ทะลุไปในโลกนิยายพร้อมระบบเกมทำสวน

ตอนที่ 43 ข่าว

        หลังจบงานวัดแล้ว ม่านฟ้าจึงสามารถนอนตื่นสายได้อย่างสบายใจไปวันหนึ่ง พอเธอตื่นขึ้นมา เธอก็กินข้าวแล้วออกไปที่สวนทันที ม่านฟ้าเสกต้นกล้ามะเขือเทศกับต้นพริกออกมาเป็นจำนวนมากแล้วให้ทุกคนขนไปที่ลานกว้าง ลุงสมยศบอกม่านฟ้าว่าชาวบ้านในหมู่บ้านเขาเขียวกับชาวบ้านจากหมู่บ้านอื่นอยากได้ต้นกล้าของมะเขือเทศกับพริกไปปลูกด้วย

        ยายแตนกระจายข่าวได้ไวแท้ ยายแตนต้องเป็นหัวโจกของจังหวัดสิงขรแน่ๆ

        ไม่งั้นหมู่บ้านอื่นจะมาขอด้วยความเร็วขนาดนี้เหรอ?

        ต่อมาม่านฟ้าก็ไปดูสวนทั้งหมดด้วยจักรยานพร้อมทักทายลูกน้องในสวน เธอไปที่กระท่อมคนเฝ้าสวนพร้อมถามสารทุกข์สุขดิบและถามว่ามีอะไรแปลกๆเกิดขึ้นไหมช่วงนี้ พวกเขาได้ตอบกลับมาว่าทุกอย่างปกติดี

        “รออาวุธก่อนนะคะ ทุกคนจะมีของป้องกันตัวในเร็วๆนี้แน่นอน”

        วันนี้น้าพายจะเข้ามาที่สวน เธอจึงขอให้น้าพายหาทองแท่งให้เธอเพื่อซื้ออาวุธ

        “น้าก็อยากได้นะหนุม่าน”

        “ได้สิคะ เอาที่เก็บเสียงด้วยไหมคะ?” ม่านฟ้ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

        “เอาสิ น้าต้องเอาอยู่แล้ว ขอเกราะกันกระสุนด้วยนะ”

        “งั้นน้าพายไปหาทองให้หนูเลยค่ะ น้าชาญชัยคะ”

        “ครับคุณหนู”

        “ไปโอนเงินให้น้าพายสองล้านเลยนะ”

        “ได้ครับคุณหนู”

        ม่านฟ้าบอกให้วิรุณหาสถานที่สำหรับฝึกอาวุธและฝึกเรียนมวยไว้ด้วย

        วิรุณรีบไปจัดการตามคำสั่งของม่านฟ้า เมื่อเธอแจกแจงงานเสร็จแล้ว เธอก็เข้าไปในมิติฟาร์ม เธอเดินไปที่พื้นที่เปล่าสำหรับปลูกสมุนไพรมิติ

        “ระบบ...ผลผลิตในมิติสามารถแลกเป็นทองได้ไหม?”

        ระบบ: ท่านสามารถทำได้

        ม่านฟ้า “…”

        “ทำไมแกไม่บอกฉันวะ!”

        ระบบ: ท่านไม่ได้ถาม

        ม่านฟ้าปวดหัว “ในนี้มีอะไรที่ขายเป็นทองได้เยอะที่สุด?”

        ระบบ: จำพวกสมุนไพรระดับตำนาน ผลไม้ระดับตำนาน น้ำผึ้งของผึ้งคชสารถือเป็นน้ำผึ้งระดับตำนานเช่นกัน

        “ขายๆ ขายน้ำผึ้งให้หมด”

        ระบบ: น้ำผึ้งคชสารจำนวนสองหมื่นขวด ราคาขวดละแสนทองแท่ง ท่านจะได้ 2,000,000,000 ทองแท่ง

        เข่าม่านฟ้าแทบทรุด ทำไมฉันถึงไม่เอะใจเลย ฮือๆ โง่อยู่ตั้งนาน

        “นี่ระบบ ถ้ามีการขายย่อมมีคนซื้อ แสดงว่าฉันสามารถเอาของพวกนี้ไปขายให้คนโลกอื่นได้ใช่ไหม?”

        ระบบ: นอกจากมนุษย์ที่มีมิติแล้วในโลกอื่น เทพคนอื่นๆก็เป็นลูกค้าของพระเจ้าแห่งมิติ่นกัน

        “ส่วนค่านายหน้าจะถูกหักให้กับพระเจ้าแห่งมิติใช่ไหม?”

        ระบบ “…”

        เงียบแบบนี้ชัดเลย!

        ระบบ: ถ้าท่านนำทองจากโลกของท่านเข้าระบบ ท่านจะได้ประโยชน์มากกว่า ค่าทองของท่านจะมีค่ามากกว่าและท่านก็สามารถซื้อของได้เยอะกว่าด้วย

        ฉันมีไม่ถึงโว้ย! ทองโลกของฉันราคาก็โหดเหมือนกันนะ!

        “เอาผลผลิตในมิติตัวเองไปขายเป็นเงินในโลกนี้ก็ยังได้ราคาที่ดีกว่าอยู่ดี”

        ระบบ: หากท่านขายพวกผักผลไม้และเนื้อสัตว์ต่างๆทั่วไปในระบบให้โลกอื่น ท่านจะได้ทองไม่เยอะเพราะมันเป็นระดับกลาง 

        “แล้วระดับสูงล่ะ? ที่นี่มีสินค้าระดับสูงอะไรบ้าง?”

        ระบบ: ตอนนี้มีจำพวกอาหารแปรรูป ไหมรัตติกาล ไหมสีรุ้ง ไหมสีคราม สมุนไพรระดับสูงและน้ำพุศักดิ์สิทธิ์”

        “ระดับตำนานล่ะ?”

        ระบบ: ฝนมิติศักดิ์สิทธิ์ น้ำผึ้งคชสาร ต้นผลสายรุ้ง ขนม้ายูนิคอร์น ไข่มุกมิติ

        “ยังดี ที่มีของดีระดับตำนานบ้าง”

        ตอนอยู่โลกโน้น เธอใช้เงินเติมเกมนี้ไปเยอะ นับมันว่าไม่สูญเปล่าที่จ่ายไป

        ม่านฟ้ามีทองคำแล้ว เธอก็ไม่รอช้า เธอซื้อต้นสมุนไพรระดับตำนานมาปลูกทันที ชนิดไหนที่ถูกหน่อยเธอก็ซื้อเพิ่มสักสองสามต้น แต่ถ้าแพงแบบขูดเลือดเนื้อแต่จำเป็นต้องใช้ เธอก็จะเลือกซื้อมาไม่เกินสองต้น 

        เธอเลือกซื้อหม้อยามาด้วย จากนั้นเธอก็บอกให้ระบบอัพเกรดคฤหาสน์และสร้างห้องปรุงยาให้โดยเฉพาะ เธอใช้ทองไปจนเหลือศูนย์เหมือนเดิม ต้นสมุนไพรพวกนั้นราคาโหดมาก

        ให้ตายเถอะ! มันแพงเกินไปแล้ว! แต่เธอก็ต้องกลั้นใจซื้อ หากเธอปรุงยาเป็นแล้ว เธอก็สามารถเอายามาขายได้ ว่าแต่ทำไมหนังสือปรุงยาเบื้องต้นมีแต่พวกบำรุงผิว ครีมทาหน้าทาตัวและยาสระผมหว่า? แต่ของพวกนี้ก็ขายได้ราคาดีเหมือนกันนะ

        เอาไปออกขายนอกมิติคงไม่คุ้ม ขายในมิติคุ้มกว่า 

        ราคาต้นทุนแพงหูฉี่ขนาดนี้ขายยากนะจะบอกให้!

        เสร็จภารกิจจากในมิติแล้ว เธอก็ออกมา เธอกลับเข้าไปในบ้าน เจ้าสุดหล่อคาบถุงหมูแดดเดียวไปให้สมยศ ลุงแกก็แกะให้มันแล้วอุ้มมานั่งบนเก้าอี้เพราะมันกระโดดไม่ไหวแล้ว

        มันตัวหนักมากจนขาตัวเองเริ่มรับน้ำหนักไม่ไหว!

         ม่านฟ้าก็มานั่งดูกับพวกเขาด้วย

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์เปลี่ยนช่องดูข่าว หลังจากข่าวช่องนี้จบรายการต่อไปก็คือละครผีดูดเลือดที่ลุงสมยศรอคอยมานานแสนนาน

        “ข่าวเย็นวันนี้ ที่จังหวัดศรีมรกต อำเภอเมือง ถนนตาแดง ได้เกิดการสังหารหมู่ในโรงงานผลิตผลไม้กระป๋องชื่อดังของจังหวัดแห่งหนึ่ง เจ้าของเป็นชาวอิงแลนด์ นักธุรกิจชื่อดัง ชื่อนายคาเมรอน โรเจอร์ ทหารได้เข้าไปตรวจสอบแล้ว พวกเขาได้พบหลักฐานการกระทำผิดกฎหมายมากมาย นายคาเมรอน ลักลอบขายยาเสพติดและอาวุธเถื่อนให้กับหลายๆประเทศโดยใช้ประเทศสยามเป็นศูนย์กลางกระจายสินค้า นอกจากนี้ เรายังได้พบเหล่าทาสที่ถูกลักลอบนำเข้ามาอย่างผิดกฎหมายของประเทศสยามอีกด้วย พวกเขาถูกขังอยู่ในกรง พวกเขาขาดสารอาหารและไร้การดูแลที่ดี ภรรยาของนายคาเมรอน เธอให้การปฏิเสธว่าเธอไม่รับรู้และไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องที่สามีของตนได้กระทำผิดไป จากกฎหมายข้อบังคับที่ทางสำนักงานการปกครองภายในได้กำหนดและมีนายเหนือหลวงท่านได้ตีตราเป็นพระราชกฤษฏีกาไว้ว่า ผู้เป็นเจ้านายของทาสจะต้องดูแลการกินอยู่และสุขภาพเบื้องต้นเป็นอย่างดี หากมีการฆ่าหรือทารุณกรรมจนไปถึงการเสียชีวิต การกระทำเยี่ยงนี้จะถือเป็นโทษร้ายแรง มีขั้นสูงสุดถึงประหาร เพื่อให้ประเทศสยามเป็นประเทศที่มีอารยะธรรมที่ดีงามและเป็นประเทศที่กำลังก้าวเข้าสู่ความเจริญสากลโลก การทำร้ายหรือฆ่าคนถือมีความผิดถึงขั้นประหาร แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทาสก็ตาม”

        ม่านฟ้ามองลุงสมยศแล้วชี้ไปในทีวี ลุงสมยศพยักหน้าอย่างยอมรับว่าลุงแกเป็นคนจัดการพวกมันทั้งฝูงอย่างไร้ร่องลอยเอง ลุงสมยศสุดยอดไปเลย!

        เจ้าสุดหล่อเคี้ยวหมูกรุบๆอยู่ข้างๆเธอ เธอหยอกแกล้งมันขณะมันกินอย่างนึกสนุก

        “ทางทหารยังไม่สามารถหาคนร้ายที่ทำการสังหารหมู่ได้ คาดว่าคนร้ายอาจจะต้องการแก้แค้น เพราะนายคาเมรอนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของเจ้าของสวนหลายคนและนักธุรกิจอีกหลายคน เพียงแต่มันไม่มีหลักฐานที่หนักแน่นพอจะจับเขาได้ ต่อไปขอเชิญรับชมโฆษณาสักครู่ค่ะ เดี๋ยวกลับมาพูดคุยกับเรื่องเศรษฐกิจของสยามวันนี้กันค่ะ”

        “ลุงแก้แค้นให้หนูแล้วนะ” ลุงสมยศบอกกับเธอ

        “ลุงสมยศสอนมวยและการยิงปืนให้หนูกับเหล่าคนงานได้ไหมคะ?”

        “ลุงยินดีขอรับ”

        “รอน้าพายเอาทองมาให้หนูก่อนนะคะ หนูจะซื้อปืนที่เจ๋งและสุดยอดให้ลุงสมยศ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กระแอมอย่างขัดจังหวะ

        “ในส่วนของท่านตาย่อมมียู่แล้วค่ะ หนูซื้อให้ทุกคนเลย สวนของหนูตอนนี้ยังกับเหมืองทองเลยนะคะ ทุกคนจึงต้องมีปืนไว้ทั้งปกป้องตัวเองและสวนม่านฟ้า”

        “ผมเห็นด้วยขอรับคุณหนู ผมจะทำเต็มที่ขอรับ”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์พูด “ฉันจะช่วยฝึกสอนเรื่องมวย แต่อาจจะต้องใช้เวลาการฝึกฝนพอสมควรเพราะมันขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของพวกเขา”

        “ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ น้ำทั้งหมดที่ทุกคนดื่มในสวนมาจากในมิติหนูนะคะ สภาพร่างกายพัฒนาไปได้ไกลแน่นอน”

        พระยาเดชาดำรงศักดิ์กับลุงสมยศมองกันไปมา บางทีคนงานของสวนม่านฟ้าอาจจะแข็งแกร่งกว่าทหารของสยามหรือในพระราชวังก็ได้ในอนาคตอันใกล้นี้

                นี่ถือเป็นเรื่องดีสำหรับหลานสาวของเขา