นางโจรปล้นรัก (สำนักพิมพ์ตะวันเปรมปรีดิ์)

นางโจรปล้นรัก.........ตอนที่ 28

อนิรุทธ์นอนซ้อนด้านหลังและกอดภรรยาไว้ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข ไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะทำให้เขาคลั่งไคล้ได้มากมาย เธอหอมหวานไร้เดียงสาแต่ทว่าซ่อนความร้อนแรงไว้ด้วย 

ห้าวันของการฮันนีมูนเป็นช่วงเวลาที่วิเศษที่สุดนภัสเองก็ดูเหมือนว่าจะพยายามปรับตัวให้เข้ากับเขามากขึ้น  ถึงแม้บางครั้งเธอจะดูเกร็งไปบ้างก็ตามที  

นภัสนอนลืมตาอยู่ในอ้อมกอดของสามี  ตอนนี้มีหลายอย่างที่ต้องคิด  ความสัมพันธ์ที่ล้ำลึกทำให้ความรู้สึกที่มีเปลี่ยนไป จริงอยู่ที่ครั้งแรกพยายามที่จะบังคับตัวเองไม่ให้หลงใหลไปกับคำหวานและท่าทางที่แสนมีเสน่ห์

แต่เมื่อยิ่งใกล้ชิดกันก็พบว่าผู้ชายคนนี้อ่อนโยนมากกว่าที่คิดถึงแม้เธอจะทำปากดีและทำเหมือนไม่สนใจ แต่ทว่าหัวใจหวั่นไหวทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้กัน  ยิ่งตอนนี้ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นก่อให้เกิดความผูกพันในใจ ความผูกพันที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นได้แต่ทว่ามันเกิดขึ้นแล้ว   

“คุณมีความสุขไหม”  ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน พร้อมทั้งจูบที่ไหล่ของเธอ

“คุณล่ะคะมีความสุขไหม”  นภัสอมยิ้มน้อยๆ ไม่ตอบแต่กลับย้อนถามเขาแทน 

“ผมมีความสุขมากมากที่สุดอย่างที่ไม่คิดว่าจะมีใครทำให้ผมมีความสุขได้เท่านี้มาก่อน” เขาตอบพร้อมทั้งฝังใบหน้าหล่อเหลาลงไปที่ผมของเธอช้าๆ   

“จริงเหรอคะ”  แววตาของเธอนั้นมีประกายของความสุขอย่างชัดเจน

“จริงที่สุด ผมว่าคุณน่าจะตอบคำถามของผมได้แล้วนะว่าไงคุณมีความสุขไหมเมียจ๋า” 

“ค่ะ” 

“ค่ะ นี่แปลว่าอะไร  มันแปลได้หลายความหมายมากเลยนะแปลได้ทั้งทางดีและทางไม่ดี” 

หญิงสาวถอนหายใจช้าๆ อนิรุทธ์จะรู้ไหมว่าเธออายและความอายทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก

“ไม่ค่ะ คนกะล่อนอย่างคุณมีหรือจะไม่รู้ความหมาย”  นภัสย้อนให้ คนฟังหัวเราะในลำคออกมาเบาๆ

“ปากดีนัก  แบบนี้ต้องลงโทษเสียหน่อย” พูดจบก็จับร่างบางพลิกขึ้นมานอนบนตัวอย่างรวดเร็ว 

“คุณจะทำอะไร”  นภัสถามแต่ยังไม่กล้าขยับตัวเพราะแทบทุกส่วนในร่างกายมันแนบชิดเสียจนใจคอไม่ดี

“ก็อยากเห็นหน้าคุณชัดๆ  อยากแบบว่าแนบชิด”  เขาพูดเสียงสั่น อารมณ์บางอย่างที่เพิ่งจะสงบไปไม่นานเริ่มกลับเข้ามาอีกครั้ง  นภัสเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายแห่งความปรารถนาที่ร้อนรุ่มของเขา

“ดูเหมือนคุณจะรู้นะว่า ผมคิดอะไร” 

“สายตาของคุณมันปิดไม่มิดเลย” นภัสค้อนขวับเข้าให้

“รู้ดีแบบนี้จัดเลยดีไหม” เขาถามเสียงพร่า

“แต่ว่าเราเพิ่งเอ่อ...”  ใบหน้าหวานมีสีระเรื่อขึ้นเล็กน้อย

 “สนุกดีออก” 

“คุณสนุกของคุณคนเดียว”  เธอเถียง

“ผมสัญญาว่าจะทำให้คุณสนุกกับผมไปด้วยนะ   รู้ไหมว่าคุณช่างน่าหลงใหล  คุณสวยและหอมไปทั้งตัว ไม่มีส่วนไหนในตัวของคุณเลยที่มันจะไม่สวยไม่หอม  ผมหลงคุณจนจะคลั่งอยู่แล้ว”  คำพูดของเขาทำให้นภัสหน้าแดงจัดมากไปกว่าเดิมอีก

“คุณคลั่งกับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า”  หญิงสาวพลิกตัวลงมานอนเคียงข้างเขาแทน

“หาเรื่องผมหรอ” 

“เปล่าค่ะ  ใครจะกล้าไปหาคุณล่ะคะ”  เธอประชด

“คุณกำลังประชด” 

“แค่ถามดูเท่านั้น”

“จริงหรอ  แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าตอนนี้ผมคลั่งไคล้คุณมากก็เท่านั้น” 

“อีกหน่อยคุณก็จะเบื่อ เท่าที่รู้คุณขี้เบื่อควงใครไม่นานอีกไม่นานฉันก็จะเป็นแบบนั้น” 

“คุณก็อย่าทำให้ผมเบื่อสิ  แค่นี้ก็จบ”

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอคะ” 

“เชื่อสิ ไม่ยากเลย  รู้ไหมผมชอบจูบคุณ  ริมฝีปากของคุณสีสวยแบบธรรมชาติไม่ได้ปรุงแต่งอะไร  มันน่าหลงใหล เมื่อผมจูบคุณ  ริมฝีปากของคุณนุ่มนวลเวลาที่ปากของเราพบกันสัมผัสกัน ความอบอุ่นก็แผ่ไปทั่วตัวของผมรวมถึงความตื่นตัวผมรักมัน” อนิรุทธ์เอ่ยอย่างอ่อนโยน สายตาจับจ้องมองอย่างมีความสุข

“ คุณพูดจริงหรือคะ”  นภัสมองสบตาเขา น้ำเสียงของเขานุ่มนวล  ในขณะที่แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

“จริงที่สุด” 

“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ควรให้คุณจูบ”  เธอยิ้มแต่คนฟังไม่ยิ้มด้วย

“ถ้าคุณทำแบบนั้น มันคือการลงโทษที่ร้ายแรงที่สุด”

“มันคือการลงโทษเลยหรือคะ  การจูบมีความหมายมากเลยนะสำหรับฉัน   หลังจากที่จูบกับคุณแล้วมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับฉัน” 

“อะไรที่เกิดขึ้นกับคุณ” 

“ความกลัวค่ะ”  เธอตอบโดยไม่สบตาของเขา

“คุณกลัวอะไรที่รัก บอกผมได้ไหม”

“คุณไง”  คำพูดของเธอทำให้เขาไม่เขาใจมากขึ้น

“ผมหรอ”  หญิงสาวพยักหน้าเป็นการยอมรับ

“ใช่ค่ะ  ฉันกลัวความรู้สึกที่กำลังมีต่อคุณ  การที่ได้อยู่ใกล้ชิดคุณทำให้ฉันกลัวค่ะ  กลัวหัวใจของตัวเอง”  เธอสารภาพเสียงอ่อย  อนิรุทธ์นิ่งไปเมื่อฟังจบ นภัสช่างไร้เดียงสาเหลือเกิน

“คุณกลัวหัวใจของตัวเองอย่างนั้นหรือ” 

“มันน่ากลัวไม่ใช่หรือคะ” 

“ไม่เลย  อยู่กับผมคุณไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น  ทำใจให้สบายที่สุด  ปล่อยทุกอย่างให้มันเป็นไปตามที่ควรจะเป็น  คุณไว้ใจและวางใจผมได้ไหม” เขาถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแต่มันแฝงความจริงจังไปในตัว 

“มันไม่ใช่เรื่องง่าย”  นภัสช้อนตามองสบตาเขานิ่ง

“ผมรู้ว่าคุณมีเหตุผลมากมายที่ไม่ไว้ใจผมในตอนนี้”  เขาพูดพร้อมทั้งไล้มือไปที่แขนของเธอ 

“แต่ผมหวังว่าเมื่อเวลามันผ่านไป  คุณจะไว้ใจผมมากขึ้น” 

“ฉันก็หวังไว้ว่ามันจะเป็นอย่างนั้นค่ะ”

“ผมจะทำให้ความหวังของคุณเป็นจริง” เขาพูดต่อพร้อมทั้งใช้นิ้วไล้ไปที่ข้างแก้มของเธอเบาๆ

“ฉันจะรอดู แต่ตอนนี้คุณคงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะที่ฉันยังไม่ไว้ใจคุณมากนัก” 

“บางเรื่องต้องใช้เวลา  ขอเพียงแค่คุณเชื่อใจผมบ้างก็เท่านั้น” อนิรุทธ์พูดพร้อมกอดคนตัวเล็กกว่าไว้หลวมๆ  คงต้องใช้เวลาอีกสักพักให้เธอวางใจเขา พอที่จะเปิดใจยอมรับความรู้สึกต่างๆที่เกิดขึ้นในหัวใจ

นภัสมองบ้านที่ใช้ฮันนีมูนก่อนที่จะถอนหายใจออกมาที่นี่เงียบและสงบจนเธออยากจะใช้เวลาในบ้านอีกสักพัก  ยังไม่อยากกลับในตอนนี้ แต่เนื่องจากอนิรุทธ์ต้องทำงานเลยทำให้ต้องกลับอย่างไม่มีทางเลี่ยง

“คุณชอบที่นี่มากสินะ” ดูก็รู้ว่านภัสชอบที่นี่มากแค่ไหน

“ค่ะ” หญิงสาวยอมรับ

“เอาไว้ถ้าผมว่างเรามาที่นี่กันอีกดีไหม” 

“จริงหรือคะ”  นภัสหันมามองหน้าสามีอย่างตื่นเต้น

“จริงสิ  ผมเคยหลอกคุณเหรอ” 

“บ่อยจะตายไป” เธอย่นจมูกเล็กน้อย

“ผมเองก็ชอบที่นี่คือเรือนหอของเรา” 

“เรือนหอเหรอคะ”  เธอทวนคำพร้อมมองเขาเป็นเชิงถาม 

“ใช่  เรือนหอ เราเข้าหอกันที่นี่หรือคุณจะเถียง” 

“คุณนี่มันเข้าเรื่องแบบนี้ได้ตลอดเลยนะ” 

“อยู่กับคุณคิดเรื่องอื่นไม่ออก  รู้ไหมตอนแรกผมคิดว่าคุณจะไม่ชอบ  เพราะมันหนาวมากและมันเงียบเหงามาก” 

“มันเป็นอย่างที่คุณว่าจริงๆค่ะ  มันหนาวมากและเงียบมาก  แต่ฉันก็ชอบมากเช่นกัน  อาจจะเป็นเพราะฉันอยู่ในเมืองใหญ่มาตั้งแต่เด็กเจอแต่ความวุ่นวายมามาก  พอมาเจอที่เงียบๆ ก็เลยรู้สึกปลอดโปร่งและสงบ  คุณล่ะคะ ชอบที่นี่ไหม” 

“ชอบทุกที่ที่มีคุณอยู่ด้วย”  เขาประจบเสียงหวาน

“ปากหวานนะคะ  มิน่า ถึงได้มีสาวๆมาติดพัน” 

“มันคือเรื่องจริง  และที่คุณว่ามีสาวๆ มาติด  มันก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้คุณต้องยอมรับว่าผมทั้งหล่อ รวย คารมดี แค่นี้ก็ดึงดูดคนได้มากแล้ว” 

“หลงตัวเองที่สุด”  นภัสส่ายหน้าไม่เห็นด้วยก่อนที่จะยิ้มออกมา

“แล้วคุณหลงผมไหม” 

“ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว  ขนของขึ้นรถดีกว่า”  เธอตัดบทเพราะเริ่มเขิน

“ผมทำเอง คุณจะทำไปทำไมในเมื่อมีสามีให้ใช้งาน” 

“คุณกำลังทำให้ฉันเคยตัวนะคะ”

“ทำไมล่ะ” 

“คุณเอาใจฉันมากมายเหลือเกิน  ถ้าทำบ่อยๆ ฉันจะเคยตัว  และนั่นไม่เป็นผลดีกับฉันเลยเพราะถ้าวันหนึ่งคุณเบื่อฉันและเขี่ยฉันทิ้ง ฉันจะทำอย่างไร” 

“อย่าคิดมากสิ  ฟังนะ ผมจะไม่ทิ้งคุณ วางใจได้เลยกว่าจะได้คุณมาต้องใช้หัวคิดในการหลอกล่อตั้งนาน เรื่องอะไรจะทิ้งง่ายๆ”  อนิรุทธ์พูดอย่างจริงจังแต่ทำให้หัวใจนภัสพองโตอย่างที่สุด

“ฉันถือว่ามันเป็นคำสัญญานะคะ”

“ได้ครับ ภรรยาคนสวย” เขาตอบพร้อมทั้งยกกระเป๋ามาใส่หลังรถก่อนที่จะปิดประตูหลังลงเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว 

“ได้เวลาที่เราจะต้องกลับบ้านแล้วนะกลับบ้านของเรากัน”  เขาพูดเบาๆพร้อมทั้งเอื้อมมือมาโอบไหล่ของเธอ นภัสพยักหน้ารับ 

“ค่ะ”