เมื่อเเมวสาวป่วนหัวใจพ่อมดหนุ่ม

   กลับมาในปัจจุบัน     ฮินะมองผู้ชายท่าทางขี้เล่นคนนี้ เขาดูไม่เหมือนเมสเลย เมสเป็นคนอ่อนโยน ถึงเขาจะขี้โมโหไปนิด(เพราะใครกันเล่า!:เมส)เเต่ก็ไม่ได้มีบรรยากาศน่ากลัวเหมือนชายคนนี้     "ไง ไม่เจอกันนานนะ หึหึ ร่างกายเจ้าก็ยังถูกใจข้าเหมือนเดิม"เสียงทุ้มเอ่ยทักทายขึ้น มือข้างหนึ่งของเขาล็อคข้อมือบางทั้งสองข้างไว้เหนือศรีษะของร่างเล็ก อีกข้างล้วงเข้าไปใต้เสื้อสีขาวผืนบาง     "ทะ ท่านเป็นใคร"ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัว ไม่ใช่ความกลัวที่เกิดจากสัมผัสของเขาเเต่เพราะคนตรงหน้าเธอเเผ่ไอเวทที่น่ากลัวออกมา       ร่างสูงไม่สนคำถามของร่างเล็ก เขาสนุกอยู่กับการบีบคลึงเนื้อนุ่มๆทั้งสองนี้ ฮินะเผลอครางเสียงสั่น เเต่ไม่ดังเท่าตอนที่ชายหนุ่มสัมผัสจุดอ่อนไหวของเธอ      "เพราะเป็นเเมวรึ ถึงรู้สึกไวขนาดนี้ ฮึ น่ารักจริงๆ"ว่าเเล้วก็ก้มลงขบเบาๆที่ต้นคอขาว ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นกายที่เเสนคิดถึง ถึงร่างเดิมของเขาจะจำฮินะไม่ได้เพราะถูกสะกดความทรงจำไว้ด้วยอักขระเวทโบราณ เเต่เวทกระจอกพันนั้นทำอะไรปีศาจอย่างเขาไม่ได้หลอก     "ฮินะ...ฮินะ"ร่างสูงเอ่ยเรียกร่างบางอย่างโหยหา มือเเกร่งลูบไล้ไปทั่วร่างอันอ่อนนุ่มพร้อมริมฝีปากหนาที่ขยันสร้างร่องรอยไว้ไม่ยอมหยุด     เมื่อขบกัดจนพอใจ ชายหนุ่มก็หันมาเล่นกับริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่ม ลิ้นร้อนเลียริมฝีปากบางอย่างหลงใหลเเล้วประกบจูบลงไปอย่างเเผ่วเบา จากนั้นก็ค่อยๆรุนเเรงขึ้นจนร่างเล็กเสียวซ่านไปทั้งตัว ฮินะไม่รู้ว่าบทจูบนั้นดำเนินไปเนิ่นนานเเค่ไหน เธอรู้เเค่ว่าชายคนนี้ได้ซูบเอาเรี่ยวเเรงของเธอไปหมดเเล้ว     ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกเกิดน้ำใสๆเชื่อมติดริมฝีปากของทั้งคู่ ดวงตาสีโกเมนมองร่างที่อ่อนยวบใต้อาณัติของเขา ยังไม่พอ เเค่นี้ยังไม่พอ ช่วงเวลาที่เขาเเละเธอต้องเเยกจากกันนั้นเเสนนานเหลือเกิน เเค่นี้ยังไม่สามารถลบความอ้างว้างในใจของเขาได้ ชายหนุ่มนึกถึงเรื่องราวที่เคยทำให้เขาเจ็บปวด เเต่ไม่นานเขาก็ดึงสติกลับมาเพราะสัมผัสได้ถึงมือนุ่มนิ่มที่เเตะลงมาบนอกของเขา      "ไง อยากต่อเเล้วหรือ?"ชายหนุ่มพูดหยอกเย้า กลิ่นเลือดอุ่นๆในกายของเธอช่างกระตุ้นอารมณ์เขาได้ดีนัก อยู่ๆดวงตาสีโกเมนก็เรืองรอง เขี้ยวเเหลมทั้งสองข้างงอกยาวออกมา ขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะลิ้มลองรสเลือดที่เเสนคิดถึง กลิ่นความกลัวของคนตรงหน้าก็ลอยออกมา      ชายหนุ่มชะงักหยุดการกระทำทั้งหมด เขาเงยหน้าขึ้นมองร่างบางที่หลับตาเเน่น ริมฝีปากบางถูกกัดจนห้อเลือด ร่างบางสั่นเทาด้วยความกลัว        "เจ้ากลัวข้างั้นรึ?"ชายหนุ่มเเปลกใจ เมื่ออยู่กับเขาหญิงสาวไม่เคยเป็นเช่นนี้       "ท่านเป็นใครกันเเน่"ดวงตาสีไพลินสั่นไหว ทั้งสัมผัส ทั้งน้ำเสียง สิ่งเหล่านี้ช่างคุ้นเคย เเต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเหมือนมีห้องห้องหนึ่งเก็บความทรงจำที่เเสนสำคัญของเธอไว้ เเต่เมื่อจะเปิดประตูเข้าไปมันกลับถูกล็อคไว้อย่างเเน่นหนา       "เจ้าจำไม่ได้?"เสียงทุ้มเอ่ยถามเหมือนคนละเมอ เพราะความโหยหาทำให้เขาไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติของร่างบาง ไม่ใช่เเค่ร่างเดิมของเขาเเต่เธอก็จำเรื่องของเราไม่ได้เช่นกัน         เจ้าบังอาจ...ลืมข้า       "ท่าน ทำไมถึงทำหน้าเจ็บปวดเช่นนั่นล่ะ"เสียงหวานเอ่ยถามขึ้น เธอใช้มือบางสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่ม โดยไม่รู้ว่าเธอเองก็มีสีหน้าแบบนั้นเช่นกัน        ฝ่ายร่างสูงนั้นพยายามเก็บงำความรู้สึกไว้ ดวงตาสีโกเมนหม่นเเสงลง เขามองเข้าไปในดวงตาคู่งามของคนตรงหน้าเเล้วก้มลงจุมพิตบนหน้าผากหม่นประทับจูบอย่างช้าๆไปจนถึงต้นคอขาว เเต่ชายหนุ่มกลับไม่หยุดอยู่เท่านั้น เขายังคงซึมซับความหอมหวานของร่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ ซึมซับมันไว้ให้มากที่สุด        ฮินะไม่สามารถอ่านสีหน้าของชายหนุ่มได้เลย เธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรเเละต้องการอะไรกันเเน่ ถึงกระนั้น ลึกๆในใจเธอก็ไม่ได้รังเกียจสัมผัสของเขา มันกลับทำให้เธอรู้สึกต้องการมากกว่านี้        มือเรียวค่อยๆยกขึ้นโอบร่างสูงไว้ เพราะตอนนี้เป็นเวลาค่ำ เสียงพรมจูบจึงดังไปทั่วห้อง ร่างกายของร่างบางร้อนรุ่มไปหมด        "อ้ะ!"เสียงหวานดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะในลำคอของร่างสูง เมื่อเขาพอใจเเล้วชายหนุ่มก็กลับมาประทับจูบที่ริมฝีปากบางอีกครั้งเเละก้มลงกระซิบเอ่ยถ้อยคำบางอย่างกับร่างบาง       ราวกับทุกสรรพสิ่งเงียบเสียงฟังถ้อยคำนั้น เเม้เเต่เสียงจิ้งหรีดเรไรก็หยุดขับขานดนตรีในยามค่ำคืน ชายหนุ่มประสานมือเข้ากับร่างบางอย่างอ่อนโยน ผ้าม่านสีขาวพริ้วไหวไปตามสายลมบดบังร่างกายของทั้งคู่ไว้       "เจ้า..."ชายหนุ่มทิ้งถ้อยคำบางอย่างไว้เเละซุกหน้าลงกับซอกคอขาว       "ท่าน.."ดวงตาสีไพลินเบิกกว้าง ฮินะเอ่ยเรียกร่างสูงเเต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา เธอดันร่างของเขาออกเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ อักขระเวทสีดำที่ต้นคอของชายหนุ่มหายไปเเล้ว