เย่เจิ้นเหมียนพาลูกสาวอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวในห้องน้ำ และอุ้มลูกสาวกลับห้อง พอเข้ามาในห้องได้ เธอปล่อยให้ลูกสาวนั่งเล่นบนเตียง ส่วนเธอคิดถึงพรที่แม่หมอให้เธอขอ เย่เจิ้นเหมียนคิดแล้วอยู่ๆ ตัวเธอก็เข้ามาในซูเปอร์มาร์เก็ต ที่มีของมากมาย
เย่เจิ้นเหมียนใ ก่อนจะทำใจได้ เธอเดินสำรวจ ก่อนจะหยิบของกินต่างๆ และน้ำออกมาให้ลูกสาว เด็กๆ ในยุคนี้มักจะขาดแคลเซียม ตัวเตี้ย ผอมและเหลืองจากการกินไม่ครบ 5 หมู่และกินอดๆ อยากๆ
“แม่…อะไร” ฮวาฮวาเอ่ยถามแม่ และมองไปที่มือของแม่
“นมวัว” เย่เจิ้นเหมียนบอกลูกสาวและส่งขวดน้ำที่มีน้ำนมอยู่ในขวดให้ลูกสาว ก่อนจะเปลี่ยนที่นอน และผ้าห่ม หมอนบนเตียงให้เป็ของใหม่
“อร่อย” ฮวาฮวาน้อยบอกแม่ และส่งยิ้มให้แม่เย่เจิ้นเหมียนบอกลูกสาวนอนกินนมและนอนหลับกลางวัน
…
เช้าวันใหม่ เย่เจิ้นเหมียนพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตของที่นี่
“สะใภ้รอง วันนี้ตื่นเช้านะ” แม่สามีกล่าว
“ฉันจะมาช่วยคุณแม่ทำอาหารเช้า” เย่เจิ้นเหมียนบอกแม่สามี เย่เจิ้นเหมียนคนก่อนเป็คนดี แต่เธอไม่ชอบทำอาหารในครัว เลยไม่คิดจะตื่นมาช่วยแม่สามีหรือพี่สะใภ้น้องสะใภ้ทำอาหาร
“พี่สะใภ้รองไม่ชอบทำอาหารไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงอยากจะมาช่วยละ” สะใภ้สามหลินจือถงเอ่ยถาม พี่สะใภ้รองที่อยู่บ้านสามีได้อย่างสบาย ไม่มีใครกล้าว่า
“ฉันคิดว่า..ตัวเองไม่ได้ลงไปทำงานที่ทุ่งนา ก็ต้องตื่นมาช่วยงานในบ้าน คุณแม่ เช้านี้ฉันจะขึ้นเขาไปเก็บหญ้าหมูมาส่งให้กับหน่วยคอมมูน” เย่เจิ้นเหมียนบอกแม่สามี ที่กำลังทำอาหาร ส่วนตัวเธอก็เข้าไปช่วยหั่นผัก
“เธออยากไปเก็บก็ไปเก็บเถอะ ส่วนฮวาฮวาฝากให้ต้าเป่าคอยดูแลก็ได้” แม่สามีเหลียงหว่านเหนียงบอกลูกสาว ต้าเป่าหรือหลัวเสี่ยวเฉาอายุ 6 ขวบ เป็ลูกชายคนโตของพี่ใหญ่หลัวฝูตงกับพี่สะใภ้ใหญ่เจินซูเหมย ทั้งสองคนมีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่ง คนรองชื่อว่าหลัวเสี่ยวอู๋ ชื่อเล่น เอ้อร์เป่า อายุ 4 ขวบ คนเล็ก หลิวเสี่ยวถิง อายุ 2 ขวบ
ส่วนน้องชายคนที่สามของสามี ชื่อว่าหลัวฝูเหอและสะใภ้สามหลินจือถง ทั้งสองมีลูกด้วยกันสองคน คือลูกชายหนึ่งคนและลูกสาวหนึ่งคน ลูกชายคนโตหลัวเสี่ยวเหล่ย ชื่อเล่น ซานเป่า อายุ 4 ขวบ ลูกสาว หลัวเสี่ยวเยว่ ชื่อเล่นโถวโถว อายุ 2 ขวบ
สามียังมีน้องสาวอีกหนึ่งคน ชื่อว่าหลัวลิ่วเม่ย ชื่อเล่น เม่ยเม่ย อายุ 15 ปี เรียนมัธยมต้นในตำบล จะกลับมาบ้านใน่วันหยุด
“ถ้าพี่สะใภ้รองไม่อยู่บ้านและโถวโถวของฉันใครจะคอยดูแล!” สะใภ้สามหลินจือถงเอ่ยถาม
“ลูกสะใภ้สาม โถวโถวสองขวบแล้ว ให้เด็กๆ ช่วยกันดูก็ได้” แม่สามีหลียงหว่านเหนียงบอก
“ฉันไม่ไว้ใจ พรุ่งนี้ฉันจะหยุดงานเลี้ยงลูกเอง” สะใภ้สามหลินจือถงเอ่ยบอกทุกคน
“งั้นก็ดีเลย แม่ก็ให้น้องสะใภ้หยุดทำงานที่ทุ่งนาและมาอยู่ที่บ้านคอยดูแลเด็กๆ ในบ้าน และทำงานบ้านระหว่างที่ทุกคนออกไปทำงานสิคะ” เย่เจิ้นเหมียนเสนอให้น้องสะใภ้สามหยุดออกไปทำงานนอกบ้าน จริงๆ เธอ้าออกสำรวจหมู่บ้าน บนเขาและเข้าอำเภอไปตลาดมืดที่ถูกเขียนไว้ในหนังสือนิยาย ตอนนางเอกของเื่แอบไปขายของในตลาดมืดในตำบล เพื่อหาเงินมารักษาแม่ตัวเองที่ป่วยไข้
“พี่สะใภ้รองให้ฉันหยุดทำงาน พี่สะใภ้รองจะไปทำงานแทนฉันเหรอ” สะใภ้สามเอ่ยถามพี่สะใภ้รองตาเป็ประกาย
“เปล่า พี่มีงานอยากอื่นให้ทำอีกมาก ไม่มีเวลาลงไปทำงานในทุ่งนาหรอก?” เย่เจิ้นเหมียนบอกน้องสะใภ้สาม
“หากฉันหยุดงาน แต้มค่าแรงของบ้านเราก็จะน้อยลง อาหารที่จะได้ส่วนแบ่งก็จะไม่พอกับการกิน” สะใภ้สามหลินจือถงกล่าว เธออยากหยุดทำงานหนักและอยากให้พี่สะใภ้รองออกไปทำงานกลางแดด
“เื่นั้นไม่ต้องเป็ห่วง เรามีเงินและคูปองของสามีอยู่ไม่ใช่เหรอ แค่ไปซื้ออาหารเพิ่มจากสหกรณ์ตำบลก็ได้” เย่เจิ้นเหมียนบอกทุกคน จริงๆ เธอจะแอบเอาพวกเนื้อหมู ไข่ไก่ ข้าวสาร เครื่องปรุงออกมาจากมิติซูเปอร์มาร์เก็ตของเธอเอง โดยบอกว่าเข้าตำบลไปซื้อมา และเธอจะได้มีข้ออ้างในการไปตลาดมืดด้วย
“แม่ขอคุยเื่นี้กับพ่อสามีของพวกเธอก่อน” เหลียงหว่านเหนียงบอกลูกสะใภ้ทั้งสาม การที่สมาชิกคนหนึ่งจะหยุดทำงาน ต้องให้สามีของเธออนุญาตก่อน
“แม่ให้พี่สะใภ้ใหญ่กับน้องสะใภ้สาม ผลัดกันหยุดงานก็ได้ จะได้ไม่มีใครเอาเปรียบกัน” เย่เจิ้นเหมียนบอกแม่สามี ทำให้พี่สะใภ้ใหญ่ดีใจที่เธอจะได้หยุดด้วย
1K
