ในขณะที่หลินเยว่กำลังสร้างชื่อเสียงในฐานะหมอเทวดาที่หมู่บ้านหวงหลิง ห่างออกไปหลายร้อยลี้ ณ เมืองหลวงต้าโจว อันเป็ศูนย์กลางอำนาจของราชวงศ์ต้าโจว เหตุการณ์บางอย่างที่พลิกผันกำลังอุบัติขึ้น
ภายในจวนอ๋องัทมิฬ อันโอ่อ่าตระการตา หลี่เซียวหลง องค์ชายรองผู้รูปงามและเปี่ยมด้วยอำนาจ กำลังนอนซมอยู่บนเตียง ร่างกายของเขาร้อนระอุ เหงื่อกาฬไหลซึมทั่วกาย ใบหน้าที่เคยสงบนิ่งบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความทรมาน
"อ๋องเพคะ! ทรงเป็เช่นไรบ้างเพคะ!" เสียงสตรีร่างบอบบางในชุดสีชมพูหวานดังขึ้น นางคือ หลี่เหม่ยจู บุตรีของเสนาบดีซูิ ผู้ซึ่งพยายามจะเข้าใกล้หลี่เซียวหลงมาโดยตลอด
ชางชุน องครักษ์คนสนิทของหลี่เซียวหลงยืนอยู่ข้างเตียง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและกังวลอย่างเห็นได้ชัด
"ออกไปก่อนหลี่เหม่ยจู! นี่ไม่เกี่ยวกับเ้า!" ชางชุนตวาดเสียงกร้าว เพราะรู้ดีว่าพิษที่หลี่เซียวหลงได้รับนั้นไม่ใช่พิษธรรมดา มันคือ พิษกำหนัด ที่ร้ายกาจที่สุดชนิดหนึ่ง หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง อาจถึงแก่ชีวิต หรือเลวร้ายกว่านั้นคือทำให้ผู้ได้รับพิษเสียสติ
หลี่เหม่ยจูสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็จำใจต้องออกไปรอข้างนอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"นายท่าน! พิษกำเริบหนักขึ้นเรื่อยๆ แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" ชางชุนก้มลงกระซิบข้างหูหลี่เซียวหลงอย่างร้อนใจ
หลี่เซียวหลงกัดฟันแน่น พยายามควบคุมตัวเอง "ข้า... รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง... เหมือนมีไฟสุมอยู่ในอก" เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ ดวงตาซ้ายสีฟ้าครามที่เคยคมกริบบัดนี้เต็มไปด้วยความทรมานแสนสาหัส
ชางชุนรู้ดีว่าเวลาเหลือน้อยเต็มที เขาได้พยายามหายาถอนพิษทุกวิถีทางในเมืองหลวงแล้ว แต่พิษนี้ร้ายกาจเกินไป มีเพียงยาพิเศษบางชนิดเท่านั้นที่จะช่วยได้ และยาเ่าั้หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร
ในความสิ้นหวัง เขาพลันนึกขึ้นได้ถึงข่าวลือที่เคยได้ยินมาเมื่อหลายวันก่อน เื่ราวของ "นายคณิกา" คนหนึ่งในหอนายโรม "เมิ่งฮวน" ที่ร่ำลือกันว่ามี "ยาแปลกประหลาด" ที่สามารถรักษาโรคที่ยากจะเข้าใจได้ ชางชุนไม่เชื่อในเื่เหลวไหลเช่นนั้นนัก แต่ในสถานการณ์คับขันเช่นนี้ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว
"นายท่าน! กระหม่อมจะพานายท่านไปที่หอนายโรมเมิ่งฮวน!" ชางชุนตัดสินใจ
หลี่เซียวหลงที่กำลังทรมานสาหัส ไม่อาจโต้แย้งได้อีกต่อไป เขาพยักหน้ารับอย่างอ่อนแรง
ชางชุนใช้ผ้าคลุมตัวหลี่เซียวหลงอย่างมิดชิด เพื่อปกปิดใบหน้าและฐานะ เขาประคองร่างของเ้านายที่สั่นเทิ้มขึ้นรถม้าอย่างเร่งรีบ มุ่งหน้าไปยังหอนายโรมเมิ่งฮวนที่ตั้งอยู่ชายขอบเมืองหลวง
หอนายโรมเมิ่งฮวนเป็สถานบันเทิงขนาดใหญ่ที่ดึงดูดผู้คนมากมาย มีทั้งบุรุษรูปงามที่คอยปรนนิบัติ และห้องหับส่วนตัวมากมายสำหรับผู้ที่้าความสำราญ ชางชุนนำหลี่เซียวหลงที่ยังคงถูกพิษเล่นงานอย่างหนัก เข้าไปในห้องพิเศษห้องหนึ่ง
"ข้า้าพบคนที่มียาแปลกประหลาดนั่นเดี๋ยวนี้!" ชางชุนกล่าวกับบ่าวรับใช้ของหอนายโรมด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว
บ่าวรับใช้ดูหวาดกลัวแต่ก็รีบวิ่งไปตามที่ชางชุนสั่ง
ชางชุนประคองหลี่เซียวหลงให้นั่งพิงผนัง ดวงตาของหลี่เซียวหลงเริ่มพร่ามัว สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนราง พิษกำหนัดกำลังคุกคามเขาอย่างรุนแรง
"อดทนไว้นายท่าน! อีกไม่นานยาจะมาถึง!" ชางชุนกล่าวปลอบโยน
ในขณะที่ทั้งสองกำลังรอคอยความหวัง จู่ๆ บานประตูก็ถูกผลักเปิดออก ปรากฏร่างของสตรีรูปร่างใหญ่เทอะทะ ผิวคล้ำ และใบหน้าดูบึ้งตึง นางคือ หวงเฟยเฟย ในร่างเดิมของหลินเยว่ ผู้ซึ่งเบื่อหน่ายชีวิตในหมู่บ้านและแอบเดินทางมาเที่ยวเมืองหลวงเพื่อหาความสำราญ (ตามอุปนิสัยเดิมของร่าง)
หลินเยว่ในร่างหวงเฟยเฟยเห็นชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งนอนซมอยู่บนพื้นในสภาพที่ดูทรมาน ข้างๆ มีชายอีกคนคอยประคองอยู่ เธอได้ยินข่าวลือเื่ "นายคณิกา" ผู้โดดเด่นของหอนายโรมเมิ่งฮวนมาบ้าง และคิดว่าชายหนุ่มรูปงามคนนี้อาจจะเป็หนึ่งในนั้น
"โอ้โห! หน้าตาดีขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!" หลินเยว่คิดในใจ (ซึ่งเป็ความคิดที่หวงเฟยเฟยคนเก่าจะคิด) เธอเดินเข้าไปใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่ทันได้สังเกตถึงความผิดปกติของสถานการณ์
ชางชุนเห็นสตรีแปลกหน้าบุกรุกเข้ามา ก็รีบะโไล่ "ออกไป! อย่าเข้ามาใกล้!"
แต่หลินเยว่ไม่ได้สนใจคำพูดของเขา เธอเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดและเหงื่อกาฬของหลี่เซียวหลง ท่าทางที่ทรมานของเขาทำให้สัญชาตญาณแพทย์ของเธอตื่นขึ้น
"นี่เขาเป็อะไรไป?" หลินเยว่ถามอย่างไม่เกรงกลัว
ชางชุนยังคงพยายามกันเธอออกไป แต่หลี่เซียวหลงที่กำลังหมดสติไปแล้ว พลันเอื้อมมือมาคว้าแขนของหลินเยว่ไว้แน่นด้วยแรงเฮือกสุดท้าย
"ร้อน... ร้อนเหลือเกิน..." เสียงกระซิบของหลี่เซียวหลงแ่เบา
หลินเยว่ััได้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนจัดของร่างกายเขา และร่องรอยของพิษประหลาดที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเืของเขา สัญชาตญาณบอกเธอทันทีว่านี่คือพิษร้ายแรงที่ไม่ใช่แค่ไข้หวัดธรรมดา
"ปล่อยให้ข้าดูอาการเขา" หลินเยว่กล่าวอย่างจริงจัง เธอสะบัดมือให้หลุดจากชางชุนเล็กน้อย ก่อนจะใช้ความรู้ทางการแพทย์เข้าตรวจอาการของหลี่เซียวหลงอย่างละเอียด เธอรู้ดีว่าพิษกำหนัดสามารถทำให้ผู้ป่วยเสียชีวิตได้หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้องทันท่วงที
ชางชุนลังเล แต่เมื่อเห็นความเด็ดขาดของสตรีตรงหน้า และสภาพของเ้านายที่กำลังทรุดหนัก เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น
ในพริบตา หลินเยว่ก็เรียกขวดยาเม็ดสีดำสนิทออกมาจากมิติพกพา นี่คือ "ยาถอนพิษ" ที่เธอเคยเตรียมไว้สำหรับกรณีฉุกเฉินในโลกเดิม เธอป้อนยาเม็ดนั้นให้หลี่เซียวหลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับใช้พลังจากมิติพกพา (ซึ่งเป็พลังที่เธอเองก็ยังไม่เข้าใจถ่องแท้) เพื่อช่วยขับพิษออกจากร่างกายของเขาอย่างรวดเร็วที่สุด
แม้จะยังไม่สามารถถอนพิษได้หมดจด แต่ยาของเธอก็ช่วยบรรเทาอาการของหลี่เซียวหลงลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ แรงร้อนรุ่มในตัวเขาลดลง สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย และเขาก็หลับใหลไปในที่สุด
ชางชุนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง สตรีรูปร่างใหญ่เทอะทะผู้นี้... มีพลังอะไรกันแน่!
ส่วนหลินเยว่ เมื่อเห็นว่าอาการของหลี่เซียวหลงดีขึ้นแล้ว เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มคนนี้เป็ใคร หรือเพราะเหตุใดเขาถึงมาอยู่ในสภาพนี้ในหอนายโรม สิ่งเดียวที่เธอคิดคือเธอได้ทำหน้าที่ของแพทย์แล้ว
เธอเหลือบมองชายหนุ่มรูปงามที่นอนสงบอยู่บนเตียง ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้เลยว่าค่ำคืนนี้ได้เปลี่ยนแปลงโชคชะตาของเธอไปตลอดกาล และความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างเธอกับชายหนุ่มผู้นี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
2K
