สายลมในฤดูนั้น

ค่ำวันนั้น ท้องฟ้าปลอดโปร่งหลังฝนตก กลิ่นดินเปียกและเสียงแมลงกลางคืนปะปนกับลมทะเลที่พัดเอาความเย็นเข้ามาในใจคนเงียบ ๆ สองคน

ร้านกาแฟปิดไฟแล้ว ลูกค้าคนสุดท้ายกลับบ้านไป๻ั้๫แ๻่ก่อนพระอาทิตย์ตก
พายุเช็ดโต๊ะเป็๞ครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันมาหาลินที่กำลังเก็บสมุดวาดรูปลงกระเป๋า

"เดินเล่นไหมครับ?"

คำถามเรียบง่าย แต่หัวใจของลินเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล
เธอพยักหน้าช้า ๆ แล้วเดินเคียงเขาไปตามทางเลียบร้าน...ไปจนถึงชายหาดเล็ก ๆ ที่เธอไม่เคยรู้ว่ามีอยู่ด้านหลัง

ทรายเย็นใต้ฝ่าเท้า แสงดาวน้อย ๆ บนท้องฟ้า กับเสียงคลื่นซัดเบา ๆ เป็๲ฉากหลัง
ไม่มีบทสนทนา ไม่มีแผน
มีเพียงคนสองคนที่อยู่ตรงนั้นด้วยกัน

"คุณกลัวความรักไหม?"
เสียงของพายุดังขึ้นเบา ๆ ราวกับกลัวจะทำให้ทะเลสะดุ้ง

ลินเงียบไปสักพัก ก่อนตอบ

"เคยค่ะ...แต่ตอนนี้กลัวความเงียบที่ไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ มากกว่า"

พายุพยักหน้า “ผมเคยกลัวเหมือนกัน”

เขาหยุดเดิน แล้วหันไปมองเธอ

"หลังจากพ่อแม่เสีย ผมใช้เวลานานมากในการยอมรับว่า ‘คนที่เรารัก อาจจากเราไปได้ตลอดเวลา’"

“ผมเลยเลือกอยู่แบบไม่มีใคร...เพราะกลัวว่าจะเสียเขาไปอีก”

ลินมองเขานิ่ง น้ำเสียงของพายุวันนี้อ่อนแอลงกว่าทุกครั้ง แต่กลับรู้สึกใกล้ชิดมากกว่าเดิม

"แต่คุณก็ยังดูแลร้าน ดูแลลูกค้า...แม้จะบอกว่ากลัวความผูกพัน"

"เพราะผมเพิ่งรู้ว่า...ความกลัว ไม่ได้หยุดความคิดถึงได้หรอก"

เขาหันมาสบตาเธอ แล้วพูดเบา ๆ
“เหมือนตอนนี้…ผมเริ่มคิดถึงคุณ แม้แค่คุณจะเดินออกจากร้านไม่กี่ชั่วโมง”

ลินนิ่งไป
ใจเธอเต้นแรงเหมือนคลื่นที่ถาโถมในอก

"แล้วถ้าวันหนึ่ง...ฉันกลายเป็๞อีกคนที่คุณต้องเสียไปล่ะ?"

พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบช้า ๆ

"ผมจะยังอยู่ตรงนี้...เผื่อวันนั้นคุณจะอยากกลับมา"

คำพูดเรียบ ๆ ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีสัญญา แต่กลับอบอุ่นจนเธอแทบร้องไห้

ทั้งสองคนเดินมาหยุดที่โขดหินริมชายหาด ลินนั่งลง แล้วหยิบสมุดวาดภาพขึ้นมา วาดรูปเล็ก ๆ เป็๞ภาพชายหญิงสองคนเดินอยู่บนทางทรายใต้แสงดาว

เธอเขียนใต้ภาพว่า:

“ถ้ามีใครสักคน ที่พร้อมอยู่ข้างเรา แม้ในวันที่เราเงียบที่สุด
นั่นคือคนที่ใจเราอาจเงียบเพื่อเขามาตลอด”

ก่อนกลับ พายุมองเธอแล้วพูดเบา ๆ

"คืนนี้ดาวชัด...แต่ผมว่าคุณชัดกว่า"

ลินหัวเราะเบา ๆ แต่ในใจเธอ...มันไม่เบาเลย

คืนนั้น เธอหลับไปพร้อมกลิ่นทะเลที่ยังอยู่ปลายผม กับคำพูดสุดท้ายของชายเงียบ ๆ คนนั้น
คำพูดที่เธอจะไม่มีวันลืม…