เื่นี้มี E-Book แบบจบเื่ที่แอป Meb แล้วน้าา (ฉบับเต็มไม่ตัดฉาก NC) พิมพ์ชื่อนามปากกา 'นังหมูปีศาจ' ที่ช่องค้นหาก็เจอเลยค่ะ หรือจะคลิกลิงก์ด้านล่างนี้ก็ได้นะเผื่อใครไม่อยากรอไปกดมาอ่านกันได้นะคะ จิ้ม https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMzg5NTY3MyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjEzMTc5NiI7fQ
**********
ตอนที่ 19
[หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป]
ผัดไทไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับมอร์แกน และบะหมี่อีกเลย เธอหายไปราวกับไม่เคยมีตัวตนมาก่อน บะหมี่ยังคงรอเื่ราวระหว่างมอร์แกน กับผัดไท จากนักสืบหนุ่มที่เธอไหว้วานเอาไว้ ส่วนมอร์แกนก็ยังคงเหมือนเดิมกับเธอทุกอย่างไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
"ตัวเล็ก คิดอะไรอยู่หืม?"
มอร์แกนเดินเข้ามาโอบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง ขณะที่บะหมี่กำลังลงมือทำอาหารเช้าด้วยตัวเอง โดยมีป้าอุ่นเป็ครูในการสอนทำอาหาร
"เปล่านิค่ะ แดดดี้มีอะไรหรือเปล่าคะ" บะหมี่หันไปตอบมาเฟียหนุ่ม แต่จมูกกลับได้กลิ่นอะไรบางอย่าง
"ก็ตัวเล็กทอดปลาไหม้ แบบนี้คือไม่ได้คิดอะไรเนาะ" บะหมี่ยกมือขึ้นปิดปากทำตาโตเมื่อเห็นปลาที่ไหม้คาอยู่ในกระทะ
"งื้อออออ แดดดี้ขาาาาาา มะ หมี่ใหมดเลย" มอร์แกนมองอาการของเด็กที่ทำผิดแล้วกำลังออดอ้อนเพื่อให้ตัวเองพ้นผิด
"ไหนๆ ใตรงไหนมาแด๊ดดูให้" เขาเล่นกับเธอด้วยความอบอุ่นใจ มือหนาโอบกอดหญิงสาวแน่นราวกับว่าเธอคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา
"ป้าอุ่น มาดูลูกศิษย์ป้าสิ จะวางเพลิงครัวผมแล้ว"
เพี้ยะ!!
มือเล็กตีวงแขนแกร่งอย่างไม่แรงมากนัก นี่คือบทลงโทษของเขาที่บังอาจมาล้อเธอ
"เราไปหาอะไรทานข้างนอกดีไหม เดี๋ยวแด๊ดเปย์เอง" บะหมี่ยกยิ้มดีใจกดจมูกฝังลงที่ซอกคอหนา กลิ่นประจำตัวของมอร์แกนทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย
@ห้องทำงานของใครบางคน
"มึงแน่ใจนะว่าผู้หญิงคนนี้เป็เมียของไอ้มอร์แกนมันจริงๆ" ชายชุดดำกำลังรายงานหัวหน้าของเขาด้วยความสัตย์จริง ภาพถ่ายของบะหมี่ที่อยู่ในอ้อมกอดของมอร์แกนภายในโถงของห้างสรรพสินค้าเป็ตัวยืนยันอย่างแท้จริง
"ดี ให้มันมีความสุขไปก่อน ส่วนมึงคอยดูอยู่ห่างๆ"
น้ำเสียงทรงพลังพูดขึ้นขณะที่ยืนหันหน้าออกไปนอกหน้าต่างมองวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม
"ดวงใจมาเฟีย หึหึหึ!!"
มอร์แกนเดินจูงมือบะหมี่เข้ามาที่ห้องอาหารของโรงแรมระดับพรีเมียม เขาชักเก้าอี้ออกเป็การเชื้อเชิญให้สุภาพสตรีตรงหน้านั่งลง หญิงสาวหย่อนสะโพกลงบนเก้าอี้ที่มาเฟียหนุ่มเลื่อนออกมาให้เขาปฏิบัติต่อเธอราวกับเ้าหญิง
"สเต็กเนื้อ กับสลัดผัก และไวน์แดงค่ะ" หญิงสาวสั่งอาหารเผื่อมาเฟียหนุ่มด้วย ระหว่างรออาหารเธอยกขาเรียวนั่งไขว้ห้างทำให้ปลายเท้าไปโดนท่อนขาแกร่งของมาเฟียหนุ่มตรงหน้า มาเฟียหนุ่มใช้มือหนาลูบไล้ปลายเท้าของหญิงสาวทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านอย่างบอกไม่ถูก
"อืออออ .... "
มาเฟียหนุ่มยกยิ้มร้าย มือหนาลูบไล้ปลายเท้าหญิงสาวอย่างแ่เบาน่าแปลก ส่วนที่ถูกลูบไล้เป็ปลายเท้าแต่กลับเสียวซ่านบริเวณท้องน้อยอย่างประหลาด
"นี่ร้านอาหารนะคะแดดดี้"
มาเฟียหนุ่มหลุดยิ้มเมื่อถูกหญิงสาวปรามด้วยน้ำเสียงกดต่ำท่าทางของเธอไม่ได้ทำให้เขาเกรงกลัวขึ้นเลย แต่กลับยิ่งเอ็นดูเธอมากกว่าเดิมเสียอีก
[สองชั่วโมงผ่านไป]
เมื่อมาเฟียหนุ่มหลับบะหมี่เดินเข้ามาในห้องทำงานเธอเปิดอีเมลเช็กความคืบหน้า ดวงตากลมโตอ่านรายละเอียดของเนื้อหาอย่างละเอียดทุกบรรทัด
[อาคินสำนักงานนักสืบเอกชน]
แม่เลี้ยงของคุณผัดไทพยายามดันคุณผัดไทให้เป็ที่สนใจของคุณมอร์แกน ถึงขนาดยอมขายคุณผัดไทให้เป็นางบำเรอของคุณมอร์แกน ทางคุณมอร์แกนไม่ได้สนใจเขาส่งเธอไปทำงานที่เลาจน์ที่ประเทศมาเลเซีย
คุณผัดไทพยายามเข้าหาคุณมอร์แกน ไม่ว่าจะเป็การมอมเหล้า, แอบเข้าห้องนอน, แอบหนีมาเจอสร้างความวุ่นวาย แต่ก็ไม่ได้เจอกับคุณมอร์แกนทุกครั้งลูกน้องของคุณมอร์แกนจะกันไว้ตลอด แอบอ้างกับคนอื่นๆ ว่าเป็ภรรยาของคุณมอร์แกน แต่ทุกเื่ที่เธอทำคุณมอร์แกนไม่เคยรับรู้ เพราะลูกน้องของคุณมอร์แกนจับได้และโยนเธอออกมาตลอด
ไม่ใช่เื่แปลกที่คุณมอร์แกนจะไม่รู้จัก และจำเธอไม่ได้เพราะเขาไม่เคยได้สนใจเธอเลยแม้แต่น้อยเื่ทุกอย่างลูกน้องคนสนิทของคุณมอร์แกนจะเป็ผู้จัดการให้เขาทุกอย่าง จนล่าสุดเมื่อสามเดือนที่ผ่านมาคุณผัดไทหนีออกมาจากมาเลเซียเพื่อที่จะมาตามหาคุณมอร์แกนที่จริงแล้วเธอเต็มใจที่จะถูกขายมาให้คุณมอร์แกน เพราะชอบเขามานานมากแล้ว
เมื่อหนีออกมาได้ระยะหนึ่งคุณผัดไทได้ข่าวว่าคุณหมี่จะแต่งงานเธอเลยแวะมาร่วมงานแต่เมื่อเห็นว่าเ้าบ่าวของคุณหมี่เป็คุณมอร์แกนเธอจึงเกิดความไม่พอใจจึงทำตัวระรานคุณหมี่จนถึงปัจจุบัน
ปัจจุบันคุณผัดไทหายไปไหนไม่ทราบได้ครับ
เมื่ออ่านข้อความจนจบบะหมี่หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโอนเงินส่วนที่เหลือให้อาคินเธอรู้สึกโล่งใจที่มอร์แกนไม่ได้สนใจผัดไทแต่ก็ยังไม่วางใจเพราะผัดไทถูกขายมาให้กับเขาด้วยความเต็มใจ
บะหมี่เดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองเมื่อเธอเปิดประตูก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า ชายหนุ่มที่เธอคิดว่าเขาควรหลับใหลมาบัดนี้กลับนั่งพิงหลังกับพนักหัวเตียงดูไอแพดอย่างใจจดใจจ่อ
"ดะ แดดดี้ ตื่นมาทำอะไรคะเนี่ย"
"ตัวเล็กไปไหนมาครับ" มอร์แกนเอ่ยถามด้วยแววตาเรียบเฉย
"มะ หมี่ ไปส่งงานมาคะ ตอนนี้เสร็จแล้ว"
บะหมี่เดินมาตรงหน้าของชายหนุ่มหัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็สำ กลัวว่ามอร์แกนจะรู้ว่าเธอแอบทำอะไรลับหลังเขา
บะหมี่เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ คนตัวโตซบใบหน้าลงบนที่ไหล่ของมาเฟียหนุ่มรู้สึกโล่งใจเมื่อเธอแอบชะโงกหน้าดูว่ามอร์แกนกำลังดูอะไร พอเห็นว่าเขากำลังดูเื่งานก็รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด
"นอนไหม เดี๋ยวแด๊ดตบก้นกล่อม"
มาเฟียหนุ่มวางไอแพดไว้ที่ตู้ข้างเตียงก่อนหันไปกอดหญิงสาวแล้วทิ้งตัวนอนหลับไปพร้อมๆ กัน ภายใต้อ้อมกอดอบอุ่นบะหมี่รู้สึกปลอดภัยทุกครั้งที่มีมอร์แกนอยู่ข้างๆ
1K
