้องขอ
เมื่อทานเสร็จชายหนุ่มจึงพาหญิงสาวกลับห้องพักชายหนุ่มจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จหญิงสาวยังอยู่ในชุดเดิมมองเหม่อไปนอกหน้าต่างที่หันหน้าเข้าหาทะเล
“ไปอาบน้ำได้แล้ว” พร้อมซุกใบหน้ากับลำคอขาวผ่องมือแข็งแรงโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง หญิงสาว หวั่นไหวประหลาด ความรู้สึกท่วมท้นหัวใจกับััอบอุ่นยังคงอยู่นิ่งๆ ให้ชายหนุ่มโอบกอด ทั้งสองถ่ายทอดความรู้สึกถึงกันผ่านภาษากายนุ่มนวล อ่อนโยน และหลับไปในอ้อมกอดของกันและกันอย่างเป็สุข
เมื่อหญิงสาวตื่นมาอีกครั้งจึงได้กลิ่นอาหารหอมฉุยเริ่มหิวนิดๆ ตากวาดมองหาชายหนุ่มแต่ไม่พบจึงรีบจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ชายหนุ่มได้เตรียมไว้ให้ เป็ชุดแบรนด์ดังตัดเย็บ ประณีต มีสไตล์โดดเด่นและพอดีตัว รีบสาวเท้าออกนอกห้อง
“ตื่นแล้วเหรอ พี่เตรียมอาหารไว้ให้ ทานกันเถอะ”
พร้อมกับเลื่อนเก้าอี้ให้กับหญิงสาวเมื่อเห็นรายการอาหารบนโต๊ะ หญิงสาวใจเต้นแรง เพราะเป็อาหารที่เธอชอบทั้งหมดรวมถึงผลไม้ นึกถึงคำพูดชายหนุ่มเมื่อคืน “พี่รู้ทุกเื่ของนิลนะแหละ”แววตาที่ส่งออกไปจึงมีความหวาน ซาบซึ้ง โดยมิต้องเอ่ยออกมา
“มองพี่แบบนี้….. เดี๋ยวก็ไม่ได้ทานอาหารหรอก”
หญิงสาวหน้าแดงก่ำลามลงคอและใบหู เป็กิริยาน่ารักมากสำหรับชายหนุ่ม ยิ่งเธอใส่ชุดสีฟ้าอ่อนขับผิวเธอให้สว่างนวลเนียนน่าัั ใบหน้ารูปไข่เรียวเล็ก ดวงตาหวานปนซึ้งริมฝีปากแดงสด ทำให้ชายหนุ่มแทบอยากลากเธอเข้าห้องหลายต่อหลายครั้งแต่สามารถยั้งใจไว้ได้ เพราะไม่อยากให้ความตั้งใจที่ลงไปเสียเปล่า ต้องหักห้ามใจที่ไม่แตะต้องตัวเธอั้แ่เมื่อคืน
ทั้งสองคนต่างมองตากันและกันและทานอาหารเงียบๆ จนอิ่ม จึงลุกออกไปรับลมตรงระเบียบ
“ต่อไปนี้พี่สัญญาว่าจะทำตัวดีๆ ขอโอกาสพี่อีกครั้งได้ไหม” เมื่อพูดออกไปจึงกลั้นใจรอฟังคำตอบ
หญิงสาวสวมกอดชายหนุ่ม ความโกรธ เกลียดที่มีหายไปซบหน้ากับอกอุ่นแข็งแรง ดวงตาสบกันชายหนุ่มไม่สามารถหักห้ามอารมณ์ร้อนแรงที่เกิดขึ้นจึงประกบริมฝีปากอุ่นร้อนบนปากแดงสด กัดริมฝีปากล่างบนอย่างเว้าวอนลิ้นร้อนสอดเข้าไปในปาก ตวัดเกี่ยวพัน ดูดชิมความหวานมือแข็งแรงซุกซนสอดเข้าไปใต้เสื้อ เคล้าคลึง อกอวบใหญ่ จนพอใจ จึงถอนริมฝีปากมองใบหน้าหวานปนเซ็กซี่ ตาปรือ
จึงอุ้มหญิงสาวเข้าห้องนอนและจัดการเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วทุกรอยััที่ชายหนุ่มฝากไว้แสดงออกด้วยความนุ่มนวล อ่อนโยนคนหนึ่งสอนอีกคนตามและพากันทะยานสู่จุดหมายหลายๆ ต่อหลายครั้ง จนหมดแรงและหลับในเวลาต่อมาตื่นมาอีกครั้งจึงเดินทางกลับกรุงเทพฯ
-คอนโด นิล-
พีระมาส่งนิลที่คอนโด และตั้งใจค้างคืนกับนิลเมื่อทั้งสองเดินผ่านประตูเข้ามา ก็พบว่าแบ้งค์รออยู่ เมื่อแบ้งค์เห็นทั้งสองอยู่ด้วยกันก็พอจะเข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ั้แ่นิลปิดเครื่องเขาเที่ยวถามหานิลเหมือนคนบ้ากินไม่ได้ นอนไม่หลับ มาดักรอที่คอนโดทุกวัน
“แกทำอะไรนิล” พูดจบกระชากคอเสื้อพีระ พร้อมเงื้อหมัด
“หยุดนะแบ้งค์ พี่พีไม่ได้ทำไรฉันทั้งนั้น” หญิงสาวพูดเสียงเข้มพยายามระงับความโกรธ
“นิลไปนอนกับมันมาใช่ไหม”
“กลับไปก่อนเถอะนะแบ้งค์ เราขอร้อง” นิลตอบไม่ตรงคำถาม เสียงสั่นเครืออ้อนวอนให้แบ้งค์กลับก่อน
“เพื่อนอย่างนายไม่มีสิทธิมาก้าวก่ายชีวิตนิลนะ” พีระที่ฟังอยู่นานสวนกลับ
“แล้วคิดว่าคนอย่างพี่ มีสิทธิเป็เ้าของผู้หญิงแสนดีแบบนิลเหรอ”
“เออสิวะ มีสิทธิในการเป็ผัวนิล รู้ความจริงแล้วก็กลับไปซะที” พีระเมื่อโดนรุ่นน้องดูถูกซึ่งหน้าก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่จึงพูดออกไปโดยไม่ทันระวังว่าจะทำให้หญิงสาวเสียหาย
“นิล ผมขอโทษที่เป็ห่วงนิลมากเกินไป และทำให้นิลลำบากใจ” แบ้งค์กลับไปด้วยอารมณ์น้อยใจอ่อนไหว อย่างรุนแรง
“นิลขอบคุณที่แบ้งค์เป็ห่วง แต่นิลดูแลตัวเองได้” แบ้งค์เดินจากไปด้วยท่าทีปวดร้าวความฝันที่มีเธออยู่แหลกสลายในพริบตา
“จริงสิ คนที่แพ้ก็ต้องดูแลตัวเอง”เขาพูดกับตัวเองเบาๆฝืนตัวเองให้เดินต่อไปถึงแม้ว่าเรี่ยวแรงจะน้อยลงทุกที
เมื่อทั้งสองอยู่ในห้อง ชายหนุ่มสวมกอดหญิงสาวด้วยความหวงแหนและพูดความรู้สึกที่อยู่ในหัวใจ
“ผมไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้นิล ผมหวง”
“นิลไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้….หัวใจนิล”
“ผมรู้”
“ผมรอว่าเมื่อไหร่นิลถึงจะสารภาพความในใจกับผมซักที”
“พี่รู้ได้ยังไง” สองครั้งแล้วที่ชายหนุ่มพูดแบบนี้
“อ้าวแล้วใครทำให้รู้ละ แอบไปด้อมมองๆ แถวสนามฟุตบอลั้แ่ ม. 1 ยันเข้ามหาลัย” นิลทำท่าใ
“พี่ไม่อยากรอ เลยเข้าหานิลเอง”
“พี่อยากบอกนิลว่าพี่ไม่ดีเหมือนที่แบ้งค์พูด แต่พี่สัญญาว่าจะทำตัวดีๆกับนิล”
2K
