นพเก้าล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดดูข้อความแจ้งเตือนมันถูกส่งเข้ามาในแชตกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิท โดย 'เซี่ยหมั่นโถว' (เ้าอ้วน) เพื่อนซี้ที่เพิ่งไปโรงเรียนกับเขาเมื่อวันก่อน
เซี่ยหมั่นโถว: “ลูกพี่!ข่าวลือวงในมันแพร่สะพัดไวมากเลยนะ! พวกเราได้ยินมาว่า วันนี้ท่านโดน‘ฉินโหย่วเอ๋อ’ หักหน้า บุกมาขอถอนหมั้นถึงบ้านเลยเหรอ!?”
นพเก้า: “ใช่”
เขาพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆโดยไม่ได้คิดอะไรมาก รู้สึกทึ่งในความไวของเครือข่ายข่าวซุบซิบสมัยนี้ บางที...ตัวการที่ปล่อยข่าว อาจจะเป็ยัยฉินโหย่วเอ๋อเองนั่นแหละที่จงใจกระจายข่าวเพื่อตัดรำคาญไม่เช่นนั้น ข่าวระดับนี้ก็ไม่น่าจะหลุดรอดมาถึงหูพวกชาวบ้านได้เร็วขนาดนี้
ยอดชาย: “โถ... พี่ใหญ่!อย่าไปเศร้าเสียใจกับผู้หญิงตาบอดพรรค์นั้นเลย! เอาแบบนี้... คืนนี้ให้ข้า 'ยอดชาย' คนนี้เป็เ้ามือเลี้ยงปลอบใจท่านเอง!ข้ารู้จักคลับหรูเปิดใหม่ที่นึง แจ่มแมวมาก! รับรองว่าท่านจะหาสาวๆ สวยเอ็กซ์อึ๋มมาดามใจได้เป็โหลๆ แน่นอน!”
ทันใดนั้น เพื่อนคนที่ชื่อ ‘ยอดชาย’ก็โผล่ขึ้นมาพิมพ์แทรก ในกรุ๊ปแชตนี้ ล้วนเป็แหล่งรวมพลเพื่อนสนิทก๊วนเดียวกันพวกเขามีสมาชิกกัน 5 คน วันๆเอาแต่กอดคอกันโดดเรียน ไปเตะฝุ่นเที่ยวเล่นทำตัวเสเพลไปเรื่อยเปื่อย
หลันเถา: “ไอ้หน้าหม้อเอ๊ย!มึงยังกล้าชวนพี่ใหญ่ไปอีกเหรอวะ!? มึงไม่อยากให้พวกเราได้แอ้มซดน้ำแกงบ้างเลยใช่ไหม! ด้วยเบ้าหน้าฟ้าประทานระดับลูกพี่เก้ามึงไม่กลัวว่าแกจะกวาดควงสาวงามๆ ในร้านไปหมดสต๊อกเหรอวะ!?”
เพื่อนคนที่ชื่อ ‘หลันเถา’(ซึ่งปกติมักจะเงียบกริบไม่ค่อยพิมพ์) โผล่ขึ้นมาพิมพ์แซวประจบประแจงอย่างรู้ใจ
เซี่ยหมั่นโถว: “เอาล่ะๆพวกมึงสองตัวเลิกไร้สาระสักทีเถอะ! พวกมึงไม่รู้หรือไงว่าวันนี้ลูกพี่ของเราเพิ่งจะเผชิญกับ 'ความบอบช้ำทางจิตใจ'มาหนักหนาสาหัสแค่ไหน!? กูขอสั่งเลยนะ...ต่อให้คืนนี้มึงจะหาสาวสวยระดับพริตตี้มาประเคนให้สัก 300 คนพวกมึงก็ต้องถอย ยกให้ลูกพี่เก้าเหมาหมด! เข้าใจตรงกันนะโว้ย!”
ในฐานะที่เ้าอ้วนเป็เบอร์หนึ่งเื่ความสนิทสนมมันรู้ดีกว่าใคร ว่าในอดีต (ก่อนนพเก้าจะบรรลุธรรม) เพื่อนของมันคนนี้ 'คลั่งรัก' และทุ่มเทให้ยัยเทพธิดาฉินโหย่วเอ๋อมากมายขนาดไหนมันจึงพิมพ์ข้อความนี้ออกมาด้วยความจริงใจและเห็นอกเห็นใจสุดๆ!
นพเก้า: “......”
เขานั่งจ้องหน้าจอมือถือแล้วก็ถึงกับพูดไม่ออก(ทำไมกูถึงรู้สึกว่า...พวกมึงไม่ได้หวังดีอยากจะปลอบใจกูหรอก แต่พวกมึงแค่อยากจะไปส่องสาวแล้วกลัวว่าจะไปเมาป่วนสร้างปัญหาจนรับมือไม่ไหวก็เลยต้องหาข้ออ้างลากกูไปเป็บอดี้การ์ด เป็แบ็กอัปกันเหนียวให้มากกว่ามั้ง!)
ยอดชาย: “ตกลงว่าไงครับพี่ใหญ่!?ถ้าท่านโอเคเซย์เยส ข้าจะให้ไอ้อ้วนขับรถสปอร์ตไปรับท่านที่หน้าบ้านเลย!ส่วนข้าจะรีบเหยียบคันเร่งล่วงหน้าไปจองโต๊ะวีไอพีให้ก่อน! ต้องขอบอกเลยนะว่า...คลับร้านนี้ ฮอตฮิตติดลมบนสุดๆ ลูกค้าระดับบิ๊กๆ แน่นเอี้ยดทุกคืน!”
นพเก้า: “เออๆ ไปก็ไป”
เขาพิมพ์ตอบตกลงไปส่งๆในเมื่อตอนนี้เขาได้โอกาสกลับมาใช้ชีวิตวัยรุ่นอีกครั้งเขาก็อยากจะลองออกไปเปิดหูเปิดตาแฮงเอาต์กับไอ้พวกก๊วนเพื่อนซี้เกลอเก่าพวกนี้ดูสักหน่อย
ครึ่งชั่วโมงต่อมา...
แก๊งหนุ่มหล่อทั้งสี่คนก็มาหยุดยืนเก๊กท่าหล่อๆ อยู่ที่หน้าทางเข้าคลับเต้นรำสุดหรู นามว่า “คืนฝันสราญรมย์” ยอดชายควักบัตรสมาชิกระดับแพลตตินัมยื่นให้การ์ดร่างั์หน้าประตูตรวจสอบก่อนที่ทั้งสี่คนจะเดินเต๊ะจุ๊ยผ่านฉลุยเข้าไปด้านใน
เมื่อก้าวเท้าพ้นประตูเข้าไป...ััแรกที่ปะทะคือ บรรยากาศแอร์เย็นฉ่ำเฉียบกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศผสมฟีโรโมนอ่อนๆ โชยแตะจมูก แสงไฟสปอตไลต์หลากสีสันสาดส่องหมุนวนไปทั่วฟลอร์เต้นรำ ด้านล่างเวทีรูดเสาคลาคล่ำไปด้วยฝูงชนที่กำลังวาดลวดลายโยกย้ายส่ายสะโพก
ฝั่งซ้ายมือเป็โซนเคาน์เตอร์บาร์ยาวเหยียดส่วนฝั่งขวามือถูกจัดให้เป็โซน 'จุดชมทิวทัศน์วีไอพี'สำหรับนั่งส่องสาวงาม! ที่นี่เปรียบเสมือน์ของหนุ่มกลัดมัน...ไม่ว่าจะเป็สาวสวยผิวขาวจั๊วะในชุดเดรสรัดรูปสุดเซ็กซี่ที่ดูยั่วยวน, สาวแหม่มชาวยุโรปหุ่นสะบึม, หรือแม้แต่บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อล่ำที่กำลังโชว์ลีลาชงเหล้า...ทุกสิ่งล้วนเป็ภาพชินตาและเป็เื่ปกติของคลับระดับไฮเอนด์แห่งนี้!
“พี่ใหญ่! ทางนี้เลย!ข้าอุตส่าห์ใช้เส้นสาย จองโต๊ะทำเลทอง...จุดที่สามารถส่องเห็นนางงามเบอร์หนึ่งของร้านได้ชัดแจ๋วที่สุดไว้ให้ท่านเลยนะเว้ย!รีบไปกันเถอะ!”ยอดชายยืดอก เอ่ยโอ้อวดด้วยน้ำเสียงภูมิใจนำเสนอสุดๆ
“เฮ้ย! ทำได้ไงวะ!?โต๊ะจุดชมวิวเทพขนาดนั้น... ถ้าไม่มีเส้นสายหรือสถานะพิเศษระดับวีวีไอพีจริงๆ ไม่มีทางจองคิวได้หรอกนะโว้ย!” เ้าอ้วนร้องอุทานด้วยความทึ่ง
“ฮ่าๆๆ!ข้าจะยอมเผยความลับ์ให้พวกแกฟังเป็บุญหูก็ได้!... พวกแกเห็น ‘ดีเจ’หนุ่มหล่อที่กำลังเปิดแผ่นสแครชอยู่บนบูธตรงนู้นไหม?... นั่นแหละ!ไอ้ ‘สี่’ เพื่อนร่วมแก๊งของพวกเราไงเล่า!” ยอดชายชี้ไม้ชี้มือ เฉลยความลับ
“อะไรนะ!! ไอเชี่ยยย!!มิน่าล่ะ... พักหลังๆ นี้ ข้าถึงไม่ค่อยเห็นหัวมันโผล่ไปโรงเรียนเลย!ที่แท้มันก็แอบหนีมาทำงานพิเศษ ส่องสาวอยู่ที่นี่นี่เอง!”
เถาหลัน (เพื่อนหนุ่มผิวสีแทน ร่างกายกำยำบึกบึน)ถึงกับตาลุกวาว อิจฉาตาร้อนผ่าว! แม่งเอ๊ย! การได้เป็ดีเจร้านนี้ก็หมายความว่า... มันได้สิทธิ์ยืนส่องสาวสวยๆ ทุกคืนเลยดิ! โคตรน่าอิจฉาเลยโว้ย!
“เอาล่ะๆเลิกฝอยได้แล้ว รีบไปที่โต๊ะกันเถอะ!”
ยอดชายและเพื่อนอีกสองคนรีบเดินจ้ำอ้าวพุ่งตรงดิ่งไปยังโต๊ะเป้าหมายทันที! โดยทิ้ง ‘พี่ใหญ่’ผู้ซึ่งเป็แขกรับเชิญกิตติมศักดิ์ ให้เดินรั้งท้ายตามหลังมาอย่างไม่ไยดี
อย่ามาทำเป็เล่นไป!ขืนปล่อยให้พี่ใหญ่สุดหล่อของพวกมัน เดินนำหน้านำขบวนล่ะก็...มีหวังออร่าความหล่อระดับเทพบุตรจุติของเขา คงดึงดูดสายตาสาวๆ ทั้งคลับให้หันมามองตาค้างจนไม่มีสาวหน้าไหนยอมเหลียวแล หรือสนใจพวกหน้าปลาจวดอย่างพวกมันเลยน่ะสิ!มันต้องชิงจังหวะนี้ แอบไปเต๊าะสาวทำคะแนนนำร่องไปก่อน
แต่นพเก้าหาได้สนใจพฤติกรรมทิ้งเพื่อนของไอ้พวกแก๊ง3 ช่าไม่
สายตาของเขากำลังจับจ้องเพ่งมองทะลุผ่านฝูงชน ไปยัง 'หญิงสาวสวยสะพรั่ง' ผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงมุมบาร์ด้วยท่าทีตื่นตะลึง! เขาััได้ถึง ‘ออร่าปราณ’ อันเข้มข้นและไม่ธรรมดาที่แผ่ซ่านออกมารอบตัวของนาง! เขาไม่รอช้า รีบกระพริบตา เปิดใช้งานระบบสแกน ‘เนตรหมื่นพิภพ’ ทันที
[ข้อมูลสถานะ: ซูหลัน (นามแฝง: ซ่งอวี้หาน)]
ซ่งอวี้หาน... เมื่อนพเก้าได้เห็นชื่อแฝงนี้ หัวใจของเขาก็พลันกระตุกวูบ รู้สึกะเืใจและเ็ปลึกๆอย่างประหลาด เขารู้สึกคุ้นเคยกับชื่อนี้มาก ราวกับว่ามันมีความหลังฝังใจบางอย่างแต่ไม่ว่าจะพยายามเค้นสมองนึกเท่าไหร่... เขากลับนึกไม่ออกเลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็ใคร และมีความสำคัญมีอิทธิพลต่อความทรงจำในอดีตชาติของเขามากน้อยแค่ไหน
อย่างไรก็ตาม...นพเก้าสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไปชั่วคราวเมื่อเขาดึงสติกลับมาโฟกัสกับเหตุการณ์ตรงหน้า...
“อืม...ชักจะมีบางอย่างไม่ชอบมาพากลซะแล้วสิ...”
นพเก้าขมวดคิ้วแน่นเมื่อสังเกตเห็นพฤติกรรมผิดปกติ เขาไม่รอช้า รีบสาวเท้าเดินแหวกฝูงชน ตรงดิ่งเข้าไปหาสาวสวยคนนั้นทันที!
ณ เคาน์เตอร์บาร์...
‘สมิงแดง’ ั์ใหญ่เ้าของคลับแห่งนี้ ปกติแล้วระดับบิ๊กบอสอย่างเขามักจะไม่โผล่หน้าออกมานั่งดื่มด่ำปะปนกับแขกทั่วไปตามลำพังหรอก... หากจะออกมาก็ต้องมีลูกน้องเดินตามก้นเป็พรวนสองสามคนเสมอ! แต่วันนี้... เขากลับมายืนทำตัวเป็บาร์เทนเดอร์จำเป็ยื่นส่งแก้วค็อกเทลสีสวย ให้กับหญิงสาวตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเ้าเล่ห์
ในใจของสมิงแดงแอบรู้สึกประหลาดใจ... (ทำไม ‘ยาปลุกอารมณ์’ สูตรเด็ดที่แอบผสมลงไปมันถึงยังไม่ออกฤทธิ์ซะทีวะ!? ยัยนี่คอแข็งหรือมีภูมิคุ้มกันระดับไหนกันเนี่ย!?)เขาจึงต้องพยายามชวนคุย ตีสนิทซื้อเวลาเพื่อรอให้ยาออกฤทธิ์ต่อไป
ดูเหมือนว่าหญิงสาวกำลังอยู่ใน่อารมณ์เปราะบางนางเอาแต่ยกแก้วกระดกเหล้า พลางบ่นพึมพำตัดพ้อเื่ชีวิตรักให้เขาฟัง...จับใจความได้คร่าวๆ ว่า... คนรักของนาง (ที่เป็หนุ่มหน้าหวาน) ดันไปแอบตกหลุมรักทอดสะพานให้หญิงสาวสามัญชนธรรมดาคนหนึ่ง!... นางด้วยความน้อยใจและหยิ่งทะนงจึงตัดสินใจประชดรัก บุกไป ‘ยกเลิกการหมั้นหมาย’ กับนายน้อยตระกูลใหญ่ (นพเก้า)ซะเลย!
ตอนนี้ นางกำลังกังวล สับสนไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็ตายร้ายดียังไง นางเอาแต่พึมพำโทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมาว่าทุกอย่างมันเป็ความผิดของนางเอง
หลังจากดื่มด่ำปรับทุกข์ไปได้สักพัก...พวงแก้มขาวเนียนของสาวสวย ก็เริ่มซับสีเืฝาด แดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดดวงตาเริ่มฉ่ำเยิ้ม ปรือลงเล็กน้อย... สัญญาณชีพบ่งบอกว่า 'ยาปลุกกำหนัด' กำลังเริ่มออกฤทธิ์และแทรกซึมเข้าสู่กระแสเืแล้ว!
สมิงแดงเห็นดังนั้น ก็ลอบยิ้มกริ่มถึงจะแปลกใจที่อีกฝ่ายดูมีภูมิต้านทาน ทนฤทธิ์ยาได้นานกว่าปกติ... แต่วันนี้แหละ!เขาจะต้องได้ลิ้มลอง เล่นสนุกเรือนร่างอันงดงามของนางให้จงได้!
พิจารณาดูจากรูปลักษณ์ภายนอก...ใบหน้ารูปไข่งดงามหมดจด, เรือนผมสีดำขลับยาวสยาย,รูปร่างสัดส่วนโค้งเว้าสมบูรณ์แบบ, โดยเฉพาะ่สะโพกดินะเิที่ผายกลมกลึงและเอวคอดกิ่วเย้ายวนใจ... องค์ประกอบความสวยเอ็กซ์ระดับนี้เพียงแค่เดินผ่านผู้ชายหน้าไหน พวกมันก็พร้อมจะเหลียวหลังคอมองตามจนคอเคล็ด! ถึงหน้าอกหน้าใจของนางจะดูกระดานแบนราบไปสักนิด... แต่นั่นมันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไรสำหรับเขา
“หึๆ...ขอโทษด้วยนะไอ้หนุ่มผู้โชคดี (แฟนของซูหลัน)! แต่ค่ำคืนนี้... แฟนสาวแสนสวยของแกต้องตกเป็ ‘ของเล่น’ ของข้าแต่เพียงผู้เดียวแล้วล่ะวะ!!”
สมิงแดงหัวเราะคิกคักอยู่ในใจรู้สึกฟินและซาบซ่านไปทั้งตัว วันนี้ดวงเขามันช่างพุ่งกระฉูดทำอะไรก็ราบรื่นไปซะหมด เขาถึงกับวาดฝัน วางแผนเลวทรามไว้ในใจล่วงหน้าเลยว่า...คืนนี้ ตอนที่กำลังบรรเลงเพลงรักบนเตียง... เขาจะต้องตั้งกล้อง 'อัดคลิปวิดีโอ' ถ่ายเก็บทุกช็อตเด็ดทุกท่วงท่าลีลาเอาไว้ให้ครบ
และเมื่อนางสร่างเมาตื่นขึ้นมา...เขาจะใช้คลิปลับพวกนี้ เป็เครื่องมือ 'แบล็กเมล์' ข่มขู่นาง! โอ้! ใช่แล้ว!เขาควรจะแวะไปทำความรู้จัก ทักทาย ‘แฟนหนุ่ม’ ของนางสักหน่อย...แล้วเปิดโชว์คลิปวิดีโอสุดเร้าใจนี้ ให้มันดูแบบสดๆ เฟรมต่อเฟรม!ลองจินตนาการดูสิ... สีหน้าของไอ้หนุ่มนั่นตอนที่เห็นแฟนตัวเองครางกระเส่าอยู่ใต้ร่างคนอื่นมันจะต้องเป็ภาพการแสดงที่บันเทิงและน่าดูชมสุดๆ ไปเลย!
“ฮี่ๆ...แล้วหลังจากนั้น...”
สมิงแดงยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยยื่นมือออกไปประคองแก้วเหล้า เลื่อนเข้าไปจ่อใกล้ริมฝีปากบางของนาง...เขาเตรียมจะสูบฉีดความอัปยศ เปลี่ยนหญิงสาวผู้หยิ่งทะนงคนนี้ให้กลายเป็อีตัวร่านรักผู้หิวโหย จากนั้น เขาก็จะจับไอ้แฟนหนุ่มของนางกดหัวลงกับพื้น ให้มันนอนเบิกตาดูเขา ร่วมรักกับแฟนสาวของมันต่อหน้าต่อตา!แค่คิดก็โรคจิต สนุกสุดเหวี่ยงแล้ว!!
ทางด้าน ‘ซูหลัน’ (ซ่งอวี้หาน)...เมื่อนางเริ่มรู้สึกตัวและตระหนักได้ว่าตัวเอง ‘ถูกวางยาพิษ’...ทุกอย่างมันก็สายเกินแก้ไปเสียแล้ว!
ร่างกายของนางอ่อนยวบยาบไร้เรี่ยวแรงต้านทาน... สิ่งเดียวที่นางพอจะควบคุมได้คือการพยายามหนีบขมิบต้นขาเข้าหากันแน่น และบิดส่ายสะโพกไปมาเพื่อระงับความรุ่มร้อนที่กำลังปะทุขึ้นจากภายใน
ปกติแล้ว... เพื่อปกปิดตัวตนนางมักจะแต่งตัว ปลอมแปลงโฉมเป็ ‘ผู้ชาย’ อยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้...นางรู้สึกหดหู่และเครียดจัดจากเื่ความรัก จึงอยากจะปลดปล่อยปลดแอกตัวเองออกมาแต่งสวย นั่งดื่มชิลๆ ดื่มด่ำอิสระในฐานะสตรีบ้างสักวัน!ใครจะไปคาดคิดล่ะ... ว่าการตัดสินใจพลาดพลั้งเพียงครั้งเดียวจะนำพานางมาเจอกับวิกฤตหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้
“เอาล่ะจ้ะ คนสวย...อ้าปากดื่มมันซะสิ...”
สมิงแดงใช้ท่อนแขนล่ำๆมือขวาโอบกอดรัดลาดไหล่บอบบางของนางเอาไว้แน่น ส่วนมือซ้ายก็จับแก้วเหล้า ค่อยๆบังคับเทรินของเหลวสีสวย ให้ไหลรินััแตะริมฝีปากของนางอย่างช้าๆ
ซูหลันอยากจะดิ้นรน ขัดขืนปัดแก้วทิ้งแต่ร่างกายของนางกลับทรยศ ไม่ยอมทำตามคำสั่ง!พลังปราณทั้งหมดในร่างปั่นป่วนตีรวนจนแทบธาตุไฟแตก!นางรู้สึกอัปยศอดสูจนหยาดน้ำตาใสร่วงหล่นเผาะลงอาบแก้ม ในวินาทีนี้...นางอยากจะกัดลิ้นตัวเองตาย เพื่อรักษาพรหมจรรย์และศักดิ์ศรีให้รู้แล้วรู้รอดแต่เรี่ยวแรงแม้แต่จะขบกรามก็ยังไม่มี
ขณะที่สติสัมปชัญญะของนางกำลังจะพร่าเลือน ดับวูบจมดิ่งลงสู่ห้วงกามารมณ์เพราะฤทธิ์ยานั้นเอง...
ขวับ!!
จู่ๆ ฝ่ามือปริศนาของบุรุษหนุ่มรูปงามก็โฉบพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง!เขาตวัดมือแย่งชิงแก้วเหล้าหลุดร่อนออกจากมือของสมิงแดงไปอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ!
ในชั่วพริบตาเดียวกัน...ท่อนแขนแกร่งข้างซ้ายของเขาก็โอบรัด กระชากร่างอรชรของซูหลันที่กำลังจะหมดสติ...ให้ลอยละลิ่วเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างนุ่มนวลและปกป้อง
“มึงเป็ใครวะ!!?ถึงได้เสือกกล้าแส่หน้าเข้ามายุ่งเื่ของชาวบ้านฮะ!!”
สมิงแดงตวาดกร้าวด้วยความเกรี้ยวกราด!เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะมีไอ้หน้าโง่ที่ไหนกล้ามาขัดขวางการป้อนเหยื่อของเขาถึงถิ่นแบบนี้!
เขาไม่รอช้า พยักหน้าส่งสัญญาณสั่งลูกน้องร่างั์สองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังให้พุ่งเข้าไปสั่งสอนไอ้เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมทันที
ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า...ในวงการมืดโลกใต้ดินแห่งเวสสุวรรณ... 'สมิงแดง' ไม่ได้มีดีแค่เป็เ้าของผับหรูแต่เขายังมีดีกรีเป็ถึง ‘แชมป์เปี้ยนนักมวยเถื่อนอันดับหนึ่ง’ ประจำสังเวียนใต้ดินอีกด้วย!พร์ด้านการต่อสู้ของเขาดุดันและเหี้ยมโหด ด้วยวัยเพียง 32 ปี เขาสามารถฝึกฝนตะลุยขึ้นไปแตะขอบเขต ‘ขัดเกลาศิลาขั้นสมบูรณ์’ ได้สำเร็จ!
ส่วนลูกน้องสมุนเอกทั้งสองคนก็ไม่ใช่ไก่อ่อน พวกมันเป็ยอดฝีมือนักสู้ ที่มีระดับพลังบ่มเพาะอยู่ในขอบเขต‘ขัดเกลาศิลา ขั้นที่ 6 และ 7’ ตามลำดับ! ซึ่งระดับพลังแค่นี้... หากนำไปเดินกร่างในโลกใต้ดินก็ถือว่ามีอิทธิพล ข่มขู่ชาวบ้านได้สบายๆ แล้ว
“เฮ้ยๆ! พวกแกดูตรงนั้นสิ!...สงสัยกำลังจะมีมวยว่ะ!”
“โอ้โหย!... นั่นมัน 'พี่สมิงแดง' ขาใหญ่เ้าของคลับนี่หว่า!แล้วไอ้หนุ่มหน้าจืดนั่นมันเป็ใครวะ? หน้าแปลกไม่เคยเห็น!มันกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหน ถึงไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงกล้าไปแหยมกับมาเฟียเ้าถิ่นแบบนั้น! ดูทรงแล้ว... คืนนี้ไอ้หนุ่มนั่นคงไม่ได้เดินออกไปจากร้านในสภาพที่มีอวัยวะครบ 32 ประการแหงๆ!”
“บัดซบเอ๊ย!!พวกมึงเห็น ‘สาวสวยหน้าอกกระดาน’ ที่อยู่ในอ้อมกอดมันไหมล่ะ!? สงสัยจะเป็แฟนสาวของไอ้หนุ่มนั่นว่ะ!... ไอ้คู่นี้มันปัญญาอ่อนหรือไม่ได้ดูตาม้าตาเรือกันแน่วะ! ถึงไม่รู้กิตติศัพท์ความหื่นกามของ‘ไอ้สมิงแดง’!... ว่าไอ้หมอนี่มันเป็พวกเสือผู้หญิง หิวโซระดับไหน!”
เมื่อบรรดานักเที่ยวและแเื่ได้ยินชื่อ ‘สมิงแดง’ หลุดออกจากปาก... ทุกคนก็พากันถอยกรูเว้นระยะห่างออกไปเป็วงกลมด้วยความหวาดกลัว
กิตติศัพท์และวีรกรรมความเหี้ยมโหดของ‘ั์ใหญ่แห่งโลกใต้ดิน’ ผู้มีระดับพลังใกล้เคียง 'ครึ่งก้าวขอบเขตจิตรู้แจ้ง' ผู้นี้...เลื่องลือกระฉ่อนไปทั่ว!
ไม่เพียงแต่ความโเี้ในการต่อสู้เท่านั้น...แต่รสนิยมและความวิปริตเื่ผู้หญิงของมัน ก็เป็ที่เอือมระอามันมักจะใช้อำนาจบาตรใหญ่ ดักฉุดคร่าหญิงสาวสวยๆ ที่บังเอิญเดินผ่านเข้าตา หรือถูกใจมันทันทีโดยไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม ต่อให้เป็กลางตลาดสดแสกๆ มันก็กล้าทำ!แม้แต่ผู้หญิงที่มีสามีเป็ตัวเป็ตนแล้ว มันก็ไม่ละเว้น!
บางครั้งความโรคจิตของมันกำเริบหนัก...มันถึงขั้นจับตัวสามีของเหยื่อ มามัดติดเก้าอี้ ให้เบิกตาดูมันกระทำย่ำยี กระทำชำเราภรรยาสาวของเขาต่อหน้าต่อตา!
และต่อให้เหยื่อจะบากหน้าไปแจ้งความร้องทุกข์กับตำรวจ...ก็ไม่มีเ้าหน้าที่หน้าไหนกล้ายื่นมือเข้ามาแตะต้อง หรือดำเนินคดีกับมันเลยสักคนเพราะทุกคนรู้ดีว่า... ‘แบ็กอัป’ ผู้คอยกางร่มคุ้มกะลาหัวและคอยหนุนหลังคุ้มครองมันอยู่นั้น... คือตัวตนที่ทรงอิทธิพลระดับ “ราชันแห่งโลกใต้ดิน” นั่นเอง!!
ฟรึ่บ!!
ลูกน้องสมุนเอกทั้งสองคนของสมิงแดงไม่รอช้า! พุ่งทะยานแหวกอากาศเข้าไปจู่โจมด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ!พวกมันเคลื่อนไหวฉีกซ้ายขวา ปรากฏตัวเข้าประชิด ขนาบประกบโจมตี ‘นพเก้า’ จากทั้งด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกัน
“รับไปซะ!ฝ่ามือไผ่ขจี!!” “ตายซะเถอะ! หมัดทะลวงเหล็ก!!”
นักสู้ทั้งสองคน งัดเอา‘กระบวนท่าไม้ตาย’ ระดับปฐีขั้นสูง ออกมาใช้กะเอาให้ตายในกระบวนท่าเดียว!คนหนึ่งพุ่งเป้า กระแทกฝ่ามืออัดเข้าที่กลางอกของนพเก้าอย่างจัง! ส่วนอีกคนทะยานอ้อมไปด้านหลัง เล็งต่อยหมัดทะลวงเข้าที่ข้อต่อกระดูกสันหลังหวังจะหยุดการเคลื่อนไหวและทำให้พิการไปตลอดชีวิต!
ทว่า... ก่อนที่หมัดและฝ่ามือมฤตยูจะทันได้ัักระทบเป้าหมาย...
วูบ!!
จู่ๆ ก็ปรากฏ ‘ม่านพลังศักดิ์สิทธิ์ (บาเรีย)’ สีทองอร่าม สว่างวาบขึ้นมาคลุมร่างกางอาณาเขตปกป้องครอบคลุมทั้งตัวของนพเก้า รัศมีกว้างขวางถึง 2 เมตร!
ตึง!! ตึง!!
อะไรกันวะเนี่ย!!?
ลูกน้องทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!หมัดและฝ่ามือของพวกมัน ที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณทะลวงเกราะ...กระแทกเข้ากับม่านบาเรียนั้นอย่างจัง แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนกำลังชกใส่กำแพงูเาเหล็กกล้า ที่ไม่มีวันพังทลาย!แรงสะท้อนกลับกระแทกแขนพวกมันจนชาดิก! พวกมันไม่สามารถฝากรอยขีดข่วนหรือรอยร้าวใดๆ ทิ้งไว้บนม่านพลังหรือสร้างความระคายเคืองให้กับบุรุษหนุ่มตรงหน้าได้เลยแม้แต่น้อย
“ไสหัวไปให้พ้นตีนกู!!”
นพเก้าตวาดคำรามลั่น!น้ำเสียงกึกก้องกัมปนาท ดุจพญาราชสีห์คำราม!
โฮกกกก!!
ทันใดนั้น... ปรากฏร่างเงามายาของ ‘วัชระ (อสูรเทวะพิทักษ์)’ สีขาวบริสุทธิ์ราวกับคริสตัลแก้ว ขนาดมหึมาสูงตระหง่านกว่า 5 เมตร... พุ่งทะลวงผุดขึ้นมาจากแผ่นหลังของนพเก้า
อสูรเทวะวัชระ ส่งเสียงคำรามลั่นฟ้าก่อนจะยกเท้าท่อนซุงขนาดมหึมา กระทืบลงบนพื้นบาร์อย่างรุนแรง!
บึ้มมมม!!!
ระลอกคลื่นพลังปราณศักดิ์สิทธิ์ที่มองไม่เห็นะเิแผ่ซ่าน กวาดล้างสาดกระจายออกไปรอบทิศทางประดุจคลื่นสึนามิ!แรงกระแทกอันมหาศาลนั้น พุ่งเข้าบดขยี้กระแทกร่างของลูกน้องสมุนเอกทั้งสองคนของสมิงแดง จนกระดูกซี่โครงหักดังกร๊อบ
“อ๊ากกกกก!!!”
ชายฉกรรจ์ทั้งสองแหกปากร้องโหยหวนด้วยความเ็ป ร่างของพวกมันลอยละลิ่วปลิวกระเด็นลอยเคว้งขึ้นไปกลางอากาศ! ก่อนจะร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างรุนแรงคนละทิศคนละทาง
คนแรก...ร่างลอยกระเด็นไปอัดก๊อบปี้เข้ากับผนังชั้นวางเครื่องดื่มของเคาน์เตอร์บาร์ทำเอาขวดไวน์เก่าแก่ และเหล้าแบรนด์เนมราคาแพงหูฉี่ตกแตกกระจายเกลื่อนกลาดเกลื่อนพื้น
ส่วนอีกคน... อาการหนักกว่า!ร่างของมันลอยโค้งเป็พาราโบลา ข้ามฟลอร์เต้นรำ... ไปตกกระแทกโครม! กลิ้งหลุนๆไปหยุดนิ่งอยู่ตรงกึ่งกลาง 'เวทีรูดเสา'เบอร์หนึ่งเลยทีเดียว!
“เชี่ยยยย!!อะไรวะเนี่ย!!?”
พวกแก๊ง 3 ช่า (ลูกสมุนของนพเก้า)ที่กำลังมัวแต่น้ำลายหก ยืนส่องสาวๆ เต้นรูดเสาอยู่... เพิ่งจะได้สติหันขวับกลับมามองเหตุการณ์ชุลมุน
เนื่องจากเสียงเพลงอิเล็กทรอนิกส์ในร้านดังกระหึ่มเกินไปผนวกกับสมาธิของพวกมัน ที่กำลังจดจ่ออยู่กับเนินอกขาวๆ ของสาวโคโยตี้...ทำให้พวกมันพลาดฉากแอ็กชัน บู๊ล้างผลาญเมื่อครู่ไปอย่างน่าเสียดายเมื่อพวกมันวิ่งหน้าตื่น พยายามเบียดเสียดฝูงชนเข้ามาถึงจุดเกิดเหตุ...การต่อสู้ก็ปิดฉาก จบลงไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“ไอ้ฉิบหาย!!ไอ้คนหน้าบากที่ยืนอยู่นั่น... มัน ‘สมิงแดง’ ขาใหญ่เ้าถิ่น ไม่ใช่เหรอวะ!!?ซวยแล้วไงมึง!! งานนี้ลูกพี่ใหญ่ของเรา ดันไปเตะเสยคางหมาลอบกัดเข้ากระตุกหนวดแผ่นเหล็กซะแล้ว!!”
เถาหลันเบิกตากว้างแหกปากโวยวายด้วยความตื่นตระหนก!
แท้จริงแล้ว...คนที่เถาหลันหวาดกลัวจนขี้หดตดหายนั้น... ไม่ใช่ไอ้สมิงแดงหรอกแต่เป็บอสใหญ่ผู้อยู่เื้ัอย่าง 'ราชันแห่งโลกใต้ดิน' ต่างหาก เขากลัวเหลือเกินว่า หากเื่บานปลาย แล้วไอ้บอสใหญ่นั่นยกขบวนยกโขยงนักเลงมาปิดล้อมถล่มร้านล่ะก็... ลำพังแค่พวกมันสี่คน คงไม่มีปัญญารับมือหรือรอดชีวิตออกไปจากดงตีนนี้ได้แน่!
“โธ่เว้ย!ไอ้กระจอก!... แค่ไอ้กุ๊ยสมิงแดง แล้วมันจะทำไมวะ!? ลูกพี่ใหญ่ของเราน่ะระดับพลังฝีมือ แข็งแกร่งเหนือล้ำกว่ามันเป็ล้านเท่าด้วยซ้ำ! มึงเลิกสติแตกปัญญาอ่อนตีตนไปก่อนไข้ได้แล้วเว้ย!”
เ้าอ้วน ‘เซี่ยหมั่นโถว’แค่นเสียงด่าเพื่อน ก่อนจะเชิดหน้ายืดอกอย่างภาคภูมิใจ
ราชันโลกใต้ดินแล้วมันยังไงวะ!? กระจอกสัด!แค่ลูกพี่ของกู ขยิบตาปลดปล่อย ‘ััศักดิ์สิทธิ์’ (ออร่าคุกคาม)ระดับจักรพรรดิยุทธ์ ออกมากดดัน... ก็สามารถตบไอ้ราชันบ้าบอนั่นให้กระอักเืกลายเป็คนพิการ นอนหยอดน้ำข้าวต้มได้ในเสี้ยววินาทีแล้วโว้ย!
“จ... เ้า!แกเก่งมากนะไอ้หนุ่ม!... สงสัยแกลงมาอยู่หลังเขา ถึงไม่รู้กิตติศัพท์ความเหี้ยมของกู!...ดูเหมือนว่า ทุกวันนี้คนจะลืมฉายา ‘เพชฌฆาตสังเวียนเื’ นักมวยเถื่อนอันดับหนึ่งของกูไปหมดแล้วสินะ!!”
สมิงแดงยืนหน้าแดงก่ำไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและอับอาย!รู้สึกเดือดดาลจนเืขึ้นหน้า
แค่การลงมือโจมตีเพียงครั้งเดียว...ไอ้เด็กเมื่อวานซืนตรงหน้า กลับสามารถทำลายเส้นลมปราณและบดขยี้ตันเถียนลูกน้องระดับสมุนเอกของเขาทั้งสองคน จนพิการหมดสภาพกลายเป็คนธรรมดาไปได้ในพริบตา
เขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว...ดูเหมือนว่าไอ้เด็กนี่ จะพกพาสุดยอด 'สมบัติลับ' อุปกรณ์เวทมนตร์ระดับสูงติดตัวมาใช้กางบาเรียป้องกันตัวแน่ๆ
แต่ด้วยความที่เขาสอดส่องสแกนมองไม่เห็น ‘ระดับพลังบ่มเพาะ’ ที่แท้จริงของอีกฝ่าย... มันก็หมายความว่าไอ้เด็กนี่ต้องมีเครื่องราง หรือเคล็ดวิชา 'ปกปิดร่องรอยพลัง' ซุกซ่อนอยู่อีกชั้น
อย่างไรก็ตาม...ด้วยสัญชาตญาณนักเลงหัวไม้ และอีโก้ที่สูงปรี๊ด... สมิงแดง ไม่เชื่อเด็ดขาด!ว่าไอ้เด็กหน้าจืดวัยละอ่อนตรงหน้า จะมีพร์หรือความสามารถแข็งแกร่งเหนือล้ำไปกว่ายอดฝีมืออย่างเขาได้ และเขาก็มั่นใจว่า... ไอ้ 'สมบัติป้องกันตัว' กางบาเรียเมื่อครู่นี้...มันจะต้องมี ‘ดีเลย์’ คูลดาวน์ และใช้เวลาในการรวบรวมชาร์จพลังงานสักพักกว่าจะกดใช้งานกางบาเรียได้อีกครั้งแน่ๆ!
ในเมื่อจังหวะนี้บาเรียมันแตกไปแล้ว...เขาจะต้องฉวยโอกาสทอง รีบลงมือจู่โจม ปิดฉากเชือดคอไอ้เด็กนี่ให้ตายคาที่ในพริบตา!
“คืนนี้มึงดวงซวยถึงฆาตแล้วว่ะ!จงภูมิใจซะเถอะ... ที่วันตายของมึง จะได้ตายอย่างสมเกียรติ ด้วยน้ำมือของข้า!ไอ้ว่าที่ศพไร้ญาติ!!”
สมิงแดงแผดเสียงคำรามลั่น!เร่งโคจระเิพลังปราณทั่วร่างขึ้นสู่จุดสูงสุด ด้วยความเร็วแสง!เขาตั้งท่าเตรียมจะพุ่งทะยาน ะโเข้าตะปบ ฉีกกระชากร่างนพเก้าให้ขาดเป็ชิ้นๆเพื่อจบการต่อสู้นี้ให้ไวที่สุด!
“คุก!! เข่า!! ลง!!ไป!!”
นพเก้าไม่ได้ขยับตัวหรือตั้งท่าเตรียมต่อสู้ตอบโต้เลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ออกคำสั่งเสียงดังก้องกังวานด้วยความเยือกเย็น ทรงอำนาจดุจมัจจุราช!
บึ้มมมม!!!
สิ้นคำประกาศิต!... 'อำนาจแรงกดดันศักดิ์สิทธิ์' ที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าแต่อัดแน่นไปด้วยมวลพลังงานมหาศาลหนักหน่วงเทียบเท่าูเาทั้งลูก... ก็ทิ้งดิ่งร่วงหล่นลงมากระแทกทับร่างของสมิงแดงอย่างจัง!
กร๊อบบ!!
แรงกดดันนั้นมหาศาลเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะต้านทานไหว มันบดขยี้ บีบบังคับให้สมิงแดงเข่าอ่อนทรุดฮวบ ลงไปคุกเข่ากระแทกพื้นคอนกรีตอย่างรุนแรงจนพื้นกระเบื้องแตกร้าวเป็ใยแมงมุม ร่างกายแข็งทื่อขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว!
“ป... เป็...เป็ไปไม่ได้!!!”
สมิงแดงหน้าซีดเผือดเบิกตากว้างแทบถลนออกจากเบ้า! หัวใจเต้นกระหน่ำรัวเร็วด้วยความหวาดกลัวสุดขีด จนแทบจะหยุดหายใจ!
(ทำไมไอ้เด็กนี่...ถึงได้มีพลัง 'สะกดข่ม' ระดับทำลายล้างมหาศาลขนาดนี้!!?) เขาเองก็ไม่แน่ใจนักว่าออร่าแรงกดดันที่บีบรัดตัวเขาอยู่นี้... มันใช่พลังระดับ ‘ราชันยุทธ์’ในตำนานหรือไม่!... แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเขามันกรีดร้องกู่ก้องบอกอย่างชัดเจนว่า... 'อำนาจคุกคาม'ของไอ้เด็กนี่... มันเหี้ยมโหด ดุดัน และแข็งแกร่งไม่ต่างอะไรกับพลังออร่าของ'ลูกพี่ใหญ่' (ราชันแห่งโลกใต้ดิน)ของเขาเลยแม้แต่น้อย!!
“หึ!อะไรที่เป็ไปไม่ได้วะ ไอ้ควายเอ๊ย!!... มึงไม่รู้ตัวรึไงว่ามึงกำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยน เล่นกับไฟ สู้เปิดศึกอยู่กับตัวตนระดับไหนฮะ!?”
เ้าอ้วน 'เซี่ยหมั่นโถว' ได้ทีขี่แพะไล่รีบเดินอาดๆ ก้าวออกมายืนแอ่นพุง เอามือเท้าสะเอวประกาศกร้าวโอ้อวดสรรพคุณลูกพี่ตัวเองเสียงดังลั่น!
“เปิดหู เปิดกะโหลกหนาๆของพวกมึงฟังเอาไว้ให้ดีนะโว้ย!! ลูกพี่ใหญ่ของข้าคนนี้น่ะ... ไม่ใช่ใครที่ไหน!แต่ท่านคือ ‘จักรพรรดิยุทธ์รุ่นเยาว์’ ตัวเป็ๆ ที่กำลังเป็ตำนานทอล์กออฟเดอะทาวน์สะท้านเมืองอยู่ตอนนี้ยังไงเล่าเว้ยเฮ้ย!!”
เ้าอ้วนแหกปากรัวคำพูดป่าวประกาศโปรไฟล์ลูกพี่ อย่างกับโฆษกสนามมวย! แววตาและสีหน้าของมันช่างดูโอ้อวดลอยหน้าลอยตา ยียวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง จนใครเห็นก็อยากจะะโประเคนบาทาทุบตีสั่งสอนให้หายหมั่นไส้จริงๆ!
“อ... อะไรนะ!!! จ...จักรพรรดิยุทธ์เรอะ!!!”
วินาทีที่ได้ยินคำว่า‘จักรพรรดิยุทธ์’... หัวใจของสมิงแดงก็ร่วงหล่นวูบร่วงตุ้บลงไปกองรวมกันอยู่ที่ตาตุ่ม!
(ซวยแล้ว!ซวยฉิบหายวายป่วงแล้วกู!!) เหตุใดโชคชะตาถึงได้เล่นตลกร้าย บัดซบกับกูขนาดนี้วะ!! เขารู้สึกว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมา...ตัวเองก็ออกจะเป็ 'คนดีศรีสังคม' (?) ไม่น้อยหน้าใคร!นอกจากจะชอบมักมาก ยัดเยียดตัวเองไปมอบความสุข (ทางกาย)ช่วยสงเคราะห์ให้ภรรยาชาวบ้านได้ฟินเป็บางเวลาแล้ว... เขาก็ยังขยันหมั่นเพียรแวะเวียนเข้าไปเที่ยวหอนางโลม เพื่อแจกจ่ายทิป อุดหนุนเงินสวัสดิการช่วยเหลือประทังชีวิตให้แก่บรรดาสาวไซด์ไลน์ผู้ยากไร้ (หิวเงิน)อยู่เป็ประจำสม่ำเสมอเชียวนะ!ผลบุญพวกนั้นมันไม่ช่วยคุ้มครองกูเลยหรือไงวะเนี่ย!!
“ช... ช้าก่อนขอรับ!ด... ได้โปรดเถิด ท่านจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่!! ท... ท่านอย่าเพิ่งลงมือฆ่าข้าน้อยเลยนะขอรับ!ช... ใช่แล้ว! ข... ข้าน้อยมีเงิน! ข้ามีเงินทองทรัพย์สมบัติมากมายก่ายกอง! ต...ต่อแต่นี้เป็ต้นไป... สถานบันเทิง คลับแห่งนี้ รวมไปถึงกิจการทั้งหมดของข้า...ข้าน้อยยินดียกประเคน ใส่พานมอบให้เป็กรรมสิทธิ์ของท่านแต่เพียงผู้เดียวเลยขอรับ!ด... ได้โปรด... เมตตาละเว้นชีวิตสุนัขน้อยๆ ตาดำๆ ของข้าน้อยด้วยเถิดขอรับ!!”
ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก!!
สมกับเป็มาเฟียจอมกะล่อนผู้เจนจัดในการเอาตัวรอดในโลกใต้ดินทันทีที่รู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับพญามัจจุราช...สมิงแดงก็โยนศักดิ์ศรีลูกผู้ชายทิ้งลงชักโครกทันที เขารีบก้มหัวโขกศีรษะลงกับพื้นคอนกรีตดังปั้กๆๆ อย่างแรงถึงสามครั้ง!พร้อมกับพ่นคำขอร้องอ้อนวอน และเสนอประเคนยกสมบัติทุกอย่างที่มีเพื่อขอแลกกับชีวิตรอด!
ทุกคนในร้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ต่างพากันถอนหายใจยาว ส่ายหน้าด้วยความสมเพชเวทนา ภาพลักษณ์เ้าพ่อขาใหญ่สุดโหด ที่เคยข่มเหงรังแกชาวบ้าน...บัดนี้กลับกลายเป็แค่ลูกหมาเชื่องๆ ที่กำลังหมอบกราบ ร้องเอ๋งๆ ขอชีวิตดูเหมือนว่าค่ำคืนนี้... ตำนานเสาหลักขาใหญ่แห่งโลกใต้ดิน ในเมืองเวสสุวรรณ...คงจะต้องถูกหักโค่นและหายสาบสูญไปอีกหนึ่งคนซะแล้วสิ
“หึ!มึงอยากจะรอดตายงั้นรึ?... ก็ได้! ข้าจะเป็คนใจดีหยิบยื่นโอกาสรอดชีวิต ให้มึงสักครั้งก็แล้วกัน!”
นพเก้าแสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะตวัดมือล้วงเข้าไปในช่องมิติเก็บของ... แล้วหยิบเอา “ไข่หรรษา” (ไข่นกกระทาสีเขียวหม่นๆไอเทมระดับ์ขั้นกลาง ที่เพิ่งสุ่มกาชาได้มาสดๆ ร้อนๆ) ออกมาโชว์หรา!
เขาไม่ได้รู้สึกเสียดายหรือหวงแหนไอเทมล้ำค่าระดับ์ชิ้นนี้เลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเขามี‘ช่องทรัพยากร’ มหาศาล ที่สามารถโคลนนิ่ง ปั๊มไอเทมทำซ้ำได้ไม่อั้น...เขาจึงมั่นใจว่า ถ้าอยากได้เพิ่มเมื่อไหร่ ก็แค่สั่งระบบเสกมันขึ้นมาใหม่ได้ง่ายๆ
“เอ้า! แดกไข่ใบนี่เข้าไปซะ!!...ถ้ามึงกล้ากลืนมันลงคอไปจนหมด... ข้าก็ยอมรับปากว่าจะปล่อยให้มึงเดินออกไปจากร้านนี้ แบบมีลมหายใจ!”
นพเก้ากระดิกนิ้วใช้พลังจิตศักดิ์สิทธิ์ ยก 'แก้วเหล้าค็อกเทล' (ที่สมิงแดงแอบผสมยาปลุกกำหนัดเอาไว้)ให้ลอยขึ้นจากพื้น... ก่อนจะโยน 'ไข่หรรษา' สีเขียว ลงไปผสมในแก้วดังจ๋อม! แล้วบังคับให้แก้วเหล้ามรณะใบนั้นลอยละลิ่วไปจ่อหยุดอยู่ตรงริมฝีปากของสมิงแดง
“น... นี่มัน!!”
สมิงแดงหน้าถอดสีััได้ถึงลางสังหรณ์แห่งหายนะ และกลิ่นอายความตายที่แผ่ซ่านออกมาจากไข่สีเขียวปริศนาใบนั้น!
(ไข่บ้าอะไรวะเนี่ย!?สีเขียวอี๋น่าขยะแขยงชิบเป๋ง! ถ้าขืนกูกลืนมันลงท้องไป...กูจะโดนพิษตายห่า ลำไส้ทะลุคาที่เลยไหมวะเนี่ย!?) แต่ในสถานการณ์ที่มีมีดจ่อคอหอยเขาไม่มีเวลามานั่งคิดไตร่ตรอง หรือมีสิทธิ์ต่อรองใดๆ ทั้งสิ้น!เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นไปสบตา และเห็นสายตาที่วาวโรจน์ คาดคั้นรอคอยของนพเก้า...เขาก็ต้องจำใจ กัดฟันหลับตาปี๋ เอื้อมมือสั่นๆ ไปคว้าแก้วเหล้าแล้วกระดกกรอกสาดของเหลวทั้งหมด (ทั้งเหล้ายาปลุกเซ็กซ์ และไข่ปริศนา)รวดเดียวลงคอไปจนหมดเกลี้ยง!
ในใจได้แต่สวดมนต์ภาวนาวิงวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์... ขอให้ ‘พี่ใหญ่’ (ราชันโลกใต้ดิน)รีบยกทัพมาช่วยเหลือเขาให้ทันเวลา ก่อนที่เขาจะขาดใจตายกลายเป็ศพ
แค่ก! แค่กๆๆ!!
ทันทีที่ไข่ไหลลงคอ...สมิงแดงก็สำลักหน้าดำหน้าแดง เขารู้สึกถึงกลิ่นคาวคละคลุ้ง และรสชาติเปรี้ยวปรี๊ดเน่าเหม็นคล้ายกับดมก๊าซไข่เน่าตลบอบอวลฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งโพรงปาก
ของเหลวที่เป็เหล้าและยาปลุกกำหนัดได้ไหลลื่นลงสู่กระเพาะอาหารไปหมดแล้ว... แต่ทว่า! เปลือกของ ‘ไข่หรรษา’ดันปริแตกคาลำคอ! เผยให้เห็นเมือกเหนียวหนืด สีเขียวข้นคลั่ก ที่พยายามเกาะหนึบติดหนับ ยึดเกาะผนังลำคอของเขาเอาไว้แน่น! ทำให้เขากลืนไม่เข้า คายไม่ออกหายใจแทบไม่ออก!
อย่างไรก็ตาม... ในจังหวะต่อมา...เหตุการณ์สุดสยองขวัญ สั่นประสาท ที่ไม่มีใครในร้านคาดฝันหรือเตรียมใจมาก่อน...ก็ได้อุบัติขึ้น!
วูบ!!!
จู่ๆ ก็ปรากฏ ‘อักขระเวทมนตร์สีดำสนิท’รูปร่างบิดเบี้ยววิกลจริต ลอยทะลักทะลวงพุ่งออกมาจากปากของสมิงแดง!อักขระเ่าั้ แผ่ขยาย แตกตัวออกเป็สายโซ่เวทมนตร์พันธนาการรัดตรึงมัดรอบตัวของเขาเอาไว้แ่าประดุจมัมมี่! ชั่วพริบตานั้น...สมิงแดงก็ััได้ว่า เส้นทางเดินลมปราณทั้งหมดในร่างถูกตัดขาด!เขาไม่สามารถรีดเร้น หรือขยับใช้งานพลังปราณใดๆ ในร่างกายได้อีกเลย!
สมิงแดงเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงและประหลาดใจ!
(ทำไมวะ!? ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงเลือกที่จะ ‘ผนึกพลัง’ ของกู แทนที่จะฆ่ากูให้ตายๆไปซะที!?) เขาเริ่มจินตนาการ ปรุงแต่งเข้าข้างตัวเองไปต่างๆนานา... (หรือว่า... มัน้าจะผนึกพลังยุทธ์ของกูให้กูกลายเป็แค่ 'คนธรรมดาไร้ค่า' เพื่อทรมานให้กูใช้ชีวิตตกระกำลำบากชดใช้กรรมที่เคยก่อไว้อย่างงั้นรึ!?... แล้วสมมตินะ!ถ้ากูกลับใจ ยอมบวชเป็พระ ทำตัวเป็คนดีศรีสังคม... สักวันนึง มันอาจจะใจอ่อนยอมปลดผนึกคืนพลังให้กู แล้วดึงตัวกูไปเป็ลูกน้องสมุนมือขวาของมันรึเปล่าวะ!?)
(เอ๊ะ! หรือว่า...ั้แ่ตอนนี้เป็ต้นไป... กูควรจะเปลี่ยนสรรพนาม เรียกไอ้เด็กนี่ว่า 'พี่ใหญ่' ไปเลยดีไหมวะ เผื่อมันจะเมตตา!?)
และในขณะที่สมิงแดง กำลังตกอยู่ในภวังค์นั่งฝันกลางวัน เพ้อเจ้อคิดเข้าข้างตัวเองอยู่นั้นเอง... 'มหกรรมความสยองขวัญระดับตำนาน' ที่แท้จริง... ก็เพิ่งจะเริ่มเบิกม่านขึ้น!
ฟุ่บ!!
จู่ๆมิติอากาศเบื้องหน้าของเขาก็บิดเบี้ยว ฉีกขาดออก!... ปรากฏ 'หลุมดำมิติสีม่วงเรืองแสง' โผล่ทะลุขึ้นมากลางอากาศ!
จากนั้น... ก็มี‘ก้อนจิติญญาสีม่วงคล้ำ’ ลอยละล่องหลุดออกมาจากรอยแยกมิตินั้น! ก้อนิญญาค่อยๆก่อร่าง สร้างตัว ควบแน่นขึ้นรูปเป็ ‘สสารกายเนื้อ’ อย่างรวดเร็ว
และเมื่อการประกอบร่างเสร็จสมบูรณ์...รูปลักษณ์ของ 'ปีศาจพันธนาการ'ที่ปรากฏแก่สายตาทุกคนก็คือ... ร่างของ ‘มนุษย์ป้าวัยกลางคนรูปร่างอ้วนฉุเป็พะโล้ น้ำหนักไม่ต่ำกว่าร้อยโล!’ สภาพของป้าแก...ดูเหมือนเพิ่งจะเดินออกมาจากห้องน้ำสดๆ ร้อนๆ! ิัเหี่ยวย่น หย่อนคล้อย... และที่สำคัญคือ...ป้าแกไม่ได้สวมเสื้อผ้า หรือนุ่งผ้าเช็ดตัวปกปิดร่างกายเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!!ร่อนจ้อน 100%!!
“อ๊ากกกกกก!!!”
บรรดานักเที่ยวและฝูงชนที่ยืนอยู่แถวหน้า สบตาปะทะเข้ากับ 'ภาพอุจาดตาระดับ Full HD' เข้าอย่างจัง...ต่างพากันแหกปากร้องโหยหวน เอามือปิดตา ควักยาดมขึ้นมาสูดกันแทบไม่ทัน!บางคนถึงกับอยากจะใช้นิ้วจิ้ม ควักลูกตาตัวเองทิ้ง เพื่อลบล้างภาพติดตาสุดสยองนี้ออกไปจากสมอง!
(นี่มันตัวอุบาทว์หายนะอะไรกันวะเนี่ย!!)
แม้แต่นพเก้าเอง ก็ยังตกตะลึงอ้าปากค้าง! โชคดีที่เขายืนอยู่ 'ด้านหลัง'ของป้าอ้วนมหาภัยนั่น ทำให้เขารอดพ้นจากการโดน 'ดาเมจสายตา' โจมตีโดยตรง! จึงยังพอสามารถฝืนทนเบิกตามองประเมินสถานการณ์ความวายป่วงตรงหน้าต่อไปได้
“ระบบ...ไอ้ตัวอุบาทว์นี่... มันคือตัวบ้าอะไรของมึงวะ!!?”
นพเก้าแอบกระซิบด่าระบบในใจเขารู้สึกใจสั่น ขนลุกซู่เมื่อเห็นสภาพของปีศาจพันธนาการที่ถูกสุ่มออกมา!
[...] ระบบแกล้งทำเป็หูทวนลม ปิดแจ้งเตือนเงียบกริบไม่ยอมตอบคำถาม
“ม... ไม่!!อย่าเข้ามานะโว้ย!!! ยัยป้าผีบ้า!!”
สมิงแดงแหกปากร้องลั่นด้วยความสิ้นหวังและขยะแขยงเมื่อเห็นว่า 'มนุษย์ป้าชีเปลือยร่างั์'ค่อยๆ ก้าวเดินส่ายอาดๆ เข้ามาหาเขา ด้วยรอยยิ้มหื่นกระหาย!
ผนวกกับในวินาทีนั้น... ฤทธิ์ของ 'ยาปลุกกำหนัด' (ยาพิษเร้นรัก ‘พิษเทวาประจิม’)ที่เขาเป็คนแอบผสมลงไปในเหล้า แล้วดันซดเข้าไปเองจนหมดแก้ว... มันก็เริ่มออกฤทธิ์ปะทุทำงานอย่างบ้าคลั่ง!
ด้วยระดับพลังการบ่มเพาะของสมิงแดงในตอนนี้...ไม่สามารถต้านทาน หรือสกัดกั้นอานุภาพความรุนแรงของยาพิษระดับ 4 นี้ได้เลยแม้แต่น้อย! ความรุ่มร้อนดั่งไฟนรกแผดเผาพลุ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย! หน้าแดงก่ำ เหงื่อแตกพลั่ก!
เขาพยายามออกแรง ใช้สองมือและข้อศอกดันไถลถอยกรูดหนีไปตามพื้นคอนกรีตอย่างทุลักทุเลและไร้เรี่ยวแรง! ในตอนแรกที่เขาเห็นซูหลันดื่มเหล้าแก้วนั้นเข้าไปแล้วยาไม่ออกฤทธิ์ทันที...เขายังแอบสงสัยอยู่เลยว่า 'ยาเสื่อมคุณภาพหรือหมดอายุแล้วหรือเปล่าวะ!?'
แต่ตอนนี้... เขากระจ่างแจ้งตาสว่างแล้ว!! ดูเหมือนว่า... แม่สาวสวยหน้าอกไข่ดาวคนนั้น (ซูหลัน)จะมีระดับพลังบ่มเพาะที่สูงส่ง แข็งแกร่งเหนือกว่าเขาไปมากโข!ทำให้นางมีภูมิต้านทาน ยื้อเวลาชะลอการออกฤทธิ์ของยาพิษเอาไว้ได้นานกว่าปกติ
สมิงแดงเริ่มจินตนาการหวาดกลัวจนหัวหด!... (ชิบหายแล้ว!ขืนปล่อยให้เหตุการณ์บานปลาย แล้วกูหลวมตัวทำอะไรบ้าๆ ลงไปล่ะก็...ถ้ายัยผู้หญิงคนนั้น (ซูหลัน) นางสร่างเมา ได้สติฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่...นางจะต้องตามล่า ควักลูกตากู แล้วฆ่ากูหั่นศพโยนให้หมากินอย่างไม่ต้องสงสัยแน่ๆ!!)
แต่ทว่า... ์ (และมนุษย์ป้า)ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้มีเวลาคิดหาทางหนีทีไล่ต่อไป!
“มามะ!!พ่อหนุ่มกล้ามปู!! มาให้เจ๊ชื่นใจหน่อยเร้ววว!!”
สัตว์ประหลาดสีม่วงรูปร่างป้าอ้วนชีเปลือย ร้องครางเสียงหวานหยดย้อย... ก่อนจะพุ่งหลาวโถมกระโจนตัวเข้าทับร่างของสมิงแดงเต็มแรงดั่งอุกกาบาตชนโลก!น้ำหนักนับร้อยกิโลกรัม ทับแบนแต๊ดแต๋จนสมิงแดงจุกแอ้ก ร้องไม่ออก!
จากนั้น... ป้ามหาภัยก็อ้าปากกว้างแลบลิ้นสีม่วงที่ยาวเฟื้อย สากระคายราวกับกระดาษทราย... สอดแทรกทะลวงไชเข้าไปบดขยี้ นัวเนียดูดดื่ม แลกน้ำลายอย่างดูดดื่มอยู่ในโพรงปากของสมิงแดงอย่างบ้าคลั่ง!!
“โอ้ววว!มายฟัคกิ้งก็อด!! อ... อุบาทว์เหี้ยๆ!! ก... กูทนดูฉากอุบาทว์ตา บาดใจแบบนี้ไม่ไหวแล้วโว้ยยย!!”
‘เ้าอ้วนเซี่ยหมั่นโถว’ แหกปากร้องลั่น เอามือปิดตาปี๋! แต่ทว่า... มืออีกข้างของมันกลับกำลังชูสมาร์ตโฟน ตั้งกล้องเปิด ‘Live สด’สตรีมออกอากาศ เผยแพร่ภาพเหตุการณ์สุดสยองนี้ลงบนโซเชียลมีเดียให้ชาวเน็ตได้ดูเป็ขวัญตาอย่างเมามัน!! (ปากบอกทนไม่ได้ แต่มือขยันกดแชร์รัวๆ!)
“อ๊อกก!! อื้อออ!!แหวะ!!”
สมิงแดงพยายามดิ้นรนขัดขืนปัดป้องอย่างสุดชีวิต! แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดไม่สามารถสู้แรงช้างสารของป้าอ้วนได้เลย! เขาถูกล็อกคอ บังคับจูบจนขาดอากาศหายใจ!เขาััได้ถึงรสชาติเมือกเหนียวๆ เหม็นเขียว และกลิ่นปากบูดเน่าของอีกฝ่ายที่กำลังถูกดูดกลืน ไหลทะลักเข้าไปในปากและลำคอของเขาอย่างต่อเนื่อง!
ในวินาทีที่ความอัปยศถึงขีดสุด...สมิงแดงพยายามเหลือกตา จ้องเขม็ง มองลอดช่องว่างไปที่ 'นพเก้า' ด้วยสายตาเคียดแค้นชิงชัง และแดงก่ำไปด้วยเส้นเืฝอยที่แตกซ่าน!
(ไอ้เด็กเวร!!มึงทำกับกูแสบมาก!!) หากเขามีตาทิพย์รู้อนาคตล่วงหน้า ว่าจะต้องมาจบชีวิต โดนป้าอ้วนชีเปลือยล่วงละเมิดทางเพศประจานความอัปยศอดสูต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ล่ะก็... เขายินดีที่จะกัดฟันงัดไม้ตายทั้งหมดที่มี สู้ถวายหัว แลกชีวิตกับไอ้เด็กนั่นให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็ถึง 'จักรพรรดิยุทธ์'เขาก็พร้อมจะพลีชีพ! ดีกว่าต้องมาตายทั้งเป็ทนอับอายขายขี้หน้าแบบนี้!!
ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่...ฝูงชนไทยมุงก็ยิ่งแห่กันมายืนออ ห้อมล้อมมุงดูเหตุการณ์หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ!
นี่มันคือ ‘สุดยอดการแสดงมหรสพโชว์’ที่แปลกใหม่ พิสดาร และหาดูได้ยากยิ่งกว่าผีพุ่งใต้!พวกเขาพากันจับกลุ่มซุบซิบนินทา ชี้ไม้ชี้มือวิพากษ์วิจารณ์ลีลาของมนุษย์ป้าอย่างสนุกปาก! หลายคนรีบควักมือถือขึ้นมาถ่ายคลิปวิดีโออัดเก็บไว้ดูเล่น... ในขณะที่บางคน (ที่ใจกล้าหน้าด้าน)ถึงกับเดินเข้าไปเซลฟี่ ชูสองนิ้วถ่ายรูปคู่เป็ที่ระลึกกับฉากจูบดูดดื่มสะท้านโลกนี้ด้วยซ้ำ!
“อ... ไอ้สารเลว!!อ้วกกก!! ก... กูจะฆ่ามึง!!”
สมิงแดงสติแตก! ไม่สามารถควบคุมกดข่มอารมณ์โกรธแค้นและความอัปยศไว้ได้อีกต่อไป! จากนี้เป็ต้นไป... ชื่อเสียงบารมี และเกียรติยศที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต ในฐานะเ้าพ่อโลกใต้ดิน...มันป่นปี้พังทลาย ไม่เหลือชิ้นดีแล้ว!
ด้วยความโมโหจนหน้ามืดตามัว ลืมตาย...เขาเผลอคลายการกดข่ม หยุดโคจรพลังปราณสกัดกั้นพิษไปชั่วขณะ!
และนั่นคือความผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่!การหยุดสกัดกั้น ทำให้ฤทธิ์ของ ‘พิษเทวาประจิม (ยาปลุกเซ็กซ์)’ ได้รับอิสระ! มันทะลักจุดเดือดปะทุพุ่งเป้าไปกระตุ้นการทำงานของ 'อวัยวะส่วนล่าง' อย่างรุนแรงและฉับพลัน!
และภาพเหตุการณ์เรต ฉ 20+ หลังจากนั้น...ก็เป็สิ่งที่อุจาดตาและวิปริตเกินกว่าที่ตัวอักษรจะสามารถบรรยายความทุเรศออกมาได้!
สมิงแดงที่สูญเสียสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์ตกเป็ทาสของตัณหา... เขากับสัตว์ประหลาดป้าอ้วน... ได้เปิดศึก 'ปล้ำซูโม่นัวเนีย ร่ายรำกระบวนท่าเพลงรักสยิว' กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอย่างบ้าคลั่งเมามันส์อยู่บนพื้นฟลอร์เต้นรำ! โดยไม่สนใจไยดีสายตานับร้อยคู่ หรือเสียงโห่ร้องของฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบข้างเลยแม้แต่น้อย!
“แหวะ!! อ้วกกกก!!!”
ผู้ชมนับสิบๆ คน ที่จิตอ่อนทนดูความอุบาทว์วิปริตของฉากนี้ไม่ไหว... ถึงกับคุกเข่า โก่งคออาเจียนพ่นอ้วกสาดของเก่าที่เพิ่งกินเข้าไป ออกมาเลอะเทอะเต็มพื้น
หลายคนรีบเอามือปิดตา ปิดจมูกหมุนตัววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง ออกไปจากคลับอย่างรวดเร็ว!และตั้งปณิธานสาบานกับตัวเองเลยว่าจะไม่มีวันเหยียบย่างกลับมาโสโครกที่ร้านนี้อีกตลอดชีวิต! สิ่งที่พวกเขาได้พานพบและเห็นเป็ขวัญตาในค่ำคืนนี้... มันหลอนประสาท หลอนติดตา จนทำให้พวกเขาเบื่ออาหารกินข้าวไม่ลงไปอีกอย่างน้อยสามวันสามคืนเป็แน่แท้!
พนักงานรักษาความปลอดภัยนับสิบคนรีบกรูกันเข้ามาล้อมกรอบ ควบคุมสถานการณ์ความวุ่นวาย! พวกเขาพยายามผลักดันกางแขนกั้นฝูงชนไทยมุงให้ออกห่างจากพื้นที่เกิดเหตุ... แต่ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้ายื่นมือ หรือเอาตัวเข้าไปแทรกแซง ระงับเหตุการณ์หลัก (การซั่มซูโม่)ตรงกลางฟลอร์เลยแม้แต่คนเดียว! เพราะพวกเขารู้ดีว่า... นี่มันเป็ความขัดแย้งและเป็ปัญหาการเคลียร์บิลของพวกลูกพี่ ‘ระดับบิ๊กบอส’!บรรดาพนักงานตัวกระจ้อยร่อย มดปลวกอย่างพวกเขา ไม่มีสิทธิ์หรือมีบารมีมากพอที่จะเสนอหน้าเข้าไปก้าวก่ายสอดแทรกได้
และเหตุผลอีกข้อที่สำคัญที่สุดก็คือ...พวกเขารู้สึก 'ขยะแขยงและรังเกียจ' พฤติกรรมกามวิปริตของเ้านายตัวเอง (สมิงแดง)จนทนดูไม่ได้! พวกพนักงานรักษาความปลอดภัย ทำได้เพียงยืนหันหลังกางแขนกั้นคนนอกโดยไม่กล้าแม้แต่จะหันขวับกลับไปมอง หรือชายตาแลดูสภาพอุจาดตาของลูกพี่ตัวเองที่อยู่ด้านหลังเลยด้วยซ้ำ
“เกิดเื่บ้าอะไรขึ้นที่นี่วะ!!?”
ท่ามกลางความโกลาหล...สุรเสียงทรงอำนาจและเยือกเย็น ก็ดังกังวานแทรกขึ้นมา
ปรากฏร่างของ ‘บุรุษรูปงาม’ ผู้หนึ่งก้าวเดินผ่าฝูงชนเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม เขาสวมทับด้วยเสื้อคลุมขนจิ้งจอกหิมะสีขาวบริสุทธิ์ขัดกับบรรยากาศอโคจรของสถานที่แห่งนี้
เขาต้องรีบซิ่งรถมาดูที่เกิดเหตุเป็การด่วน...หลังจากที่ได้รับโทรศัพท์สายตรงจาก ‘ผู้จัดการบาร์’ รายงานมาเสียงสั่นว่า...ลูกน้องมือขวาคนสนิทของเขา ดันไปมีเื่มีราว ขัดขากับ ‘บุคคลระดับบิ๊กบอส’ผู้มีอิทธิพลล้นฟ้าเข้าให้แล้ว
เมื่อฝูงชนแหวกทางเปิดช่องทางให้...ภาพฉากหลังที่ปรากฏแก่สายตาของเขา... ก็ทำให้บุรุษหนุ่มถึงกับชะงักกึก!ยืนแข็งทื่อ ขนลุกซู่ไปทั้งร่างด้วยความตกตะลึง!
“ไอ้สมิงแดง!!มึงกำลังเล่นหนังสด ทำบ้าอะไรของมึงอยู่วะ!!?”
'ราชันแห่งโลกใต้ดิน' ตวาดลั่นด้วยความเดือดดาลจนเืขึ้นหน้า
(มึงกำลังทำบ้าอะไรของมึงวะไอ้ลูกน้องเวร!!ทำไมรสนิยมมึงถึงได้วิปริต บัดซบ ดิ่งลงเหวขนาดนี้!!แล้วทำไมมึงต้องมาเปิดโชว์ฉากสยิว ประจานความเสื่อมทรามให้คนเป็ร้อยดู ‘ตรงนี้’(กลางฟลอร์คลับ) ด้วยวะ!!?) เขารู้สึกได้เลยว่า... ชื่อเสียง ความน่าเกรงขาม และบารมีของ‘องค์กรโลกใต้ดิน’ แห่งเมืองเวสสุวรรณ ที่เขาอุตส่าห์สั่งสมสร้างสมมาอย่างยาวนานด้วยหยาดเหงื่อและเื... กำลังถูกไอ้ลูกน้องเวรนี่ทำลายป่นปี้ ดับสลายจบสิ้นลงภายในพริบตา!
เมื่อเขากวาดสายตามองประเมินสถานการณ์โดยรวม...เหลือบไปเห็นร่างของชายหนุ่ม (นพเก้า) ที่กำลังยืนกอดประคอง ‘สาวสวยหน้าอกกระดาน’(ซูหลัน) ไว้ในอ้อมแขน... เขาก็สามารถคาดเดาปะติดปะต่อต้นสายปลายเหตุของเื่ราวทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
ดูทรงแล้ว... ไอ้ลูกน้องจอมหื่นของเขามันคงจะไปลักไก่ วางยาฉุดคร่าผู้หญิง... แล้วดันไปเตะเข้ากับ 'เกล็ดัย้อน' (จุดอ่อนของคนที่ไม่ควรตอแย) เข้าอย่างจัง
“ข้าน้อย... ‘ราชันเสือร้าย’... ขอน้อมคารวะ ทักทายท่าน 'จักรพรรดิหวง' ขอรับ!”
บุรุษหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในโลกใต้ดินก้าวเดินเข้าไปหยุดยืนเบื้องหน้านพเก้า... ก่อนจะประสานมือโค้งคำนับทำความเคารพอย่างนอบน้อมที่สุด (เขายอมลดศักดิ์ศรียอมรับสถานะที่ด้อยกว่า เพื่อคลี่คลายสถานการณ์!)
“ฮือออ... ฮือออ...ล... ลูกพี่ใหญ่!! ท... ท่านต้องล้างแค้น ทวงความยุติธรรมให้ข้าด้วยนะขอรับ!!ฮืออออ...”
สมิงแดงที่กำลังเมามันส์ถูกป้าอ้วนบดเบียดริมฝีปากนัวเนีย... เหลือบเห็นลูกพี่ใหญ่ ก็รีบฉวยจังหวะแหกปากร้องไห้คร่ำครวญ ฟ้องร้องอย่างน่าสมเพชเวทนา! ในขณะที่ท่อนล่างของมันก็ยังคงขยับซอย กระแทกกระทั้นร่างหญิงอ้วนท้วนต่อไปอย่างควบคุมไม่ได้
“หุบปากซะ!!ไอ้สวะหน้าโง่!!”
ราชันเสือร้ายโกรธจนหน้าสั่น!เขาตวัดขา เตะตวัดเสยปลายคาง! ส่งแรงอัดมหาศาล พุ่งกระแทกเข้าใส่ร่างของ‘นักซูโม่’ ทั้งสองคน ให้ลอยปลิวเคว้งกระเด็นลอยขึ้นไปกลางอากาศพร้อมกัน
ตูม!!
ร่างของพวกมันทั้งคู่ลอยไปกระแทกอัดก๊อบปี้ ติดแหง็กฝังรากลึกลงไปในกำแพงร้านอย่างจัง
และในจังหวะที่สมิงแดงกำลังพยายามตะเกียกตะกาย คลานเข่าออกมาจากซากปรักหักพังนั้น... มวล ‘ปราณสีม่วง’(ร่างป้าอ้วน) ที่แตกสลายฟุ้งกระจายไปเมื่อครู่... ก็เริ่มดูดซับรวมตัวควบแน่นก่อร่างสร้างสสาร... หวนคืนกลับมาเป็ร่างสัตว์ประหลาดป้าอ้วนมนุษย์ป้าตามเดิมอีกครั้ง!!
“ม... ไม่นะ!!ช่วยด้วยยยย!!”
สมิงแดงที่ตอนนี้เนื้อตัวเปลือยเปล่าล่อนจ้อน ไร้เสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว...รีบยกสองมือขึ้นกุมเป้า ปิดบังจุดยุทธศาสตร์ของตัวเอง ก่อนจะแหกปากร้องโหยหวนดิ้นพล่านอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช! เขาไม่้าถูกรังแกหรือถูกกระทำมิดีมิร้ายเื่อัปยศพรรค์นี้อีกต่อไปแล้ว!
“อืม... คราวหลังมึงก็หัดอบรม สั่งสอนควบคุมดูแล 'หมา' ของมึงให้มันดีๆหน่อยก็แล้วกันนะ!”
นพเก้าเอ่ยเสียงเ็าทอดสายตามองดูผลงานด้วยความสะใจ! เขาไม่คิดจะรั้งรอ หรือเสียเวลาเสวนาอยู่ที่นี่อีกต่อไป!
หากขืนเขามัวแต่ยืนพล่ามปล่อยให้เวลาล่วงเลยผ่านไปนานกว่านี้... ผู้หญิงในอ้อมกอดของเขา (ซูหลัน)อาจจะทนพิษาแไม่ไหว โดนฤทธิ์ของ 'พิษกำหนัดเทวาประจิม' เล่นงานแผดเผาจนหัวใจวายตายไปจริงๆ ก็ได้!
เมื่อครู่นี้ เขาได้ทดลองแอบถ่ายเท 'พลังปราณศักดิ์สิทธิ์' เข้าไปในร่างของนางหวังจะช่วยขับพิษ... แต่กลับพบว่า มันแทบไม่ได้ช่วยบรรเทาอาการ หรือสลายพิษได้เลย!ซึ่งก็ไม่แปลก... หากพิษระดับนี้ มันสามารถถูกถอน หรือแก้ไขขับออกได้อย่างง่ายดายเพียงแค่เอาพลังปราณไปหล่อเลี้ยงโคจรดันมันออกมาล่ะก็... มันก็คงไม่ถูกขนานนามและจัดอันดับให้เป็ 'สุดยอดพิษกำหนัดหายาก' ของยุทธภพหรอก!
“ท...ท่านจักรพรรดิหวง! โปรดช้าก่อนขอรับ!!”
ราชันเสือร้ายรีบก้าวออกมาขวางทางเขาไม่อาจทนยืนดู ปล่อยให้ลูกน้องมือขวาของตัวเอง ต้องทนทุกข์ทรมานตกอยู่ในสภาพอุจาดตา เป็ตัวตลกให้คนรังเกียจต่อไปได้อีกแล้ว!หากวันนี้ไม่มีฝูงชนไทยมุงยืนดูอยู่เยอะขนาดนี้ล่ะก็... เขาคงจะง้างมือตบกบาลไอ้ลูกน้องเวรนี่ให้ตายคาที่ เพื่อตัดปัญหาและรักษาหน้าตาของแก๊งไปแล้ว
“อะไรของมึงอีกฮะ!มีปัญหาอะไรนักหนา!?” นพเก้าเริ่มชักสีหน้าขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด
“ท...ท่านพอจะมีความเมตตา... ช่วยถอนคำสาป และทำให้สถานการณ์อันวิปริตนี้... ก...กลับคืนสู่สภาวะปกติได้หรือไม่ขอรับ?”ราชันเสือร้ายจำใจต้องบากหน้าก้มหัวร้องขอความช่วยเหลือจากคนที่เพิ่งอัดลูกน้องตัวเอง อย่างไร้ยางอาย
“รอไปอีก‘ครึ่งก้านธูป’ (ประมาณ 15 นาที)... เดี๋ยวพอยาหมดฤทธิ์อาการมันก็หายไปเองแหละวะ!!”
นพเก้าตอบส่งๆ ตัดบทอย่างไม่แยแสก่อนจะเร่งฝีเท้า เดินอุ้มซูหลันฝ่าวงล้อมฝูงชนออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว!โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หรือรอเรียก 'ผู้ติดตาม' (แก๊งเพื่อน 4 คน)ให้เดินตามออกไปเลยด้วยซ้ำ
(ไอ้เด็กบัดซบเอ๊ย!!)
ราชันเสือร้าย กัดฟันกรอดสบถด่าบรรพบุรุษนพเก้าอยู่ในใจ
เขาััได้อย่างชัดเจนว่าไอ้เด็กเวรนั่น มันตั้งใจจะ 'จงใจเหยียบย่ำ'และหักหน้าศักดิ์ศรีขององค์กรมาเฟียใต้ดินของเขาอย่างโจ่งแจ้ง!ถึงได้ไม่ยอมเรียกเก็บ หรือถอนไอ้สัตว์ประหลาดป้าอ้วนนั่นกลับคืนไป
ลึกๆ แล้ว... เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่าไอ้ตัวประหลาดนี่ จะเกิดจากอานุภาพของ 'สมบัติลับ' หรือไอเทมเวทมนตร์ใดๆพิจารณาจากความอุบาทว์ และความวิปริตผิดธรรมชาติของมันแล้ว...มันจะต้องเป็สายพันธุ์ 'สัตว์อสูรกลายพันธุ์' บางชนิด ที่ถูกลักลอบอัญเชิญมาจากแดนรกร้างปีศาจแน่นอน!
เื่ราวการหยามเกียรติหยามน้ำหน้ากันในวันนี้... เขาจะไม่ยอมปล่อยผ่านไปง่ายๆ แน่! เขาจะรีบนำเื่นี้ไปกราบทูล ฟ้องร้องต่อ 'ภรรยา' (ซึ่งมีเส้นสายใหญ่โต) ของเขา ให้นางไปบีบน้ำตาร้องเรียนขอความเป็ธรรมจากบรรดาผู้าุโของตระกูลหวงให้จัดการลงโทษไอ้เด็กนี่ให้จงได้
เขาตวัดมือ หันไปสั่งการผู้ติดตามให้รีบเข้าไปลากตัว ‘สมิงแดง’ กับ ‘สัตว์ประหลาดป้าอ้วน’ (ที่ยังคงนัวเนียเล่นผีผ้าห่มซูโม่กันอยู่) ให้แยกออกจากกัน แล้วจับยัดใส่รถนำตัวออกไปจากร้านให้เร็วที่สุด! ก่อนที่ภาพลักษณ์ของร้านจะป่นปี้ไปมากกว่านี้
หลังจากแบกซูหลัน ฝ่าความวุ่นวายเดินลัดเลาะผ่านถนนใหญ่มาได้สามสี่สาย... นพเก้าก็ตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปเปิดห้องพักใน 'โรงแรมระดับหรู'แห่งหนึ่ง บนชั้นที่สี่
อันที่จริง... ตามสเตปพระเอกทั่วไปเขาก็อยากจะอุ้มผู้หญิงคนนี้ กลับไปปฐมพยาบาลรักษาตัวที่ตำหนักตระกูลหวงอย่างปลอดภัยและสั่งให้หมอเทวะปรุงยาสมุนไพรมาถอนพิษให้... แต่มันฉุกเฉิน และใช้เวลานานเกินไปขืนมัวแต่เดินทาง นางคงตายเพราะพิษกำหนัดซะก่อน!
เขาโยนร่างของนางลงบนเตียงคิงไซส์นุ่มๆ...ก่อนจะโคจรพลัง นำฝ่ามือทาบทับลงบนแผ่นหลังของนาง อัดฉีด 'พลังปราณศักดิ์สิทธิ์' เข้าไปสู่ร่างกายของนางอย่างต่อเนื่อ!หวังจะใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ เป็เกราะกำบัง ยับยั้งและสกัดกั้นการแพร่กระจายของพิษร้าย ไม่ให้มันแทรกซึมเข้าสู่หัวใจไปมากกว่านี้...จากนั้น เขาค่อยวางแผน จะอุ้มร่างของนางลักลอบพากลับไปหาหมอที่ตำหนักทีหลัง
ในระหว่างที่กำลังถ่ายเทพลังรักษา...เขาก็อดไม่ได้ที่จะครุ่นคิด สงสัยถึงพฤติกรรมผิดปกติของนาง
ด้วยระดับพลังการฝึกปรือของนางที่ก้าวเข้าสู่ 'ขอบเขตจิตรู้แจ้ง'แล้ว... ตามหลัก นางสมควรที่จะมีประสาทััเฉียบคม สามารถแยกแยะและััได้ถึง ‘สิ่งเจือปน’ หรือ ‘ความผิดปกติ’ ของยาพิษในแก้วเหล้าทันทีที่ของเหลวแตะริมฝีปากสิ! ทำไมนางถึงพลาดท่า โดนวางยาง่ายๆ แบบนี้ได้วะ?
นพเก้าลืมตระหนักไปว่า... แท้จริงแล้ว'พิษเทวาประจิม' ชนิดนี้...มันถูกจัดหมวดหมู่ให้เป็ ยาพิษประเภท 'ไร้สี ไร้กลิ่น ไร้รสชาติ'อย่างสมบูรณ์แบบ และจุดเด่นความน่ากลัวของมันก็คือ...สำหรับผู้ที่มีระดับพลังบ่มเพาะสูงส่ง... พิษมันจะไม่แสดงอาการหรือออกฤทธิ์แบบเฉียบพลันทันที! แต่มันจะค่อยๆ 'แทรกซึม'เล็ดลอดเข้าสู่กระแสเือย่างช้าๆ เงียบเชียบและกลืนกินสติสัมปชัญญะของเหยื่อไปทีละนิด โดยที่เหยื่อไม่ทันรู้ตัว!
ยิ่งไปกว่านั้น... 'พิษเทวาประจิม' ยังถูกจัดอันดับความแรร์ให้อยู่ในกลุ่ม 'พิษหายาก ระดับ 4'!
ด้วยฐานข้อมูลและประสบการณ์อันน้อยนิดจากการเป็แค่ ‘นักปรุงยาระดับ 1 ดาว’ของนพเก้าในปัจจุบัน... เขายังอ่อนหัดเกินกว่า ที่จะสามารถวิเคราะห์หรือรับรู้ถึงการมีอยู่ของพิษระดับสูงชนิดนี้ได้แม้แต่ตอนที่เขาลองใช้ทักษะโกงอย่าง 'เนตรหมื่นพิภพ' สแกนดูในแก้วเหล้า... ระบบก็ยังแสดงผลแจ้งเตือน แค่เครื่องหมาย 'คำถาม (?)' ลอยขึ้นมาเท่านั้น
ดูเหมือนว่า...ประสิทธิภาพการวิเคราะห์เจาะลึกข้อมูลของเนตรหมื่นพิภพ... จะถูกจำกัดและเชื่อมโยงแปรผันตรง กับ 'คลังความรู้และระดับความเข้าใจพื้นฐาน' ในสมองของเขาด้วยหากหัวสมองของเขาว่างเปล่า ไม่มีข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับสิ่งนั้นๆ มากพอ...ระบบก็จะไม่สามารถถอดรหัส หรือแปลผลลัพธ์ออกมาเป็ภาษาที่มนุษย์เข้าใจได้(ซึ่งกลไกนี้ จะแตกต่างจากการเรียนรู้ ‘เคล็ดวิชาระดับต่ำกว่าเซียน’ซึ่งเป็สิ่งที่ตัวเขาในอดีตชาติ เชี่ยวชาญและแตกฉานอยู่แล้วระบบจึงสามารถดึงฐานข้อมูลมาแสดงผลได้อย่างแม่นยำ!)
ขณะที่เขากำลังจมอยู่ในภวังค์ ขมวดคิ้วครุ่นคิดหาวิธีจัดการปฐมพยาบาลขับพิษออกจากร่างของหญิงสาวอยู่นั้นเอง...
โดยไม่ทันคาดคิด!หญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่บนเตียง... จู่ๆ นางก็ผุดลุกขึ้นมานั่ง!ดวงตาของนางหวานฉ่ำเยิ้ม แดงก่ำไปด้วยไฟปรารถนาใบหน้าสวยหวานเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนและมึนเมา!
แกร๊ก! ฟรึ่บ!!
“เฮ้ยย!!”
นพเก้าสะดุ้งสุดตัวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง! ทำอะไรไม่ถูก!
เมื่อเจอจู่โจมสายฟ้าแลบ!...มือเรียวสวยของอีกฝ่าย เอื้อมมาปลดหัวเข็มขัด และรูดซิปกางเกงของเขาลงอย่างรวดเร็วและ ‘เชี่ยวชาญ’ ช่ำชองสุดๆ!
(เดี๋ยวนะ!!นี่มึงเคยรับงาน ทำอาชีพบริการพรรค์นี้มาก่อนหรือเปล่าวะเนี่ย!? ทำไมถึงได้ชำนาญการปลดตะขอไวปานกามนิตหนุ่มขนาดนี้!!) เขาพยายามสะบัดไล่ความคิดอกุศลและการใส่ร้ายป้ายสีทิ้งไปจากสมอง! อีกฝ่ายมีฐานะเป็ถึง 'องค์หญิงรัชทายาท' เชื้อพระวงศ์ผู้สูงศักดิ์...นางจะไปเคยกระทำการต่ำช้า ลามกจกเปรตแบบนั้นได้ยังไงกัน!
แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ประท้วงหรือขัดขืน... เขาก็ััได้ถึง 'ลมหายใจร้อนผ่าว' ที่เป่ารด และริมฝีปากนุ่มนิ่มที่ััแนบชิดลงมาตรง... 'ส่วนล่าง' ของเขาเสียแล้ว
“......”
นพเก้าหยุดชะงัก เลิกขัดขืนเลิกพูดจาต่อปากต่อคำ หรือพยายามอธิบายเหตุผลศีลธรรมใดๆ อีกต่อไป! เขายอมจำนนและปล่อยให้สถานการณ์ความเร่าร้อน มันพัดพาไหลไปตามน้ำแต่โดยดี!
เขาปลอบใจตัวเองว่า...เขาไม่ใช่พระเอกการ์ตูนโชเน็น (มังงะญี่ปุ่น) โลกสวย! ที่จะบ้าจี้วิ่งพล่านออกไปตามหาหมอ หรือหาสมุนไพรมารักษาผู้หญิง ในขณะที่นางกำลังเงี่ยนจนจะขาดใจตายอยู่รอมร่อหรอกนะ!(แถมยังเป็คนลงมือถอดกางเกงเขาเองด้วยซ้ำ!)
“ใช่แล้ว!...ข้าไม่ได้กำลังฉวยโอกาสล่วงเกินนางนะเว้ย! ข้ากำลังเสียสละร่างกาย ทำความดี‘ช่วยชีวิต และรักษานาง’ ให้หายจากพิษบ้าๆ นี่ต่างหากล่ะ! สาธุ!” เมื่อนพเก้าสามารถค้นหา 'ข้ออ้าง' และตรรกะสุดเพี้ยนมาซัพพอร์ตล้างบาปให้ความหื่นของตัวเองได้สำเร็จ... เขาก็รู้สึกสบายใจและลดความรู้สึกผิดบาป (ที่กำลังเอาเปรียบคนเมา) ลงไปได้เยอะเลยทีเดียว
และหลังจากนั้น...เหตุการณ์บนเตียงนอน ก็ดำเนินฉากเลิฟซีนสุดเร่าร้อน ดุเดือดเืพล่านไปอย่างต่อเนื่องถึง10 นาทีเต็ม!...
ก่อนที่สถานการณ์ทั้งหมด จะถูกรีเซตราวกับมีใครมากดปุ่มย้อนวิดีโอเทป... แล้วเริ่มเล่นฉากสยิว ‘วนลูป’ซ้ำแล้วซ้ำเล่า! สลับเปลี่ยนฉาก เปลี่ยนท่วงท่าลีลาที่แตกต่างกันไป
าบนเตียง ดำเนินมาราธอนลากยาวข้ามคืนไปอีก 5 ชั่วโมงเต็ม!! ลากยาวไปจนถึงเวลา ตี 3!!... พายุอารมณ์ถึงได้สงบลงและยุติการเคลื่อนไหว! ก่อนที่ร่างกายของหนุ่มสาวทั้งคู่จะทนรับความเหนื่อยล้าไม่ไหว สลบเหมือด สิ้นสติคอพับคออ่อนหลับลึกเป็ตายไปพร้อมกัน!
งานนี้...ต้องยอมรับและกราบคารวะเลยว่า... พละกำลัง ความอึด ถึก ทน และอัตรา‘การฟื้นฟูร่างกาย’ ระดับเทพเ้ายอดมนุษย์ ของผู้บรรลุ 'ขอบเขตจักรพรรดิยุทธ์'... มันเป็พลังเร้นลับ ที่ไม่สามารถดูแคลนหรือเอามาตรฐานของมนุษย์ปกติไปวัดได้จริงๆ! (ไม่งั้น ป่านนี้เอวคงเคล็ดหักกระจุยไปนานแล้ว!)
848
![[จบ] ยอดยุทธ์ยุคดวงดาว](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714470813_42406751.webp)
