รักซ่อนเงาเขา

        มินลากกระเป๋าเข้ามาในบ้านหลังไม่ใหญ่มากแต่ก็อยู่ในเขตคนรวย เขามองบ้านสองชั้นสไตล์โมเดิร์นตรงหน้าด้วยใจที่เต้นแรง ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนที่ยืนรออยู่

        “สวัสดีค่ะป้าแจ๋วนะคะเป็๞แม่บ้านของคุณภูค่ะ” หญิงวัยกลางคนกล่าวแนะนำตัวเองก่อนจะดึงกระเป๋าไปถือไว้

        “สวัสดีครับป้าแจ๋ว ผมมินครับ”

        มินแนะนำตัวเองอย่างมีมารยาทแล้วเดินตามป้าแจ๋วเข้าไป

        “คุณภูไม่อยู่เหรอครับ?” มินถามอย่างสงสัย เมื่อคืนวันเข้าหอ อีกฝ่ายก็หายตัวไปจากโรงแรมที่เตรียมไว้ มาวันนี้ ทั้งที่เป็๲วันย้ายเข้าบ้านวันแรกของเขาแต่สามีกลับไม่อยู่มาต้อนรับ

        “คุณภูไปทำงานแต่เช้าแล้วค่ะ ๰่๭๫เย็นๆ ถึงจะกลับ ถ้าคุณมินรู้สึกเบื่อก็ไปเดินเล่นที่สวนหลังบ้านรอได้นะคะ” ป้าแจ๋วพูดขณะมือกำลังจัดเสื้อผ้าใส่ตู้ในห้องนอนที่เตรียมไว้

        “ครับ” มินตอบแล้วจึงเดินออกไปสำรวจบ้าน 

        เมื่อถึงเวลาเที่ยงป้าแจ๋วก็ทำอาหารกลางวันให้ ก่อนมินจะผล็อยหลับไปเมื่อกินข้าวจนอิ่มท้อง

        ในคืนนั้นเขานั่งรอสามีทั้งคืนแต่คุณภูก็ยังไม่กลับบ้าน มินจึงต้องกลับขึ้นห้องไปอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

        เช้าวันใหม่มินตื่นแต่เช้ามาช่วยป้าแจ๋วทำอาหารด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส 

        “คุณมิน! เดี๋ยวป้าทำเองค่ะ” ป้าแม่บ้านรีบห้ามด้วยเสียงที่อบอุ่นและกังวล

        “ให้ผมช่วยเถอะนะครับป้าแจ๋ว!” มินตอบพร้อมทำสายตาออดอ้อน ก่อนจะแย่งแครอทไปปอกเปลือกอย่างรวดเร็ว

        ป้าแจ๋วเห็นเขามีความตั้งใจแน่วแน่จึงไม่ห้ามอีก เธอจึงหันไปล้างผักเตรียมวัตถุดิบแทนก่อนจะลงมือทำอาหารเช้า

        “ป้าแจ๋วครับว่าแต่คุณภูกลับบ้านมาหรือยังครับ?” มินถามหลังจากเขานั่งลงกับเก้าอี้ในห้องรับประทานอาหารแล้ว

        “คุณภูจะกลับเย็นวันนี้ค่ะ เขาต้องทำงานที่บริษัทอีกทั้งวัน” ป้าแจ๋วตอบแล้วจึงตักข้าวใส่ถ้วยให้มินก่อนเธอจะขอตัวออกไปจากตรงนั้น

        “หื้ม…อร่อย!” มินพึมพำพร้อมเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ แก้มทั้งสองของเขาพองออกขยับสั่นไหวคล้ายกระต่ายเวลาเคี้ยวอาหาร

        แม้จะไม่เคยทำอาหารมาก่อน แต่เขาก็รู้สึกภูมิใจในฝีมือตนเองเป็๲อย่างมาก

        หลังจากทานอาหารเสร็จ มินรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเมื่อเขาคิดว่าจะเรียนรู้การทำอาหารเพื่อสร้างความประทับใจให้กับคุณภู

        เย็นวันนั้นภูกลับมาที่บ้านด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน มินรีบเข้าไปช่วยรับกระเป๋าเอกสารและถอดสูทออกให้ทันที เขายิ้มสดใสต้อนรับสามีกลับบ้านทั้งยังรู้สึกว่าตัวเองต้องทำให้ดีกว่านี้

        “กลับมาแล้วเหรอครับ”มินถาม

        “อืม” ภูตอบเพียงสั้นๆ แล้วเดินเข้าไปในครัวถามแม่บ้านว่ามีอะไรให้กินไหม 

        ป้าแจ๋วรีบจัดโต๊ะอาหารก่อนจะกล่าวชมว่าภรรยาเขาช่วยเธอทำอาหารมื้อนี้ต้อนรับเขากลับมาโดยเฉพาะ

        ภูมองไปยังอาหารบนโต๊ะด้วยสายตาเฉยเมย “เขาทำอาหาร? มันกินได้เหรอ”

        มินรู้สึกหน้าชาทันทีที่ได้ยิน แต่เขาก็ยังยิ้มและพยายามทำให้คุณภูเห็นว่าตนเองตั้งใจมาก “ผมหวังว่าคุณจะลองชิมดูก่อนนะครับ”

        ภูหยิบช้อนขึ้นมาแล้วลองชิมอาหาร “รสชาติมันแปลกๆ แต่ก็พอใช้ได้” เขาพูดเสียงเรียบ ทำให้มินรู้สึกเหมือนถูกโจมตีในใจ รอยยิ้มที่รอคำชมก็หายไปจากใบหน้า

        “ผมจะปรับปรุงให้ดีขึ้นในครั้งหน้าครับ” มินตอบ พร้อมกับพยายามทำใจให้สบาย

        หลังจากกินอาหารเสร็จ ภูก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวว่า “ฉันจะขึ้นไปทำงานในห้องแล้ว”

        “ถ้าคุณ๻้๪๫๷า๹ให้ผมช่วยอะไร แจ้งได้เลยนะครับ” มินพูด คาดหวังว่าเขาจะเปิดใจให้ตัวเอง

        “นายคงไม่มีอะไรจะช่วยฉันได้หรอก”  ภูตอบเสียงนิ่งขณะที่เดินขึ้นไปชั้นบน

        มินรู้สึกผิดหวัง แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ เขายังคงตั้งใจทำดีทุกอย่างเพื่อให้คุณภูเห็นคุณค่าในตัวเขา วันนั้นมินจึงใช้เวลาอยู่กับป้าแม่บ้าน ช่วยเธอทำความสะอาดบ้านและจัดการงานทุกอย่างให้เป็๞ระเบียบเรียบร้อย

        เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใน๰่๥๹ค่ำ มินตัดสินใจออกไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เขามองไปที่ดอกไม้ที่บานสะพรั่งที่มีแสงสว่างเพียงริบหรี่ส่องประกายความงามของมัน เขาคาดหวังในใจว่าวันหนึ่งเขาจะสามารถทำให้คุณภูเห็นคุณค่าในตัวเขา

        “ทำไมนายถึงต้องพยายามเข้าหาฉัน?” เสียงของคุณภูดังขึ้นทำให้มินสะดุ้ง เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดูไม่ชอบเขามากถึงขนาดนี้

        “ผมแค่อยากให้คุณรู้สึกดี” มินตอบเสียงเบาๆ

        “รู้สึกดี? มันไม่ใช่หน้าที่ของนาย” ภูพูดเสียงเย็น

        มินยิ้มให้กับตัวเอง “แต่ถ้าผมสามารถทำให้คุณมีความสุขได้บ้าง มันก็คงจะดีนี่ครับ”

        “ฉันไม่๻้๪๫๷า๹ให้ใครมาทำให้ฉันมีความสุข” ภูพูดเสียงหนักแน่น “นายควรหันมองตัวเองบ้างว่ามีคุณสมบัติอะไร!”

        มินรู้สึกเหมือนโดนกระแทกจากคำพูดของเขา แต่เขาก็ไม่ยอมให้ความรู้สึกนั้นทำลายความมุ่งมั่นของตัวเองได้

        “ขอโทษครับ… แต่ผมก็หวังว่าวันหนึ่งคุณจะเห็นถึงความตั้งใจของผม” มินพูดน้ำเสียงหนักแน่น เขาสบตาอีกฝ่ายด้วยแววตามุ่งมั่น

        “อย่าให้มันมากเกินไป!” ภูบอกทิ้งท้ายแล้วก็เดินจากไป

        มินมองแผ่นหลังอีกฝ่ายด้วยความเศร้า เขารู้สึกว่าหนทางนี้ช่างยาวไกล แต่ไม่ว่ายังไงเขาก็จะพยายามเชื่อมั่นในความรักที่เขามีต่อคุณภู

        หลังจากนั้น มินก็กลับเข้าไปอาบน้ำนอน เขาจะไม่คิดมากกับอะไรที่ยังไม่ได้รับการยืนยันที่ชัดเจน สักวันเขาจะทำให้คุณภูรักเขาให้ได้

        หลายวันต่อมา 

        มินเริ่มรู้สึกว่าตนเองเริ่มจะคุ้นเคยกับบ้านหลังนี้แล้ว โดยเฉพาะกับป้าแม่บ้านที่คอยช่วยสอนเขาในทุกเ๱ื่๵๹ ทุกครั้งที่มินเห็นคุณภูกลับบ้าน เขาก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดเพื่อให้อีกฝ่ายพอใจ

        “นายทำได้ดีขึ้นหนิ” ภูเอ่ยชมหลังจากที่เขากินอาหารมื้อเย็นฝีมือมิน

        “จริงเหรอครับ?” มินถามด้วยความดีใจ เผยรอยยิ้มกว้างจนอีกฝ่ายต้องมองตาค้าง 

        ตึก! ตึก! เสียงหัวใจของภูเต้นแรงไม่เป็๞จังหวะ เขารีบเบนสายตาทันทีที่ได้สติ

        “อืม… แต่ก็ยังมีอะไรให้ปรับปรุงอีกเยอะ” เขาตอบก่อนจะลุกขึ้นไปทำงานในห้องของเขา

        มินรู้สึกว่าตนเองมีความหวัง แม้ว่าความรู้สึกของคุณภูจะยังเ๶็๞๰าอยู่ แต่เขาก็มั่นใจว่าเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้ดีขึ้นได้ในอนาคต

        “ฉันจะทำให้เขาเห็นคุณค่าในตัวฉันให้ได้” มินคิดในใจ ขณะที่เขาจ้องมองไปยังแผ่นหลังคุณภูด้วยความมุ่งมั่น