Ep7: การทรยศครั้งแรก
*การแทรกซึมที่คุ้นเคย*
ผมวิ่งไปตามหลังคาอาคารเก่า ๆ ด้วยความเร็วที่ผมไม่น่าจะมี การะโข้ามช่องว่างและลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวลเป็ไปโดยอัตโนมัติ ร่างกายของผมถูกโปรแกรมมาเพื่อภารกิจเหล่านี้... แต่จิตใจของผมกำลังต่อต้านมันอย่างสิ้นเชิง
ผมรู้ว่าคนที่กำลังตามมาคือ กลุ่มนักรบั ที่ผมเจอในตรอก และพวกเขาต้องได้รับคำสั่งจาก ID-10 ที่กำลังเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของผมผ่านระบบบางอย่าง
โรงเรียนเก่า ที่ซ่อนชิปความทรงจำหลักไว้ เป็สถานที่ที่ผมรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด แม้จะไม่มีภาพของเพื่อนร่วมชั้นหรืออาจารย์ปรากฏขึ้น แต่ผมกลับรู้แผนผังทางหนีไฟและจุดบอดของกล้องวงจรปิดทุกจุด
เมื่อมาถึงรั้วโรงเรียนเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ผมมองไปยังตึกเรียนหลักที่มืดมิด มีเพียงแสงไฟจากถนนที่สาดส่องเข้ามาเป็หย่อม ๆ ผมกดไปที่แหวนโลหะสีดำ และหน้าจอโทรศัพท์เก่าก็ปรากฏแผนผังของ ห้องปฏิบัติการใต้ดิน ขึ้นมาทันที
ทางเข้าคือปล่องระบายอากาศเก่าที่ถูกปิดตายอยู่หลังอาคารพละศึกษา
ผมปีนขึ้นไปบนผนังอาคารอย่างเงียบกริบ ใช้ปลายนิ้วจับร่องรอยเล็ก ๆ บนปูนที่ชำรุด มันเป็ทักษะที่สมบูรณ์แบบ จนผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่คน แต่เป็หุ่นยนต์ที่ถูกควบคุมด้วยโปรแกรมที่เหนือชั้น
เมื่อถึงปล่องระบายอากาศ ผมใช้เครื่องมือขนาดเล็กที่ขโมยมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตแห่งหนึ่ง ไขกุญแจที่ถูกล็อกไว้อย่างรวดเร็วและลงสู่ความมืดเบื้องล่าง กลิ่นอับชื้นและเชื้อราปะทะเข้ากับใบหน้า
"ชิป... ฉันต้องหามันให้ได้ก่อน ID-10" ผมพึมพำกับตัวเอง
*ห้องปฏิบัติการใต้ดิน*
ภายในห้องปฏิบัติการใต้ดินเต็มไปด้วยอุปกรณ์เก่า ๆ ที่ถูกทิ้งไว้และสนิมเกรอะกรัง แต่มีจุดหนึ่งที่ดูสะอาดผิดปกติ... ผนังคอนกรีตที่ดูเหมือนถูกฉาบปูนใหม่
ผมใช้ทักษะที่โผล่ขึ้นมาในหัว ััความสั่นะเืของผนัง และรู้ทันทีว่าข้างในนั้นกลวง ผมใช้ปืนพกที่เก็บมาได้ทุบเข้าที่ผนังอย่างแรง จนกระทั่งปูนกะเทาะออก และเผยให้เห็น กล่องโลหะขนาดเล็กสีดำด้าน ที่ซ่อนอยู่
ผมใช้กุญแจที่มีรหัส 3012 สลักไว้ไขกล่องนั้นอย่างระมัดระวัง... คลิก
ข้างในนั้นคือ ชิปซิลิคอนขนาดเล็ก ที่เรืองแสงสีฟ้าจาง ๆ มันไม่ใช่แค่ชิปความจำ แต่มันคือ ความจริง ที่จะเปิดเผยเื่ราวทั้งหมด
ทันทีที่ผมััชิปนั้น... ความทรงจำก็ทะลักเข้ามาอย่างรุนแรงราวกับเขื่อนแตก!
* ภาพตัวเองในชุดกาวน์สีขาว...
* ภาพการทะเลาะกับนักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง...
* ภาพการจัดฉากการหายตัวไปเพื่อหนีออกจากองค์กร...
* และภาพใบหน้าของวิรินทร์... ที่กำลังวางแผนกับใครบางคน...
ผมกำชิปไว้แน่น ความเ็ปจากการหลั่งไหลของข้อมูลทำให้ผมทรุดตัวลง
ความทรงจำที่กลับมานั้น... ไม่ได้ทำให้ผมเป็วีรบุรุษ แต่ทำให้ผมกลายเป็ผู้สมรู้ร่วมคิด! ผมคือคนที่ขโมยชิปนี้มาเพื่อควบคุมองค์กร... และกำลังจะหนีไปพร้อมกับวิรินทร์!
*การทรยศที่แท้จริง*
ทันทีที่ความทรงจำเริ่มกลับมา เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากทางเข้าปล่องระบายอากาศ
ไม่ใช่พี่คิง... แต่เป็วิรินทร์
เธอปีนลงมาอย่างคล่องแคล่ว มีปืนพกอยู่ในมือ และดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรักและความกังวล... บัดนี้เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่เ็า
"ฉันรู้ว่าคุณจะต้องหาที่ซ่อนนี้เจอ... ณัฐ" เธอพูดด้วยเสียงที่นิ่งสนิท
"วิรินทร์... คุณ..." ผมพูดไม่ออก ความทรงจำที่เห็นเธอร่วมมือกับคนอื่นกำลังบีบคั้นหัวใจ
"ใช่... ฉันคือคนที่รักคุณ... และฉันก็คือคนที่จัดฉากการหายตัวไปของคุณเพื่อช่วยคุณหนี" เธอสารภาพ "แต่ฉันก็คือคนที่ต้องพา ชิป นั้นกลับไปให้ เ้านาย ของฉัน เพื่อให้คุณปลอดภัยจากการถูกตามล่า"
"คุณโกหกเื่ ID-10 งั้นหรือ?"
"ไม่ทั้งหมด ณัฐ... ID-10 ถูกส่งมาเพื่อกำจัดคุณจริง ๆ แต่... เขาไม่ได้รู้เื่ลูกสาวหรอก" วิรินทร์พูดด้วยรอยยิ้มที่แสนเศร้า "ฉันโกหกคุณเื่นีร่า... เพื่อให้คุณกลับมาหาฉัน และเพื่อให้คุณมีแรงจูงใจที่จะหาชิปให้เจอ!"
ลูกสาวไม่มีอยู่จริง... ทุกอย่างที่ทำให้ผมต่อสู้... คือการโกหก
ความรู้สึกถูกทรยศกัดกินผมจนหมดสิ้น ผมกำชิปไว้แน่นในมือ ขณะที่วิรินทร์ยกปืนขึ้นเล็งมาที่หน้าอกผม
"ส่งชิปมา ณัฐ... ฉันจะพาคุณหนีไป... เราจะไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกัน... โดยไม่มีใครตามหาคุณได้อีก"
"คุณ้าชิป... หรือคุณ้าเพียงแค่ส่งมอบผมให้เ้านายของคุณ?"
วิรินทร์ไม่ได้ตอบ แต่เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากด้านนอกประตูทางเข้าใต้ดิน... เป็เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็จังหวะ
"สายไปแล้ว วิรินทร์" ผมพูดด้วยเสียงที่เ็าอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน "พวกเขาตามมาถึงแล้ว"
สีหน้าของวิรินทร์เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีคนอื่นตามมาทันขนาดนี้
ปัง!
เสียงะเิดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้องปฏิบัติการ แรงะเิทำให้ฝุ่นและเศษปูนร่วงลงมา
ผมไม่รอให้วิรินทร์ตัดสินใจ ผมพุ่งตัวเข้าหาเธอ กระแทกปืนออกจากมือของเธอ และวิ่งไปทางช่องระบายอากาศที่ผมลงมาพร้อมกับชิปในมือ
ผมวิ่งหนีจากศัตรู... และวิ่งหนีจากความรักที่เคยหลอกลวงผม
ผมปีนกลับขึ้นไปบนปล่องระบายอากาศอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะได้ยินเสียงทุ้มต่ำและเ็าดังขึ้นจากปากทางเข้าห้องปฏิบัติการ
"วิรินทร์... ทำไมถึงช้าขนาดนี้? ฉันบอกแล้วไงว่า ให้ทำงานให้เสร็จ... และอย่าให้ ID-09 ออกไปพร้อมกับความทรงจำที่แท้จริงของมัน..."
เสียงนั้น... มันคือเสียงของ 'ID-10'
ผมเงียบและนิ่งสนิทอยู่ในปล่องระบายอากาศที่มืดมิด ผมได้ยินเสียงวิรินทร์กำลังพยายามแก้ตัว และได้ยินเสียงฝีเท้าของ ID-10 ที่กำลังเดินมาหาผมอย่างช้า ๆ
ตอนนี้... ผมไม่เหลือใครให้ไว้ใจอีกแล้ว และชีวิตของผมกำลังถูกควบคุมโดยเงาของตัวเอง...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
999
