ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

นักวิจัยพันธุ์พืชอายุ 16 มองดูเด็กตัวน้อยๆอายุราวๆ 7-8 ขวบที่น่าสงสารเบื้องหน้า ไม่มีช้อน พวกเขามีเพียงถ้วยกระเบื้องเก่าๆ เด็กน้อยยกถ้วยซดต้มแซบเข้าไปคำแรก น้ำตาของมันร่วงเผาะลงมาทันที “อร่อย..อร่อยที่สุดเลย”มันซดไม่หยุด มันกินไปน้ำตาก็ไหลลงมาไม่หยุด ดูแล้วอเนจอนาถใจยิ่งเมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมองภาพเบื้องหน้า ขอทานที่หิวโซเหล่านี้ต่างน้ำตาไหลออกมาขณะที่กำลังกิน ต้มไส้หมูของเขา คน หว่า 30 คนร้องไห้ออกมา ภาพเบื้องหน้าทำให้เขาต้องถอนหายใจยาวออกมาด้วยความสงสาร เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้นข้างๆหูของเขา “ท่านแม่ร้องให้”นายยี่ตักต้มในหม้อไปร้องไห้ไปด้วยเช่นกัน เขาหันมองไปทางชายร่างสูงใหญ่ที่ยืนตักต้มแซบอยู่อีกหม้อ ภาพที่เห็นคือ ดวงตาของบิดาแดงก่ำ ไม่พูดไม่จา ไม่มีน้ำตาไหลออกมา แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงบรรยากาศอันหดหู่ และพลอยเศร้าไปด้วย ซานหลงก้มหน้าก้มตาตักต้มแซ่บ ลงในถ้วยไปแล้วใบเล่าต่อไป ความคิดในหัวของเขาตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ตัวเขาก็ไม่ได้ดีเด่อะไร ครอบครัวของเขาก็เช่นกัน ถูกเนรเทศออกจากเมือง จนต้องระหกระเหินมาที่นี่ ชีวิตแทบจะเรียกได้ว่าไม่เหลืออะไรเลย อาจจะมีต้นทุนชีวิตที่ดีกว่าคนเหล่านี้อยู่หน่อยก็แค่เสื้อผ้า ข้าวของที่ติดตัวมาบ้างและพอมีเงินติดตัวมาเล็กน้อย บิดาเองก็มีวิชาติดตัวสามารถเป็นพรานป่าหาเลี้ยงครอบครัวได้ ทำให้มายืนอยู่จุดนี้ได้ หากไม่มีสิ่งเหล่านี้ ตัวเขาและครอบครัวคงเป็นหนึ่งในขอทานเรานี้เป็นแน่ ถึงจะสงสารพวกเขาสักแค่ไหน แต่นักวิจัยพันธุ์พืช ขีดจำกัดของตัวเองดี คิดไปคิดมา แล้วก็มีหนึ่งความคิดสะดุดขึ้นในหัวของเขากำแพงเมืองจีนไม่ได้สร้างเสร็จในวันเดียว แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ กำแพงเมืองจีนจะไม่มีวันได้สร้างเลยถ้าไม่มีคน มีตำราที่เขาเคยอ่านบางเล่มกล่าวว่า มนุษย์ ก็คือทรัพยากรอย่างหนึ่ง แล้วขอทานที่อยู่เบื้องหน้าเขาตอนนี้ก็คือมนุษย์ที่ว่า ทุกอย่างมันอยู่ที่มุมมองใช่แล้ว คนเหล่านี้ก็คือทรัพยากรมนุษย์ ทรัพยากรที่เขา ขาดและต้องการมากที่สุด พุธโธ่...ทำไมเขาถึงเพิ่งคิดได้นะโครงการในหัวของเขามีมากมาย วิธีการทำกิน วิธีการหาเงิน เขามีพร้อม แต่เขายังทำอะไรไม่ได้เพราะขาดกำลัง มีเพียงเขา 3 คนพ่อแม่ลูก บ้านก็ต้องสร้างเงินก็ต้องหา แต่ถ้ามีคนมากกว่านี้ งานของเขาจะไปได้เร็วขึ้นกว่านี้ทันทีที่คิดได้ นัยน์ตาของนักวิจัยพันธุ์พืชตัวน้อยสายตา ก็ส่องประกายแพรวพราวออกมา ตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความยินดีเขาของเขากวาดมองดูผู้คนเบื้องหน้าอีกครั้งความคิดในหัว ก็เริ่มวางแผนอย่างรวดเร็ว ผ่านไปสักพัก อาหารทั้งหมดก็ถูกแจกจ่ายออกไปจนหมดไม่เหลือแม้แต่น้ำแกงสักหยดรอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา สองเท้าน้อยๆก้าวไปเบื้องหน้า ท่ามกลางสายตาของบรรดาขอทานข้าซานหลง ลูกชายคนเดียวของตระกูลซาน แล้วพวกเราพึ่งย้ายครอบครัวมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นาน ต้องการคนรับใช้ 10 คน พวกเจ้าจะได้กินอาหารแบบนี้ครบ 3 มื้อ มีพี่อยู่หลับนอนในอนาคต ไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ หรือเป็นขอทาน ให้คนอื่นดูถูก หากผู้ใดสนใจ ให้มายืนเบื้องหน้าข้า ตอนนี้เสียงของลูกชาย บิดาและมารดาต้องขมวดคิ้วคิดหนัก นี่ บุตรชายของตนกำลังจะทำอะไร คน 10 คน จะต้องมีค่าใช้จ่าย เพิ่มขึ้นอีกมาก ลำพัง ตอนนี้ก็เอาตัวเองไม่รอด ใครจะรับผิดชอบอีก 10 ชีวิต ไหวหรือคนกว่า 30 คน ตบเท้าก้าวมายืนเบื้องหน้าของมันทันที“นายน้อย เลือกข้าเถอะ ถ้าแข็งแรง ค่าทำงานหนักได้ ขอแค่มีข้าวให้กิน มีที่ซุกหัวนอนถ้ายินดีติดตามครอบครัวน้อยๆ”เด็กหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้น สักพักก็ตามมาด้วยเสียง จอแจของขอทานที่พูดเสนอตัวเสนอ ยังวุ่นวาย“เลือกข้า นายน้อย”“เลือกข้าด้วย”“เงียบ!”ซานหู่ต้องร้องปรามขึ้นอีกครั้งทุกคนจึงเงียบเสียงลง“ลูกแม่ เจ้าจะคิดจะทำอะไร คนพวกนี้เราจะดูแลไหวเหรอ”มารดาก็ที่ถามลูกชายแล้วน้ำเสียงเป็นไปด้วยความกังวลเขาไม่ตอบมารดา ไปหันไปสบตากับบิดาแทน เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของลูกชาย ซานหู่จึงพยักหน้า ไม่คิดค้านและดึงแขน นางยี่เบาๆเป็นสัญญาณ“เชื่อลูกเถอะ ยี่เอ๋อ”นางยี่ มองตาผู้เป็นสามีอยู่ชั่วคู่ จึงคลายความกังวลลง“เอาล่ะ ข้าสัญญาว่าจะกลับมา พาพวกเจ้าไปอยู่ด้วยอีกครั้ง แต่ตอนนี้ ข้าจะเลือกไปเพียงแค่ 20 คนก่อน”ทีแรก เขากะจะพากลับไปแค่ 10 คน แต่เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังของทุกคน จึงเปลี่ยนใจบิดาและมารดา ที่ยืนประคองกันและกันอยู่ด้านหลังแทบจะเข่าทรุด เมื่อลูกชาย เพิ่มจำนวนคนขึ้นเป็น 2 เท่า แค่ 10 คนก็ว่าเยอะแล้ว นี่จะเอาคนกลับไปตั้ง 20 คนเชียวหรือ นี่ลูกชายของเขา กำลังคิดอะไรอยู่ ความกังวลใจของนางยี่ พี่พึ่งจะหายไปกลับมาอีกครั้ง“ไม่ต้องห่วงยี่เอ๋อ”บิดาได้แต่ปลอบใจมารดาอยู่ข้างๆ โดยไม่รู้จะสรรหาคำใดมาปลอบ เอาตัวมันเอง ก็เดาใจลูกชายไม่ได้นักวิจัยพันธุ์พืชตัวน้อย เดินสำรวจคนทั้งหมดที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เอ่ยปากออกมาเป็นระยะ“ข้าเลือกเจ้า…. เจ้า...เจ้า….” เขาชี้มือเลือกไปทีละคน ทีละคน ใช้เวลาเพียงไม่นาน ก็ครบทั้ง 20 คน มีผู้ชาย 15 คน ผู้หญิงอีก 5 คนทั้ง 20 คนเดินมายืนอยู่ด้านหลังของครอบครัวแซ่ซาน ซานหลง มองคนทั้งหมดที่ไม่ถูกเลือก ทุกคนก็จ้องเข้าเป็นตาเดียว ประกายนัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวัง“ข้าให้สัญญา ว่าจะมารับพวกเจ้าทุกคนในภายหลัง พรุ่งนี้ ถ้าจะเอาอาหารมาแจกพวกเจ้าอีกครั้ง”เมื่อได้ยินว่าเขาจะกลับมาแจกอาหารอีกครั้ง ทุกคนก็ใจชื้นขึ้นมาบ้างถึงจะไม่ถูกเลือกก็ตามหลังจากเสร็จธุระ คนทั้ง 23 คน คนเดินออกไปจากจุดนั้นทันที เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตา ของหญิงสาวนางหนึ่ง ที่อยู่บนชั้น 3 ของร้านอาหารชื่อดัง“คุณหนู มองอะไรอยู่หรอเจ้าค่ะ”สาวใช้ตัวน้อย ถามผู้เป็นนายที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างดารุณีน้อยอายุประมาณ 17 ปี ละสายตาจากลานเบื้องล่าง หันกลับเข้ามาในห้อง แต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาสักคำ สาวใช้ของเธอชะเง้อมองออกไปนอกหน้าต่าง แต่ก็เห็นเพียงกลุ่มขอทาน แยกย้ายกันนอนตามมุมต่างๆ ของลานหลวงจึงเลิกสนใจซานหลง พาทุกคนไปซื้อข้าวของที่จำเป็น เสื้อผ้าฝ้ายคนละชุด จอบ เสียม มีด ขวาน ผ้าห่มประจำตัวของแต่คน ถ้วยชามอีก 20 ชุด เมื่อได้ของครบแล้วจึงพาทุกคนเดินทางกลับทันทีครอบครัวซานพาทุกคนกลับมายังที่ดิน 50 มู่ มรดกหนึ่งเดียวของพวกเขา เบื้องหน้าเก่าๆที่ผุพังของครอบครัวซาน เมื่อเห็นสภาพบ้านหลังนี้แล้ว คนทั้ง 20 คนก็คิดกันไปต่างๆนาๆ แต่ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำเอาล่ะ ข้าจะบอกกับพวกเจ้าเอาไว้ก่อน ข้าและครอบครัว เพิ่งย้ายมาที่นี่ ที่พักและที่อยู่อาศัยจึงยังไม่เรียบร้อย พรุ่งนี้ถึงจะเริ่มงานของพวกเรา วันนี้ พวกเจ้าต้องนอนที่นี่ก่อน เจ้า 5 คนไปขนฟางข้าวเข้ามาปูพื้น คนที่เหลือ ไปอาบน้ำผลัดเสื้อผ้าที่ลำธารทุกคนที่ถูกเลือกมามีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรงที่สุดในกลุ่มขอทาน การงานที่เขาสั่งให้ทำ จึงถูกจัดแจงอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวฟางข้าวก็ถูกขนมาปูเทพื้น เป็นเบาะสำหรับรองนอน กองไฟก่อขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่ขั่วยามความมืดก็เข้าปกคลุมทุกสิ่งบ้านเก่าๆหลังนี้มีห้องเดียว เตียงก็มีเตียงเดี่ยว มุมซ้ายสุดถูกจัดไว้ ให้กับบิดาและมารดาฝั่งขวา มีขอทานที่ตอนนี้อาบน้ำเรียบร้อย 20 ชีวิตนอนเรียงกันอยู่นอกบ้านข้างประตูไม้เก่าๆ มีร่างของกวางที่ถูกมัดอย่างแน่นหนานอนอยู่นักวิจัยพันธุ์พืช ร่างแผนในหัวเกือบจะทั้งคืน ทรัพยากรมนุษย์ที่เขามีอยู่ตอน 20 ชีวิต พรุ่งนี้เขาต้องแจกจ่ายงาน ให้ทุกคนทำ ทีแรกก็จะต่อเติมบ้านหลัง แต่ตอนนี้มีกำลังคนมากขึ้น เขาจึงเปลี่ยนแผน เขาจะเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้เป็น ที่สำหรับสร้างเม็ดเงินให้เขา ในหน้าหนาวที่ใกล้จะถึงนี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

9.ทรัพยากรมนุษย์

นิยายแนะนำ

ซานหลง จักรพรรดิไร้บัลลังก์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

9.ทรัพยากรมนุษย์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้