บทที่ 15 โล่งอกไปที
จางคนขายเนื้อหมูงงงันไปครู่หนึ่ง เขาไม่เข้าใจความหมายของประโยคนั้น
ไป๋เย่รีบแก้คำพูดทันที เกรงว่าระบบจะถือว่าเป็การละเมิดกฎ "พวกเรามาซื้อเนื้อหมูครับ!"
"ซื้อเนื้อหมูเหรอ ดีเลย พอดีกำลังจะฆ่าหมูอยู่!" จางคนขายเนื้อหมูรีบเรียกคนมาช่วยมัดหมูที่กำลังจะถูกฆ่า
ไป๋เย่ไม่อยากดูภาพนั้น จึงหันหน้าไปทางอื่น แต่พ่อของไป๋กลับยืนดูอยู่ข้าง ๆ ตลอด เพราะเขาอยากดูว่าหมูตัวนี้ดีหรือไม่
หลังจากผ่านไปสักพัก พ่อไป๋มาเคาะกระจกรถ เรียกให้ไป๋เย่ลงไปดู
"เนื้อเป็ยังไงบ้าง?"
"ดีกว่าเมื่อวานอีก เนื้อติดมันดี"
พ่อลูกเดินเข้าไป เพราะเื่ที่เพิ่งเกิดขึ้น ทุกคนจึงสุภาพมาก ให้พ่อลูกคู่นี้ซื้อก่อน
ไป๋เย่พูดตรง ๆ ว่าจะเอาทั้งตัว ทุกคนต่างตกตะลึง
"จะเอาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? จะกินยังไงไหว?" จางคนขายเนื้อจำพ่อลูกตระกูลไป๋ได้ดี แต่ก่อนก็รู้จักกันอยู่แล้ว แต่ปกติซื้อไม่เยอะ จะซื้อกันบ้างก็ตอนเทศกาลปีใหม่
เมื่อวานซื้อหมูไปครึ่งตัว เขายังรู้สึกแปลกใจอยู่เลย ไม่คิดว่าวันนี้จะมาซื้อทั้งตัว
"ลูกชายของผมออกไปเรียนฝีมือ พอถึงปีใหม่จะทำเนื้อหมักไปขายที่ตลาดนัด" น้ำเสียงของพ่อไป๋เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่ปิดไม่มิด
ปกติเขาไม่ใช่คนแบบนี้ แต่พอพูดถึงลูกชายก็อดไม่ได้
นี่ก็ถือเป็เื่ธรรมดาของคนเป็พ่อแม่
เมื่อได้ยินคุณพ่อไป่บอกว่าวันนี้พวกเขาไปที่หลิวเจียจี๋และขายเนื้อหมักที่ทำเมื่อวานได้หมด ทุกคนต่างรู้สึกประหลาดใจ
ทุกคนรู้ว่าตลาดแถวหลิวเจียจี๋นั้นเล็ก การที่สามารถขายเนื้อหมักได้ถึงครึ่งตัวนั้นช่างเป็เื่ที่ดีจริง ๆ
ทันใดนั้นก็มีคนถามว่ายังมีเนื้อหมักเหลืออยู่อีกไหม
ดวงตาของไป่เย่เบิกกว้างขึ้นทันที เธอพูดอย่างตื่นเต้นว่า "มี ยังมีหมูสามชั้นเหลืออยู่นิดหน่อย และยังมีขาหน้าอีกชิ้นหนึ่ง"
หลังจากพูดจบ ไป๋เยี่ยก็วิ่งไปที่รถของตัวเอง ทุกคนก็ตามไปด้วย
หม้อเหล็กใบใหญ่ไม่ได้ยกลงมา แค่ลากออกมาจากรถแล้วดึงมาไว้ด้านข้าง พอเปิดฝาก็ตักเนื้อขึ้นมาชิ้นหนึ่ง
"เหลือไม่กี่ชิ้นแล้ว ทั้งหมดเป็ชิ้นเล็ก ๆ" ไป๋เยี่ยพูด
เพราะเพิ่งเก็บร้านไม่นาน น้ำซุปในหม้อยังอุ่น ๆ อยู่ พอไป๋เยี่ยเปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมเข้มข้นของซอสก็ลอยฟุ้งออกมา
"กลิ่นอะไรน่ะ?"
"นี่เป็กลิ่นหอมของเนื้อหมักซอสใช่ไหม?"
"หอมขนาดนี้เลยเหรอ?"
"มีฝีมือไม่ใช่เล่นนะ!"
คนที่ยืนล้อมอยู่ต่างพากันเอ่ยปาก
เมื่อไป๋เยี่ยตักเนื้อขึ้นมา ทุกคนต่างรู้สึกตื่นเต้นในใจ
เนื้อหมูหลายชิ้นถูกตัดออกไปแล้ว ไม่ใช่ว่าชิ้นที่ถูกตัดจะไม่ดี แต่มักจะมีคนชอบตักชิ้นใหม่ขึ้นมาตัด ทำให้ในหม้อเหลือเศษชิ้นครึ่ง ๆ กลาง ๆ อยู่หลายชิ้น
เนื้อหมูหมักที่ถูกตัดครึ่งเหล่านี้ สามารถมองเห็นลายเนื้อได้อย่างชัดเจน ส่วนที่เป็มันสีขาว ส่วนที่เป็เนื้อสีแดงเข้ม เนื้อแน่นและมีความยืดหยุ่น ดูก็รู้ว่าทำจากเนื้อคุณภาพดี
"นี่คือเนื้อหมูที่ซื้อมาจากลุงจางเมื่อวานนี้ หมักไว้เมื่อคืน ฉันจะตักให้ทุกคนชิมกัน"
ไป๋เยี่ยตักหาในหม้อซุปแต่ไม่มีชิ้นที่ยังไม่แตกเลย จึงดึงเขียงที่อยู่ข้าง ๆ มา ยกมีดขึ้นฟันลงตัดเป็แถบยาว แล้วสับเป็ชิ้นเล็ก ๆ
รู้ว่าคนพวกนี้มือไม่สะอาด จึงหยิบถุงมือใช้แล้วทิ้งออกมาส่งให้ "ชิมดูสิ!"
ด้วยความมีน้ำใจที่ปฏิเสธได้ยาก อีกทั้งเนื้อตุ๋นซอสนี้ทั้งสีสันและกลิ่นหอมชวนน่าลิ้มลอง พวกเขาจึงรับถุงมือมาและหยิบเนื้อชิ้นหนึ่งเข้าปาก
พอเนื้อััลิ้น ทุกคนก็ตกอยู่ในภวังค์ทันที
ดูภายนอกเนื้อดูแน่น ๆ แต่พอเข้าปากถึงรู้ว่าตุ๋นจนนุ่มละลายแล้ว ส่วนที่เป็มันนุ่มลื่น พอเข้าปากไม่เพียงไม่เลี่ยน แถมยังมีกลิ่นหอมของซอสโชยออกมา เคี้ยวไม่กี่ทีก็ละลายในปากแล้ว
เนื้อหมูสันนั้นนุ่มและดูดซับรสชาติได้ดี ไม่มีความเหนียวแข็งเลยแม้แต่น้อย
ทุกคนรู้สึกตัวอีกทีก็กินเนื้อหมดเกลี้ยงไปแล้ว พอนึกจะหยิบกินอีกก็เพิ่งนึกได้ว่านี่เป็แค่ตัวอย่างให้ชิมฟรี
"ขอซื้อชิ้นหนึ่ง ราคาเท่าไหร่?"
"ที่ร้านเราขายกิโลละ 28 หยวน เหลือแค่ไม่กี่ชิ้นแล้ว ลดให้เหลือ 25 หยวนดีไหม?"
"ตกลง!" ลูกค้าพวกนี้ล้วนเป็คนที่รู้เื่ดี พวกเขารู้ดีว่าราคาเนื้อหมูตอนนี้เป็เท่าไหร่
หมูครึ่งซีกนี้ หลังจากตัดข้อศอก ขาหมู ส่วนสะโพกด้านหน้าและหลัง รวมถึงซี่โครงออกแล้ว ก็เหลือเนื้อแค่ไม่กี่สิบชั่งเท่านั้น
คิดราคาต้นทุนอย่างเดียวก็ยี่สิบกว่าหยวนแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นคนที่ทำหมูหมักได้รสชาติแบบนี้มีไม่มาก ยี่สิบห้าหยวนไม่แพงเลย
ใบขาวรู้ดีว่าราคานี้แทบไม่ได้กำไรแล้ว แต่ในเมื่อหาลูกค้าได้ไม่ง่าย รีบทำงานให้เสร็จถือเป็เื่สำคัญกว่า เขาจึงไม่สนใจเงินไม่กี่หยวนนี้
ในหม้อเหลือแค่ไม่กี่ชั่ง ขาดทุนก็คงไม่มาก
คนทั้งสี่ที่ตามมาซื้อหมูหมักที่เหลือในหม้อไปทั้งหมด แต่สุดท้ายไม่มีใครเอาข้อศอกหลัง
ไป๋เย่ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก อย่างมากก็แค่เอากลับไปกินเองที่บ้านตอนกลางคืน
เมื่อคืนตอนกินข้าว อันอันก็จ้องขาหมูนั่นจนน้ำลายไหลยืด
พอขายออกไปสี่ที่รวดเดียว เสียงระบบก็ดังขึ้นข้างหูของไป๋เย่ทันที
[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับเ้าของร่าง ภารกิจสำเร็จแล้ว! รางวัลที่หนึ่ง : ค่าประสบการณ์ 15 แต้ม รางวัลที่สอง : เงิน 666 หยวน โปรดรับไว้]
ไป๋เย่ถอนหายใจอย่างโล่งอก
666 เหรียญทองแดงถึงจะไม่มาก แต่ก็ไม่น้อยเลยทีเดียว ครั้งสุดท้ายที่เขาทำภารกิจระดับสองดาว เขาทำเสร็จก่อนเวลาที่กำหนดหนึ่งชั่วโมงถึงได้รางวัลเป็สองเท่า
คราวนี้อย่าว่าแต่จะทำเสร็จก่อนเวลาเลย แค่ทำภารกิจสำเร็จก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว
ตอนนี้เขาไม่ได้หวังรางวัลสองเท่า ขอแค่ไม่ล้มเหลว อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าระบบจะหักเงินเขา
เมื่อคิดดูดี ๆ แล้ว เขาก็ยังได้กำไรมากอยู่ดี
่เช้านี้ขายเนื้อหมักได้ประมาณสามสิบชั่ง ส่วนใหญ่เป็หมูสามชั้น ส่วนนี้ทำรายได้มาแปดร้อยกว่า รวมกับขาหมูและข้อศอกหมูอีกร้อยกว่า ไม่เพียงแต่ได้ทุนค่าเนื้อและเครื่องปรุงที่ซื้อเมื่อวานคืนมาแล้ว ที่บ้านยังเหลือเนื้อสะโพกหน้าหลัง กระดูกซี่โครงอีกสิบกว่าชั่ง และเนื้อสันในอีกหนึ่งชิ้น
ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น พ่อไป๋เรียกเขา ไป๋เหยียจึงรีบวิ่งไปหา
หมูที่เพิ่งฆ่าตัวนี้ทั้งอ้วนและตัวใหญ่กว่าเมื่อวาน จางคนขายหมูจำความดีของไป๋เหยียได้ จึงบอกราคาหมูตัวนี้ว่าซื้อมาเท่าไหร่ก็ขายให้ตระกูลไป๋เท่านั้น
ตัวเองไม่คิดค่าแรงฆ่าหมูด้วยซ้ำ
พ่อลูกตระกูลไป๋มองหน้ากันแล้วพร้อมใจกันส่ายหน้า
"ลุงจาง เื่แค่ช่วยดึงมือเดียวเอง อย่าคิดมากไปเลย พวกเรามาที่นี่บ่อย ๆ อยู่แล้ว ต่อไปอาจจะมาทุกสองสามวัน คุณจะให้ราคาถูกแบบนี้ทุกครั้งได้เหรอ?"
คนขายหมูจางก็เป็คนรักหน้า "พูดแบบนี้ได้ไง แค่คุณช่วยดึงมือเดียว ผมก็รอดจากการโดนมีดบาดไปแล้ว เื่ต่อไปค่อยว่ากันทีหลัง วันนี้ถ้าผมจะเอากำไรจากคุณอีก ผมจะกลายเป็อะไรไป?"
พ่อลูกตระกูลไป๋ต่อรองกับคนขายหมูจางอยู่พักหนึ่ง แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าไปมาเหมือนลูกระฆัง สุดท้ายจึงต้องยอมแพ้
หมูตัวนี้ตกเป็ของตระกูลไป๋ทั้งตัว แต่ราคาเพียงแค่สิบหยวนเท่านั้น
ราคานี้ทำเอาไป๋เหย่ใมาก
ต้องรู้ไว้ว่านี่เป็หมูที่เลี้ยงไว้เป็อาหาร ราคาก็ไม่ได้ถูกอยู่แล้ว และตอนนี้ก็ใกล้ถึง่ปลายปี ราคาขึ้นไปถึงสิบสองหยวนต่อกิโล เขาก็ยังยอมรับได้
คิดดูแล้วก็พอเข้าใจได้ หมูตัวนี้หนักกว่าสองร้อยชั่ง คนขายเนื้อจางซื้อมาแล้วขายออกไป เท่ากับฆ่าหมูหนึ่งตัวได้กำไรสองสามร้อยหยวน ก็ถือว่าปกติ
อย่างไรก็ตาม การฆ่าหมูนี่คนทั่วไปก็ทำไม่ได้ และคนขายเนื้อก็รอ่ตรุษจีนเพื่อฆ่าหมูหาเงินอยู่แล้ว วันธรรมดาใครจะฆ่าหมูกันล่ะ
ไป๋เยี่ยกล่าวขอบคุณแล้วโอนเงินไป หมูตัวนี้ใหญ่กว่าเมื่อวาน หนักกว่าสองร้อยสี่สิบชั่ง ไป๋เยี่ยโอนเงินไปสองพันห้าร้อยหยวนทันที และยังให้หัวหมู หางหมู และเครื่องในต่าง ๆ ไว้กับคนขายเนื้อจางด้วย
7K
