ตอนที 9 หงส์ชิงภรรยาข้า
" นายท่าน นายท่านฟื้นแล้วในที่สุดนายท่านก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว"
" อ้า ! นี้ขานอนหลับฝันไปรึนี้ทำไมช่างเหมือนจริงเหลือเกิน แล้วมหาเทพเทวะผู้ครองเอกภพนี้คือใครกัน " เอ่อ ! นี้ปีศาจมาร นี้ข้านอนหลับหรือสลบไปนานเท่าใดกันรึ...
" นายท่าน ท่านหลับไป หนึ่งเดือนกว่าขอรับ และ่ที่ท่านหลับอยู่มีพลังงานแปลกประหลาดไหลออกมาจากร่างกายของท่านและมีพลังปราณบริสุทธิที่เข้มข้นมากไหลออกมาทำให้อณาเขตหรือดินแดนแห่งนี้ได้รับผลประโยชน์มากมายทั้งพืชผักสมุนไพรและต้นไม้ต่าง ๆ เจริญเติบโตอย่างรวด ไม่ว่าจะเป็หุบเขาเงินหุบเขาทอง หุบเขาอัญมณีแร่ธาติต่างๆเกิดการเจริญเติบโตแบบก้าวะโและข้ายังไม่รู้ว่านอกเขตกักขังข้าจะเกิดการเติบโตเช่นภายในอณาเขตของข้ารึเปล่า และดวงจิตของข้าเองก็ได้รับประโยชน์ไปด้วย ตอนนี้ดวงจิตของข้ากลับมามีพลังงานเหมือนเดิมแล้วขอรับและถ้านายท่านยังไม่ตื่นขึ้นมาก่อนตัวข้านั้นอาจจะสามารถสร้างร่างกายหยาบขึ้นมาก็ได้นายท่าน.."
" เป็เช่นนั้นหรือ อ๊ะ ! ทำไมผมข้ายาวขนาดนี้ยาวถึงก้นเลยผิวพรรณข้าก็ขาวขึ้นใสเหมือนหยกเลย ข้ารู้สึกว่าตัวข้าจะสูงใหญ่ขึ้นมาอีกนิดหน่อยจากดูแขนขาข้าที่ยาวขึ้น ดูหน้าตาข้าหน่อยสิ กระจกออกมา ว๊าว ! หน้าตาข้าดูเด็กลง หน้าข้าเหมือนพระเอกดาราจีนบวกเกาหลีเลย อ้าดูกล้ามท้องกล้ามหน้าอกข้าสิไม่มีไขมันส่วนเกินเลย แต่อื้อหื่อ ตัวข้ามีแต่คราบดำเต็มตัวไปหมดเหม็นด้วยข้าไปอาบนำ้ก่อนดีกว่า นี้ปีศาจมารมีแหล่งนำ้ที่ไหนให้พอได้ชำระล้างร่างกายได้บ้าง.....
"ทางด้านนี้ขอรับนายท่าน ตอนนี้จากลำธารธรรมดากลายเป็ลำธารที่บริสุทธิแล้วขอรับเพียงแค่ดื่มกินนำ้จากลำธารสายนี้ก็สามารถเพิ่มพลังบ่มเพาะและเป็ยารักษาโรคต่าง ๆ ได้แล้วขอรับ ถึงแล้วขอรับ....
" อ้า ! กลิ่นหอมสดชื่นจังเลยลองดื่มดูสิ อึ๊ก อึ๊ก อึ๊ก อ้า ! ทั้งหอมทั้งเย็นชุ่มคอจังเลย ข้าขออาบน้ำก่อนละ วู้ ! สดชื่นจังเลยเหมือนมีพลังงานบางอย่างไหลเข้าสู่ร่างกายทุกรูขุ่มขนข้าเลย อย่างนี้ก็เรียกว่านำ้อมฤตแล้ว สามารถทำให้เป็ะ สามารถคงความเยาว์วัยและรูปร่างได้ สามารถใช้ซุบชีวิตคนตายให้กลับฟื้นคืนมาได้และแก้โรคแก้พิษต่าง ๆ ได้ นี้คงเกิดจากพลังของดวงใจมหาเทพเทวะที่ทำให้พืชสมุนไพรเหล่านี้เติบโตไม่มีขีดจำกัด เลยทำให้ลำธารแห่งนี้เกิดเป็ลำธารนำ้อมฤตขึ้นมา ดีละงั้นทั้งดินแดนแห่งนี้ของท่านผุ้าุโัข้าจะดูดเอาดิแดนแห่งนี้ทั้งหมดเข้าไปไว้ในดวงใจมหาเทพเทวะภายในร่างกายของข้า ก่อนอื่นข้าลองเข้าไปดูภายในดวงใจมหาเทพเทวะของข้าก่อนดีกว่า ฟุ๊บ สุดยอดแค่ข้านึกคิดข้าก็สามารถเข้ามาจุดศูนย์กลางเอกภพภายในร่างกายข้าได้แล้วในนี้มีดวงดาวมากมายเลยแต่มันคงหยุดพัฒนาไปนานแล้ว ข้าไม่เห็นสิ่งมีชิวิตภายในนี้เลยตอนนี้คงเริ่มกลับมาเติบโตอีกครั้งแล้วหลังจากหัวใจมหาเทพเทวะหลอมรวมเข้ากับหัวใจของข้า ก่อนอื่นเราต้องเลือกดวงดาวสักดวงไว้สร้างตระกูลสร้างอณาจักรของข้าเอาไว้เป็กองกำลังคอยช่วยเหลือข้าและครอบครัวของข้า ดวงดาวดวงนั้นช่างคล้ายคลึงกับดาวโลกที่ข้าจากมาเหลือเกินข้าจะเลือกเ้า และจะเรียกชื่อเ้าว่าดวงดาวสีน้ำเงิน ส่วนดวงดาวดวงนั้นที่ดำมืดมีพลังชั่วร้ายอยู่ข้าจะเลือกให้เ้าปีศาจมารไว้ทำการบ่มเพาะก็แล้วกันมันจะได้กลับไปแก้แค้นของมันได้ กลับออกไปภายนอกดวงใจมหาเทพเทวะดีกว่า ฟุ๊บ ร่างกายข้าไม่มีพลังใด ๆ ออกมาจากร่างกายเลยแล้วข้าจะพิการเช่นเดิมรึเปล่า ท่านมหาเทพเทวะคนเดิมบอกข้าว่าทุกสิ่งอย่างรอบตัวข้าสามารถนำมาเป็พลังและอาวุธได้ ลองดูสิ กระบี่คู่วารี วุ๊ม ว๊าว ! สุดยอด ธนูวายุ วู๊ม ใช่ได้ใช้ได้ พอแค่นี้ก่อน อึ๊บ ร่างกายข้าหอมสดชื่นจังเลยข้าไม่ต้องใช้น้ำหอมอีกแล้ว ข้าแค่ใช้ความนึกคิดก็สามารถนำสิ่งรอบตัวมาทำทุกสิ่งทุกอย่างได้งถ้าอย่างนั้นก็สามารถนำมาเป็ชุดเสื้อผ้ามาใส่ได้ซินะ ถ้าอย่างนั้นก็ลองดูจะเอาชุดเเบบคุณชายหรือองค์ชายแแบบในซีรีย์จีนดี ไม่ดีไม่ดี เอาชุดแบบจอมยุทธดีกว่า สายลมต้นไม้จงมาเป็ชุดให้ข้าตามที่ข้านึกคิดไว้ วุ๊ม อ้า ! ดูดีกว่าข้าคิดไว้เสียอีกนุ่มเบาสบายจริง รองเท้าก็เอาแบบคนดวงดาวนี้แต่ใส่แล้วเหมือนรองเท้าจากโลกเดิมของข้า ใช้ได้ ใช้ได้" จอมมารข้ามีสถานที่หนึ่งจะพาเ้าไป เ้าต้องชอบแน่ ๆ เ้าไม่ต้องอยู่ในหยกควบคุมิญญาแล้ว ไปกัน ฟุ๊บ ...."
" นะ นายท่านที่นี้คือที่ใหนทำไมพลังมารจึงบริสุทธิเช่นนี้ มันคือที่ไหนกันนายท่าน "
" นี้คือดวงดาวดวงหนี่งที่ข้าเลือกไว้ให้เ้าไว้บมเพาะพลังลมปราณและฝึกขั้นยุทธ เ้าจะได้กลับไปแก้แค้นในเร็ววันอย่างไรละ เ้าอยู่ที่นี้ไปก่อนถ้าข้ามีเื่ใช้งานข้าจะเรียกเ้าเอง..."
" อ้า ! ขอบคุณมากเลยขอรับนายท่าน นี้เป็ครั้งแรกในเวลานับแสนปีที่ข้าโดนกักขังอยู่และได้ออกมาตอนนี้ข้ามีดวงดาวที่กว้างใหญ่และมีพลังมารที่บริสุทธิมากที่จะใช้ในการบ่มเพาะ " รอข้าก่อนเถิดข้าจะได้กลับไปแก้แค้นและกลับไปหาครอบครัวของข้าแล้ว " ขอบคุณมากขอรับนายท่าน...."
"ถ้าอย่างนั้นเ้าอยู่ที่นี้ก็แล้วกัน ฟุ๊บ เราลองออกไปจากหุบเหวไร้ก้นนี้สิไปที่อณาจักรเทพอสูรัทิศอุดร(เหนือ) อ๊ะ ! ทำไมไม่ขยับไปไหนเลยวะ รึมันไกลไปงั้นไปไกล้ปากถ้ำที่ เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าอยู่ดีกว่า นางอาจจะยังอยู่ภายในถ้ำ ไปที่ถำ้เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าอยู่ ฟุ๊บ"
"โครม ! ว๊าย ! เอามือเ้าไปจากหน้าอกข้าเดี๋ยวนี้เ้าคนชั่วช้าลามก"
"เวรละ ! หล่นทับใครอีกแล้ววะเนี๊ยจับซะเต็มไม้เต็มมือทั้งสองข้างเลยวุ้ย รึว่าเป็เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้า อ้าวไม่ใช่นี้แล้วแม่นางเป็ใครกัน แล้วเ้าพวกนั้นเป็ใครกันตัวใหญ่ยังกับั์ทั้งผมดวงตาสีทองผิวขาวซีด ส่วนแม่นางคนนี้ก้ช่างงดงามยิ่งกว่าเสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าเสียอีก ผมสีแดงนัยตาสีแดงชุดสีแดงผิวขาวราวกระต่ายป่า แต่ไม่น่าจะใช่พวกเดียวกันเหมือนโดนไล่ล่ามามากกว่า....
" เอ่อ ! แม่นางคนงามข้าไม่ได้มีเจตนาหล่นทับตัวเ้าและจับตรงนั้นของเ้า เพียงแต่ข้าว๊าปมา เอ่อเพียงแต่ข้าหล่นลงมาทับตัวเ้าข้าไม่ได้เจตนาจริงข้าขอโทษด้วยนะแม่นาง......"
" ซิ ! เ้าคนลามกไม่ต้องมาพูดมากเพื่อไถ่โทษที่เ้าหล่นลงมาทับตัวข้าและจับหน้าอกข้านั้นแทนที่ข้าจะหนีพวกมันได้อยู่แล้ว เ้าต้องช่วยข้าสังหารพวกมันหรือไม่ก็ถ่วงเวลาพวกมันจนกว่าอาจารย์ข้าจะมาช่วยข้า ข้าได้ติดต่ออาจารย์ข้าไปแล้วนางกำลังมาช่วยข้า...."
" แต่ แม่นางข้าไม่รู้จักพวกท่านข้าไม่มีบุญคุณความแค้นกับพวกท่านจะให้ข้าสังหารพวกนั้นได้อย่างไร...."
" ไม่รู้ละเ้าลวนลามข้าแล้วข้าเป็ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ถ้าข้าถูกจับตัวไปได้แล้วโดนพวกมันขืนใจแล้วข้าจะทำอย่างไร ถ้ามันมาแค่คนสองคนข้าไม่ต้องขอร้องให้เ้าช่วยหลอก ฮึ ไอ้คนไม่มีน้ำใจไอ้คนลามกเห็นคนตกทุกข์ได้ยากแล้วไม่ช่วยเหลือ ไอ้คนไม่มีนำ้ใจ...."
" เวรกรรมอะไรของกูวะ ว๊าปมาแต่ละครั้งเจอแต่เื่ แล้วแม่นางนี้หน้าตาก็งดงามแต่ดุยังกับแม่เสือ เอาวะนึกว่าช่วยลูกนกลูกกา เอ่อแม่นางถ้าข้าช่วยเ้าแล้วเ้ามาเป็ภรรยาข้าอีกคนได้รึเปล่าถ้าแม่นางไม่ตกลงข้าก็ไม่สามารถช่วยเ้าได้ (ฮิ ฮิ ฮิ เสร็จกูอีกคน)..."
"ก็ได้ แล้วไอ้ภรรยานี้มันคืออะไรกัน"
"เฮ้ย ! พวกเ้าจะคุยอะไรกันมากมายไม่เห็นหัวพวกข้ารึ แล้วเ้าไอ้สวะพิการไม่มีขั้นยุทธใด ๆ ริอาจเข้ามายุ่งเื่คนอื่นอยากเป็วีรบุษช่วยสาวงามรึอย่างไรช่างไม่เจียมตัวเองเลยไอ้สวะพิการถ้าเ้าอยากตายข้าก็จะสงเคราะห์ให้
" เฮ๊อะ ! ข้าละเบื่อจริงพวกมันไม่มีคำพูดอื่นกันแล้วหรือเพียงแค่มองว่าข้าไม่มีขั้นยุทธใด ๆ ก็ดูถูกข้า ถ้าอย่างนั้นเ้าก็ตายซะเพื่อภรรยาข้าอีกหนึ่งคนของข้าค่ายกลมีดบินวายุ 10,000 กระบวนทัพ 10 ชุดค่ายกล ฆ่าพวกมันให้หมด "
" ฟิ้ว ฟิ้วว ฟิ้ววว "
" ตายให้หมดซะ"
" อ๊ะ ! แย่ละพวกเราทักษะวิชามันช่างแปลกพิสดารมากมันใช้สายลมเป็อาวุธได้ พวกเราต้องเรียกวงแหวนแห่งปัญญาออกมาสู้กับมันแล้ว "ทักษะวิชาวงแหวนแห่งปัญญาจงออกมา"ไปฆ่ามัน "
" ฟิ้ว ฟิ้วว ฟิ๊วว " เคร้ง เคร้ง เคร้ง ฉึ๊ก ฉึ๊ก อ๊าก ! ฉึีก ฉึ๊ก ฉึ๊ก ฉึ๊ก อ๊าก ! ฉึ๊ก อ๊าก ! ฉึ๊ก อ๊าก ! อ๊าก ! "
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า ตายเรียบในการโจมตีครั้งเดียวเพียงแค่คิดก็ได้ดั่งใจนึก เป็อย่างไรบ้างภรรยาข้า คนหน้าตาดีเช่นข้าก็เก่งเช่นนี้แหละ แล้วเ้าเป็ใครมาทำอะไรที่นี้ทั้งเ้าและเ้าพวกนั้นคงไม่ใช่คนดวงดาวแห่งนี้ เ้าพวกนั้นรูปร่างหน้าตาผมเป็สีทองผิวขาวซีดแบบนี้เหมือนพวกมันมาจากสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาเลย..."
" ซิ เ้าคนหลงตัวเอง ว่าแต่เ้าทำได้อย่างไรโจมตีเพียงครั้งเดียวทำให้เซียนยุทธเ่าั้ตายจนหมด จากที่ข้าสำรวจขั้นยุทธเ้าแล้วไม่มีพลังและขั้นยุทธได ๆ แต่ก็ขอบคุณเ้ามากที่ช่วยข้าไว้ในครั้งนี้ แต่ว่าจะให้ข้าเรียกเ้าว่าอย่างไร ...."
" เอ่อ เ้าเรียกว่าข้าสามีก็ได้ส่วนทักษะยุทธที่เ้าเห็นเ้าก็ไม่ต้องใส่ใจมันเป็กลหลอกเด็กชนิดหนึ่งเท่านั้นมันเพียงแค่มีอาวุธลับซ่อนอยู่ เอ่อ เ้าไม่ต้องรู้ก็แล้วกัน ว่าแต่เ้ามาจากที่ไหนมาทำอะไรที่ดวงดาวแห่งนี้ แล้วเ้าชื่ออะไรภรรยาข้า..."
" เ้าไม่บอกข้าก็ไม่อยากรู้ คุณชายสามี ตัวข้านั้นชื่อว่า ลั่วหงส์ชิง เรียกข้าว่าหงส์ชิงก็ได้ ส่วนข้ามายังดวงดาวแห่งนี้ทำไมนะหรือ ตัวข้านั้นมาตามหาคู่หมั่นของข้าที่หายไปั้แ่ทารกข้าต้องตามหาเขาให้เจอก่อนอายุ 30 ปี ไม่อย่างนั้น จอมเทพแห่งสุริยะดวงดาวเทพแห่งปัญญาที่ส่งเทพเหล่านี้มาตามจับข้าจะนำข้าไปเป็คู่บ่มเพาะเพื่อดูดซับพลังหยินของข้าเพื่อมันจะได้เป็ขั้นกึ่งมหาเทพเทวะซึ่งไม่มีจอมเทพจากสุริยะดวงดาวไดสามารถบ่มเพาะได้มาก่อน แต่ข้าไม่ยินยอมข้าจะบ่มเพาะคู่กับคู่หมั่นของข้าเท่านั้นข้าจึงตามหาเขานับ 100 ดวงดาวมาแล้วจนข้ามาพลาดท่าดวงดาวแห่งนี้เพราะเ้าคุณชายสามีหล่นมาทับตัวข้า..."
" หงส์ชิงภรรยาข้า " เ้าเรียกข้าว่า สามี สามีข้า ดีกว่า ไม่ต้องเรียกคุณชายมันฟังแล้วมันดูเหมือนห่างเหินกันเกินไป..."
" ได้สามีข้า ข้าจะเรียกเ้าแบบนี้ อ๊ะ ! นั้นอาจารย์ข้ามาแล้ว ฟุ๊บ หงส์ชิง คาราวะท่านอาจารย์..."
" เ้าหงส์ชิงน้อยแสนซนของข้าเ้าหนีมายังดวงดาวของตางูั์เฒ่าล้านปีนี้เอง พอเจอปัญหาที่แก้ไม่ได้ก็นึกถึงอาจารย์ผู้นี้สินะ แล้วเ้าพวกที่ตามจับตัวเ้าทำไมสภาพร่างกายมันจึงเป็เช่นนั้นแล้วพ่อหนุ่มรูปงามนี้เป็ใครกันรึเ้าตามหาคู่หมั้นเ้าเจอแล้วเ้านี้ช่างตาถึงจริง ๆ แต่ทำไมพ่อหนุ่มน้อยคนนี้ไม่มีพลังบ่มเพาะใด ๆ เลย ช่างแปลกประหลาดยิ่งนักแต่ดูลึกลับเสียจริง
"ท่านอาจารย์ข้าไม่ได้หนีมาสักหน่อยข้าเพียงมาตามหาคู่หมั่นของข้าที่หายตัวไปเท่านั้น ข้าจะไม่ยอมเป็คู่บ่มเพาะกับจอมเทพสุริยะดวงดาวแห่งปัญญาเด็ดขาด
" แล้วใครเป็คนฆ่าเ้าพวกนี้กันเล่า "
" ท่านอาจารย์สามีข้าเป็คนฆ่าพวกมันทั้งหมดเ้าคะ "
" ฮือ ! สามีข้าของเ้าคืออะไรคือใครกัน "
" ก็คุณชายท่านนั้นไงละเ้าคะ เขาบอกให้เรียกว่าสามีข้า เอ่อ สามีข้านี้ท่านอาจารย์ของข้า จอมเทพอสูรหงส์สาเพลิง อาจารย์ข้าที่ข้าเคยกล่าวถึง "
" ผู้เยาว์นามว่า หยางโจว คาราวะท่านผู้าุโที่แสนงดงาม ท่านนี้เองที่ท่านผู้าุโักล่าวถึง เอ่อ คำว่าสามีไม่มีความหมายอะไรหลอกครับ เพียงแต่ข้าอยากให้แม่นางหงส์ชิงใช้เรียกแทนตัวข้าเฉย ๆ เท่านั้น "
" เป็เช่นนี้นี้เอง แต่พ่อหนุ่มน้อยรูปงามนี้ช่างปากหวานเสียจริง ๆ อย่าเรียกว่าข้าผู้าุโเลยเรียกข้าว่า พี่สาวหงส์สาเพลิงดีกว่า แต่คำพูดคำจาเ้าช่างแปลกประหลาดพิสดารยิ่งนัก ทั้งร่างกายเ้าก็แปลกยิ่งกว่าข้ามองไม่เห็นพลังยุทธใด ๆ ของเ้าไดเลย เ้าอาจมีวิธีบางอย่างบดบังขั้นยุทธไว้ก็ได้อย่างไรก็ต้องขอบคุณเ้าที่ช่วย หงส์ชิง ลูกศิษย์ข้าไว้และเ้างูั์เฒ่านั้นมันพูดถึงข้าด้วยเหรอมันคงนินทาข้าให้เ้าฟังละสิเ้าไม่ต้องฟังมันมากมันคงไม่อยู่สินะถ้าอยู่มันคงออกมากัดกับข้าแล้ว เอานี้ ขนหงส์สาเพลิง ข้าให้เ้าข้าสลักความทรงจำของดวงดาวหงส์สาเพลิงข้าไว้ ถ้าเ้าไปที่ดาวหงส์สาเพลิงก็ให้ขนหงส์สาเพลิงนำเ้าไปหรือถ้าเ้าเดือดร้อนก็สามารถใช้พลังของขนหงส์สาเพลิงนี้ช่วยเ้าได้แต่มันสามารถช่วยเ้าได้เพียงครั้งเดียวนะ พวกข้าต้องไปแล้วเดี๋ยวเ้างูั์เฒ่ามาข้าี้เีจะทะเลาะกับมันข้าไปละ"
" สามีข้า ข้าลาแล้วนะขอบคุณที่ช่วยเหลือข้าเ้าอย่าลืมมาหาข้าด้วยนะข้าจะรอเ้าห้ามเกิน 3 ปีนะสามีข้า ข้าลาก่อน "
" พรึ๊บ พรึ๊บบบ "
" ไปกันซะแล้วไปไวมาไวเสียจริง หงส์ชิงภรรยาข้าช่างงดงามเสียจริงแต่อาจารย์นางก็งดงามยิ่งกว่าช่างร้อนแรงเสียจริง เฮ้อ คงมีสักวันเราคงได้เจอกันขออย่าให้นางเจอคู่หมั่นนางเลยขอให้คู่หมั่นนางตายั้แ่ยังเป็ทารกด้วยเถิด สาธุ สาวงามในเอกภพนี้เหมาะสมกับข้าเท่านั้น แค่จอมเทพสุริยะแห่งปัญญาข้าจะจัดการมันถ้ามันกล้ามายุงกับหงส์ชิงภรรยาข้า ส่วนศพพวกนี้และดวงจิตพวกนี้ข้าส่งไปให้เ้าปีศาจมารดีกว่าถ้ามันเห็นมันคงพอใจในการชำระแค้นบ้างไม่มากก็น้อยแต่แหวนมิตินี้ข้าขอนะ มั๊บ ส่วนศพพวกนี้เข้าไปยังดวงดาวมารในดวงใจมหาเทพเทวะข้าซะ พรึ๊บ ต่อไปก็ไปดู เสวี่ยเอ๋อภรรยาข้าที่ในถ้ำดีกว่า พรึ๊บ ปากถ้ำโดนเปิดออกภายในไม่มีการต่อสู้ นี้ก็เกือบสองเดือนแล้วคนของนางคงมาช่วยเหลือนางไปแล้วขอให้นางปลอดภัยก็แล้วกัน ก่อนอื่นเราต้องกลับไปดินแดนท่านผู้าุโัก่อน แล้วค่อยตามไปหานางที่อณาจักรของนาง "
" พรึ๊บบ "
" ว๊าว ! ภายนอกเขตที่กักขังปีศาจมารก็มีการพัฒนาแบบก้าวะโทั้งพืชผักสมุนไพรต่าง ๆ ก็เติบโตอย่างมาก สัตว์อสูรก็มีการเติบโตระดบขั้นยุทธก็เพิ่มขึ้น พื้นที่เหล่านี้เหมาะแก่การใช้สร้างตระกูลและอณาจักรของข้ายิ่งนักงั้นข้าขอแล้วกันนะ ท่านผูาุโัข้าขอดินแดนนี้ของท่านถ้าทิ้งไว้ที่นี้ก็เปล่าประโยชน์ ให้ข้าเอาไปใช้จะเกิดประโยชน์กับข้ามากกว่า ดินแดนแห่งนี้จงเข้าไปอยู่ในดวงดาวสีน้ำเงินของข้ายกเว้นูเาลูกที่ข้ายืนอยู่เท่านั้น "
" วุ้ม วุ้มม วุ้มมม "
" แอ๊ก ! แข๊ก แข๊ก แข๊ก "
" การดูดพื้นที่ครั้งแรกของข้าช่างยากเสียจริงถ้าเป็การดูดทั้งดวงดาวทั้งสุริยะจักวาลคงจะยากมากกว่านี้เป็แน่ ที่แถบนี้เป็หุบเหวเลย ถ้าผู้าุโัมาคงใเป็แน่ นั้นอย่างไรพูดถึงก็มาเลยดีนะข้าดูดดินแดนแห่งนี้ก่อนท่านาุโัมาถึง ทักษะดูดกลื่นนี้ข้าจะเรียกว่าทักษะมหาเวทดูดดวงดาวก็แล้วกัน ชื่อเหมือนในซีรีย์จีนเลยวะ ท่านผู้าุโัมาถึงแล้ว คาราวะท่านผู้าุโั."
" ฮื้อ ! ที่นี้เกิดอะไรขึ้น ทำพื้นที่ดินแดนพิเศษของข้าหายไปไหนหมดจึงเหลือแต่หุบเหวรอบหุบเขานี้ ข้ายังได้กลิ่นสาบนังไก่เพลิงอีก รึเป็นังไก่เพลิงเป็คนทำแต่ก็ไม่น่าจะเป็ไปได้ รึว่าจะเป็จอมปีศาจมารมันไปไหนแล้ว เ้ารู้รึเปล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้น มานี้สิข้าขอสืบดวงจิตเ้าดูหน่อยว่าใครเป็คนทำ "
" วู๊ปป "
" ดวงจิตเ้าว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย แต่รูปร่างหน้าตาเ้าเปลี่ยนไปมาก แต่ใครมันเป็คนทำให้ดินแดนพิเศษของข้าเป็แบบนี้นะ หมดกันทั้งพืชผักสมุนไพรและสัตว์อสูรข้าปลูกและเลี้ยงพวกมันมานับแสนนับล้านปีหายหมดไปในพริบตาอย่าให้ข้ารู้นะว่าใครเป็คนทำ "
" เอ่อ ! ท่านผู้าุโัข้าก็ไม่รู้เหมื่อนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นพอข้าออกมาจากถ้ำก็เห็นเป็เช่นนี้แล้วขอท่านาุโั สำหรับร่างกายของข้าที่เปลี่ยนแปลงไปก่อนหน้านี้ข้าพอรู้การปรุงโอสถบ้างเล็กน้อยข้าก็เลยไปเก็บสมุนไพรของท่านบางส่วนมาปรุงโอสถ ร่างกายข้าก็เลยเกิดเปลี่ยนแปลงไปบางส่วนนะขอรับ (ขอโทษด้วยนะท่านาุโัที่ข้าตองโกหกท่าน)เอ่อแล้วท่านผู้าุโั แล้วอย่างนี้จะทำเช่นไร สมุนไพรก็ไม่มีให้ข้าดูแลแล้วและสัตว์อสูรก็หายไปทั้งหมดท่านจะให้ข้าอยู่ที่นี้ต่อรึเปล่าขอรับ "
3K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
