ในอีกมุมมืดใต้แสงไฟสลัว สายตาของนาตาลีแอบซุ้มดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเอกวัฒน์กับณิชชา หล่อนกำมือแน่นจนรู้สึกว่าเล็บจิกลงในฝ่ามือ หัวใจของนาตาลีร้อนรุ้มดังไฟเผา สายตาที่มองณิชชาวิ่งหายลับไปมีแต่แรงแค้น เด็กเสิร์ฟ ไร้การศึกษา มาแย่งความสนใจของเอกวัฒน์ไป
"เื่ของแกจบไม่สวยแน่ อีเด็กเสิร์ฟ!!!!" นาตาลีอาฆาตณิชชาในใจและคิดแผนการบางอย่างขึ้นมา
นาตาลีมาโดยไม่บอกเอกวัฒน์และเดินตามหาเอกวัฒน์จนมาเจอเหตุการณ์ที่สองคนกำลังฉุดแขนกันแอบเข้าไปในห้อง ในหัวของนาตาลีมีแต่ความเกลียดชัง ฉันเกลียดแก!! ฉันเกลียดแก!! ฉันเกลียดแกกกกก!!!!!
"แกจะได้รับบทเรียนจากฉันแน่นอน!!!!" นาตาลีหมุนตัวเดินกลับ ตรงไปที่รถและขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
ณิชชาเดินห่างออกมาสักพักก็ดึงโทรศัพท์ออกมารับสาย
"จ้า ดาว่าไงจ๊ะ"
"นิอยู่ไหน เห็นหายไปนานเลยโทรตามจ้า" กานดาเป็ห่วงเพื่อนสาว
"อ๋อ พอดีนิปวดท้องเลยเข้าห้องน้ำนานหน่อย ตอนนี้หายแล้วและอยู่ห้องแล้วจ้า มองเห็นดาแล้ว"เมื่อมองเห็นหน้ากันก็วางสาย
"ปวดท้องมากไหม พักก่อนไหม" กานดาถามเพื่อน
"ไม่จ้าหายแล้ว แค่ปวดท้องนิดหน่อยเอง อีกไม่นานก็เลิกแล้ว"กานดามองนาฬิกา ซึ่งก็ใกล้ถึงเวลาเลิกเหมือนณิชชาพูดจริง
"แล้วนี้ไปทำไรมาอีกทำไมผมเผ้ารุ่งรัง เข้าห้องน้ำไม่ได้ดูรึ"ณิชชาเพิ่งสังเกตเอามือลูบที่ผมตัวเอง ในใจนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้จึงรีบแก้ตัว
"อุ้ย นิไม่ได้ดูเลย" หน้าณิชชาสีแดงระเรื่อยเมื่อยังคิดถึงััจากเขาคนนั้น
"เมื่อกี้นะนิ มีเสียใจป้ำ ให้ทริปดาเยอะเลยแกบอกว่าถ้าสนใจอยากออกจากงานที่นี้ให้บอก แกมีงานให้ทำ รายได้ดีด้วยนะนี้ยังให้นามบัตรดามาด้วย" กานดาเอานามบัตรให้เพื่อนดู
"ก็น่าสนใจอยู่นะ เดี๋ยวเราค่อยปรึกษากันอีกที"กานดาพยักหน้าและทำงานต่อไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน สองสาวรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะวันนี้มีคนมารอ
"นิ ฉันเห็นซองเงินเดือนแล้วหายเหนื่อยเลยยยยดีใจจัง ได้เยอะกว่าที่ร้านที่เราทำตั้งหลายเท่า" กานดายิ้มดีใจ
"นิก็ดีใจเหมือนกัน งั้นวันนี้เราเลี้ยงข้าวต้มพจน์ก่อนกลับบ้านเนาะนิอยากกินอะไรร้อนๆ ก่อนกลับบ้าน พรุ่งนี้วันอาทิตย์อาจจะตื่นสายได้นิดหน่อย แต่นิต้องไปทำงานที่ร้านกาแฟตอนสิบโมง" ณิชชาบอกกานดา
"ดีเหมือนกัน ดาก็อยากกิน" กานดาเห็นด้วย
"นิก็อย่าหักโหมมากนักนะ ดายังไม่เห็นนิได้พักผ่อนเลย"กานดามองเพื่อนด้วยความห่วงใย
"งั้นเอางี้พรุ่งนี้ดาว่าง ดาจะหอบการบ้านไปเฝ้าพ่อให้นินิจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง พอเลิกงาน ก็ค่อยแวะไปหาพ่อกัน ดาจะรออยู่ที่นั้น เคไหม" การดาเสนอ
"ขอบใจดามากๆ เลยนะ แต่นิเกรงใจ"ณิชชาไม่อยากรบกวนวันพักผ่อนของกานดา
"ไม่ต้องพูด ดาอยากไปเองก็เราเพื่อนกันมีไรก็ช่วยเหลือกันสิ ใช่ไหม ไม่แน่น๊าาาบางทีนิอาจจะได้ช่วยดาในอนาคตก็ได้"
ณิชชามองหน้าเพื่อนด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ เมื่อสองสาวออกมาข้างนอกก็เห็นพจน์รออยู่แล้วจึงรีบเดินตรงเข้าไปหา
"รอนานมากใช่ไหมคุณบอดี้การ์ด" กานดาทักเรียกพจน์
"ไม่นานหรอก พจน์ก็เพิ่งมา ไปเล่นหอพักเพื่อนมาน่ะ" พจน์ตอบ แต่ในใจรอนานแค่ไหนก็ได้ขอแค่ได้อยู่ใกล้ณิชชา
"งั้นวันนี้เราสองคนขอเป็เ้าภาพเลี้ยงข้าวต้มพจน์นะ ก่อนกลับกินอะไรร้อนๆ กัน" ณิชชาบอกพจน์
"งื้ออออ จริงเหรอ??? น้อมรับด้วยความเต็มใจเลยค่าบบบบ วันนี้ฟ้ามาโปรดมีคนเลี้ยง" พจน์ทำเสียงล้อ ยิ้มด้วยความดีใจ
ทั้งสามคนเดินออกมาจากผับและเดินตรงไปยังร้านข้าวต้มเล็กๆ ที่อยู่ไม่ห่างจากผับตรงนี้มากนักเพราะส่วนมากแขกบางคนจะแวะทานข้าวต้มอุ่นๆก่อนกลับบ้าน เมื่อทั้งสามคนมาถึงยังพอมีที่ว่างเหลือให้นั่งบ้างตรงมุมร้านใกล้ทางเดินที่ติดถนนใหญ่ ณิชชาสั่ง ข้าวต้ม 3 ถ้วย ต้มจับฉ่ายผัดคะน้าปลาเค็ม ผัดผักบุ้งไฟแดง และยำไข่เค็มเมื่อสั่งอาหารเสร็จกานดาขอตัวเข้าห้องน้ำ จึงเหลือณิชชานั่งอยู่กับพจน์แค่สองคน
พจน์นั่งจ้องหน้าณิชชาในขณะที่ณิชชานั่งดูเมนูอาหารอยู่ พจน์แอบชอบณิชชามานานแต่ณิชชายังคงรักษาระยะห่างกับเขาแค่เพื่อน เขาได้แต่หวังว่าสักวันณิชชาจะเปลี่ยนใจเขารอเวลานั้นให้มาถึงและตั้งตารอคอยว่าณิชชาจะใจอ่อนกับเขาบ้าง
ขณะที่ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่โต๊ะสายตาใครบางคนที่มองตรงมาหาทั้งสองคน มือกำพวงมาลัยแน่น กรามขบเป็สันนูนใจเต้นด้วยความโกรธ เมื่อไม่นานมานี้ผู้หญิงคนนี้จูบกับเขาแต่ตอนนี้มานั่งกินข้าวต้มกับผู้ชายอีกคน!!!! เอกวัฒน์รู้สึกโมโหขึ้นมาทันควัน
"เจอกันคราวหน้า เธอได้เจอดีแน่ณิชชา" เอกวัฒน์พูดด้วยน้ำเสียงรอดไรฟัน พร้อมขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว
*********************
310
