เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        กระไรนะ?

        นางไล่เขาหรือ?

        เข้าใจกระไรผิดหรือเปล่า นี่มันจวนของเขาห้องของเขา เตียงของเขา!

        หรงซิวมองอวิ๋นอี้นิ่งๆ เห็นว่าใบหน้าขาวเล็กๆของนาง เต็มไปด้วยความโกรธเคืองและความดื้อรั้น จากนั้นเขาพลันยิ้มเล็กๆ

        ในความคิดของเขาไม่มีกระไรมากไปกว่าหญิงสาวตัวน้อยทำตัวไร้เหตุผลหากมันเป็นไปตามนิสัยของนางจริงๆ อาจเกิดความโกลาหลวุ่นวายได้

        สตรีมิได้ปากอย่างใจอย่างกันหมดหรือ?

        เวลาโกรธจะไล่ แต่เมื่อไปจริงๆกลับโกรธมากกว่าเดิม

        หรงซิวคิดว่าตนเองมองจิตใจที่ซับซ้อนของสตรีสาวได้อย่างทะลุปรุโปร่งแทนที่จะออกจากห้องไป กลับเดินกระทบไหล่นางแล้วไปนั่งที่เตียงใหญ่

        เขาตบที่ว่างข้างๆ ตัวเขา มองดูสาวน้อยเงียบๆแล้วพูดว่า “โวยวายพอแล้วหรือไม่? เหนื่อยหรือไม่? มานอนเถิด”

        “.......”

        อวิ๋นอี้ค่อยๆ หันกลับมาถามเขา“ฝ่าบาทคิดว่าข้ากำลังโวยวายหรือเพคะ?”

        “มิใช่เช่นนั้นหรือ?”

        ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ น้ำเสียงจริงจัง

        อวิ๋นอี้จู่ๆ ก็หัวเราะ ยักไหล่อาจจะเพราะไม่ว่ายุคสมัยใด ความคิดของบุรุษซื่อทำให้...คนโกรธเคืองเดือดดาลได้ตลอดเวลา

        มิใช่ว่าบุรุษซื่อๆ จะไม่มีความฉลาดทางอารมณ์ทว่าพวกเขาไม่คิดจะใช้มันกับคนที่มิได้รัก

        พวกเขามักจะถูกดึงดูดโดยพวกดอกบัวขาวบริสุทธิ์พวกนั้นทำให้หวั่นไหวมักจะมองว่าอารมณ์ของพวกเราเป็นพวกไร้เหตุผล

        ความโกรธในตอนที่ไม่พอใจความไร้อำนาจในตอนที่โดดเดี่ยวความทุกข์ใจในตอนที่สับสนนั้นมิต้องพูดถึงเลยเพราะพวกเขาไม่สนใจความรู้สึกใดๆของเรา

        อวิ๋นอี้เลียริมฝีปาก พูดกับเขาด้วยรอยยิ้มจอมปลอม“ได้ ในเมื่อฝ่าบาทคิดว่าข้าโวยวาย ได้ ฝ่าบาทอยู่ที่นี่ไปเถิดเพคะ ข้าไปแล้ว”

        นางพูดจบก็วิ่งออกไปเร็วมากจนทำให้หรงซิวใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตอบสนอง

        หลังจากที่ตามออกไปพลันเหลือเพียงประตูของห้องข้างๆ ที่ปิดสนิท

        เขาเคาะสองสามครา มั่นใจมากว่านางอยู่ด้านในแต่มิได้รับคำตอบใดๆ ดังนั้นเขาจึงยอมแพ้และเดินกลับด้วยใบหน้าเย็นชา

        สตรีผู้นี้ชักจะเกินไปแล้ว!

        ไร้เหตุผลเสียจริง!

        เขาก้มหน้ายอมขอโทษ พูดขอคืนดีด้วยดีๆแล้วนางยังต้องการกระไรจากเขาอีก!

        หรือจะให้เขาคุกเข่าก้มหัวขอโทษสาบานเขียนหนังสือสัญญาหรือ?

        เป็นไปมิได้!

        ชาตินี้อย่าได้หวัง!

        งอนไปเถิด!

        งอนไปให้เต็มที่!

        ในเมื่อนางทำท่าทีไม่สนใจเขาเขาจะกล้าไม่สนใจนางเช่นกัน!

        มาดูกันว่าผู้ใดจะอยู่ได้นานกว่า!

        หรงซิวสะบัดแขนเสื้อพลันเดินตึงตังออกไปในคืนเงียบสงัดฝีเท้าของเขาหนักอึ้ง ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็กระแทกประตูแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง

        เตียงนอนนุ่มมาก คนแทบจะจมลงไปทั้งตัว

        กลิ่นหอมที่ตามมาติดอยู่ที่ปลายจมูกของเขากลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยและสง่างามทั้งหมดเป็นของอวิ๋นอี้

        หรงซิวคิดถึงสตรีขี้โมโหผู้นั้นลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิด ลูบหน้าอย่างแรง

        เขาอยากจะไปห้องข้างๆ เสียจริง เตะประตูให้เปิดเอาสตรีผู้นั้นกดลงบนเตียงแล้วทำกับนาง

        ทำจนนางไร้เรี่ยวแรงดูสิว่านางจะยังจะตีหน้าบอกหย่าเขาได้อีกหรือไม่

        ทว่าเขามิกล้า

        เขากลัวว่าหากเขาทำเช่นนั้น เขาจะเสียนางไปจริงๆ

        เขารู้ดีว่าสิ่งที่อวิ๋นอี้พูดเกี่ยวกับการหย่ามิใช่แค่การขู่

        หรงซิวไม่เข้าใจเลยจริงๆเขายังดีกับนางไม่พอหรืออย่างไร? เหตุใดนางถึงพูดเรื่องหย่าร้างได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น? นางมิมีความคิดถึงและความเสน่หาในตัวเขาเลยหรือ?

        การที่เขาไปกับหว่านฉือ เป็นสิ่งที่นางอนุญาตเองเหตุใดนางยังต้องคิดเล็กคิดน้อยอีกเล่า

        แม้ว่าเขาจะไม่ควรอยู่ที่จวนหว่านฉือทั้งคืนทว่ามิได้มีกระไรเกิดขึ้นสักนิด นางกลับไม่เคยให้โอกาสเขาอธิบายเลย

        หรงซิวยิ่งคิดยิ่งรู้สึกเสียใจมากขึ้นเรื่อยๆล้มตัวลงนอนหงาย มองเพดานอย่างเหม่อลอย

        สุดท้ายเขากลับมิได้กระไรเลย

        เมื่อใกล้จะรุ่งสาง เขาก็ยังไม่มีคำตอบเขางีบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตื่นมาไปทำงาน

        สองชั่วยามหลังจากที่หรงซิวจากไปอวิ๋นอี้พลันตื่นขึ้น

        ด้วยดวงตาสีแดงและบวมนางเรียกเซียงเหอให้มาอาบน้ำแต่งตัวให้นาง

        เซียงเหอเป็นคนที่ซ่อนอารมณ์มิได้ทันทีที่นางเข้ามา ใบหน้าของนางพลันเต็มไปด้วยความกังวล นางอยากจะถามทว่าเมื่อเห็นอวิ๋นอี้ห่อเหี่ยว นางกลับมิพูดกระไร

        ระหว่างที่แต่งหน้าให้นางหลายคราที่นางลังเลที่จะพูด อวิ๋นอี้เห็นก็หนักใจ จึงพูดแทนนางว่า“มีกระไรก็พูดเถิด”

        เซียงเหอมุ่ยปาก พูดเสียงเบาว่า “พระชายาเพคะ...”

        “มีกระไร?”

        เซียงเหอเม้มปาก ทว่ามิรู้ว่าจะเริ่มจากที่ใด

        นางได้ยินการทะเลาะกันระหว่างองค์ชายกับพระชายาเมื่อคืนนี้ในส่วนของหว่านฉือ นางเข้าใจดี

        เมื่อสองปีที่แล้ว ที่อวิ๋นอี้ยังไม่ความจำเสื่อมก็ได้รู้ความสัมพันธ์ลับๆ ของหรงซิวและหว่านฉือโดยบังเอิญ

        ในขณะนั้น นางก็ตกใจและเศร้าเช่นกันทว่าสุดท้ายนางไม่พูดกระไรเลย ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไป

        เพราะถึงอย่างไรผู้ใดก็รู้ว่าท่านหญิงหว่านฉือมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

        ทว่ามิคาดคิดเลยว่าสองปีต่อมาแม้จะความจำเสื่อมไปแล้ว กลับยังต้องมาค้นพบเรื่องที่ไม่ควรจะรู้อีกจนได้

        เซียงเหอถอนหายใจในใจมิรู้ว่าเป็นโชคชะตาหรือความรักกันแน่ที่ทำให้นางต้องเจ็บ

        นางค่อยๆ ถ่ายทอดความคิดในใจอย่างรวดเร็วและรอบคอบ  ถามขึ้นอย่างไม่มั่นใจ“เรื่องระหว่างองค์ชายกับท่านหญิงหว่านฉือ...ท่านเปิดใจกว้างหน่อยเถิดนะเพคะ”

        อวิ๋นอี้ประหลาดใจ“เจ้ารู้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาหรือ?”

        เซียงเหอถูกถามจึงต้องอธิบายอย่างตรงไปตรงมาว่าเกิดกระไรขึ้นเมื่อสองปีก่อน

        อวิ๋นอี้ได้ฟังแล้วพลันตอบอ้อยาวๆแล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วข้าจะเปิดใจได้อย่างไร?”

        “เพียงแกล้งทำเป็นมิรู้หรือพยายามไม่สนใจเพคะ” เซียงเหออธิบาย “ในต้าอวี่ของเราโดยเฉพาะกับคนอย่างองค์ชายแล้ว การมีชายาสามสนมสี่คนถือเป็นเรื่องปกติมากนี่เป็นเหตุผลที่ข้าบอกให้พระชายารีบตั้งครรภ์ เพียงแค่ท่านมีลูกตำแหน่งพระชายาเอกก็จะมั่นคง แม้ว่าท่านหญิงหว่านฉือนั่นจะเข้ามาภายหลังจะต้องเรียกท่านว่านายหญิง ความรักของบุรุษมิมีวันที่จะยืนยาวเพคะทว่าตำแหน่งและสถานะของท่านจะรักษาไว้ได้เสมอ”

        นางพูดได้อย่างมีเหตุผล ทว่าน่าเสียดายที่อวิ๋นอี้มิใช่สตรีที่จะพอใจเพียงสถานะเท่านั้น

        หากปราศจากสิ่งลวงตาเหล่านั้นนางก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุข

        ทว่าสิ่งที่นางรับมิได้คือการเป็นคนโง่ปิดหูปิดตาอยู่ในความรักที่ไร้ความซื่อสัตย์

        “เจ้าไม่เข้าใจ” อวิ๋นอี้ส่ายหัว“ข้าต้องการเป็นเพียงหนึ่งเดียว หากเขาให้ข้ามิได้ ย่อมมีบุรุษอื่นให้ข้าได้เสมอข้ามิได้ขาดเขามิได้ เพียงแต่ว่ามีเขามันดีกว่า หากเขาให้ข้ามิได้ในสิ่งที่ข้าต้องการข้าก็ไม่ปวดใจหากจะต้องละทิ้งมันไป”

        เซียงเหอยังเด็กอยู่และเติบโตขึ้นมาในสภาพแวดล้อมที่บุรุษเหนืออยู่สตรีนางจึงถามอย่างสับสน “พระชายา ท่านกำลังพูดกระไรเพคะ หมายความอย่างไร?”

        อวิ๋นอี้ไม่ตอบอีก

        ขณะที่นางนิ่งเงียบหรงซิวที่เพิ่งออกจากราชสำนักก็เต็มไปด้วยความทุกข์ระทม ไม่มีที่ระบายจึงลากองค์ชายเก้าหรงหลินไปร้านอาหารด้วยกัน

        ทั้งสองสั่งเหล้าสองหม้อและกับแกล้ม

        หรงซิวเปิดเหล้าโดยไม่พูดกระไรรีบยกซดไปหลายจอก

        หรงหลินที่นั่งข้างเขาขมวดคิ้ว “ท่านพี่เจ็ดเป็นกระไรไป? ทะเลาะกับท่านพี่สะใภ้หรือ?”

        “ชัดเจนเช่นนั้นเลยหรือ?” หรงซิวมุ่ยปากแล้วดื่มอีก

        หรงหลินมีเรื่องสนุกแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหรงซิวกังวลและฟุ้งซ่านเรื่องอวิ๋นอี้เขาจึงเลิกคิ้วขึ้น “พวกท่านมิได้ทะเลาะกันตลอดอยู่แล้วหรือ? มิเคยเห็นท่านหงุดหงิดเช่นนี้เลยเกิดกระไรขึ้น?”

        จะมีกระไรเสียอีก!

        สตรีบ้าไร้เหตุผลอยากจะหย่ากับเขา!