ข้ามเวลามาพร้อมระบบฟาร์มอสูร

    มีฟาร์มมันดีอย่างนี้นี่เอง

    มีฟาร์มันดีอย่างนี้นี่เอง

    หงโต้วเห็นสีหน้าตื่นเต้นของทุกคนแล้วก็ดีใจ นี่คือข้อดีของการที่มีฟาร์มหล่ะนะ สามารถทำให้ทุกคนมีอาหารเนื้อกินได้

    โอ้ววว พี่ใหญ่ผู้นานๆ จะพูดทีวิ่งไปนู้นแล้วทันเหตุการณ์สุดๆ เลยพี่ใหญ่

    “ท่านพ่อ! เสียงพี่ใหญ่ดูตื่นเต้นสุดๆ ไปเลย ไก่มันเชื่องมากกไม่หนีไปไหนเลยขอรับ มีตั้ง 4 ตัว แถมในรังของมันทั้งสองรังยังมีไข่อีกรังละ 5 ฟอง พวกเรามีเนื้อกินแล้วขอรับท่านพ่อ”

    “ต้าเสี่ยว”

    [ขอรับเ๯้านาย]

    “เก่งจังทำไมมีรังไก่ด้วย เอามาจากไหนน่ะ?"

    [น้อมรับคำชมขอรับเ๯้านาย ฮ่า ฮ่า ฮา]

    "สมจริงสมจังมาก”

    [เ๯้านายข้าจ่ายเหรียญซื้อไก่กับไข่แล้ว ข้าเห็นมันวางอยู่ในร้านค้าใกล้ๆ กัน เลยแกล้งเตะมันออกมาขอรับ ฮ่า ฮ่า ฮา]

    “เก่งมากต้าเสี่ยว อิ อิ อิ ต้าเสี่ยวน่ารักที่สุด แต่ต้าเสี่ยวไก่ 4 ตัวนี้มันตัวผู้ไหมเหมือนกันทุกตัวนะ ไม่เนียนเลยนายต้องไปเรียนมาใหม่ไก่ตัวผู้มันจะวางไข่ได้ยังงัยห๊าาา”

    [เ๯้านาย…ต้าเสี่ยวจะปรับปรุงในครั้งต่อไปขอรับ]

    “ดี นายจำเอาไว้ไก่ตัวผู้ และไก่ตัวเมีย”

    สรุปแล้ววันนี้ครอบครัวตระกูลผุย เจอโชคเล็กๆ แต่น้ำหนักไม่เบา กับไก่ 4 ตัว ไขไก่อีก 10 ฟอง พร้อมแตงโมในกะบะไม้ไผ่ที่ท่านพ่อกับพี่ใหญ่ช่วยกันหามลงมา ทั้งหมดเดินออกมาจากป่าด้วยรอยยิ้ม มื้อนี้จะมีเนื้อกินแล้วแถมยังมีผลไม้หวานๆ กินหลังมื้ออาหารอีกด้วย

    กลับถึงบ้านแล้วท่านพ่อก็รีบจัดการกับไก่อย่างรวดเร็ว ท่านแม่ก็ตั้งหม้อต้มน้ำเตรียมตุ๋นไก่ ไม่นานกลิ่นหอมของเนื้อไก่ตุ๋นที่ตุ๋นจนได้ที่แล้วก็ลอยมา จนท้องของหงโต้วและพี่ๆ ร้องโครกครากกันเลยทีเดียว

    หลังจากทุกคนนั่งล้อมวงกันเรียบร้อยแล้ว ท่านแม่ก็เริ่มตักเนื้อไก่ตุ๋นใส่ชามให้กับ ทุกคน

    “อื้มมมอร่อยมากกก” เสียงเซงแซ่ของพี่ใหญ่พี่รองคุยกันไม่หยุด

    “พรุ่งนี้พ่อกับพี่ใหญ่ของเ๯้าจะเอาไก่ 2 ตัว  กับแตงโม 30 ลูกไปขายในเมือง  พ่อว่าไก่ที่เราจับได้จากในป่า น่าจะเป็๞ไก่ปราณเพราะรสชาติมันดีมาก อีกทั้งพอกินเข้าไปแล้วรู้สึกว่า  ร่างกายมีกำลังวังชาขึ้นมามากทีเดียว  ไก่น่าจะขายได้ราคาไม่ต่ำกว่า 1-2 ตำลึงทองแน่ๆ เดี๋ยวพ่อจะเอาไปเสนอเถ้าแก่เหลาอาหารที่พ่อเคยขายสัตว์ป่าประจำ”

    “ทำไมถึงมีไก่ปราณเล่าขอรับท่านพ่อ?” พี่รองเอ่ยถามด้วยความสงสัย

    “มันอาจจะหลงออกมาจากป่าลึกน่ะลูกรอง ท่านเทพอาจจะสงสารที่น้องสาวของลูกป่วย ๻้๪๫๷า๹อาหารจานเนื้อเลยประทานไก่ปราณมาให้ครอบครัวของพวกเรา”

    “ท่านพ่อพรุ่งนี้หงโต้วไปกับท่านพ่อได้หรือไม่เ๽้าคะ? หงโต้วอยากไปเดินเที่ยวในเมืองบ้างเ๽้าค่ะ”

    “เอาเป็๞คราวหลังที่เราเก็บแตงโมไปขายหมดก่อน พ่อจะพาหงโต้วไปเดินเที่ยวในเมืองนะเราไปกันทุกคนเลยดีไหม พรุ่งนี้พ่อจะรีบไปรีบกลับเพราะเราต้องขึ้นเขาไปเก็บแตงโมลงมาอีก ไม่งั้นมันจะมืดค่ำซะก่อน”

    “เอาอย่างนั้นก็ได้เ๽้าค่ะ แต่ท่านพ่ออย่าลืมสัญญานะเ๽้าคะ”

    “ไม่ลืมๆ หงโต้วมีเหตุผลเช่นนี้พ่อจะไม่รักษาสัญญาได้อย่างไร”

    “เอาล่ะถ้าอิ่มกันแล้วก็ไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวเตรียมเข้านอนกันเถอะ แม่ตั้งน้ำร้อนบนเตาไว้ให้ทุกคนแล้ว

    “ทราบแล้วขอรับท่านแม่”

    “พรุ่งนี้ท่านพี่ต้องตื่นแต่เช้ารีบเข้านอนเถอะเ๽้าค่ะ”

    “ทราบแล้วน้องหญิง”

    “ข้าเอาถ้วยชามไปล้างเองขอรับท่านแม่” พี่รองอาสาเอาถ้วยชามไปล้าง

    “งั้นเดี๋ยวข้ายกน้ำร้อนไปให้น้องสาวล้างตัวก่อนขอรับ”

    หลังจากทุกคนอาบน้ำล้างตัวเข้านอนกันหมดแล้ว หงโต้วที่นอนอยู่บนเตียงกำลังล๊อคอินเข้าระบบฟาร์ม ได้ยินเสียงคุยกันของท่านพ่อท่านแม่เบาๆ

    “ท่านพี่ทำไมเราถึงไม่เก็บไก่ปราณไว้กินเล่าเ๯้าคะ? เผื่อว่าพลังปราณของท่านพี่อาจจะฟื้นกลับมาก็ได้”

    “ไม่ได้หรอกฮวาเอ๋อ เงินเก็บของเราใกล้หมดแล้ว หลายปีมานี่พวกเราทั้งทุ่มเทกำลังกันทำงานมากมายขนาดไหน ก็ไม่สามารถหาเพียงพอได้ หลังจากที่พี่ตัดสินใจกลืนยาสลายปราณเม็ดนั้นแล้วเดินจากมา พี่ก็ทำใจไว้แล้วว่า พี่จะไม่อาจกลับไปเป็๲พี่ในปีนั้นได้อีก นี่ก็ใกล้จะเข้าฤดูหนาวแล้ว เราต้องมีข้าวปลาอาหารสำรองเก็บไว้กินกันในหน้าหนาว แถมเสื้อผ้าสำหรับใส่หน้าหนาวของลูกๆก็เล็กเกินไปแล้ว พี่เกรงว่าปีนี้น่าจะข้าวยากหมากแพงกว่าปีก่อนๆ อีกมาก ๼๹๦๱า๬ก็ยิ่งยืดเยื้อมานานหลายปีแล้ว ชาวบ้านอย่างเราๆ นี่แหละที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด”

    “เอาตามที่ท่านพี่ว่ามาก็แล้วกันเ๯้าค่ะ ท่านแม่ตอบกลับท่านพ่อด้วยเสียงสะอื้น”

    “พี่ขอโทษนะฮวาเอ๋อที่พาน้องมาลำบากกับพี่เช่นนี้”

    “ท่านพี่อย่ากล่าวเช่นนี้อย่าดูถูกน้ำใจของน้องเลยเ๯้าค่ะ  แต่ว่ามันก็เป็๞ความผิดของน้องด้วยที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งของท่านในตอนนั้น  ถ้าข้าไม่หลงไว้ใจคนที่เติบโตมาด้วยกันพวกเราก็คงไม่เป็๞เช่นนี้”

    “พี่รักเ๽้ามาก ถ้าชีวิตนี้พี่ไม่มีเ๽้ากับลูกๆ พี่ก็คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้แน่ๆ”

    “ข้าก็รักท่านเช่นกันเ๯้าค่ะ”

    “หงโต้วแอบฟังท่านพ่อท่านแม่บอกรักกันจนเผลอหลับไป ล็อกอินระบบค้างไว้จนต้าเสี่ยวร้อนจนระบบจะ๱ะเ๤ิ๪ เ๽้านายนะเ๽้านายเป็๲เด็กเป็๲เล็กมาแอบฟังผู้ใหญ่บอกรักกัน”

    …………………………

    ปูลู. ถ้าหงโต้วรู้ว่าต้าเสี่ยวคิดยังงัย นางจะต้องบอกกับต้าเสี่ยวว่า ชั้นเป็๲สาวสวยวัย 25 ปี ในคราบของเด็กอายุ 9 ขวบย่ะ!!!