ผมมี APP จากดาวโลก

บีมการ์เดนเป็นไปด้วยดี

          Beam Garden เพียงเปิดตัวได้ไม่นานก็ได้รับความสนใจมากเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นลูกค้าวัยไหนๆก็สามารถมาใช้เวลาพักผ่อนที่นี่ได้ยิ่งมีความน่าตื่นเต้นอย่างการได้ลงไปผจญภัยที่ชั้นใต้ดินเพื่อเสี่ยงโชคแล้วด้วยยิ่งท้าทายอยากจะมาสัมผัสของจริงให้ได้จริงๆเพราะแต่ละวันผู้โชคดีที่ได้ลงไปในใต้ดินและผ่านไปจนถึงห้องที่มีการสุ่มสมบัติพวกเขาก็ได้รับของรางวัลที่น่าสนใจทั้งนั้น ตัวอย่างของรางวัลก็เช่น เงินรางวัล 30,000เครดิต บัตรเข้าพักในบีมการ์เดนฟรีห้าวัน ฟรีอาหารของบีมการ์เดนตามจำนวนวันที่เข้าพักเป็นต้น สิ่งเหล่านี้แหละ ที่เรียกความสนใจเพิ่มมากกว่าเดิมได้ดีทีเดียว

          พอBeamGarden เปิดให้บริการอย่างเป็นทางการได้เพียงแค่เดือนเดียว แต่ทำกำไรได้ถึง16  เปอร์เซ็นต์ของเงินที่ลงทุนไปแล้วนับได้ว่าการลงทุนครั้งนี้ไม่เสียเปล่า และยอดจองห้องพักก็มีเข้ามาเรื่อยๆจนถึงตอนนี้ ยอดจองเต็มทุกบ้านไปกว่า 5 เดือนแล้ว อ้อ จริงๆแล้วไม่ได้เต็มแน่นทุกหลังหรอก ยังเหลือไว้อีก 10 หลังเพื่อรองรับญาติๆหรือคนรู้จักหรือไม่ก็สำหรับลูกค้าจากบ้านหลังอื่นเผื่อมีเหตุให้ต้องเปลี่ยนบ้านขึ้นมาจะได้ยังเหลือบ้านให้รองรับอยู่

แกร่งงง

          เสียงแก้วไวน์ที่บรรจุไวน์สีสวยรสชาติดีถูกยกมากระทบกันจนเกิดเสียงดังไพเราะหูก่อนที่เจ้าของแก้วจะยกขึ้นจิบลิ้มรสชาติของมันอย่างถูกวิธี

          วันนี้เป็นงานฉลองเล็กๆในครอบครัวของเพเนียสสำหรับผลประกอบการรายเดือนที่ออกมาของบีมการ์เดนนี่ยังไม่รวมบริษัททริพเพิลพี ยัมมี่ ฟู้ดส์ที่แต่ละเดือนก็มีรายได้และกำไรเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกนะเนี่ย ไม่อย่างนั้น การเฉลิมฉลองคงมีขึ้นในทุกๆสัปดาห์เป็นแน่

          แต่เพเนียสก็รู้สึกชื่นชอบการฉลองไปแล้วเหมือนกันเพราะมันหมายถึงว่าเราเริ่มก้าวสู่การประสบความสำเร็จไปอีกขั้นแล้วนั่นเอง

“ไวน์นี่รสชาติดีทีเดียว”สิวัชว่าขึ้นหลังจากจิบไวน์อายุหลายสิบปีเข้าไปคำโต

“ใช่ไหมพ่อ ราคาไม่ใช่ถูกๆ เลยนะถ้าไม่อร่อยสิแปลก” เพวิสสั่งมาไม่กี่ขวด แต่เพเรน่าแค่เห็นราคาแล้วก็รู้สึกกระสับกระส่ายแพงมากๆ ปกติแล้วที่บ้านถ้าไม่ใช่โอกาสสำคัญๆ ก็คงไม่ได้ดื่มเสียเท่าไหร่ยิ่งเครื่องดื่มราคาแพงเหมาะกับพวกลิ้นระดับเพชรแบบนี้ คงไม่มีแม้แต่ความคิดเล็กๆ แว็บเข้ามาในหัวว่าจะต้องเอาเงินไปแลกมันมาหรอกแต่มาตอนนี้ราคานั้นพวกเขาสามารถจับต้องได้ไม่ยาก เลยขอซื้อมาลองเสียหน่อย

          แล้วความแต่ต่างกันในด้านราคามันก็ปรากฏออกมาให้เห็นเมื่อเราได้ลิ้มลอง ว่าคุณภาพต่างกันจริงๆ

“ขอแค่ชอบก็พอแล้วครับ เรื่องอื่นไม่ต้องไม่นึกถึงหรอกครับปวดหัวไปเปล่าๆ”  เพวิสบอกออกมาด้วยราคาที่เขาจ่ายไป เมื่อเทียบกับได้นำมาให้ครอบครัวได้ลองเขาไม่ได้รู้สึกว่าเสียไปมากหรือใช้จ่ายฟุ่มเฟือยแต่อย่างใด ถึงแม้ว่าราคาจะเกือบเท่ากับหนึ่งงานอีเวนต์ที่เขารับเลยก็ตาม

“ยิ่งกินคู่กับอาหารวันนี้ยิ่งเข้ากันนะครับ”เพเนียสพยักหน้าเบาๆ เพื่อพอใจกับการจับคู่อาหารและเครื่องดื่มของวันนี้

“ใช่ไหม พี่ก็คิดว่าลงตัวมากทีเดียว”

“ว่าแต่เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้างล่ะลูกช่วงนี้มัวแต่ไปสนใจเรื่องของบีมการ์เดนซะหมด”

“ก็ยังตามทันอยู่ครับแม่นี่ก็มีงานของบางวิชาที่ต้องรวมกลุ่มกับเพื่อนด้วยนะครับ แต่เพื่อนๆบอกว่านัดเจอกับที่ดาวทอลูเพราะอยากมาเที่ยวที่นี่ ผมเลยตอบตกลงไปคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ” เพราะปลายเดือนหน้าก็จะถึงช่วงสอบปลายภาคแล้วอาจารย์ในบางวิชาเลยมีงานกลุ่มให้พวกเขาได้ทำ และบางครั้งการได้เจอหน้ารวมกลุ่มกันทำก็เป็นเรื่องที่ง่ายกว่าและที่บีมการ์เดนยังเหลือบ้านพักอยู่ เพเนียสเลยเสนอให้มารวมกลุ่มกันที่นี่เลยซึ่งเพื่อนๆ อีกหลายคนในกลุ่ม ก็รีบตอบตกลงทันที

“จะว่าอะไรล่ะลูก ชวนเพื่อนๆมาเที่ยวก็ดีนะ จะได้มีปฏิสัมพันธ์กับเพื่อนๆ ให้มากขึ้นด้วย แล้วจะมาวันไหนล่ะ”

“สัปดาห์หน้านี้ละครับว่าจะมาสักสองสามวัน แต่ถ้างานยังไม่เรียบร้อยดีก็คงลากยาวไปกว่านั้น”

“ตามสบายเลยลูกขาดเหลืออะไรก็บอกพ่อกับแม่ได้นะ”

“ครับ” เพเนียสพยักหน้ารับ ก่อนจะยกไวน์ดื่มอีกครั้งพวกเขาต่างดื่มด่ำรสชาติแห่งความอร่อย และความสุขของชีวิต เมื่อการดำเนินชีวิตเริ่มถึงจุดที่พอดีเราจะรู้สึกว่าชีวิตลงตัวขึ้น จะจัดการจะเดินหน้าเดินหลังทำอะไรก็รู้สึกว่าราบรื่นเป็นไปด้วยดี แต่ก็ต้องวางแผนเพื่อป้องกันความเสี่ยงด้วยซึ่งสถานการณ์ที่ว่ามา ก็เหมือนกับชีวิตปัจจุบันของพวกเขาบ้านนี้นี่เอง

“มาได้ไงครับเนี่ย ไหนว่าติดงานไง?”อยู่ๆ ในช่วงเย็นวันหนึ่งของวันธรรมดาทั่วไปที่คนปกติล้วนต้องทำงานหรือมีเรียนคีเฟอร์ก็มาโผล่ที่ลานจอดยานของบ้านเพนียส เพราะคีเฟอร์มาหลายครั้งแล้ว ยานบินของเขาเลยสามารถผ่านระบบป้องกันเข้ามาได้จริงๆ ไม่ได้ผ่านเข้ามาได้ง่ายเพราะเขามาหายครั้งหรอกแต่เป็นเพราะว่าระบบป้องกันได้จดจำและยานของคีเฟอร์ได้รับอนุญาตจากผู้ดูแลแล้วเลยสามารถเข้ามาได้ง่ายๆ

          เพราะมียานเข้ามาในบริเวณบ้านนอกจากยานของบริษัทที่มารับสินค้าไปกระจายแล้วก็ไม่มีใครมาหาเท่าไหร่เพเนียสพอรู้ว่าเป็นคีเฟอร์มา ก็เลยรีบไปหาทันทีเมื่อวานยังบอกเขาว่ามีคุยงานอยู่เลย เห็นว่าจะคุยเรื่องฐานการผลิตแห่งใหม่แต่ทำไมวันนี้มาถึงนี่ได้

“เซอร์ไพร์ไงครับ ไม่ตื่นเต้นเหรอ?”คีเฟอร์ยิ้มแฉ่งรับทันทีเมื่อเห็นว่าเพเนียสมารอรับถึงบันไดลงจากยาน ไม่ได้เห็นหน้าแฟนหลายวันเขารู้สึกอยากเจอตัวเป็นๆมาก

“ไม่ครับ แปลกใจมากกว่า”เพเนียสเอ่ยออกมาด้วยเสียงนิ่งๆ พร้อมกับจ้องอีกคนอย่างจับผิดสกิลการจับผิดอีกคนของเพเนียสเพิ่มขึ้นแล้วตั้งแต่เริ่มเป็นแฟนกันมาเพราะคีเฟอร์ชอบแกล้งให้เพเนียสเขินอายจนหน้าแดง เขาเลยต้องมีการปรับตัวและทำเป็นเข้มหรือดุเพื่อข่มอีกคนไว้บ้าง

“สงสัยได้แต่ว่าไม่ดีใจเหรอไงที่พี่มาหาเนี่ย ดูทำหน้าเข้าสิ” คนที่พึ่งจะลงจากยานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจแต่ว่ามือกลับไวยกขึ้นคล้องคอเพเนียสไว้แน่นพร้อมกับลูบผมนุ่มเต็มมือ

“อือ... ไม่ต้องเลยครับ” คีเฟอร์ยื่นหน้ามาใกล้ทั้งเชิงแกล้งแต่ถ้าได้จริงก็คงจะหอมแก้มเพเนียสอยู่เหมือนกันแต่เพเนียสไม่ยอมเลยโวยวายออกมาพร้อมกับยืดคอยืดหน้าไปอีกทางแต่มันจะหนีได้ไกลขนาดไหนล่ะ ก็ในเมื่อตัวยังถูกอีกคนตรึงไว้แน่น

“ทำไมล่ะ หือ?ให้พี่อยู่ใกล้เราหน่อยไม่ได้เหรอ เป็นแฟนกันแล้วนะ ใครๆ ก็รู้แล้วด้วยทำเหมือนว่าเราแอบคบกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ ไปได้”คีเฟอร์ยังไม่คลายน้ำเสียงเล็กเสียงน้อยที่ดูอ่อนไหวง่ายนี้เลย

          ก็ใช่อยู่ที่ตอนนี้คนรอบข้างรู้เรื่องที่พวกเขาคบแล้วแต่มากอดเขาตรงลานจอดมันก็เกินไปไหมล่ะ ประเจิดประเจ้อ!

          ต้องบอกว่าตอนที่เพเนียสบอกที่บ้านตอนแรกว่าเขาตกลงคบกับคีเฟอร์พ่อแม่และพี่ชายก็มีตกใจกันบ้างเล็กน้อยพอให้เห็นเป็นธรรมดา แต่พวกเขาดูไม่ได้แปลกใจอะไรเลยเหมือนว่าพอรู้อยู่แล้วเพียงแค่รอว่าต่อไปเขากับคีเฟอร์จะเป็นในทิศทางไหนก็เท่านั้นยิ่งกลุ่มเพื่อนและพี่น้องของเพเนียสแล้ว เขายิ่งถูกแซวใหญ่เลยบ้างก็ว่าหนีไปมีแฟนก่อนบ้างล่ะบ้างก็ตั้งชื่อเขาในกรุ๊ปว่าคนทรยศหรือคนมีแฟนบ้างล่ะ ล้อกันจนสนุกเลยทีเดียว

“ครับๆ ผมไม่เถียงอะไรแล้วพี่ปล่อยก่อนดีกว่านะ แล้วก็...”

“ก็?”

“เข้าบ้านก่อน มาถึงเหนื่อยๆแล้วเดี๋ยวจะถึงมื้อเย็นแล้วด้วย พี่อยู่กินข้าวเย็นด้วยกันเลยไหม?”

“เอาสิ พอดีเลย พี่หิวมากเลยตอนนนี้”คีเฟอร์รีบพยักหน้าตกลงพร้อมกับมืออีกข้างที่ไม่ได้คล้องคอเพเนียสอยู่ยกขึ้นมาลูบท้องปรอยๆก่อนหน้านี้ไม่ต่ำกว่า 48 ชั่วโมงเขาได้กินแต่อาหารสังเคราะห์ราคาแพงที่สารอาหารครบถ้วนถึงมันจะถูกปรุงแต่งให้มีรสชาติที่ดีกินง่าย แต่ก็เทียบไม่ได้กับอาหารปรุงประกอบยิ่งกับอาหารที่เพเนียสทำแล้ว อาหารที่ไหนๆ ก็เทียบไม่ได้เลยล่ะ(เหล่าเชฟชื่อดังคงหลั่งน้ำตาแล้วล่ะ)

“ไปครับ เดิน” เพเนียสไม่ว่าเปล่าแต่เขายังบิดตัวออกจากวงแขนของคีเฟอร์ได้สำเร็จ(เพราะคีเฟอร์คลายแรงที่กอดลงหรอกนะ)ก่อนจะเดินนำอีกคนไปยังบ้านไม้หลังขนาดกำลังพอเหมาะที่อบอุ่นมากๆ ของเขาเอง

          สองสามวันนี้เพวิสมีงานเลยไม่อยู่บ้านมีเพียงสิวัช เพเรน่า และเพเนียสแต่วันนี้มีคีเฟอร์มาร่วมวงรับประทานอาหารค่ำด้วยอีกคนบรรยากาศไม่ได้แย่หรืออึดอัดเลยสักนิด ราบรื่นเอามากๆ เลยก็ว่าได้ ในใจคีเฟอร์คิดว่าต้องขอบคุณเพวิสที่ไม่อยู่ช่วงนี้เขาเลยพอมีโอกาสทำคะแนนกับทั้งสองท่านได้อย่างเต็มที่ ถ้าไม่เช่นนั้น เพวิสคงขัดขาเขาไม่หยุดแน่ๆในมื้ออาหารวันนี้

          เพวิสที่กำลังถ่ายโฆษณาตัวหนึ่งอยู่จามหลายครั้งติดจนมิคุต้องมองอย่างกังวล กลัวว่าเขาจะป่วยไข้หรือแพ้อากาศของดาวดวงนี้ เนื่องจากเป็นดาวที่เพวิสไม่เคยมาก่อนด้วยแล้ว เลยอาจจะไม่ชินกับสภาพอากาศได้

“มื้อนี้ผมขอรบกวนด้วยนะครับ”หลังจากเพเนียสเดินนำคีเฟอร์มาที่บ้านแขกทักทายเจ้าบ้านอย่างนอบน้อมตามแบบฉบับผู้น้อยที่เคารพผู้ใหญ่ที่นับถือเพราะเป็นช่วงมื้ออาหารเย็นพอดีเขาเลยได้รับคำชวนให้ร่วมโต๊ะด้วย จริงๆครอบครัวของเพเนียสก็ไม่ได้แล้งน้ำใจอะไร ปกติก็เชิญแขกอยู่กินข้าวด้วยอยู่แล้วเพียงแต่คีเฟอร์ที่มาด้วยฐานะที่ต่างไปจากครั้งก่อนๆ เลยรู้สึกทำตัวไม่ถูกไปเองมีเกร็งๆ อยู่บ้าง เช่นเดียวกับสิวัชก็ชวนคุยไม่ถูกเหมือนกัน มีแต่เพเรน่านั่นแหละที่ยังชวนพูดคุยอย่างปกติเป็นกันเองเช่นเดิม

“ตามสบายเลยนะจ๊ะ นั่งๆๆ”เพเรน่าเอ่ยชวนอย่างใจดี เพเนียสนั่งลงข้างแม่ของเขาส่วนคีเฟอร์ได้นั่งที่ของเพวิสคือข้างสิวัชที่อยู่ตรงข้ามกับเพเนียสพอดี

“วันนี้แม่ลงครัวเองหมดเลยเราคงผิดหวังซะแล้วละมั้งที่ไม่ได้กินฝีมือเพเนียสน่ะ”

“ไม่เป็นไรเลยครับอาหารวันนี้น่ากินทุกอย่างเลย เป็นเกียรติด้วยซ้ำที่ผมได้กินอาหารฝีมือคุณน้า”คีเฟอร์มองอาหารแวบเดียว เพียงแค่เสี้ยววินาทีจริงๆก่อนจะรีบตอบออกมาเพื่อเอาอกเอาใจแม่ของเพเนียส แต่คำพูดเขาก็ไม่ได้เกินจริงหรอกฝีมือการทำอาหารของเพเรน่าก็ทำได้หลายอย่างและรสชาติดีจริงๆคงจะเหลือแค่จัดตกแต่งและแกะสลักแต่งจานนั่นแหละที่เธอทำไม่ได้ แต่ไม่แน่ตอนนี้เธอเองก็ดูและเข้าถึง YouTube ได้แล้วอาจจะได้เปิดดูคลิปสอนทำอาหารต่างๆ พร้อมกับลูกชายก็ได้ หรือไม่ พอเธอเห็นอาจจะทำเป็นก่อนลูกชายก็เป็นได้

          ไม่แน่คู่แข่งการทำอาหารปรุงประกอบในอนาคตของเพเนียส ก็อาจจะเป็นแม่ของเขาเอง...จะรอวันนั้นนะ เพเนียสยิ้มรอแม่เขาอยู่

          แต่ไม่หรอกไม่ต้องแข่งเพเนียสก็ให้แม่ชนะเขาอย่างขาดลอยอยู่แล้วล่ะ

“หึๆ อยู่เป็นนะ” จากสิวัชตอบออกมาคีเฟอร์ไม่ได้ตอบโต้กลับเพียงแค่ยิ้มรับคำชมที่เหมือนจะไม่ค่อยชมเท่าไหร่นั้นไว้

“กลัวก็แต่ว่าพี่จะติดใจรสมือของแม่น่ะสิครับ”เพเนียสเอ่ยออกมาอย่างขบขันชวนให้บรรยากาศครื้นเครง จริงๆแล้วสิวัชก็ไม่ได้อยากจะกีดกันเรื่องที่ลูกชายมีแฟนหรอกออกจะเบาใจด้วยซ้ำที่ลูกชายคนเล็กมีอีกคนเข้ามาช่วยพวกเขาดูแลเพเนียสอย่างดีอีกแรงเพียงแต่ว่าถูกลูกชายคนโตโทรเป่าหูก่อนมากินข้าวนิดหน่อย ให้ทำตัวเข้มเข้าไว้คนเขาจะได้เกรงใจเราไว้บ้างเผื่อคิดทำอะไรกับลูกเราไม่ดีขึ้นมาจะได้นึกถึงหน้าเราบ้าง

“ไม่แน่นะ อาจจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ได้แล้วอย่ามาร้องไห้โวยวายล่ะ” ได้ทีคีเฟอร์ก็ต้องตบมุกอีกคนกลับไปอยู่แล้วสร้างเสียงขบขันเล็กๆ บนโต๊ะอาหารได้ดีทีเดียว

“เอาล่ะๆ เดินทางมาเหนื่อยๆรีบกินข้าวเถอะจะได้ไปพักด้วย ถ้าชอบฝีมือแม่ครัวคนนี้วันหลังก็มาอีกได้หรือว่าจะรีเควสมาเลยก็ได้ว่าอยากกินอะไร ไม่ต้องเกรงใจ เข้าใจไหมลูก”

“ครับ ขอบคุณครับ”การเข้าทางผู้ใหญ่ของบ้านเพเนียสไม่ใช่เรื่องยากเลยเห็นไหม เพเรน่าปกติก็ชื่นชอบเขาอยู่แล้วส่วนสิวัชเองก็ไม่ใช่คนดุหรืออะไรเถือกๆ นั้นเลยเขาแค่เป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ห่วงใยลูก เลยทำท่าทีตึงๆ ไปบ้างเป็นบางครั้งก็เท่านั้นแต่รวมๆแล้วเขาก็ยังเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือและมีเหตุผลอยู่เช่นเดิม