หว่านอิ่งเข้ามาอยู่ร่างนี้ได้หนึ่งเดือนแล้วการใช้ชีวิตแบบไม่มีเทคโนโลยีถึงมันจะลำบากแต่นางรู้สึกมีความสุขเพราะอยู่กับธรรมชาติไม่มีรถติด ตึกสูงใหญ่สายไฟยาวเป็กิโลมองไปทางไหนก็สบายตา
หว่านอิ่งจะได้ััอากาศดีๆและธรรมชาติที่สงบเงียบไม่มีนักท่องเที่ยวเดินแบบนี้ก็ต่อเมื่อนางไปไหว้หลุมศพบรรพบุรุษบนเขาที่จีนกับพ่อแม่ตอนที่นางอยู่ไทยตากับยายเป็คนกรุงเทพทำให้นางไม่มีบ้านสวนเหมือนเพื่อนของนาง
หว่านอิ่งนำด้ายและเชือกที่บิดาซื้อให้ออกมาทำที่จับปลาใหม่ นางจะทำเป็ตาข่ายดักปลาด้านล่างนำหินก้อนเล็กๆ มามัดถ่วงน้ำหนักเพื่อให้ตาข่ายจมลงไปลึกๆ นางจะได้ปลามากและตัวใหญ่ขี้นทำสักสองสามอันไว้ใช้เผื่อเหลือเผื่อขาด
"อิ่งเออร์พ่อเ้าอยู่หรือไม่" จางเหวินเซียวและนางจางหลินซินะโถามบุตรของสหายอยู่นอกรั้วบ้าน
"ท่านพ่ออยู่ในสวนเ้าคะ ท่านลุงประเดี๋ยวข้าจะไปตามให้นะเ้าค่ะ" หว่านอิ่งวิ่งไปตามบิดามาพบสหาย
"ท่านพ่อเ้าค่ะ ท่านลุงจางมาหาเ้าคะ"
"อือ ได้พ่อจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" จื่อหานเดินตามบุตรสาวไปพบสหาย
"เ้ามาหาข้ามีอะไรหรือเหวินเซียว" จื่อหานมองเหวินเซียวและภรรยาของเหวินเซียว
"ไม่มีอะไรมากหรอกข้าแค่พาหยุนผิงมาเล่นกับหว่านอิ่ง นี้จางหยุนผิงบุตรสาวบุญธรรมของข้านางพึ่งจะเดินทางมาถึงเมื่อวาน นางเป็บุตรของน้องสาวภรรยาข้าแต่บิดามารดาออกไปหาปลาที่ทะเลเหลียงแล้วเสียชีวิต ข้าและภรรยาจึงให้นางรับหยุนผิงเป็บุตรบุญธรรม"
เหวินเซียวอธิบายให้สหายฟัง จางเหวินเซียวและจางหลินซินไม่มีบุตรเพราะภรรยาเขาไม่ค่อยแข็งแรงถึงจะพยายามมากเท่าไหร่ก็ตาม และภรรยาได้ข่าวน้องสาวและสามีของน้อง หลินซินก็มาปรึกษากับตนเื่รับหลานมาเป็บุตรสาว
"ผิงเออร์คารวะท่านลุงหวงและท่านป้าหวงเถิด" จางหลินซินดึงบุตรสาวบุญธรรมออกมาจากด้านหลังของนาง เด็กคนนี้เป็คนขี้อายและขี้กลัวเพราะนางพึ่งเดินทางมาถึงที่นี้เลยไม่คุ้นชิน
"ผิงเออร์คารวะท่านลุงและท่านป้าเ้าค่ะ" เด็กสาวคารวะผู้าุโและกลับไปนั่งด้านหลังมารดาตน
"ไม่เป็ไรเ้ายังเล็กนักที่นี้เป็สิ่งแปลกใหม่ของเ้าจะกลัวก็ถือว่าไม่แปลกอันใด" จิ้นหรงยิ้มบอกเด็กรุ่นราวเดียวกันกับบุตร
"ผิงเออร์ไปเล่นกับอิ่งเออร์ก่อนเถิดเ้าจะมีคุ้นชินคนที่นี้โดยเร็ว" หลินซินบอกบุตรสาว
"เ้าคะท่านแม่" ผิงเออร์เดินอย่างสงบเรียบร้อยไปนั่งแคร่อันเดียวกับสามพี่น้องบ้านหวง เพื่อให้ผู้ใหญ่พูดคุยกันด้วยสะดวก
"นั่งลงก่อนเถิด ข้ามีนามว่าหวงหว่านอิ่ง ส่วนนี้พี่ชายข้าหวงชางอวี่ นั้นน้องเล็กหวงอานตี๋" หว่านอิ่งแนะนำทุกคนให้สาวน้อยตรงหน้าทราบ จะไม่ให้นางเรียกสาวน้อยได้อย่างไรอายุนางยี่สิบกว่าๆแล้วนะในโลกก่อน แต่นางต้องมีสหายอายุสิบขวบเท่าเ้าของร่างเดิมแล้วจะให้พาสาวน้อยคนนี้ไปเล่นอะไรเล่า ทุกวันนี้ในหัวนางมีแต่แผนทำเงิน
"เ้าชอบทำสิ่งใดเป็พิเศษหรือไม่" หว่านอิ่งถามสหายใหม่ในมือถักตาข่ายดักปลาช่วยพี่ชาย
"ข้าหรือ ข้าชอบเย็บผ้า ปักผ้าเช็ดผ้าและลวดลายบนชุด" หยุนผิงบอกสหายคนใหม่
หว่านอิ่งหันไปมองหน้าสหายใหม่ นั้นอย่างไรเล่าข้าคงไปเล่นกับนางไม่ได้แล้ว การเย็บปักผ้าเหมือนนรกบนดินของนางเลยนะ ให้หยุนผิงไปเล่นกับมารดาของนางเถิด มารดานางชอบเย็บปักเป็อย่างมากคงจะคุยกันถูกคอหว่านอิ่งพยักหน้ารับคำสหาย
"พี่รองเข้าครัวเถิดขอรับใกล้มื้อกลางวันแล้ว" อานตี๋บอกที่สาวเพราะเขาเริ่มจะหิวขึ้นมาแล้ว
"อือๆ เ้าทำกับข้าวเป็หรือไม่ ข้าต้องเข้าครัวเ้าอยากจะตามไปดูก็ได้ แต่ถ้าไม่เ้าก็นั่งกับเสี่ยวตี๋เถิดข้ากับพี่ใหญ่ต้องไปแล้ว" หว่านอิ่งบอกหยุนผิง
"ได้ข้าจะไปกับเ้า" หยุนผิงบอกสหายนางเข้าครัวบ่อย
"ท่านพ่อ ท่านแม่เ้าคะ ข้ากับพี่ใหญ่จะเข้าครัวไปทำมื้อกลางวันนะเ้าคะ ท่านลุงกับท่านป้าอยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะเ้าคะถือว่าเป็การต้อนรับหยุนผิง" หว่านอิ่งบอกบิดามารดาและหันหลังเดินเข้าครัวโดยมีพี่ชายกับหยุนผิงเดินตาม
"อยู่กินข้าวด้วยก่อนเถิดเหวินเซียว หลินซิน อยู่กินข้าวกินปลากันเสียก่อน" จื่อหานบอกสหาย
"ได้อย่างไรเล่าบ้านข้าก็มีข้าวมีปลาให้กินจะมาอาศัยกินบ้านเ้าได้อย่างไร" เหวินเซียวร้องบอกสหายอย่างเกรงใจ
"เ้าจะเกรงใจไปทำไมเล่า เ้าดูใต้ต้นไม้เถิดตอนนี้บ้านไม่ได้อดอยากแล้ว" จื่อหานชี้มือบอกสหายดูเกวียนลาตอนนี้บ้านเขาสามารถซื้อเกวียนลาได้ก็แสดงว่าบ้านเริ่มมีเงิน สหายจะได้เลิกเกรงใจเสีย
"อยู่ทานด้วยกันเถิดเ้าค่ะ พี่เหวินเซียว อิ่งเออร์ทำอาหารอร่อยนักและกินหลายๆ คน ผิงเออร์จะได้สนิทกับทุกคนมากขึ้น" จิ้งหรงบอกครอบครัวจาง
"เช่นนั้นข้าจะกับไปทำอาหารและยกมาที่นี่นะเ้าคะท่านพี่" หลินซินรู้เกรงใจครอบครัวหวงเป็อย่างมาก
"ไม่ต้องลำบากยกหรอกเ้าค่ะพี่หลินซินแค่เข้าไปช่วยเด็กๆ ข้างในก็พอ" จิ้งหรงจูงมือหลินซินครัวและให้ชางอวี่กับไปอยู่กับน้องชายครัวบ้านนางแคบนักถ้าอยู่กันหลายคนจะหยิบจะจับอะไรไม่สะดวก
จิ้งหรงแค่มาเป็ลูกมือบุตรสาวทุกวันนี้นางมักจะเข้าครัวพร้อมบุตรสาวมาเรียนทำอาหารใหม่ที่บุตรนางคิดขึ้น
"อิ่งเออร์วันนี้เ้าจะทำอะไรบ้างหรือ"
"ข้าจะทำข้าวผัดไข่ ผ้ดผักรวม น้ำแกงปลา น้ำแกงไก่ ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ปลาทอดกับน้ำจิ้มรสเด็ด ปลากะพงนึ่งซอสถั่ว ปลาจะละเม็ดนึ่งบ๊วย ไก่ผัดขิงและถั่วเขียวต้มน้ำอ้อยเ้าคะท่านแม่ว่าพอหรือไม่เ้าค่ะ" หว่านอิ่งไล่ยาวเสียจนหลินซินและหยุนผิงได้แต่ขุ่นงงเพราะนางไม่เคยได้ยิมเมนูเ่าั้
“อือ น่าจะพอแต่ถ้าดูว่ามันน้อยไปค่อยทำเพิ่ม” จิ้งหรงคิดตามบุตรสาว จิ้งหรงทำอาหารบางเมนูที่บุตรสาวบอกมาได้สาวส่วนเมนูใหม่ๆ คงต้องให้บุตรสอนทำในครั้งหน้า จิ้งหรงให้หลินซินช่วยเตรียมผัก ไก่ และปลา สามีของนางไปวางดักได้ไก่มาสามตัวนำมาทำอาหาร
หลินซินและหยุนผิงที่ใช้เตรียมผักได้แต่มองอย่างแปลกใจไยผ้กบ้านนี้นางไม่เคยเห็นผู้คนกินมาก่อน
"จิ้งหรงสิ่งเหล่านี้กินได้ด้วยหรือ" หลินซินถามออกไปอย่างสงสัย
"ใช่เ้าค่ะพี่หลินซิน อิ่งเออร์ไปอ่านเจอในตำราที่เป็สินเดิมของข้าตอนแต่งเข้าตระกูลหวง ข้าก็ไม่รู้ว่าในตำราสินเดิมจะมีผักสมุนไพรกินได้มากมายนัก" จิ้งหรงตอบอย่างภูมิใจนางตัวบุตรสาว
"เช่นนั้นหรือ" หลินซินรู้สึกสนใจในผักมากมายตรงถ้านางอ่านออกเขียนได้ก็คงสามารถอ่านลักษณะต่างของผักเหล่านี้ได้ บ้านนางจะต้องมีผักมากมายกินไม่ขาด
"ถ้าพี่หลินซินและหยุนผิงสนใจขึ้นเขาครั้งต่อไปข้าจะให้อิ่งเออร์ชวนไปเก็บนะเ้าค่ะ"จิ้งหรงบอกออกไปครอบครัวจางดีกับบ้านนางเป็อย่างมีอะไรใช้ได้นางก็พร้อมจะช่วย
"ได้สิเเล้วข้าจะรอ"หลินซินตอบออกไปอย่างดีใจ
หว่านอิ่งนางกำลังสอนหยุนผิงหมักไปนำไปทอด ใส่น้ำมันหมูลงไปในกะทะใช้ไฟปานกลางเอาหัวจุ่มลงไปทดสอบน้ำมัน หยุนผิงก็พยักหน้าเข้าใจ ส่วนจิ้งหรงก็สอนหลินซินทำข้าวผัดไข่ ผัดผักรวม น้ำแกงปลาและน้ำแกงไก่ที่ไม่มีกลิ่นคาวและอร่อยน้ำจิ้มรสเด็ด ไก่ผัดเม็ดมะม่วง ปลากะพงนึ่งซอสถั่ว
ส่วนหว่านอิ่งลงมือทำปลาจะละเม็ดนึ่งบ๊วย โดยมีปลาจะละเม็ดล้างสะอาดสองตัว บ๊วยเค็มสามเม็ด เห็ดหอมสองดอก มันหมูห้าชิ้น ขิงซอย ขึ้นฉ่ายสองต้น ซอสถั่ว น้ำมันหมู นำปลาที่ล้างมานึ่งวางมันหมูและเห็ดก่อน ตามด้วยบ๊วยที่นำมายีเนื้อ พร้อมน้ำบ๊วยเล็กน้อย ราดให้ทั่วปลาเตรียมผักโรย ราดด้วยซอสถั่ว น้ำมันหมู แล้วตามด้วยขิงซอย นึ่งหนึ่งเค่อและใส่ขึ้นฉ่ายลงไป
ต่อด้วยไก่ผัดขิง เตรียมเนื้อไก่ ขิงซอย เห็ดหูหนู กระเทียมสับพริกหั่นฝอย ต้นหอมซอยท่อนน้ำอ้อย ซอสถั่ว เกลือ ผัดกระเทียมในน้ำมัน ตามต้วมขิงซอย ผัดจนเหลือง ใส่เนื้อไก่ลงผัด พอไก่เริ่มสุกใส่ขิงซอยที่เหลืองลง ตามด้วยเห็ดหูหนู ปรุงรสด้วยน้ำอ้อย ซอสถั่ว เกลือ ใส่พริก ต้นหอม เพื่อความสายงามและสองอย่างสุดท้ายไก่ผัดเม็ดมะม่วงและถั่วเขียวต้มน้ำอ้อยเป็ของหวาน
เมื่อเสร็จทุกจึงช่วยกันยกออกไปอาหารมากมายหน้าแปลกตามไปหมดเสียจนเหวินเซียวตาลาย
"ทำไมเยอะขนาดนี้เล่าจะกินอย่างไรให้หมด" เหวินเซียวร้องเสียงหลงนี่มันสามารถเลี้ยงทั้งหมู่เลยสิ้นเปลืองสิ้นเปลืองเกินไปแล้วหัวของเหวินเซียวมีแต่คำนี้เต็มไปหมด
"ไม่เป็ไรหรอกกินไม่หมดก็เอารับไปกินที่บ้านเ้าได้ของทุกอย่างที่อยู่หน้าข้าไม่ได้เสียเงินซื้อทุกอย่างก็มาจากเขาและลำธารทั้งนั้น" จื่อหานบอกสหายที่ทำหน้าราวกับเห็นบรรพบุรุษ
"ท่านพ่อไปชวนลุงหลี่เฉียงฮุย ป้าหลี่ซูหรง หลี่เจ้อหยูร์ และหลี่เหมยอิงมาทานด้วยดีหรือไม่ขอรับ" ชางอวี่ถามบิดาเพราะลุงหลี่เฉียงฮุยก็ไปสหายบิดาและหลี่เจ้อหยูร์เป็สหายของเขา สามครอบครัวนี้สนิทและช่วยเหลือกันและกันตลอด
"ดีๆ เ้าเดินไปชวนพวกเขามากินข้าวด้วยกันเสียหน่อยเถิด" จื่อหานบอกบุตรชาย
"ได้ขอรับ" ชางอวี่วิ่งไปตามครอบครัวหลี่มากินข้าวที่บ้านจะให้เขาค่อยๆเดินได้อย่างไรน้องชายเขาน้ำลายไหลออกมาเป็ถังแล้ว
"ท่านลุงหลี่ ป้าหลี่อยู่บ้านหรือไม่ขอรับ"ชางอวี่ยืนเกาะรั้วะโเรียก
"มีอะไรหรือเสี่ยวอวี่" หลี่เฉียงฮุยเดินหาหลานชายหน้ารั้วบ้าน เขาและครอบครัวพึ่งลงจากเขามากินมื้อกลางวัน
"ที่บ้านมีเื่ด่วนขอรับท่านพ่อให้ข้ามาตามท่านลุงท่านป้า เจ้อหยูร์และเหมยอิงไปดูขอรับ ตอนนี้ท่านลุงจางและป้าจางก็อยู่ที่บ้านขอรับ" ชางอวี่พูดมาอย่างเหนื่อยหอบจะให้เขาบอกได้อย่างไรเล่าว่ามาชวนไปกินข้าวมียังโดนไล่กลับบ้านเป็แน่
"ร้ายแรงขนาดนั้นเลยหรือเสี่ยวอวี่" หลี่ซูหรงใกับคำบอกกล่าวของหลานชายตรงน่า
"รีบเถอะเ้าค่ะท่านพี่ประเดี๋ยวจะไม่ทันการ" และทั้งหมดก็ตรงไปบ้านระกูลหวง
"มีใครเป็อะไรมากหรือไม่" เฉียงฮุยถามสหายทั้งสองอย่างร้อนใจ
"ไม่มีหรอกข้าแค่ในชางอวี่ไปชวนเ้าและครอบครัวมางานเลี้ยงต้อนรับหยุนผิงนะ" จื่อหานเห็นสหายวิ่งหน้าตื่นมาก็รู้สึกแปลกใจนัก
"เฉียงฮุยนี้บุตรบุญธรรมของพึ่งเดินทางมาจากทางใต้นามว่าจางหยุนผิง" เหวินเซียวแนะนำบุตรสาวให้ครอบครัวสหายรู้จัก
"คารวะท่านลุงหลี่ป้าหลี่เ้าค่ะ"
"มาทานข้าวกันเถิดเ้าค่ะ อาหารเย็นหมดแล้ว" จิ้งหรงรีบบอกทุกคน นางสงสารบุตรชายคนเล็กที่นั่งจ้องอาหารไม่ว่างตา
"ในที่สุดข้าก็จะได้กินเสียที" อานตี๋พูดกับตัวเองอย่างเบาๆ
ครอบครัวหลี่ก็ต้องมาร่วมวงอย่างงงงวยกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งสิบสองชีวิตกินข้าวอย่างอร่อยเอ่ยชมไม่ขาดปากสำหรับและของหวานมื้อนี้
2K
