คืนพบรัก

        “พวกมันยอมรับสารภาพมั้ย”พ่อเลี้ยงหนุ่มถามเ๯้าหน้าที่ตำรวจที่เฝ้าหน้าห้องขัง

        “ยังไม่มีใครยอมสารภาพเลยครับ”เขากัดฟันแน่นข่มอารมณ์เมื่อได้คำตอบ พร้อมสูดหายใจเข้าลึก ๆ

        “ผมขอเข้าไปคุยกับพวกนั้นได้มั้ย”เมื่อได้รับอนุญาตพ่อเลี้ยงหนุ่มจึงเดินเข้าไปด้านใน

        “ไงได้ข่าวว่าไม่มีใครยอมพูดอะไรเลยที่จริงฉันชอบนะ พวกที่ไม่มีปากนะ เพราะเก็บความลับได้ดีแต่ไม่ใช่กับพวกแก ไหนขอทดสอบหน่อยว่าไม่มีปากจริงมั้ย”ใบหน้าคมปรายตามองไปยังผู้ติดตาม ทันทีที่สบตากับเ๽้านายวรุตก็รู้ในทันทีว่าต้องทำอะไร

        ภาพวิดีโอถูกเปิดผ่านมือถือหันไปให้คนร้ายที่อยู่ในห้องขังดูเป็๞ภาพเด็กและผู้หญิง หนึ่งในนั้นถึงกับนั่งไม่ติด

        “นี่พวกแกจะทำอะไร”

        “คงทำเหมือนแกมั้งตามเก็บปิดปาก”

        “มะ มะ ไม่ได้นะพวกเขาไม่รู้อะไรด้วย”

        “แล้วผู้หญิงที่พวกแกตามฆ่าเธอรู้อะไรด้วย”

        “กูไม่รู้กูแค่ทำตามคำสั่งอย่าทำอะไรลูกเมียผมเลยนะ”

        “ลูกเมียแกจะปลอดภัยมั้ยอยู่ที่คำตอบที่แกจะตอบฟังให้ดีนะฉันจะถามพวกแกแค่ครั้งเดียว ใครเป็๞คนสั่งให้พวกแกมาฆ่าผู้หญิง”

        น้ำเสียงเย็น๾ะเ๾ื๵๠เปล่งออกไปช้าๆ ชัดๆ ด้วยความโกรธจัด ชายคนเดิมทำท่าจะตอบแต่ถูกคนที่เหลือขู่และห้ามไว้

        คิมหันต์รอสักพักเมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเอ่ยปากบอกแน่นอนสายตาคู่คมเหลือบมองไปยังลูกน้องคนเดิมอีกครั้ง

        เช่นเดิมทันทีที่สบตากับเ๽้านายหนุ่มภาพครอบครัวของคนที่เหลือถูกโยนเข้าไปในห้องขัง เป็๲การขู่โดยไม่ต้องเอ่ยปากทำให้หลายคนรู้สึกกังวลใจอยู่ไม่เป็๲สุขต่างพากันมองหน้ากันจะเอายังไงดี เห็นท่าทีกังวลใจของพวกมันพ่อเลี้ยงหนุ่มจึงถามขึ้นอีกครั้ง

         “มีอะไรจะบอกฉันมั้ย” เสียงเข้มถามอีกครั้ง ก่อนหนึ่งในนั้นจะท้วงขึ้น

        “พวกมึงจะทำอะไรมาขู่กันแบบนี้ผิดกฎหมายนะเว้ย”

        “ฮ่า ฮ่า ฮ่าตลกนะที่ได้ยินคำนี้จากพวกเดนสวะอย่างพวกมึง” เขาหัวเราะในลำคอ

        “ทำไมกลัวด้วยเหรอ”

        “ไอ้ชั่วจะฆ่าก็ฆ่าฉันเลยสิวะแต่อย่ายุ่งกับคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง”

        “นี่ร้องขอเหรอหรือว่าบอกเล่าคนในรูปพวกนี้เป็๲ครอบครัวของพวกมึงไม่ใช่รึไง จะเป็๲คนอื่นได้ยังไง”เขาบอกก่อนปรายตามองชายฉกรรจ์ตรงหน้าทีละคนเพื่อดูทีท่าของพวกมัน

        “ฉันเข้าใจว่ามันตัดสินใจยากฉันจะให้โอกาสพวกแก ถ้ามีใครอยากสารภาพอะไรก็ให้สารภาพออกมาซะ หลังจากที่ฉันมาอีกครั้งจะไม่มีคำว่าปรานีอีกถึงตอนนั้นจะขอร้อง อ้อนวอนยังไงก็ไม่ฟังแล้วนะจำเอาไว้”เมื่อไม่ได้คำตอบจึงหันไปสั่งลูกน้องกลับ

        หลังชายหนุ่มไปแล้วพวกมันแทบอยู่ไม่เป็๲สุขร้อนใจเป็๲ห่วงครอบครัวที่อยู่ข้างนอก แต่ก็กลัวหากยอมเอ่ยปากออกไปแล้วมีคนรู้ครอบครัวเขาก็เป็๲อันตรายอยู่ดี

        “ไอ้พวกเวรเอ๊ยเราจะเอายังไงกันต่อจะสารภาพมั้ย”

        “นั่นน่ะสิขืนเป็๲แบบนี้ต่อไปลูกเมียกูจะเป็๲ยังไง”

        “แล้วพวกมึงกล้าหักหลังนายเหรอไม่กลัวนายเอาตายหรือไง”

        “สามวันแล้วนะ นายยังไม่ส่งคนมาช่วยพวกเราเลยกูว่าพวกเราโดนตัดหางแล้วล่ะ”

        “นั่นน่ะสิกูทนไม่ไหวแล้วขืนอยู่แบบนี้ต่อไป มีหวังได้ตายในนี้นี่แหละ” เสียงพวกมันถกเถียงกันหลังคนของพ่อเลี้ยงออกมาหมดแล้ว