"เห้จะนอนถึงเมื่อไหร่ "
ซ้วบบบ!!
ยังไม่ทันที่ชาร์ลจะได้ยินเสียงชัดก็รู้สึกเหมือนถูกสาดน้ำเข้าที่หน้า
"แอะๆ อ.." ชาร์ลค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากสำลักน้ำเข้าไป
สิ่งที่อยู่ด้านหน้าชาร์ลคือชายหนุ่มร่างใหญ่ ผิวสีคล้ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยาแ
"อะ แอะๆอะ คุณคือ.." ชาร์ลถามพลางมองไปรอบๆ
รอบๆนี้เป็ทุ่งหญ้าสีเขียวชอุ่มสุดลูกหูลูกตาแสงแดดในยามเช้าทำให้ทุ่งหญ้ายิ่งสุดใส ที่ด้านหลังเป็ธารใส สายหนึ่งมองจาก้าเห็นฝูงปลาว่ายไปมามากมาย มองดูแล้วช่างเป็ทิวทัศที่งดงามจริงๆ
"นามของข้ายิ่งใหญ่เกินกว่าจะให้เ้าได้รู้ข้าคือ โนแลนด์" (เมื่อกี้ก็พึ่งบอกมาเองไม่ใช่เรอะ - -*)
"คุณโนแลนด์ ว่าแต่ ที่นี่คือที่ไหน?"
"ที่นี่คือทุ่งหญ้าแห่งวีระบุรุษ ยอเมนเด้ พูดให้ถูกก็คือ ส่วนหนึ่งของ คมดาบแห่งอัศวินฟอร์ส ละนะ "
"ว่าแต่มันเกิดอะไรขึ้นกับเมเบิล " โนแลนด์ถามด้วยหน้าตาที่เคร่งเครียด ผิดกับตอนที่แนะนำตัว
ชาร์ลได้แต่มองหน้าโนแลนด์แม้จะยังสบสนที่คนผู้นี้รู้จักเมเบิลได้อย่างไรแต่พอได้ฟังคำถามอยู่ๆก็นึกถึงแหตุการณที่เกิดขึ้นเมื่อคืนและแล้วน้ำตาแห่งความเศร้าก็หลั่งไหลออกมาไม่หยุด ราวกับเขื่อนที่พังทลาย
หลังจากหยุดคิดไปสักพักหนึ่งชาร์ลก็ตัดสินใจที่จะเล่าให้โนแลนฟังถึงเหตุการ์ณที่ชาร์ลต้องสูญเสียคนสำคัญที่สุดไปชาร์ลค่อยๆเล่าด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
...เมื่อ 8 ชั่วโมงก่อน ...
"ลมหายใจแห่งัเวทย์นั่นไม่ใช่เวทย์ที่มนุษย์ควรจะมี ล้มเลิกความตั้งใจนั่นซะเ้าเองก็ยังหนุ่มยังแน่น อย่าเอาชีวิตมาทิ้งเสียเปล่าเลย"
"หึหึข้าว่าท่านคงจะแก่เกินไปแล้ว เรามายุติการต่อสู้นี่ดีกว่า "
แม็กสตาร์พูดพลางกางมือทั้ง2ข้างออกชั่วพริบตาวงแหวนเวทย์แปดเหลี่ยมขนาดใหญ่ก็ปรากฎขึ้นที่เท้าของเขา
"เหล่าแสงแห่งดวงดาวที่เจิดจ้าในยามราตรีทั้งหลายเอ๋ย โปรดมอบพลังให้กับข้าเพื่อลงทัณฑ์มนุษย์ผู้โง่เขลาเหล่านี้ด้วยเถิด "
ใช่แล้วมหาเวทย์แห่งดวงดาวที่ทำลายโบสถลงในชั่วพริบตานั่นเอง
"เวทยนั่นอีกแล้วรึเ้าคงคิดว่าข้าแก่จนไม่สามารถหลบมันได้อีกงั้นหรือ"
"ไม่.. ไม่เมเบิล ข้ารู้ดีว่าท่านไม่เป็อะไรแน่ แต่ถ้าเป็เ้าหนูนั่นล่ะ "
"ว่าไงนะ!!!"
ก่อนที่เมเบิลจะรู้ตัวมันก็สายไปแล้ว
แสงสีขาวเจิดจ้าแผ่กระจายออกจากวงเวทย์นั่นเป็วงกว้างลำแสงจากดวงดาวนับพันดวงพุ่งเข้าใส่ชาร์ล
ตูม!!!!!!!!!!!!
แสงสีขาวสว่างวาบไปทั่วเมืองอีกครั้งหนึ่ง
ไม่กี่อึกใจ เมื่อแสงเริ่มจะจางลง
"ชาร์ลไม่เป็ไรใช่มั้ย " ชาร์ลค่อยๆลืมตาขึ้นค่อยรู้ว่ายังมีชีวิตอยู่เมือสายตาเริ่มปรับได้จากแสงที่สว่างวาบเมื่อครู่ที่ด้านหน้าชาร์ลปรากฎเป็เงาร่างใหญ่ที่เขาแสนจะคุ้นตา
"เป็อะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นละไม่สมกับเป็นายเลยนะ ชาร์ล "
"ละ.. เืนั่น " ชาร์ลในตอนนี้ทำหน้าใราวกับคนที่ตนรักกำลังจะจากไปเมื่อเห็นร่างกายของเมเบิล นั้นเต็มไปด้วยเื
"ชาร์ลฉันขอโทษในสิ่งที่เกิดขึ้น... ฉันน่าจะบอกนายก่อน."มาถึงตอนนี้เมเบิลฝืนพูดทั้งน้ำตาก่อนที่ชารล์จะพูดแทรก
"ไม่เมเบิลฉันตั้งหากที่ไม่น่าตามมาเลย ถ้าฉันไม่ตามมามันก็คง....."ยิ่งพูดน้ำตาของชาร์ลก็ยิ่งไหลแม้มีคำกล่าวจะพูดมากมายแต่ก็ไม่สามารถจะกล่าวคำใดๆต่อได้ชาร์ลได้แต่ฝืนทนกัดปากตัวเองเพราะสำนึกผิดที่แอบตามเมเบิลมาจนเืเริ่มซึมออกจากปาก
"ร่ำลากันพอหรือยังเมเบิล วาระสุดท้ายที่ข้ามอบให้มันก็เหมาะกับท่านดีแล้วหนิ"แม็กสตาร์พูดพลาง ใช้นิ้วชี้วาดวงแหวนเวทย์สามเหลี่ยม
"นี่คงจะเป็สิ่งที่ฉันจะมอบให้นายได้สินะเ้าลูกชาย " เมเบิลพูดพลางเหยียดแขนทั้ง 2ข้างขึ้นไปบนฟ้าปรากฎเป็วงแหวนเวทย์สิบสองเหลี่ยมขนาดใหญ่ปรากฎขึ้นบนท้องฟ้า
"เปลวเพลิงที่เผลาผลาญทุกสรรพสิ่งโปรดชำระล้างทุกสรรพสิ่งที่ขวางกั้นเส้นทางแห่งข้าด้วยเถิด"
ชั่วพริบตาเปลวไฟจำนวนมหาศาล ก็แพร่กระจายล้อมรอบชาร์ลและเมเบิลไว้
ลำแสงที่ออกมาจากแม็กสตาร์เมื่อโดนเข้ากับเปลวไฟก็สลายหายไปในพริบตา
ทันทีที่แม็กสตาร์เห็นวงแหวนเวทย์ขนาดมหึมานั่นก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือสุดยอดแห่งเวทย์เคลื่อนย้าย
มหาเวทย์เคลื่อนย้ายขั้นสูงสุดเจตจำนงแห่งไฟ
"นี่นะหรอคือวาระสุดท้ายของท่านนะเมเบิล"
เมเบิลได้แต่ยิ้มตอบแม็กสตาร์ก่อนที่จะพูดกับชาร์ลเป็ครั้งสุดท้าย
"ลาก่อนนะ ชาร์ล..."
หลังจากเมเบิลพูดจบยังไม่ทันที่ชาร์ลจะได้ล่ำลาใดๆเปลวไฟทั้งหมดก็พุ่งตรงมายังชาร์ลก่อเกิดเป็ก้อนไฟยักขนาดใหญ่ห่อหุ้มร่างของชาร์ลลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าไม่นานก็แตกกระจายหายวับในพริบตา
พอรู้สึกตัวอีกทีชาร์ลก็มาอยู่ที่นี่แล้ว
ชาร์ลกล้ำกลืนน้ำตาพลางถามโนแลนด์
"คุณโนแลนด์รู้จักเซอร์.. ไม่สิ คุณเมเบิลด้วยหรอครับ"
"จะว่ารู้จักมันก้ใช่อยู่ละนะก็เพราะเ้านั่นเป็แบบนี้ไงล่ะ... "
(ไม่เคยเจอใครบ้าถึงขนาดส่งเด็กหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้มาให้ศัตรูหรอก ให้ตายสิ)
สายลมที่โบกพัดไปมาในทุ่งหญ้าแห่งวีระบุรุษเมื่อพัดเข้าต้องกายของโนแลน ทำให้โนแลนหวนนึกถึงอดีตที่ได้พบกับเมเบิลครั้งแรก
"เดิมทีข้ากับเมเบิลเราต่างเป็ศัตรูคู่อาฆาตกันอย่างที่เ้าเห็นข้าเป็อัศวินแห่ง ฟอร์สส่วนเ้านั่นสมัยนั้นเป็ทหารของสาธารณรัฐชาร์ม ผู้ร่ายเวทย์ประสานกาย เมเบิลเพลิงอัคคี ก็คือเมเบิลที่เ้ารู้จักนั่นแหละ "
ชาร์ลเองได้เห็นการต่อสู้ของเมเบิลกับแม็กสตาร์มาไม่นานพอจะเดาออกได้บ้างว่าเพลิงอัคคีนั่นหมายถึงอะไร
"ข้าและเมเบิลต่อสู้กันหลายต่อหลายครั้งเริ่มจากศัตรู จน กลายเป็มิตรภาพ และเมื่อ12ปีก่อนอยู่ๆเ้าหมอนั่นก็ลาออกซะดื้อๆปลดเกษียณตัวเองจากทหาร ข้าเคยสงสัยถึงเหตุผลนั่นแต่แล้วเ้าหมอนั่นก็บอกว่าหากข้าได้เห็นเพลิงไฟนั่นของเขาอีกครั้งแล้วข้าจะเข้าใจพอพูดจบเ้านั่นก็หายหน้าไปเลย ..."
พูดถึงตรงนี้กลับทำให้ชาร์ลต้องหลั่งน้ำตาอีกครั้งเพราะเมื่อ 12 ปีก่อนคือตอนที่ชาร์ลได้พบกับเมเบิลครั้งแรกนั่นเอง
"นี่ไอ้หนูเวทย์นั่นไม่ใช่เวทย์ที่จะเอามาร่ายส่งเดชหรอกนะ สุดยอดเวทย์เคลื่อนย้ายเจตจำนงแห่งไฟ เวทย์ที่จะส่งเป้าหมายไปตามเจตจำนงสุดท้ายของผู้ร่ายเวทย์"
โนแลนพูดพลางพิจารณามองรอบๆชาร์ลอย่างถี่ถ้วน
"เอาหละหลังจากนี้เ้าจะเอาไงต่อก็แล้วแต่เ้า"
ชาร์ลมองดูสายลมที่โบกพัดทุ่งหญ้าที่เขียวขจีนี่อีกครั้งหนึ่งกลับไม่รู้ว่าตนควรจะทำอย่างไรต่อ เพราะทุกๆวันความสุขของชาร์ลคือการได้ทำอาหารร่วมกับเมเบิลที่ครัวนั่นเอง
"ถ้าอย่างนั้นข้าให้เ้าเลือกว่าเ้าจะให้ข้าส่งเ้ากลับไปยังชาร์มหรือเ้าจะเริ่มต้นใหม่ที่นี่"
ชาร์ลยังคงนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนแต่ก็รู้ตัวดีว่าการจะกลับไปที่นั่นคงไม่ช่วยอะไรตัวเขาเองต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ และตามหาชายที่ชื่อแม็กสตาร์ เพื่อล้างแค้นให้เมเบิล ทันใดนั้แววตาใต้ผมสีน้ำเงินนั่นก็เปล่งประกายขึ้นอีกครั้ง
" ผมตัดสินใจแล้วผมจะอยู่ที่นี่และต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้!!"
โนแลนทำสีหน้าพอใจราวกับรู้คำตอบนั่นอยู่แล้วพลางกล่าวต่อ
"การที่เ้าจะแข็งแกร่งขึ้นได้นั้นไม่ใช่เื่ง่ายๆหรอกนะเ้าหนู "
"ครับ ผมตัดสินใจแล้วไม่ว่ายังไงผมก็จะต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้"คำพูดของชาร์ลนั้นช่างหนักแน่นประกอบกับแววตาอันมุ่งมั่นคู่นั้นทำให้โนแลนยิ่งประทับใจ
"ฮ่าๆๆแววตาคู่นั้น ช่างเหมือนกันจริงๆ เอาล่ะเตรียมใจไว้ให้ดีละ หนทางข้างหน้าไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลายหรอกนะ"
"Yes เซอร์โนแลน"
สิ้นเสียงการขานรับของชาร์ล ก่อเกิดเป็สายลมพัดเข้ามาโดนยังตัวของชาร์ลพอดีในเวลาเดียวกัน ราวกับว่า ที่ทุ่งหญ้าแห่งวีระบุรุษยอเมนเด้แห่งนี้ได้ตอบรับความตั้งใจอันแรงกล้าของชาร์ลแล้ว
ทั้ง 2 คนใช้เวลาทั้งบ่ายของวันนั้นหมดไปกับการพูดคุยเกี่ยวกับเมเบิลซึ่งชาร์ลเองก็ได้รู้ถึงเื่ก่อนที่เมเบิลจะมาพบกับเขา(ถึงแม้ส่วนมากจะเป็เื่ที่โนแลนคุยโวซะมากกว่า - -*) ส่วนโนแลนก็ได้อธิบายถึงสถานที่ ณ ปัจจุบันที่ทั้งคู่อยู่อย่างคร่าวๆ
"เอาล่ะข้าเองก็ไม่ได้มีเวลามากนักหรอกนะวิธีที่เ้าจะแข็งแกร่งขึ้นได้เร็วที่สุดคงจะต้องลองดูด้วยตัวเองละนะ "
โนแลนพูดด้วยท่าทีคุยโวอีกครั้ง(ข้าจะทำให้เ้าเห็นเองเมเบิล ว่าเ้าเลือกคนไม่ผิดแล้ว ฮ่าๆๆๆ)
"เอาละหนุ่มน้อยเอ๋ยข้าจะทำให้เ้าเป็อัศวินที่ยิ่งใหญ่ให้ดู "
"Yes เซอร์โนแลนจากนี้ไปขอฝากตัวด้วยครับ" ชาร์ลพูดพลางก้มโค้งคำนับ โนแลน 1 ที
บรรยากาศยามค่ำคืนของยอเมเด้ นั้นเงียบสงบ ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ไร้ผู้คน ช่างแตกต่างกับอูเบที่ชาร์ลยู่เสียเหลือเกิน
"เอาละไปกันเถอะ เ้าคงไม่คิดจะนอนที่นี่หรอกนะ"โนแลนพูดพลางลุกขึ้นแล้วชี้นิ้วไปยังทิศใต้ของยอเมนเด้
"ที่นั่นเป็เมืองที่ใกล้ที่สุดที่ซึ่งเป็บ้านเกิดของข้าเอง คืนนี้ถ้าเ้าไม่อยากนอนที่นี่ก็จงตามข้ามา "
ชาร์ลยิ้มรับโนแลนแล้วจึงรีบเดินตามโนแลนไป
ทั้ง2ค่อยๆเดินเรียบธารน้ำมาเรื่อยๆ ในที่สุดก็เริ่มเห็นอาคารบ้านเรือนแสงไฟสีเหลืองส้ม ลอดออกมาจากบ้านไม้หลังน้อยใหญ่ตลอดเส้นทางที่นี่ต่างจากอูเบโดยสิ้นเชิง บ้านแต่ละหลังก็ตกแต่งอย่างเรียบง่ายมีเพียงแสงไฟรางๆที่ส่องทางเป็ระยะๆ มองดูแล้วช่างแตกต่างกับเมืองที่ไม่เคยหลับไหล "อูเบ" ซะจริงๆ
ทั้งคู่เดินเข้าสู่ย่านตัวเมืองเลี้ยวซ้ายที ขวาที ไม่นาน ก็มาหยุดอยู่ หน้าบ้านไม้ 1 ชั้นหลังเล็กๆหลังหนึ่งดูจากสภาพบ้านแล้วดูยังไงก็ไม่น่าจะมีคนอาศัยอยู่
"มัวยืนทำอะไรอยู่เข้าไปได้แล้ว " โนแลนพูดพลางเดินไปเปิดประตู เข้าไปในบ้าน
ชาร์ลยืนลังเลอยู่นานในที่สุดก็ตัดสินใจเดินตามเข้าไป ด้านในเผยให้เห็น โต๊ะไม้เก่าๆกลางบ้านและเก้าอี้ไม้เก่าๆอีก 2 ตัว ที่ด้านหลังมีเตียงไม้เตียงเล็กๆอีก 1 เตียง
"เอาล่ะเชิญตามสบาย ข้าขอนอนก่อนละ"ว่าแล้วโนแลนก็ล้มตัวลงนอนยังเตียงไม้เตียงเล็กๆนั่นราวกับว่าบ้านหลังนี้คือบ้านที่เขาอยู่จริงๆ ชาร์ลค่อยเชื่อว่านี่คือบ้านของโนแลนจริงๆ
สิ้นเสียงโนแลนไม่นาน โนแลนก็หลับไป
"ครอกก!!!! ครอกกก!! ครอก!!!"
ใช่แล้วหละเสียงที่เหมือนเสือร้องคำรามนี่ มันดังออกมาจากโนแลน พูดให้ถูกมันก็คือเสียงกรนนั่นเอง
เมื่อได้ยินเสียงกรนของโนแลนชาร์ลจึงรู้ว่าต่อให้รีบนอนยังไงก็นอนไม่หลับอยู่ดี ชาร์ลจึงเดินสำรวจดูภายในตัวบ้านต่อ ภายในห้องแคบๆนี้ ยังมีห้องที่ถัดไปอีกอยู่เมื่อค่อยๆเดินตามไปดู ก็เริ่มเห็นบางอย่าง อยู่ๆชาร์ลก็ผงะเข้ากับสิ่งๆหนึ่งดวงตาลูกวาวเป็ประกาย ดั่งไฟที่ลุกโชน ใบหน้ายิ้มจนแก้มปริ ยากจะหุบลงในทันทีใช่แล้วสิ่งที่อยู่ด้านหน้าของชาร์ลคือห้องครัวนั่นเองห้องครัวที่เค้าเคยใช้ชีวิตคลุกคลีกับมันมากว่า 12 ปี แม้สภาพจะแตกต่างกันมากเพียงใด ชาร์ลไม่รอช้ารีบสำรวจห้องครัวนั่นทันที ทั้งหม้อที่ถูกฝุ่นจับจนหนาเตอะกระทะที่เต็มไปด้วยยักใย่ ดูแล้วโนแลนคงไม่เคยเข้าครัวเลย ชาร์ลค่อยๆทำความสะอาดอยู่นานห้องครัวนั่นก็เริ่มสะอาดขึ้นเรื่อยๆ จากห้องครัวเก่าๆก็กลายเป็ห้องครัวที่น่าใช้ขึ้นมาทันที
มาถึงตอนนี้ชาร์ลเองก็เริ่มง่วงขึ้นมาแล้วจึงเดินกลับมาที่โต๊ะเก่าๆกลางห้องนั่งลงบนเก้าอี้ หลังจากนั้นไม่นานก็ฟุบหลับไป....
"เห้เ้าคงไม่คิดจะนอน ไปถึงตอนเย็นหรอกนะ "โนแลนพูดพลางใช้เท้าเขี่ยไปที่ตัวของชาร์ล
ชาร์ค่อยๆลืมตาขึ้นเห็นชายหนุ่มชายหนุ่มร่างใหญ่ ในชุดหนังสีน้ำตาล ใช่แล้ว เขาคือโนแลนนั่นเอง
"เซอร์โนแลน นี่มันเช้าแล้วหรอครับ "
"ก็ใช่หนะสิรีบลุกได้แล้ว ข้าไม่คิดว่าเ้าจะใส่เสื้อผ้ากันเปื้อนนั่นไปตลอดหรอกนะ"
ชาร์ลค่อยๆมองดูตัวเองค่อยนึกขึ้นได้
"จริงด้วยสิั้แ่ตอนนั้นก็ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย"
ชาร์ลในตอนนี้ยังคงสวมชุดผ้ากันเปื้อนที่เต็มด้วยคราบน้ำมันอยู่เพราะั้แ่แอบตามเมเบิลมาก็ยังไม่ได้อาบน้ำหรือเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย
"เอ้า นี่หวังว่าเ้าจะใส่มันได้ "โนแลนพูดพลางโยนเสื้อเอี้ยมหนังสีน้ำตาลและแจ๊คเก็ทหนังสีดำให้ชาร์ล
ชาร์ลหยิบมาแล้วลองสวมทันทีปรากฎว่าชาร์ลสามารถใส่ได้พอดีตัวพอดีเลย(ถึงแม้ว่าเสื้อจะมีกลิ่นอับๆอยู่บ้างก็เถอะ)
"เสื้อนั่นมันเป็เสื้อสมัยหนุ่มของข้าเอง หวังว่าเ้าจะชอบมันนะ"
ชาร์ลรู้ดีว่าโนแลนแม้จะเป็คนที่พูดจาโอ้อวดไปบ้างแต่ลึกๆแล้วโนแลนเป็คนใจดีเพียงแต่ไม่กล้าที่จะพูดตรงๆเท่านั้น
"เท่มากครับเซอรโนแลน"
ชาร์ลยิ้มให้โนแลนอีกครั้งโนแลนหน้าเริ่มแดง คล้ายกับเขินเหมือนพึ่งเคยโดนชมเป็ครั้งแรกแต่แล้วกลับเบือนหน้าหนีไปแล้วรีบตัดบทว่า
"เอาเถอะ ลืมๆมันไปซะเรามาพูดถึงเื่ฝึกของเรากันดีกว่า " โนแลนรีบเปลี่ยนสีหน้าจากเขินอายกลายเป็ใบหน้าที่เคร่งเครียดอีกครั้ง
"เราจะไปฝึกกันที่ไหนหรอครับเซอร์โนแลน " ชารล์กล่าวพร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นเต้นอีกครั้ง
"สถานที่ๆเราจะไปก็คือ ป่าที่เต็มไปด้วยสัตว์ดึกดำบรรมากมายที่ซึ่งกาลเวลาไม่สามารถพรากชีวิตพวกมันได้ มันคือ ป่าแห่งอัศวิน สถานที่ๆซึ่งเป็ต้นกำเนิดของแผลเป็อันมากมายบนใบหน้าของ โนแลนผู้นี้..."
3K
