ARC I: Sand and Grass
บทที่ 14: เข่นฆ่า
ในคืนมืด ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องพอให้เห็นภาพเบื้องหน้า
อยู่รำไร…
ความเงียบของเมืองที่ไร้ซึ่งชีวิต… แม้ครั้งหนึ่งมันจะเคยเต็มไปด้วยเศษของชีวิตนับร้อยนับพัน…
ลึกเข้าไปจนสุดทาง… ภายใต้ความเงียบและแรงอาฆาตที่มากพอจะทำให้ใครบางคนก้าวเท้าไม่ออก…
เสียงของโลหะที่เข้าปะทะกันด้วยความรุนแรง… ดังขึ้นเป็จังหวะ
เคล้ากันด้วยเสียงของลมหายใจระหว่างชายทั้งสอง…
คนหนึ่งเลือกสังหารเพื่อความบันเทิง และอรรถรสในการฆ่าฟัน…
ส่วนอีกคนนั้น…
เหลือเอาไว้เพียงแต่สัญชาตญาณ…ที่ฟาดฟันทุกสิ่งเบื้องหน้า…
.
.
Edrin ที่ในตอนนี้ยังคงเป็ฝ่ายตั้งรับอยู่นั้น
ก็เริ่มปรับระดับความเร็วให้ใกล้เคียงกับจังหวะก้าวเท้าของ Arshad ทีละเล็กทีละน้อย…
“ข้าเริ่มตื่นเต้นแล้วล่ะ…หึหึ”
“มาดูซิว่า…เ้าจะทำให้ข้าสนุกได้ถึงเพียงไหน”
“ข้าล่ะไม่เข้าใจทำไมพวกระดับสูงถึงไม่สั่งเก็บเ้าเสีย…”
“เพราะความเสียหายที่เกิดขึ้นกับเมืองนี้… มันเสียเม็ดเงินเอามากโขเลยล่ะ… จากผลงานของเ้าน่ะ”
ในขณะที่ยังพูดอยู่ Arshad ตวัดดาบที่ยาวและโค้งจนแทบคล้ายกับจันทร์เสี้ยว…
เปลี่ยนทิศทางฟัน…
ก่อนที่มันจะเฉือนเข้าต้นคอของ Edrin เพียงถาก ๆ …
Edrin ยังคงไม่แสดงอาการเจ็บ หรือปฏิกิริยาใด ๆ ต่อทุกาแที่เกิดขึ้นกับร่างกาย…
พร้อมกันนี้ Arshad ก็ถอยออกมาก้าวหนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า…
“และแล้ววันนี้ก็มาถึง คำสั่งที่ข้ารอคอยมาเนิ่นนาน…ชิงตัวเด็กนั่น และสังหารเ้าทิ้งซะ…”
“มาดูกันหน่อย…เ้าจะเอาเืข้าออกได้อีกหรือไม่…”
หลังจากกล่าวจบ…
เพียงไม่กี่อึดใจ…
Arshad ก็พลันพุ่งเข้ามาหนึ่งก้าวด้วยความเร็วที่ยากจะคาดเดา
เสียงฝีเท้าที่หนักและอันตรายจนรู้สึกได้…
ย่ำผ่านพื้นทรายจนกระเด็นคลุ้งเป็ม่านควันเล็ก ๆ ที่ใต้เท้า…
เขาจู่โจมด้วยการฟันเสยขึ้นจากทางด้านขวา…
โดยมุ่งตรงไปที่ลำคอของ Edrin…
และในจังหวะนั้น Edrin ที่ยังคงเงียบกริบจากทุกคำพูดของ Arshad
ก็พลันตวัดมีดที่มือซ้ายเพื่อเบี่ยงเบนแรงปะทะ…
เกิดสะเก็ดไฟขึ้นพอให้สว่างวาบในความมืด…
พร้อมกันกับการเคลื่อนไหวของ Edrin
เขาขยับไปครึ่งก้าว…
ก่อนจะใช้ดาบของตนแทงสวนไปที่อีกฝ่าย…
แต่ทว่าทุกอย่างไม่ได้ง่ายดายนัก…
Arshad เบี่ยงหลบได้ทัน…
ซึ่งมันเร็วพอที่จะหลบปลายดาบของ Edrin
ไม่รอดพ้นจากการเสียบแทงตรงคอหอยของเขาเพื่อปลิดชีพ..
แต่ก็ทิ้งไว้ซึ่งแผลตื้น ๆ พอให้เืไหลออกมาเล็กน้อย…
Arshad ใช้ปลายนิ้วปาดเอาเืที่ไหลรินออกมา
ก่อนโลมเลียไปที่นิ้วซึ่งเปื้อนเืของตนอย่างน่าขนลุก…
.
.
ทั้งสองคนถอยกันคนละครึ่งก้าว เพื่อออกมาดูท่าทีของอีกฝ่าย…
จ้องมองกันท่ามกลางความเงียบ…และสายลมของทะเลทรายยามราตรี
ก่อนที่ในครั้งนี้
Edrin จะเป็ฝ่ายที่ได้เข้ากดดัน Arshad เพิ่มมากขึ้น…
เขาก้าวไปข้างหน้าพร้อมเอี้ยวตัวไปทางขวาของตน
ก่อนจะง้างดาบเข้าจู่โจมในทิศทางเดียวกัน…
แรงกดดัน และจิตสังหารที่พุ่งใส่จนทำเอา Arshad ตั้งตัวไม่ทัน
เขายกดาบขึ้นเพื่อปัดป้องตามความรู้สึก…
แต่ทว่า…
Edrin กลับใช้มีดสั้นที่มือซ้ายพุ่งเข้าแทงที่หน้าท้องของศัตรูแทน…
พร้อมกับหยุดดาบที่มือขวาไว้… เพื่อหลอกให้ Arshad ไขว้เขว
เพียงการตัดสินใจที่ช้าไปหนึ่งลมหายใจของ Arshad… ก็เกือบทำให้เขาต้องจ่ายราคานั้น ด้วยชีวิต…
และมันเป็ครั้งแรกที่ Arshad เสียเหลี่ยมเข้าอย่างจัง
แม้จะรู้ตัวช้าไปเพียงเสี้ยววินาที…
เขายังพอเหลือโอกาสให้ก้าวถอยหลังได้เพียงครึ่งก้าว
พร้อมกับปลายมีดที่แทงเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย…
ทำเอาความเ็ปที่บริเวณหน้าท้อง…
รู้สึกได้ถึงใบมีดส่วนปลายที่แหลมคม…
พุ่งทะลุผ่านิั…และกล้ามเนื้อตื้น ๆ ของตน
ก่อน Arshad จะถอยหลังไปเล็กน้อย…
พอได้พักหายใจในเสี้ยววินาที…
เขาตอบโต้กลับด้วยการตวัดดาบฟันเป็แนวเส้นตรงขนานกับพื้น…
เพื่อบีบให้ Edrin ต้องถอยเช่นกัน…
แต่ถึงกระนั้น…
Edrin กลับเลือกทางที่อันตรายกว่าที่เขาคาดคิดได้…
Edrin ใช้ดาบที่มือขวาเป็แนวป้องกันเล็ก ๆ ที่เพียงพอให้รอดพ้นจากแรงปะทะ แต่ก็ใกล้มากพอที่จะรู้สึกถึงแรงลมที่คมดาบตัดผ่าน…
และใกล้พอจะได้ยิน…
…เสียงของใบดาบของตน ครูดเสียดสี ดังให้พอแสบหู
ทุกครั้งที่กระทบกับคมดาบของศัตรู…
ก่อนที่เขาจะไถตัวไปในทิศทางตรงกันข้ามของการโจมตี…
เสียงของใบดาบที่ปะทะส่วนคม
มันดังชัดเป็ก้องอยู่ใกล้ ๆ … เพียงไม่กี่เิเ…
Edrin รู้สึกได้ถึงแรงสั่นที่แผ่ไปทั่วใบดาบ…
ในทุกระยะที่ไถตัวสวนแนวการฟัน ทอดยาวไปจนสุดคมดาบของศัตรู
ก่อนที่เขาจะขยับเท้าเฉียงไปด้านข้าง
เพื่อเปิดช่องการโจมตีของตนเอง…
และตวัดดาบสวนจนโดนเข้าที่ไหล่ของ Arshad หนึ่งแผล…
กับการยืนตำแหน่งที่เข้าใกล้จุดอับของแนวป้องกัน
ที่แผ่นหลังของ Arshad…
.
.
เสียงลมหายใจของ Edrin มันดังชัดเจน…
จน Arshad แทบเหงื่อตก…
หัวหน้าหน่วย Chain Tracker จำต้องม้วนตัวพุ่งไปข้างหน้า
เพื่อเว้นระยะห่างออกมาจาก Edrin
ที่เกือบเข้าประชิดแผ่นหลังของเขาได้…
หากปฏิกิริยา และการตัดสินใจของเขา
มันช้าไปเพียงครึ่งลมหายใจ…
หัวของเขาคงไม่อยู่บนบ่าอีกต่อไปแล้ว
แม้จะหลบพ้นความตายตรงหน้ามาได้อย่างหวุดหวิด
Arshad เริ่มที่จะหายใจหอบและแรงขึ้น
จากการชิงจังหวะก่อนหน้านี้…
เหงื่อที่ไหลซึมบริเวณขมับ
พร้อม ๆ กับรอยยิ้มที่ดูชอบใจอย่างน่าวิปริต…
ในการดวลนี้หากฝ่ายใดที่ก้าวพลาดแม้เพียงครึ่งก้าว
นั่นอาจหมายถึงราคาที่ต้องจ่ายด้วยเื และาแ…
หรือแม้แต่…
.
.
ชีวิต…
“เ้าทำข้าใจเต้นไม่หยุดเลยนะ…”
“the Death’s Whisper…”
Arshad กล่าวอย่างถูกใจ พร้อมรอยยิ้มที่ยังคงปรากฏ…
แม้ว่าเบื้องหน้านั้น Edrin ยังคงนิ่งเงียบ ไม่ปริปากออกมาแต่อย่างใด
“ถึงเ้าไม่พูดออกมาเลย…ก็ไม่ได้หมายความว่าเ้าไม่รู้สึก…”
“งั้นเรามาต่อกันเถอะ…หึหึ”
Arshad ตั้งท่าเตรียมพร้อม
และชี้ปลายดาบมาที่หน้าของ Edrin
คล้ายเป็สัญญาณของการข่มขู่…
แต่กับความตาย ที่กระซิบผ่านแรงกดดัน และความเงียบ
ณ เบื้องหน้า…มันช่างดู
.
.
ไร้ความหมาย…
.
.
ครั้งนี้ Arshad เปลี่ยนท่าจับดาบให้ด้านคมนั้นชี้ลงพื้น…
ทางด้าน Edrin นั้นยังคงนิ่งเฉยเช่นเดิม
เพียงแต่สายตายังคงจ้องมายังศัตรูของเขาอย่างไม่ลดละ…
ราวกับสายตาของมัจจุราชที่รอเวลานำพาิญญาของผู้ที่อยู่เบื้องหน้า
.
.
ข้ามไปยังปรโลก…
ในไม่กี่อึดใจทั้งสองก็พลันเข้าสู่ห้วงลึก…
ที่ทั้งอึดอัด และเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล…
พร้อมกับความเงียบ…
ที่ทำเอาได้ยินทุกเสียงฝีเท้าที่ขยับบนพื้นทราย
และเสียงของลมหายใจของทั้งสองฝ่าย…
.
.
ฟึบ!
เสียงของบางสิ่งที่พุ่งตัดอากาศ…
ก่อนเห็นเป็ภาพที่มีดสั้นของ Arshad จะถูกขว้างมา
และพุ่งเข้าจู่โจม Edrin ที่ตรงใบหน้า จำนวนหนึ่งเล่ม…
Edrin ขยับไปเองด้วยสัญชาตญาณ…
เขาใช้มีดของตนปัดมันให้พ้นระยะอันตราย เสียงของใบมีดที่ถูกปัดกระเด็น ดังชัดไปทั่วบริเวณ…
ทว่า ณ เบื้องหน้าเขา
Arshad ได้หายไปจากระยะสายตาเรียบร้อยแล้ว…
.
.
เพียงไม่กี่วินาทีตรงหน้า…
ที่ด้านซ้ายของ Edrin
Arhsad ก้าวมาถึงก่อนเพียงไม่กี่วินาที
พร้อมด้วยใบดาบที่กำลังมุ่งสังหารเขา…
Edrin ใช้ดาบของตนตั้งแนวป้องกัน
ก่อนที่ Arshad จะตวัดดาบกลางคัน
จนเสียงของคมดาบที่ตัดผ่านอากาศดังชัดท่ามกลางความเงียบ แปรเปลี่ยนให้ Edrin เข้าตาจน…
ทิศทางของแนวจู่โจม พุ่งลงจากด้านซ้ายมือของ Edrin
การกดดันนี้ของ Arshad ตั้งใจให้เขาต้องถอยหนึ่งก้าว…
ตามหลักของการป้องกันที่ปลอดภัย…
แต่ทว่า…
Edrin กลับเอามีดของตนรับแรงปะทะไว้ทั้งอย่างนั้น…
สะเก็ดไฟที่เกิดจากการปะทะกันของเหล็ก…
และเสียงของคมมีด และคมดาบที่ครูดกันจนเสียดหู…
พร้อมแรงปะทะที่ทำเอาแขนซ้ายของ Edrin นั้นเริ่มชาจนถึงข้อศอก…
ก่อนที่ Edrin จะขยับไปข้างหน้าเพื่อสวนกลับ…
ด้วยการะโประมาณครึ่งก้าว และตวัดดาบฟันขณะที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ…
คมดาบของทั้งสอง เข้าปะทะกันอีกครั้ง ก่อนที่ Edrin จะลงถึงพื้น…
และพลิกกลับมาบุกโจมตีต่อเนื่อง อย่างดุดัน
พร้อมด้วยใบหน้าที่ไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ …
เขาเข้าจู่โจมอยู่พักใหญ่… ไล่กดดันให้ Arshad ต้องถอยหลังไป
ทีละก้าว… ทีละก้าว…
จนไปหยุดอยู่หน้าประตูของอาคารหลังนั้น… ที่ครั้งหนึ่งเคยสร้างนรกขุมหนึ่งไว้ ณ ชั้นใต้ดิน
แผ่นหลังของ Arshad พิงชิดประตูเหล็กหนาบานเก่า ที่ขึ้นสนิมเล็กน้อย…
พร้อมมือที่ยกดาบที่ต้านแรงปะทะกับ Edrin อยู่…
มีเพียงดาบของ Arshad ที่ขวางคอหอยของเขาไว้…
ไม่ให้มันถูกคมดาบที่ดุดันของ Edrin เฉือนเอาชีวิตได้…
Arshad ที่เข้าตาจน เหงื่อตกและเริ่มที่จะหายใจหอบจนได้ยินชัด
แต่ถึงกระนั้นใบหน้าของเขา ก็ยังคงฉีกยิ้มที่แสนวิปริตอยู่ไม่คลาย…
“หืม…เ้าเองก็…เริ่มอ่อนแรงลงเหมือนกันแล้ว…”
“จากมือของเ้าที่เริ่มสั่นเมื่อยามกดน้ำหนักลงมาที่ข้า…”
“และหลังประตูนี่…เ้าจำได้ไหมนะ หึหึ”
.
.
หลัง Arshad กล่าวจบไม่นาน Edrin ก็พลันถอยออกเล็กน้อย…
ก่อนจะสลับมาแทงสวนด้วยมีดที่มือข้างซ้าย…
แต่ช่องว่างเพียงไม่กี่วินาที ที่เขาก้าวถอย…
มันเพียงพอให้ Arshad หาช่องหลบความตายได้ทันหวุดหวิด…
เสียงของปลายมีดกระทบกับประตูเหล็กเข้าอย่างจัง…
ก่อนที่ Arshad ที่เคยจนมุม จะได้มี่เวลาได้พักหายใจได้บ้าง
“ข้าคิดว่าเ้าน่าจะรู้ดีที่สุด…ใช่ไหมล่ะ?”
“เมื่อหลายปีก่อน หลังประตูบานนั้น…”
“ตัวทดลองหมายเลข เท่าไหร่กันนะ… ฮะฮะฮะ”
“ต้องขอบคุณมันเลยล่ะ… ที่ทำให้พวกข้านั้น ได้มาซึ่ง…”
“พลังนี่…”
พลันพูดจบพลังเวทสีดำที่คล้ายกับอุปกรณ์เวทประหลาดที่ Edrin เคยเห็นเมื่อหลายปีก่อน ณ ห้องใต้ดิน…
ก็แผ่ซ่านออกมาจนปกคลุมทั่วตัวดาบ และค่อย ๆ ซึมซับเข้าสู่ร่างกายของ Arshad ทีละน้อย…
แผลที่เคยเปิด และเกิดเืไหล ก็ค่อย ๆ สมานตัวจนิันั้นกลับมาปิดสนิทดังเดิม…
ก่อนที่เส้นเืดำบริเวณใบหน้า และดวงตา จะดำชัดตัดกับสีผิว
ที่ซีดเซียวคล้ายกับศพของมันจนสังเกตได้…
“มันสุดยอดไปเลยล่ะ…”
“และข้าคิดว่าอีกไม่ช้า…เด็กที่เ้าช่วย จะต้องกลายเป็ตัวทดลองลำดับล่าสุดเป็แน่ หึหึ…”
เมื่อพูดจบ Arshad ก็พลันแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก…
Edrin กำดาบแน่น… แม้ว่าสีหน้าของเขาจะไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอื่นใด…
ก่อนที่ Arshad จะทันรู้ตัวว่าได้ทำให้ชายที่อยู่ตรงหน้านี้…
โกรธถึงขีดสุด…
Edrin ก็พุ่งเข้ากดดัน Arshad อีกครั้งหนึ่ง…
ทุกดาบที่ฟาดฟัน มันหนักจนรับรู้ได้ทั้งร่างกาย…
ทุกก้าวที่เขาเขยิบเข้าหาศัตรู มันเหมือนกับการไล่ต้อนศัตรูอย่างไม่ยอมให้หยุดหายใจ…
เสียงของดาบที่ปะทะกัน เสียงของลมหายใจที่เริ่มสั่น และขาด่
ดังชัดเจนในพื้นที่ไม่กี่ตารางเมตรโดยรอบ…
ท่ามกลางความเงียบ ของเมือง Al-Najasa…
Arshad ที่ในตอนนี้ตั้งรับการโจมตีที่หนักหน่วง ครั้งแล้ว ครั้งเล่า
ก็เริ่มจะถูกต้อนให้เสียจังหวะ…
แต่แล้ว…
.
.
.
ปึง! ปึง! ปึง!
เสียงเคาะที่ดังขึ้น ณ ประตูเหล็กบานใหญ่เื้ัของ Edrin ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของเด็กสาว…
“พี่ Edrin! พี่ Edrin! ใช่ไหม!”
“หนูอยู่นี่! อยู่ในนี้ค่ะ!”
และเสียงนั้น ทำให้เขา
.
.
ชะงักลงไปเพียงหนึ่งลมหายใจ
ตรงกับจังหวะที่ดาบของ Edrin จะจู่โจมไปยังต้นคอของ Arshad…
และ่เวลาเพียงไม่กี่วินาทีตรงหน้านี้…
มันคือราคาที่ Edrin ต้องจ่าย
.
.
ด้วยเื…
ฉึบ!
.
.
ดาบของ Arshad ที่ฟันเขาบริเวณสีข้างของ Edrin จนเกิดแผลที่ร้ายแรงมากพอ ให้เืไหลอาบเป็จำนวนมาก…
กว่าที่ Edrin จะทันได้ตอบโต้ ตัวเขาก็พลาดท่าเองเสียแล้ว…
Arshad ที่เคยถูกกดดันอย่างหนัก ก็พลันพลิกกลับมาเป็ฝ่ายที่ได้เปรียบ…
เขาไม่รีบสังหารเป้าหมายตรงหน้า…
ก่อนจะยิ้มเยาะชอบใจอยู่พักใหญ่…
ในขณะที่ Edrin จำต้องถอยออกมาเพื่อรักษาระยะห่าง…
มือของเขาเริ่มสั่นในขณะที่กำลังยกดาบขึ้น เพื่อเตรียมพร้อมรับการจู่โจมที่อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ…
เหงื่อที่ไหลพรากออกมาจากขมับ และหน้าผากจนสังเกตเห็นได้ชัด…
เขาเริ่มหายใจแรง หอบ และขาด่กว่าก่อนหน้านี้เล็กน้อย…
Arshad เอานิ้วที่แสนซีดเซียวของมัน ปาดไปที่ใบดาบ บริเวณที่เืของ Edrin อาบชโลมอยู่…
ก่อนจะเลียกินเืของศัตรู พร้อมด้วยใบหน้าที่ดูฉงน
“เืเ้า…”
“รสชาติมัน…ห่วยแตกกว่าที่คิดนะ”
“ข้าไม่ได้กลิ่นของ…the Death’s Whisper เลยสักนิด…”
เมื่อพูดจบ เขาก็ทำหน้าที่ดูผิดหวังกับ Edrin ที่ยืนหายใจไม่เป็จังหวะอยู่ตรงหน้า…
“หรือเพราะเด็กนั่น…”
“ทำให้ the Death’s Whisper ที่เคยกดดันข้าจนเกือบจะแย่”
“กลายเป็ไอ้ปวกเปียก ที่ไร้ค่าตรงนี้กันนะ”
“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน…กุญแจที่จะเปิดประตูบานนั้น”
“อยู่นี่…”
Arshad ล้วงเอากุญแจที่เขาห้อยไว้ที่คอ
ใต้เสื้อสีดำของหน่วย Chain Tracker ออกมาให้ Edrin เห็น
ก่อนจะพูดต่ออีกว่า
“ฆ่าข้าให้ได้…แล้วเ้า จะได้กุญแจนี่ไป…”
“และเ้ารู้ใช่ไหม?”
“ว่าใครกัน… ที่จะฆ่าข้าได้ หึหึหึ”
“มาเร็วเข้า…”
“ข้ารออยู่นะ…”
.
.
ปึง! ปึง! ปึง!
เสียงเคาะประตูเหล็กดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เด็กสาวจะพูดอีกว่า…
“พี่ Edrin! พี่ Edrin!”
“พี่ Edrin น่ะ…คือคนที่อ่อนโยน คือคนที่จะ…รักษาสัญญาเสมอ…”
“ใช่ไหมล่ะ?”
“พี่ Edrin! ของหนู…คือคนที่…”
.
.
“น่ารำคาญจริง! เ้าพูดมากไปแล้วยัยเด็กเวรเอ้ย!”
Arshad ะโขึ้นตัดบท ก่อนจะทำมือเป็สัญลักษณ์บางอย่างและจู่ ๆ
.
.
.
ปัง!
Edrin หันหลังมองไปยังต้นเสียง…
มันดังขึ้นจากด้านในอาคารเก่าหลังนั้น ก่อนที่ควันจะค่อย ๆ ทะลักออกมาทางซอกเล็ก ๆ ของหน้าต่างที่ถูกปิดตาย และช่องใต้ประตู…
พร้อมด้วยเสียงไอ จากการสำลักควันเ่าั้ของเด็กสาว
ดังตามออกมาเป็่ ๆ …
และไม่นานนัก เสียงนั้นก็พลัน…
.
.
เงียบลง…
.
.
“Li..o..”
ฉึบ!
ไม่ทันที่ Edrin จะได้พูดจบ…
ดาบของ Arshad ก็จู่โจมเข้าที่ด้านซ้ายของ Edrin…
ใน่ที่เขาไม่ทันได้มุ่งสมาธิที่การต่อสู้เต็มที่ แต่สัญชาตญาณของเขายังไวพอให้เขาไม่ได้รับาเ็รุนแรง…
ดาบนั้นเฉือนโดนที่แขนซ้าย… แผลอาจไม่ลึก แต่เืที่ไหลจากปากแผลก็มากพอที่ทำให้จับมีดไม่ถนัดมือดังเดิม…
ก่อนที่ Edrin จะต้องถอยออกมาอีกก้าวหนึ่ง เพื่อรักษาระยะห่างให้พอได้ตั้งหลักอีกครั้ง…
“เด็กนั่นยังไม่ตายหรอก…แค่ตอนนี้…”
“มาเถอะ… มาเข่นฆ่ากันให้จบดีกว่า…”
Arshad ยังคงพูดจายั่วยุอยู่ไม่เลิก…
Edrin ก้มหน้าลงเล็กน้อย พร้อมสูดหายใจเข้าครั้งหนึ่ง ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาช้า ๆ
เขาเงยหน้ามองไปยังศัตรูตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป…
ก่อนจะยกดาบขึ้น…
ตั้งท่าเตรียมพร้อมสำหรับจู่โจม…
และมันไม่สั่นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว…
แขนซ้ายที่อาบไปด้วยเื จนมันไหลอาบอยู่ที่มือเต็มไปหมด…
ก็ยังคงจับมีดเอาไว้แน่น…
ลมหายใจที่เคยขาด่ และหอบอย่างไม่เป็จังหวะ…
ก็พลันกลับมานิ่งขึ้น
บรรยากาศที่ก่อตัวรอบ ๆ ภายใต้ความเงียบที่เข้าปกคลุม มันหนักมากพอจะกดให้ทุกคนจมพื้นทรายได้…
Edrin ค่อย ๆ ก้าวเท้าช้า ๆ เข้าหา Arshad… ใกล้ขึ้นทีละก้าว…
ใบหน้าที่ดูพึงพอใจ จนอดยิ้มไม่ได้ของ Arshad ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง…
ก่อนที่เขาจะเริ่มปรับท่ายืน เพื่อเข้าจู่โจม Edrin อีกหน…
Arshad ก้าวเท้าเข้าใกล้ Edrin ก่อนจะเปลี่ยนเป็การเดินวนรอบ ๆ เขาเป็วงกลม…
และเริ่มตวัดดาบเป็วงรอบ ๆ ตัวเอง คล้ายเป็การหลอกล่อให้ศัตรูไขว้เขว…
ความโค้งที่มากกว่าดาบทั่ว ๆ ไป ช่วยทำให้วงดาบที่เขาสร้างขึ้นนั้น มันรวดเร็วจนยากจะมองให้ทัน…
Edrin ยังคงชี้ปลายดาบตรงมาที่หน้าของ Arshad อยู่ตลอด…
และผ่านไปหลายวินาทีก็ยังไม่มีใครเป็ฝ่ายเริ่ม…
ก่อนที่ในไม่กี่ลมหายใจ Arshad ก็เป็ฝ่ายเข้ากดดัน…
เขาฟาดดาบเข้ามาจากด้านข้าง ก่อนที่จะตวัดไปอีกทางหนึ่ง…
พร้อมเคลื่อนตัววนรอบเป้าหมาย ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ …
กดดัน Edrin ที่ตอนนี้ทำได้เพียงการตั้งรับ…
ทุกแรงปะทะของดาบกับใบมีดที่มือซ้าย มันะเืแรงพอให้แผลที่เปิดอยู่มีเืไหลซึมออกเป็ระยะ…
ทุกการหลบของ Edrin มันเฉียดกับคมดาบของ Arshad จนรับรู้ได้ถึงแรงลมของอากาศที่ถูกตัดผ่าน…
ก่อนที่ความเร็วของดาบ Arshad จะเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นเรื่อย ๆ …
จนเฉือนเข้าที่ร่างกายของ Edrin ทีละแผล…
จนจังหวะหนึ่งเพียงไม่กี่ลมหายใจ…
Edrin รับการโจมตีด้วยดาบหนึ่งครั้ง…
ก่อนตวัดดาบแทงเข้าที่ไหปลาร้าของศัตรูจนเป็แผลลึก…
ใบดาบที่เสียบทะลุเข้าไป จนครูดกับช่องว่างของกระดูกไหปลาร้า มันสั่นชัดจนรู้สึกได้ไปถึงด้ามจับ…
เสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปของศัตรูดังก้องไปทั่วบริเวณ…
แต่มันก็ใกล้พอที่ Edrin จะถูก Arshad สวนกลับ
ด้วยการเฉือนที่ด้านข้างอีกหนึ่งแผลใหญ่…
ความรู้สึกของกระดูกซี่โครงที่ปะทะเข้ากับคมดาบของ Arshad
มันชัดเจนจนนับจังหวะได้ ว่าเฉือนผ่านซี่โครงไปกี่ซี่…
ความเ็ปแสดงออกมาทางการหายใจที่ขาด่…
ก่อนที่ Edrin จะใช้ศีรษะของเขา
กระแทกที่ดั้งของ Arshad จนเือาบ…
ก่อนจะถอยออกมาคนละก้าว เพื่อตั้งหลัก…
.
.
“อ้าก… รอบนี้เ้าเล่นแรงนะ ฮะฮะฮะ”
“เห็นทีว่า ข้าคงต้องเอาจริงมากขึ้นแล้วล่ะ…”
“ออกมา…ไอ้พวกซากเน่าทั้งหลาย…”
เมื่อพูดจบ Arshad ได้ใช้พลังลึกลับบางอย่าง… เวทสีดำทมิฬเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นทรายโดยรอบ…
ก่อนที่มือของใครบางคน…หรือบางสิ่งนั้น…
จะค่อย ๆ ดันร่างของมันขึ้นมาจากใต้พื้นทราย…
ก่อนจะปรากฏเป็ร่างกายที่เน่าเปื่อย…
บ้างก็ดูสมบูรณ์ดี อยู่ในชุดของผู้คุมที่เคยทำงานที่เมืองนี้…
บ้างก็เป็เหล่าทาส ที่เคยตายจากการจลาจล หรือจากการทดลอง…
แต่มีร่างหนึ่งที่ดูเหมือนกับว่า เป็เด็กสาว…
ซี่งมีใบหน้าอันเศร้าหมอง…
หน้าอกและช่องท้องที่ถูกผ่าออก จนมองเห็นช่องว่างข้างใน…
อันไร้ซึ่งอวัยวะใด ๆ …
ร่างของ…
.
.
“ตัวทดลองหมายเลข 98”
เมื่อหลายปีก่อน… ซึ่งคือร่างเดียวกันกับที่ Edrin ปลดปล่อยให้เธอได้ไปสู่โลกหน้าอย่างสงบ…
“ข้าไปปลุกตัวที่น่าอุบาทว์นี่ได้ยังไงกัน ฮะฮะฮะ”
“ดูเหมือนเ้าจะดูคุ้นหน้ามันนะ…”
Edrin ได้แต่ยืนนิ่ง และมองไปยังั์ตาของมันที่ยังคงเศร้าโศก และทุกทรมาน…
เหมือนกับครั้งที่ยังมีลมหายใจอยู่…
ก่อนที่ร่างทั้งหมดนั่น…
จะค่อย ๆ รวมตัวกันและล้อม Edrin เอาไว้สำเร็จ…
เขาตกอยู่ในวงล้อมของเหล่าุ์ที่จะฆ่ายังไงก็ไม่รู้จักตาย…
ซ้ำร้าย ศัตรูอย่าง Arshad ก็ยังคงจ้องที่จะเอาชีวิตเขาได้อยู่เสมอ…
“เรามาปิดม่านโรงละครเืนี่ดีกว่า”
“ข้าจะเริ่มองค์สุดท้ายนี่เลยแล้วกัน…”
หลัง Arshad พูดจบ มันก็ปาะเิควัน ที่เคยใช้เมื่อครั้งสู้กับทุก ๆ คน
กลายเป็ควันที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณโดยรอบ…
พร้อมทั้งเสียงของเหล่าุ์ที่ห้อมล้อม Edrin ไว้จากทั่วทุกทิศ…
จนเขาแทบจะแยกเสียงใดไม่ออกเลย…
Edrin ตั้งท่าเตรียมรับการโจมตี มีเพียงสัญชาตญาณของเขาที่พอจะสามารถรับรู้ภัยคุกคามได้ แม้จะไม่สามารถมองเห็น หรือได้ยิน…
มีฝีเท้าใกล้เข้ามาจากด้านหลังของเขา ก่อนที่จะใกล้ขึ้นจนเห็นชัดเป็ร่างของทาสคนหนึ่ง…
Edrin ฟันเข้าที่หัวของมันอย่างแม่นยำ ก่อนที่อีกฝีเท้าหนึ่งจะดังขึ้นด้านข้าง…
พร้อมอาวุธที่เหวี่ยงเข้ามาหมายเอาชีวิตเขา…
Edrin ใช้ดาบของเขารับเอาไว้ได้ทันท่วงที…
ก่อนจะเบี่ยงตัวไปที่ด้านหลังของมัน และตัดหัวของมันจนหลุดจากบ่า
.
.
ฉึบ!
ใบดาบที่กระทบเข้ากับแผ่นหลังของ Edrin ในจังหวะที่เขาบั่นศีรษะของุ์ตรงหน้า…
าแฉกรรจ์นี้ ทำเอาเขาทรุดลงกับพื้นแทบจะในทันที…
ก่อนที่ฝีเท้าอีกหนึ่งคู่จะค่อย ๆ ย่ำเข้ามาใกล้เขาช้า ๆ ที่เบื้องหน้า…
Edrin กัดฟันตวัดดาบไปด้านหน้า หวังที่จะสะบั้นทุกสิ่งที่ปรากฏ…
.
.
ฟึบ!
ใบดาบที่ตัดผ่านอากาศก็พลันหยุดลง…ตรงซอกคอเล็ก ๆ ของุ์ตนหนึ่งที่หยุดอยู่เบื้องหน้าเขา…
“ตัวทดลองหมายเลข 98”
ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยต้องเห็นมันในตอนที่ยังหายใจ…
ในสภาพที่มีชีวิตอย่างทนทุกทรมาน…
เขามองไปยังใบหน้าของมัน…
ก่อนที่ภาพของเด็กสาวคนนี้เมื่อครั้งยังมีชีวิตจะซ้อนทับขึ้น…
จนทำเอาภาพเมื่ออดีตย้อนฉายซ้ำอยู่ในหัวของเขาอยู่พักใหญ่…
มือของเขาเริ่มสั่น… ด้วยความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้ที่ยืดเยื้อหลายชั่วโมง
และาแทั่วทั้งร่าง…
“ข้าขอโทษ…”
Edrin กลั้นใจอีกครั้ง
พร้อมง้างดาบฟันเป็แนวตรง หวังสะบั้นคอของมันให้ขาดสิ้น…
แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงอีกครั้งเมื่อภาพตรงหน้า มันซ้อนทับเข้ากับภาพของเด็กสาวผมสีน้ำตาลอ่อนเป็ประกาย…
และรอยยิ้มที่แสนอ่อนโยน…
เขาค่อย ๆ ลดดาบลงอีกครั้ง อย่างช้า ๆ ด้วยมือที่เริ่มสั่นเทา…
.
.
.
ฉึบ!
เสียงของใบดาบที่ตัดผ่านร่างที่เน่าเปื่อย…
ทำให้ภาพของเด็กสาวตรงหน้า Edrin กลับสู่สภาวะที่เป็จริง…
หัวของุ์ตรงหน้า หลุดลงออกจากคอ ก่อนร่างซีด ๆ ที่เน่าเปื่อยจะล้มลงทั้งยืน…
“นี่ทำเอาข้าแทบจะอ้วกเลย ฮะฮะ”
Arshad ที่เผยกายออกมาจากม่านควันที่กำลังจางลงช้า ๆ
พร้อมด้วยดาบในมือ และาแที่หายเป็ปลิดทิ้ง…
เขาชี้ปลายดาบแหลมจรดเข้าที่ปลายคางของ Edrin ก่อนจะเลื่อนคมดาบ เฉือนบาง ๆ ที่ข้างแก้ม พอให้เืไหลซิบตามแนวกรีด…
“ดูจากสภาพเ้าแล้ว…”
“the Death’s Whisper ก็ดูไม่เท่าไหร่เลย”
“ดูเหมือนผู้คนจะล่ำลือกันเกินจริงไปนิดนะ…”
“เอาล่ะ มีอะไรจะสั่งเสียไหม…”
.
.
Edrin มองหน้า Arshad แม้มือยังคงกำดาบ และมีดไว้แน่น…
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย…
มือที่เคยสั่นก็พลันนิ่งลง…
ลมหายใจที่เคยขาด่ ก็กลับมาคงที่…
ก่อนจะกัดฟันแน่นจนได้ยินเสียงขบกันของฟันกรามชัดถึงโสตประสาท
และตวัดดาบขึ้นใน่ที่ Arshad กำลังตายใจ…
เพื่อเปิดช่องให้สามารถลุกขึ้น เข้าจู่โจมศัตรูเบื้องหน้าได้อีกครั้ง…
แม้ท่วงท่าจะช้าลง จากพิษของาแ และความเหนื่อยล้า…
แต่ Edrin ยังคงดิ้นรนเพื่อหมายจะเอาชีวิตศัตรูตรงหน้าให้จงได้
และความพยายามนี้นั้น…
.
.
ช่างดูไร้ความหมาย…
สำหรับ Arshad มันไม่ต่างอะไรกับการมองดูซากร่าง ที่กำลังนับถอยหลังเวลาตายของตัวเอง
เขากระหยิ่มยิ้มออกมา พลางหลบดาบที่เชื่องช้าของ Edrin
พร้อม ๆ กับเดินวน เป็วงกลม อยู่ในม่านควันที่กำลังจางลงช้า ๆ …
ทุกครั้งที่ Edrin ออกแรงเพื่อฟาดฟันไปยังเป้าหมาย…
ทุกาแก็พลันประสานความเ็ปออกมาอย่างพร้อมเพรียง…
และความเร็วที่ลดลงเรื่อย ๆ จนแทบไม่ต่างจากเด็กที่พึ่งหัดเรียนดาบ…
.
.
“ดิ้นรนต่อไปอย่างนั้นแหละ ฮะฮะฮะ…”
“เร็วเข้า…ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว ห่างไม่ถึงเมตร…”
“ตัดหัวข้าออกมาให้ดูหน่อย…”
Arshad ยังคงยั่วยุ Edrin อย่างต่อเนื่อง และด้วยความประมาทของตนเอง…
คมดาบที่อ่อนแรงของ Edrin…
ก็เฉือนเข้า ที่ดวงตาข้างหนึ่งของเขาเข้าอย่างจัง…
จน Arshad ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยมาก้าวหนึ่ง…
“ดูเหมือนเ้าจะไม่ได้สำเหนียกตัวเองเลยนะ…”
.
.
ปัง! ปัง! ปัง!
เขาเขวี้ยงเอาะเิควันปาลงพื้นรอบ ๆ ตัวก่อนจะทำให้ม่านควันหนาแน่น เข้าปกคลุมทั่วตารางเมตรโดยรอบอีกครั้ง
พร้อมกับตอบโต้ด้วยท่วงท่าที่ดุดัน และรุนแรง กว่าก่อนหน้าหลายเท่าตัว…
เขาฟาดดาบโจมตีจากทุกตำแหน่งที่เป็ไปได้…
เล็งเข้าที่จุดที่จะสร้างความเสียหาย รวมถึงจุดตายสำคัญ…
ไม่ว่าจะเป็ตรงต้นคอ ่ลำตัว แขน หรือต้นขา…
Edrin ที่กำลังโรยราทำได้เพียงแต่ป้องกันไม่ให้คมดาบเข้าสังหารที่จุดตายได้…
ซึ่งเพียงแค่เท่านี้ก็เต็มกลืนสำหรับเขามากแล้ว…
แต่กระนั้น พวกุ์ที่ยังคงล้อมรอบตัวเขาเอาไว้ ภายใต้ม่านควันนี้ ก็โผล่เข้ามาก่อกวนอยู่ไม่หยุดหย่อน…
Edrin ต้องจัดการกับเหล่าุ์ไปพร้อม ๆ กับป้องกันการจู่โจมของ Arshad ไปพร้อม ๆ กัน…
จนกระทั่ง…
แรงกดดันมหาศาล และจิตสังหารที่รุนแรงจนกดไว้ไม่อยู่ แผ่ซ่านออกมาจากทางด้านหลังของ Edrin…
และในไม่กี่จังหวะก้าวเท้า เสียงของฝีเท้าที่เคล้ามากับเสียงโหยหวนของเหล่าุ์นับสิบที่รายล้อมรอบกาย…
พร้อมกันด้วยเสียงของใบดาบที่พุ่งตัดอากาศ
ตรงมายังท้ายทอยของเขา…
แม้จะรู้ตัวว่ากำลังถูกโจมตีจากด้านหลัง แต่ร่างกายของ Edrin ที่อ่อนล้าเต็มทน…
ก็ทำได้เพียงแต่พลิกตัวกลับมา ก่อนจะตั้งท่ารับการโจมตีที่หนักหน่วงอย่างทุลักทุเล…
.
.
แกร่ง!
เสียงของคมดาบที่เข้ากระทบกันอย่างรุนแรง…
จนทำเอามือที่จับด้ามดาบเอาไว้ชาทั่วทั้งแขน…
พร้อมด้วยร่างกายที่ไม่ได้ถูกจัดระเบียบอย่างเหมาะสมเพื่อยืนรับการปะทะ ก็พลันซวนเซถอยหลังเหมือนจะเสียหลักล้ม…
.
.
ฉึก!
ตามมาด้วยเสียงของบางอย่างที่พุ่งปักลงที่พื้นทรายเข้าอย่างแรง…
พร้อมภาพเบื้องหน้าของ Edrin ที่ดาบในมือของเขานั้น หักออกจนเหลือเพียงส่วนโคน และด้ามจับ…
ก่อนที่เขาจะยืนไม่อยู่ พร้อม ๆ กับทรุดตัวลงคุกเข่าอยู่ที่พื้น ด้วยอาการสั่นเทา และหายใจขาด่…
Edrin มองดูดาบของตนที่หักอยู่ ก่อนที่มือของเขาจะหมดเรี่ยวแรงที่จะถือมันไว้อีกต่อไป…
และตามด้วยเสียงฝีเท้าที่หนักแน่น ค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ทีละก้าว ทีละก้าว…
“ดาบเมื่อครู่…หัวของเ้าควรหลุดไปแล้ว”
“ข้าต้องยอมรับ สัญชาตญาณ และการตอบสนองของเ้าเลย…”
“มันช่วยซื้อเวลาให้เ้าได้อีกนิด…”
Edrin ในตอนนี้ทำได้เพียงแค่นั่งคุกเข่า และก้มหน้าอยู่นิ่ง ๆ …
ลมหายใจที่ขาด่ ที่ทั้งเหนื่อยและหอบ…
ทุกาแบนร่างกาย มันเ็ปทุกครั้งที่เขาสูดลมหายใจเข้าออก
และในทุกครั้งที่เืไหลหยดออกมา…
ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง และเงยหน้าขึ้นมองไปยัง Arshad ด้วยสายตาที่ไม่ต่างจากเดิม…
.
.
“ดูทำเข้าสิ…”
“เห็นแก่แผลสวย ๆ ที่ตาข้า…”
“ข้าสัญญาเลยว่า… จะตัดให้ขาดในดาบเดียว…”
“ข้าจะถามเ้าเป็ครั้งสุดท้าย…”
“มีอะไรจะสั่งเสียไหม…”
“the Death’s Whisper…?”
เมื่อพูดจบ Arshad ก็พลันยกดาบขึ้นมาจ่อที่ต้นคอของ Edrin
และจ้องมองมาเยี่ยงผู้ชนะ พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนขนลุก…
เมื่อความตายยืนอยู่ตรงหน้า ใกล้เพียงปลายดาบ… Edrin ยังคงนิ่ง เงียบ และไม่แม้แต่จะเอ่ยคำใด…
“ความเงียบของเ้า…”
“ข้าจะถือว่านั่น คือคำตอบก็แล้วกัน…”
.
.
ก่อนที่ Arshad จะยกดาบขึ้นเหนือหัว… เตรียมพร้อมที่จะปลิดชีพ…
the Death’s Whisper ให้เหลือเพียงแค่ชื่อ…
และกลายเป็เพียงเื่เล่าในอดีต…
ในไม่นาน… ก็คงถูกลืม… และเลือนหายไป…
พร้อมกับกายเนื้อ… และิญญาของ Edrin…
กลับคืนสู่พื้นทราย… เน่าสลาย… และมันช่าง…
.
.
.
“ว่างเปล่า…”
.
.
.
คมดาบวิ่งตัดอากาศ… เสียงมันชัดเจนคล้ายเป็เสียงสุดท้ายของชีวิต…
พร้อมกันนี้ Edrin ได้หลับตาลง เหมือนเป็การยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้น
ก่อนที่ดาบของ Arshad จะบั่นเอาหัวของเขา ในฐานะ…
The Death’s Whisper ให้ตายจากไป…
.
.
.
กึก!
.
.
.
เสียงของใบดาบที่ถูกหยุดไว้ด้วยบางสิ่งที่ Edrin เองก็ไม่เข้าใจ…
แม้ยังคงหลับตาไว้อย่างนั้น…
ก่อนที่เสียงฝีเท้าหนึ่ง… จะดังไล่หลังเข้ามาเรื่อย ๆ …
พร้อมด้วยเสียงะโดังลั่น… และเสียงของกำปั้นเหล็ก ที่ตะบันใส่อย่างหนักแน่นไปยังร่างที่เน่าเปื่อยของเหล่าุ์โดยรอบ…
ก่อนที่เสียงของคมดาบที่เข้าปะทะกับโลหะแข็งจะดังเป็จังหวะพอให้เห็นถึงการต่อสู้ที่เกิดขึ้นใหม่อีกครั้ง…
จากใครอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา ซึ่งกำลังห้ำหั่นกับ Arshad…
และฝีเท้าที่หนักแน่นนั้นก็มาหยุดอยู่เบื้องหน้าของ Edrin พร้อมกับความไม่เข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง…
Edrin ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา หลังจากยอมแพ้…
และเต็มใจรับความตายตรงหน้า…
ทว่าภาพที่ปรากฏนั้น…
คือแผ่นหลังที่หนัก และหนาด้วยกล้ามเนื้อ…
ร่างที่สูงใหญ่ราวกับกำแพงเมืองที่ตั้งตระหง่านรับการโจมตีจากกองทัพของข้าศึกนับพันก็ยังมิหวั่นไหว…
พร้อมเสียงหายใจที่ดูเหนื่อยหอบจากการต่อสู้…
หรือไม่ก็เพราะวิ่งมาไกล เพื่อให้ทันเวลา…
.
.
“Rowan…?”
ชายที่ครั้งหนึ่งนั้น เขาเคยทิ้งไว้เื้ั ณ Oasis ที่เคยมีชื่อ…
ชื่อที่ Edrin คิดไปแล้วว่าเขาไม่คู่ควรจะเอ่ยได้อีก…
ชื่อของเด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเชื่ออย่างสุดหัวใจ ว่าเขาจะไม่ทอดทิ้งเธอ…
ชื่อของ Liora… และเสียงหนึ่ง… ที่ดังทุ้มแต่หนักแน่นอยู่ตรงหน้า เขาได้ยินชัดจนถึงหัวใจที่ยอมปล่อยให้แตกสลายไปแล้วครั้งหนึ่ง…
“ข้าไม่ได้มาช่วยเ้า… Edrin”
“แต่ยัยหนู…”
“แต่ Liora”
.
.
.
“จะไม่ยอมให้เ้าตาย”
.
.
มันเป็เสียงที่ Edrin ไม่คาดคิดว่าเขาจะได้ยินอีก…
พร้อมกับชื่อ… ของเด็กสาวที่ไม่เคยตัดสินเขา…
ว่าเป็เพียงแค่นักฆ่า…
หรือฆาตกร…
หรือแม้แต่ the Death’s Whisper…
สำหรับเธอแล้ว…
เขาคือ…
.
.
.
“พี่ Edrin” เพียงแค่นั้น…
ข้อความจากนักเขียน
สำหรับบทนี้ Edrin ก็สะบักสะบอมแบบโชกเืเลย the Death's Whisper กำลังเละ
the Death's Writer… ก็ไม่แตกต่างกัน… เพราะตอนที่เขียนบทนี้ มือของผมเองก็… เจ็บแผลที่นิ้วชี้ 5555
152K
