มหาวิทยาลัย
วันพฤหัส
“พรุ่งนี้ต้องไปเช้าเลยนะพี่”
เสียงของวาโยดังขึ้นจากโต๊ะด้านหลัง ก่อนที่คาบเรียนจะเริ่ม เขากำลังก้มดูแผนผังงาน Air Show ในโทรศัพท์
“ถ้าไปสาย คนจะเยอะมาก”
เขาเลื่อนหน้าจอให้ดู
“ประตูเปิดั้แ่เช้า”
จักราวุธเงยหน้าจากสมุด
“เหรอ”
“ปีที่แล้วผมไปเกือบเก้าโมง”
วาโยส่ายหัว
“แทบไม่มีที่ยืนเลย”
นักศึกษาสองสามคนที่นั่งใกล้ ๆ หันมาฟัง
“ปีนี้ F-16 บินโชว์ด้วยนะ”
วาโยพยักหน้า
“ใช่ นั่นแหละไฮไลต์”
เขาหันไปถาม
“พี่เคยไปดูไหม”
“ไม่เคย”
วาโยเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ผมนึกว่าพี่จะชอบอะไรแบบนี้ซะอีก”
จักราวุธไม่ตอบ เพียงหมุนปากกาอยู่ระหว่างนิ้ว
เสียงพูดคุยเื่ Air Show ยังดำเนินต่อ แต่เขาไม่ได้ร่วมวง จังหวะนั้น ประตูห้องเปิดขึ้น
อาจารย์พิชญาเดินเข้ามา เสียงทั้งห้องเงียบลงทันที
จักราวุธเงยหน้าขึ้น สายตาสบกับเธอเพียงครู่เดียวก่อนที่เธอจะหันไปวางเอกสาร
“เปิดหนังสือหน้าเดิมจากคาบที่แล้วค่ะ”
บทสนทนาเมื่อครู่จึงเงียบลงไป
--------------------
บ่ายวันศุกร์
ลม่บ่ายพัดผ่านระเบียงยาว เสียงฝีเท้ากับบทสนทนาลอยปะปนกันเบา ๆ
พีชเดินออกมาจากห้องทำงาน กำลังจะลงบันได
“พี่พีช!”
เธอหันกลับ
แพรเดินเร็ว ๆ เข้ามา กล้อง DSLR สะพายอยู่บนไหล่
“วันนี้แพรไป Air Show มา”
“วันนี้เลยเหรอ”
“วันแรกไงพี่”
แพรวางกระเป๋ากล้องแล้วเปิดคลิปในโทรศัพท์
เสียงเครื่องไอพ่นดังขึ้นทันที เครื่องบินรบสีเทาพุ่งขึ้นดึงหัวขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะไต่ระดับแทบตั้งฉาก
“เครื่องอะไร”
“Gripen”
แพรตอบทันที
“วันนี้คนเยอะมาก”
เธอหัวเราะ
“แต่ของจริงเสียงดังกว่านี้อีกนะพี่”
พีชมองคลิปจนจบ เธอไม่เคยสนใจเครื่องบิน แต่กลับยืนดูอยู่นานกว่าที่คิด
แพรเลื่อนดูรูปต่อ ภาพเครื่องบิน ภาพนักบิน ภาพผู้คนที่เงยหน้ามองฟ้า
“พรุ่งนี้จะเป็ F-16”
พีชเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย
“เหรอ”
“เครื่องมันแรงกว่า”
แพรยิ้ม
“แล้วพรุ่งนี้แพรต้องไปอีก”
พีชมองหน้าจออีกครั้ง
ภาพเครื่องกำลังไต่ขึ้นกลางท้องฟ้ายังค้างอยู่
เธอไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงยังยืนดูอยู่แบบนั้น
แพรเลื่อนรูปไปอีกภาพ
“นักบินนี่เท่ดีนะ”
พีชเลิกคิ้ว
“เธอดูเครื่องบิน หรือดูนักบินกันแน่”
แพรหัวเราะ
“ก็ดูทั้งสองอย่าง”
เธอหยุดเล็กน้อยก่อนถาม
“นักศึกษาที่เถียงพี่ในคลาสวันนั้น
ชื่ออะไรนะ”
“จักราวุธ”
แพรพยักหน้าเบา ๆ
“อืม… จักราวุธ”
“เขาเป็แค่เด็กซิ่วปีหนึ่งจริงเหรอ”
พีชขมวดคิ้ว
“ก็ปีหนึ่งสิ ทำไม”
“เขาดูไม่เหมือนเด็กซิ่วเลย”
พีชเงียบไปครู่หนึ่ง ภาพชายหนุ่มแถวหลังผุดขึ้นมาในความคิด
“บางทีเขาอาจจะเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วยก็ได้”
แพรหรี่ตาเล็กน้อย
“พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกันใช่ไหม”
พีชไม่ได้ตอบ
แพรยิ้มมุมปาก
“หรือบางที…”
เธอเว้นจังหวะ
“…เขาอาจมีอะไรที่เราไม่รู้ก็ได้”
พีชส่ายหัว
“เธอดูหนังมากไปแล้ว”
แพรหัวเราะ
“ก็อาจจะ”
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
“ถ้าพี่ไปพรุ่งนี้นะ พี่อาจจะเริ่มชอบเครื่องบินก็ได้”
พีชยิ้มเล็ก ๆ
“ค่อยว่ากัน”
แต่สายตาของเธอ ยังลอยอยู่บนท้องฟ้า
-------------------
เย็นวันนั้น บ้านของพีช แสงเย็นส่องผ่านหน้าต่าง
พีชนั่งอยู่บนโซฟา โทรศัพท์อยู่ในมือ ชื่อบนหน้าจอ
'จักราวุธ'
เธอมองอยู่นิดหนึ่ง ก่อนกดโทรออก
“ครับ อาจารย์”
“บอกแล้วว่า นอกคลาสไม่ต้องเรียกอาจารย์”
“…ครับ พีช”
เธอชะงักเล็กน้อย
“รบกวนเวลาหรือเปล่า”
“ไม่ครับ เพิ่งเลิกงาน”
“วันนี้แพรไป Air Show มา บอกว่าคนเยอะมาก”
“ครับ”
“เห็นคลิปแล้ว เสียงดังมาก”
“ของจริงดังยิ่งกว่านั้นครับ”
“คุณเคยไปดูเหรอ”
“เคยผ่าน ๆ ครับ”
พีชหัวเราะ
“ฟังดูเหมือนไม่ค่อยสนใจ”
“ไม่ถึงขนาดนั้นครับ”
เสียงเขาเหมือนจะยิ้ม
พีชมองภาพเครื่องบินในแท็บเล็ต
“พรุ่งนี้จะมี F-16”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ครับ”
“แพรชวนฉันไปดู”
เงียบ
“ถ้ามีโอกาสก็น่าลองไปดูครับ”
พีชมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง
“แล้วคุณล่ะ เสาร์นี้ยุ่งเหมือนเดิมใช่ไหม”
“…คงยุ่งครับ”
“เข้าใจแล้ว”
ทั้งสองเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเขาจะพูดขึ้น
“ถ้าไปดู”
“ลองสังเกตตอนเครื่องขึ้นครับ”
“ยังไง?”
“ตอนมันดันหัวจากรันเวย์”
เขาตอบ
“มันจะเร็วมาก”
พีชหัวเราะ
“คุณพูดเหมือนเคยเห็นใกล้ ๆ เลย”
“…เคยเห็นครับ”
เธอไม่ถามต่อ เพียงยิ้ม
“งั้นถ้าฉันไป จะเล่าให้คุณฟัง”
“ครับ”
--------------------
ค่ำคืนนั้น...พีชมองภาพเครื่องบินบนหน้าจอ
“พรุ่งนี้…”
เธอยิ้มบาง ๆ
“อาจจะลองไปดูก็ได้”
คืนเดียวกัน...บ้านของจักราวุธ
ห้องเงียบสนิท
บนหน้าจอคลิปเครื่องบินกำลังพุ่งขึ้น
เขากดหยุด เฟรมค้างอยู่กลางท้องฟ้า ก่อนเลื่อนไปอีกหน้า
F-16 Solo Demonstration
พรุ่งนี้ เขาจะเป็คนที่อยู่ในห้องนักบิน บนเวทีที่มีคนนับแสนเงยหน้ามอง
"ถ้าฉันไป จะเล่าให้คุณฟัง"
เขายิ้มบางก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
'Peachy'
นิ้วค้างอยู่ครู่หนึ่งก่อนพิมพ์แชท
“พรุ่งนี้ไปดู Air Show ไหมครับ”
กดส่ง...
ไม่กี่วินาที...
โทรศัพท์สั่น ข้อความตอบกลับปรากฏ
เขายังไม่ทันเปิดอ่าน แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้น
จักราวุธเดินไปยืนที่หน้าต่าง แสงไฟสนามบินส่องขึ้นสู่ท้องฟ้า
พรุ่งนี้...
เครื่อง F-16 ลำหนึ่งจะพุ่งขึ้นจากรันเวย์
และในฝูงชนข้างล่าง จะมีใครบางคนเงยหน้ามองมันั้แ่วินาทีแรก
โดยมีเขา...เป็คนที่ขับเครื่องบินลำนั้น
และเป็คน ๆ เดียวกับที่นั่งเรียนเงียบ ๆ อยู่หลังห้องเรียนของเธอ
7K
