วันนี้่เช้าคาบสองมีวิชาการงาน ซึ่งครูสมศรีที่สอนห้อง6/9ท่านไปราชการ จึงสั่งให้นักเรียน6/9ไปเรียนที่อาคารคหกรรม กับห้อง6/1เื่การทำขนมไทยกับครูวันเพ็ญ พร้อมกับสั่งนักเรียนให้ไปรวมกลุ่มตามที่ครูจัดรายชื่อไว้ให้ ดูเหมือนว่าจะถูกใจสาวๆห้อง6/9มากเพราะจะได้เจอหนุ่มๆ6/1
“อลิซหมดคาบแรกแล้ว รีบไปเรียนกันเถอะ อยากเจอคุณสามีทั้งสองคนใจจะขาดละ”มิ้นพูดพลางมีสีหน้าตื่นเต้น
“ใช่ๆ ตื่นเต้นๆ” แนนพูดพลางเขย่าแขนอลิซ
“พักก่อนเพื่อน เฮ้อ ฉันอยากจะนอนมากกว่า ไม่อยากไปเรียนเลย” อลิซพูดเบาๆเหมือนไม่มีแรง สีหน้าที่ดูโทรม ขอบตาคล้ำ ราวกับคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน
“อลิซ วันนี้ดูไม่สดชื่นเลย ทำไมดูโทรมขนาดนี้” มิ้นถามด้วยความเป็ห่วง
“เมื่อคืนฉันท้องเสียอ่ะ สภาพเลยเป็อย่างที่เห็น” อลิซพูดพร้อมกับนั่งลงพิงผนังห้อง เหมือนซากศพก็ไม่ปาน
“ไหวไหมเนี่ย ให้พาไปห้องพยาบาลไหม” มิ้นเอ่ยถาม
“ดีขึ้นแล้ว แค่เพลียๆ ง่วงๆนิดหน่อย” อลิซตอบพร้อมกับนั่งดมยาดม
ทั้งมิ้นและแนนต่างพากันพยุงอลิซไปเรียนที่อาคารคหกรรม (รักเพื่อนจริงๆ555)
“นักเรียนห้อง6/9 ใครที่มาถึงแล้วก็มาดูรายชื่อตัวเองแล้วไปอยู่ตามกลุ่มที่ให้ไว้นะ” ครูวันเพ็ญแจ้งให้นักเรียนทราบ
จากนั้นทุกคนเดินไปดูรายชื่อของตัวเองว่าได้อยู่กลุ่มไหน มิ้นได้อยู่กลุ่ม2ส่วนแนนได้อยู่กลุ่ม4
“อลิซ เธอได้อยู่กลุ่มไหนอ่ะ” มิ้นถาม
“อืม กลุ่ม1อ่ะ”อลิซตอบด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“อ้อ นั่นไงกลุ่มเธอ มีธามอยู่ด้วยอ่ะ หู้ยยยยดีงาม” มิ้นพูดด้วยท่าทีที่อิจฉาแต้มบุญของยัยอลิซที่ได้อยู่กับธาม
“ดูลุคสุดหล่อสิได้อยู่กลุ่ม3 แถมมียัยเหาฉลามเกาะติดหนึบเลย” แนนพูดด้วยสีหน้าที่ดูหมั่นไส้น้ำเหนือสุดๆ
อลิซได้มองไปที่ลุค ในตอนนั้นเองเื่ที่เธอถูกวางยาก็ผุดขึ้นมา หญิงสาวสงสัยว่าทำไมชายหนุ่มที่ดูจะเ็ากับเธอ แต่ทำไมถึงเข้ามาช่วยเธอทุกครั้งที่เธอลำบาก ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน และในตอนนั้นเองลุคได้เหลือบมองมาที่เธอ ทั้งสองยืนสบตากันราวกลับว่าห้วงเวลาหยุดเดินทุกอย่างดูนิ่งสงบ สักพักหญิงสาวได้สติ หลุดจากภวังค์นั้นเธอรู้สึกประหม่า เกิดอาการใจเต้นแรง ท้องวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก เธอสู้ั์ตาอันทรงเสน่ห์คู่นั้นไม่ไหวจึงรีบหลบลงใต้โต๊ะ
“อลิซ เป็อะไรไป ทำไมหน้าแดงขนาดนั้น” แนนถามด้วยความสงสัย
“ปะป่าวไม่เป็ไร เดี๋ยวไปหากลุ่มก่อนนะ” หญิงสาวพึมพำเบาๆออกมา สีหน้าเหมือนกำลังเหม่อลอย
อลิซค่อยๆนั่งยองๆ อ้อมไปตามโต๊ะต่างๆเพื่อหวังจะหลบหน้าลุค เธอค่อยๆย่องไปที่กลุ่มของเธอ ในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคนนั้นมองเห็นเธอ และเขากำลังสงสัยว่าเธอทำท่าอะไรอยู่ใต้โต๊ะ
“นี่ฉันเป็อะไรไป มองหน้าอีตาลุคไม่ติดเลย” สาวน้อยพูดพึมพำกับตัวเองใต้โต๊ะ
ธามที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ได้เหลือบไปเห็นอลิซกำลังนั่งก้มหน้าพูดพึมพำกับตัวเองอยู่นั้น เขาก็ได้ชะโงกใบหน้าอันหล่อเหลาลงไปใต้โต๊ะนั้นทันที
“อลิซ เราได้อยู่กลุ่มเดียวกันหรอ ดีใจจัง” ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอ
สาวน้อยเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่กำลังยิ้มให้เธออย่างสดใส เธอส่งยิ้มกลับโดยที่ไม่พูดอะไร
“เป็อะไรหรือเปล่า หน้าแดงๆ” ธามถามด้วยความเป็ห่วง
“คือเราไม่สบายนิดหน่อยน่ะ ขอนั่งอยู่ข้างล่างแป๊ปนึงนะ” อลิซพูดพลางแอบมองลุคไปด้วย
เมื่อหญิงสาวพูดเสร็จชายหนุ่มก็ได้ลงมานั่งข้างล่างกับเธอ ในตอนนั้นหนุ่มหน้าตี๋ค่อยๆเอื้อมมือเรียวใหญ่ขาวๆไปแตะที่หน้าผากของเธออย่างนุ่มนวล จนหญิงสาวสามารถััถึงความอ่อนโยนบางอย่างจากตัวเขา ชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองหน้าเธอแทบจะไม่ละสายตา
“ตัวก็ไม่ร้อนนะ” ธามพูด
ในตอนนั้นเองสาวน้อยเริ่มรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเธอจะรู้ว่าธามคิดยังไงกับเธอ แต่ทว่าเธอรู้สึกกับเขาแค่เพื่อนเท่านั้นเพื่อไม่ให้เขาคิดไปมากกว่านี้เธอรีบถอยตัวเองออกมาทันที เธอรีบลุกขึ้นมาจากใต้โต๊ะนั้น ท่ามกลางความประหลาดใจของธาม
“มาเดี๋ยวเราช่วย จะให้ทำอะไรบอกมาเลย” อลิซรีบเปลี่ยนบรรยากาศที่ดูอึดอัดนี้ในทันที
แล้วทุกคนก็ช่วยกันทำขนมไทยอย่างขะมักเขม้น ดูเหมือนว่าธามจะดูมีความสุขออกหน้าออกตาคนอื่น เพราะเขาเอาแต่เหล่มองยัยแสบอลิซตลอดเวลา พร้อมกับหยอกล้อเธอท่ามกลางสายตาของนักเรียนหญิงคนอื่นๆที่กำลังมองพวกเขาด้วยความรู้สึกอิจฉา แม้แต่ลุคเองยังมองดูพวกเขาทั้งคู่ด้วยสีหน้าที่กำลังสงสัยว่าทั้งคู่ไปสนิทกันั้แ่ตอนไหน เขาเอาแต่มองอลิซเหมือนกับว่ากำลังหึงเธออยู่ แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมามากนัก ส่วนน้ำเหนือที่ยืนอยู่ข้างๆลุค เธอเองก็กำลังมองดูปฏิกิริยาของลุคที่มีต่ออลิซ
“สองคนนั้นทำตัวเหมือนคนเป็แฟนกันเลย” น้ำเหนือพูดพลางมองหน้าลุคไปด้วย
“ใครจะสน” ลุคพูดด้วยสีหน้าที่เ็าแต่ลึกๆแล้วเขาเองกลับรู้สึกไม่ชอบ หงุดหงิดที่เห็นอลิซสนิทกับผู้ชายคนอื่น
“นี่ฉันกำลัง….หึง…ยัยนั่นเหรอ” เสียงในใจของลุคที่ดังออกมา
ภายในห้องเรียน 6/9 คาบเรียนสุดท้าย
“กรี๊ด! ฉันสอบผ่านด้วย ยัยมิ้นดูสิ”แนนะโร้องออกมาด้วยความดีใจ
“ฉันก็ผ่าน เย้ๆ” มิ้นพูดพลางโอบกอดแนนด้วยสีหน้ามีที่ความสุข
ขณะที่เพื่อนๆทุกคนในห้องกำลังลุ้นคะแนนสอบกลางภาคของตนด้วยความตื่นเต้น กลับมีแค่หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ข้างๆหน้าต่างโดยไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างแม้แต่น้อย ราวกับว่าจิตใจหลุดล่องออกไปยังอีกโลกหนึ่ง เธอเอาแต่คิดถึงชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง จมูกคม ริมฝีปากอมชมพูได้รูป นึกถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขาซ้ำไปซ้ำมา อายุก็เยอะผ่านร้อนผ่านหนาวมามากแต่ดันมาหวั่นไหวกับเด็กที่ชอบเล่นเกมด้วยเป็ประจำ หรือจะเป็เพราะฮอร์โมนของสาววัยแรกรุ่นร่างนี้ทำให้เธอไม่เป็ตัวของตัวเอง ในขณะนั้นมิ้นและแนนได้เดินเข้ามาหาอลิซ แขนเรียวเล็กโอบไปที่ไหล่ของเธอ
“อลิซ เป็อะไรน่ะ เห็นเอาแต่นั่งเหม่อทั้งวันเลยนะ”แนนเอ่ยถาม
“แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ” หญิงสาวตอบแบบขอไปที
“ไม่ใช่ละ นี่มันไม่เรื่อยเปื่อยแล้ว เห็นเอาแต่นั่งเหม่อมองออกนอกหน้าต่างทั้งวัน” แนนพูด
“มีเื่อะไรไม่สบายใจปรึกษาพวกเราได้นะอลิซ”มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
หญิงสาวหันมองหน้าเพื่อนทั้งสองคนพลางทำทีอ้ำอึ้งไม่กล้าพูดบางสิ่งบางอย่างออกมา
“อืม…..ฉันขอถามไรหน่อยสิ ถ้าสมมติว่า มีคนที่ดูเหมือนจะเกลียดเราเ็าใส่เรา บ่นว่าเราบ้าง แต่เขามักจะคอยช่วยเหลือเราแทบทุกครั้งที่เราเดือดร้อน พวกเธอคิดว่าเขาคิดยังไงกับเรากันแน่ หรือที่ช่วยเพราะแค่สงสารเรา” อลิซถามพร้อมกับอินเนอร์ในตัวที่จัดมาเต็ม
“ว่าแต่เขาที่ว่าเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายหรอ” แนนถามด้วยสีหน้าที่สงสัย
หญิงสาวลังเลที่จะตอบคำถามนั้น แต่เพราะความอยากรู้คำตอบของมิ้นกับแนนจึงบอกไป
“ผู้ชาย” อลิซตอบด้วยน้ำเสียงแ่เบา
มิ้นและแนนนั่งคิดอยู่พักใหญ่ และแล้วก็ได้คำตอบจากปากพวกเธอ
“จากที่อลิซพูดมาฉันว่าเค้าไม่ได้เกลียดเธอหรอก เขาอาจจะเป็ประเภท ปากร้ายแต่ใจดี ก็ได้”มิ้นพูด
“หรือไม่ เขาอาจจะชอบเธอก็ได้นะ ที่ร้ายๆใส่คงแค่เรียกร้องความสนใจ เหมือนในละครหลังข่าวไง” แนนพูด
”ฉันว่าไม่ใช่หรอก คนอย่างอีตานั่นไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก อุ๊บ!” อลิซเผลอหลุดปากพูด
“นั่นไง คิดไว้แล้วเชียว เธอที่ว่าคือยัยเพื่อนขาโหดที่นั่งอยู่ต่อหน้าพวกฉันใช่ไหม แล้วเขาที่ว่าเป็หนุ่มห้องไหนบอกมาซะดีๆ” แนนจับพิรุธเพื่อนตัวดีได้พลางเค้นเอาความจริงจากปากเธอ
“ฉันก็อยากรู้ บอกหน่อย นะ นะ นะ” มิ้นพูดพร้อมกับเขย่าแขนของอลิซ
สาวน้อยพยายามเลี่ยงที่จะไม่ตอบคำถาม แต่เพื่อนของเธอพยายามเค้นจะเอาคำตอบให้ได้ราวกับเป็ผู้ต้องหาที่กำลังจำนนต่อหลักฐาน
“เพื่อนกันมีอะไร ห้ามปิดบังกันสิ” มิ้นพูด (T Tเอาแล้วไงกลิ่นดราม่ามาเบาๆ)
“ถ้า…ฉันบอกไปพวกเธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ” อลิซพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบา
“Come on baby แกเป็เพื่อนพวกฉันนะ เพื่อนก็ต้องเชื่อใจเพื่อนสิ ว่ามาเลย” แนนตื้อจะเอาคำตอบให้ได้
หญิงสาวลังเลและกังวลใจเป็อย่างมากเพราะถ้าเกิดเพื่อนของเธอรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือลุค เธออาจจะถูกเพื่อนรักเกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นได้ แต่พอมาคิดดูถ้าพวกเขาเห็นเธอเป็เพื่อนจริงๆก็ต้องรับได้ ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจบอกให้เพื่อนๆขยับเข้ามาใกล้ๆแล้วกระซิบบอกที่หูพวกเขาเบาๆ
“ลุค 6/1” อลิซกระซิบเบาๆออกมา
ห๊ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! เสียงดังไปทั่วห้องจนนักเรียนทุกคนหันมามองที่สามสาวด้วยความสังสัย
และทันใดนั้นสาวน้อยอลิซได้ถูกเพื่อนๆของเธอลากตัวไปในห้องน้ำ ปิดประตูไม่ให้คนอื่นเข้ามา
“เล่ามาให้หมด เกิดอะไรขึ้น” แนนพูดด้วยสีหน้าที่ดูเอาจริงเอาจัง
แล้วอลิซก็เล่าเื่ราวที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับลุคั้แ่ต้นจนจบราวกับเป็ละครเื่สั้นเื่นึง มิ้นและแนนตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ (กับการเรียนไม่เคยทุ่มเทแบบนี้เลย5555) เมื่ออลิซเล่าจบเธอก็ได้มองปฏิกิริยาของเพื่อนสาวทั้งสองว่าจะแสดงสีหน้าอย่างไรออกมา
“OMG!(โอพระเ้า)” แนนอุทานขึ้น
“WTF!(อะไรวะเนี่ย)” มิ้นตาม
* ทีกับเื่แบบนี้ยัยมิ้นกับยัยแนนเก่งภาษาอังกฤษขึ้นมาทันที555^_^
“พวกเธอจะเกลียดจะด่าฉันก็ได้นะ” อลิซพูดด้วยสีหน้าที่ดูกังวล
มิ้นกับแนนมองหน้ากัน สักพักทั้งสองเดินเข้าไปโอบกอดร่างบอบบางอย่างทะนุถนอม
“เกลียดสิ เกลียดมาก ทำไมเธอพึ่งมาบอกห๊ะ” แนนพูดพลางเอามือบีบจมูกของอลิซ
“โอ๊ยย! เจ็บนะ” อลิซร้องออกมาพลางเอานิ้วเขี่ยจมูกเบาๆ
“หนอยแน่ะ ได้ใจหนุ่มธามไปไม่พอ ยังได้ใจสามีลุคสุดหล่อของพวกเราไปอีก น่าอิจฉาชะมัด” มิ้นพูด
“น้อยๆหน่อย ใครที่ไหนได้ไป ฉันเปล่านะ” อลิซพูด
“ยัยบื้อ! ไม่รู้อะไรเอาซะเลย นี่เธอเคยมีแฟนกับเค้าบ้างไหม” แนนถาม
“จากที่ฉันวิเคราะห์ ลุคต้องมีใจให้อลิซแน่นอน มีผู้ชายที่ไหนจะพาผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดไปนอนที่ห้องแถมดูแลอย่างดี เข้ามาช่วยเหลือยามที่เธอเดือดร้อน ขนาดพวกเราอยู่ที่นี่มานานยังไม่เคยเห็นลุดสุดหล่อจะสนใจใครเลย แม้แต่ยัยน้ำเหนือเหาฉลามยังถูกเขาเมินบ่อยไปด้วยซ้ำ” มิ้นพูดอย่างมีหลักการ
“·บ๊ะ ยัยมิ้นที่การเรียนไม่เอาไหน พอเื่ผู้ชายกลับพูดมีหลักการน่าเชื่อถือขึ้นมาซะงั้น” แนนชมพลางแขวะมิ้นเบาๆ
“ฉันว่าหมอนั่นคงไม่ได้ชอบฉันจริงๆหรอก คงแค่สงสารหรือเห็นแก่เพื่อนมนุษย์ด้วยกันมากกว่า”อลิซไม่กล้ายอมรับความจริง
“แล้วอลิซล่ะ ใจเธอจริงๆแล้วรู้สึกยังไงกับลุค”แนนถามพร้อมกับมองสีหน้าของเธอ
“อืมมมมม ตอนแรกก็เหม็นขี้หน้านะ แต่พอหลังๆมานี่ก็เริ่มเฉยๆแล้ว ไม่ได้เกลียดอะไร” อลิซพูด
“ไม่ใช่แบบนั้น ที่ถามคือ เธอชอบอีลุคไหม หรือรู้สึกยังไงเวลาเห็นหน้าเขา” แนนพยายามอธิบายให้อลิซเข้าใจ
“อืมมม พักหลังไม่กล้ามองหน้าหมอนั่นเลย เวลามองเขาแล้วมันรู้สึกประหม่ายังไงไม่รู้ ตื่นเต้นยังไงไม่รู้ แถมรู้สึกว่าไม่เป็ตัวของตัวเองด้วย” อลิซพูดแบบเปิดอกกับเพื่อนของเธอ
“นั่นไง เธอหลงรักหมอนั่นเข้าให้แล้ว ฟันธง” หมอดูแนนกล้ายืนยัน
“ห๊ะ จริงดิ ไม่ใช่มั้ง มันอาจจะเป็เพราะหมอนั่นหน้าตาดีก็ได้ เพราะฉันยังรู้สึกหวั่นไหวเวลาที่มองพี่ติ๊ก เจษฎาภรณ์ในทีวีเลย” หญิงสาวพูดด้วยสีหน้าที่ยังไม่ยอมรับความจริง
“นี่เธอ หลงไปอยู่ในยุคไหนมาเนี่ย เล่นรุ่นนั้นเลยหรอ” มิ้นงุนงงกับรสนิยมเพื่อนสาว
“งั้น ลองมาพิสูจน์กันไหมว่าหมอนั่นมีใจให้อลิซจริงหรือเปล่า” แนนพูดพร้อมกับนึกแผนบางอย่างออก
“ยังไง” อลิซยิงคำถามทันทีเพราะความอยากรู้
…….กฎของแรงดึงดูด…...