“วี้วววววววว โอปป้าซารางแฮ~~~~~”
เสียงเมี่ยงร้องเพลงเกาหลี พร้อมกับหน้าซีรี่ย์ลุงกงยูขึ้นหราบนหน้าจอ ทั้งๆ ที่เป็เพลงเศร้าแต่ยัยนี่กลับดิ้นจนหลงจังหวะ ทำเอาพวกที่เหลือนั่งมองกรอกตาใส่กันไปมา
“นี่ฉลองให้ปิ่น รึฉลองให้เธอกันแน่ ั้แ่มาเธอยังไม่วางไมค์เลย” ภวินบ่น แล้วยกมือปิดหู
“หนวกหูก็ไปอยู่ในห้องน้ำสิยะ!!” เมี่ยงะโผ่านไมค์ด่าภวิน
“น่ารำคาญชะมัด...”
เสียงเจฟพูดเบาๆ ขนาดเ้าตัวที่ไม่ยุ่งกับโลกภายนอก ยังต้องปิดไอแพดนั่งกอดอกมองยัยเมี่ยงดิ้นพล่านเหมือนไส้เดือนโดนน้ำร้อน
“มานี่ๆๆ นั่งๆ….”
หลินรีบเข้าทัพห้ามศึก กระชากลากแขนเมี่ยงให้ลงมานั่งดื่ม มันจะได้หยุดร้องเพลงเสียงหลงแบบนั้นสักที
“ไอ้ภามม์ไปไหนวะ” ภวินชะเง้อหาอีกคนที่หายหน้าไป
“โอ๊ยยย จะไปไหนได้ มันก็หายไปหาจิ๋มแถวนี้แหละ” หลินพูด
อาาา นั่นสิ พอมาถึงห้อง Vip เขาก็ดื่มแค่แก้วเดียวแล้วหายไปเลย
“ไปเล่นโซนล่างกันป่ะ ฉันรู้สึกเบื่อๆ อ่ะ” ฉันเอ่ยปากชวน
“ก็ดี ฉันจะไปม่อสาวๆ ไว้ปี้คืนนี้สักคน”
ภวินรับคำแล้วเดินนำไป สาวๆ เดินตาม โดยมีเจฟปิดท้ายตามต้อยๆ เพราะขัดไม่ได้
โซนล่างที่เปิดให้สาวกประชาชนคนทั่วไปมาดริ้ง มาเต้นกันอย่างหลุดโลก เสียง EDM ดังอึกกระทึกจนหัวใจตุบๆ ตามจังหวะ แสงไฟหลากสีหมุนวนอย่างกับไฟล่อเหล่าแมลงกลางคืน หนุ่มสาวมากหน้าหลายตาเดินเบียดกันไปมา บ้างก็ยกแก้วชนกัน บ้างก็เต้นอย่างไม่ลืมหูลืมตา และอีกหลายคู่ที่สานสัมพันธ์จูบกันนัวอย่างไม่อายใคร
“โน่นๆๆ……..฿@;&.
13K
