บทที่ 10 วันที่รอคอย
"วันนี้ ระหว่างที่ประชุมกันอยู่ก็มีเสียงะเิดังขึ้น" ซือคงพูดด้วยท่าทางจริงจัง
"มันคืออะไรรึท่านพ่อ"เทียนเฟิงถามขึ้นถึงจะรู้อยู่แล้วว่ามันคืออะไร
"ตอนที่พวกเราไปเห็น...มันคือหลุมขนาดใหญ่ข้าคาดว่าเป็ทักษะระดับสูง"
"ทักษะระดับสูง!!"เทียนเฟิงแกล้งใแต่จริงๆแล้วเขาในิดๆที่มันเป็ทักษะระดับสูงเพราะมันเป็เพียงขั้นแรกของวิชา
"ใช้แล้วและข้ารู้สึกว่าคนที่ไปฝึกวิชาแถวนั้นคือเ้า"ชือคงถามพร้อมจ้องไปที่เทียนเฟิง
แหะ แหะ
เทียนเฟิงหัวเราะแห้งๆและยังคงทำเป็ไม่รู้เื่
"ทำไมรึท่านพ่อ"
"อืม ข้าคิดว่า..."ซือคงยังทำหน้าเข้มขรึม
จากนั้นเค้าทำตัวตามสบายและพูดว่า
"ข้าคิดว่าเ้าไปม่ควรไปไกลที่นั้นซักพัก มันอาจจะมีการรอบโจมตี หรืออะไรซักอย่าง"
"งะ งั้นรึ"เทียนเฟิงถึงกับไปไม่เป็เลยทีเดียว
"ถูกต้องตอนนี้ผู้าุโในตระกูลกำลังยุ่งอยู่ กับการเตรียมการทดสอบของพวกเ้าอยู่...เ้าคิดว่ายังไง"
"ฮึฮึ ข้าคิดว่าข้าผ่านแน่ๆ"เขาตอบด้วยความมั้นใจ
"งั้นรึ ฮืม..."เขาพูดพร้อมกับลูบคางทำท่าคิด
"ทำไมรึท่านพ่อ"เขาถามด้วยความสงสัย
"ข้าได้ยินมาว่าลูกสาวท่านผู้นำตะกูลมีพลังิญญาระดับพื้นฐานระดับ 7 แล้วนะ"
"หะ!!"เทียนเฟิงร้องด้วยความใ เขาคิดว่าเขาเป็คนที่พัฒนาเร็วที่สุดแล้วแต่ลูกสาวของผู้นำตระกูลยังพัฒนาเร็วกว่าเขาสะอีก
"ก็ตามนั้นแหละก็เป็ถึงลูกสาวท่านผู้นำตระกูลสะอย่าง ต้องมีทรัพยากรณ์ในสการบ่มเพราะมากมายอยู่แล้ว"ซือคงพูดเพื่อให้ลูกชายใจเย็น
"เ้าไม่ต้องกังวลหรอกเพราะว่าลูกสาวท่านผู้นำยังฝึกทักษะระดับกลาง ของตระกูลอีกด้วย"
"แล้วท่านบอกให้ข้าไม่กังวลเนี่ยนะ!!"เทียนเฟิงพูดด้วยความใ
"ถูกต้องเพาะยังไงลูกของผู้นำตระกูลก็ต้องได้รับการดูแลอย่างดีอยู่แล้ว"เขายังคงใจเย็นและกินข้าอย่างสบายๆ
"เฮ้ออ งั้นข้าขอตัวก่อนละวันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว"จากนั้นเขาก็ขึเนห้องอาบน้ำนอนทันที
วันต่อมา
ห่าววว
"ป่าหลังตระกูลก็ไปไม่ได้คงต้องไปหายยัยหนูแล้วสินะ"เขาพูดอย่างหมดหนทาง
ภายในศิลา
หวืดด
เมื่อเขาเข้ามาก็เห็นเด็กหน้าตาน่าหลงไหลนั่งอยู่ตรงกลางห้อง พร้อมกับพลังที่กดดันรอบตัวอยู่ตลอดระยะ 10 เมตร
ครืนนน
"ว้าว"เขาอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นในความเร็วในการพัฒนาของสุยลั่ว
"คารวะนายท่าน"เมื่อเห็นรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาทำให้เธอรู้สึกตัว
"เ้าฝึกตลอดไม่ทำอะไรเลยรึ"
"ก็ข้าไม่มีอะไรทำนิแล้วท่านจะให้ข้าทำอะไร แล้วก็ทักษะนี้มันแข็งแกร่งมาก ข้าอยากจะฝึกให้มันแข็งแกร่ง"นางตอบด้วยใบน้าใสซื่อ
"ข้าว่าเ้าพัฒนาเร็วมากเลยนะ "
"แต่ว่านายท่านข้ารู้สึกว่ามันเริ่มพัฒนาช้าแล้วนะ"ขางพูดด้วยความสงสัย
"ธรรมดา มันขึ้นอยู่กับพร์ของแต่ละคน"
"งั้นที่ผ่านมาก็เป็เพราะพร์ของท่านสินะ"
"ฮึมม นั้นก็น่าจะใช่"เขาพูดแบบชิวๆ
"แน่นอนคะ"นางยิ้มตอบและเพิ่มแรงดันขึ้นทุกครั้งที่เขาก้าวเข้ามา
ถึงนางจะยิ้มแบบสดสัยแต่เทียนเฟิงรู้สึกถึงความต่างของอารมณ์ของนางั้แ่ทำสัญญามา นั้นก็คือนางเริ่มมีอารมณ์ที่รุนแรงไม่เหมือนเด็กน้อยที่เขาพึ่งเจอตอนแรกที่ทั้งขี้กังวลและและขี้ใ
ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงหน้าของนางเหงื่อของเขาออกมามากมายท่วมตัวจนทำให้เสื้อผ้าของเขานั้นเปียกไปหมด เสียงหายใจที่ดังและหัวใจที่เต้นเร็ว
แฮก! แฮก! แฮก!
เขายิ้มและค่อยๆเอามือไปจับที่ผมนองนางอย่างนุ่มนวลพร้อมกับพูดอย่างลำบากพูดอย่างลำบากจาก
"เก่ง...มาก"
ครืนนน
เมื่อเทียนเพิ่งมาถึงตัวแล้วนางก็สลายพลังออกทันที
"เ้าคะ"นางยิ้มอย่างมีความสุขทันทีที่เขาลูบผมนาง
"เอาหละเ้าไปพักเถอะ"เขาพูดอย่างอ่อนแรง
"ไม่เป็ไรเ้าคะข้าสบายดี"นางพูดด้วยใบหน้าใสซื่อ
เอิ่มม
"งั้นไปวิ่งเล่นกัน"เขาพูดพร้อมกับเดินไปมุมห้อง
"เอาหละเ้าวิ่งจากตรงนี้ไปอีกมุมนะ"เขาพูดพร้อมกับชี้ไปยังอีกฝากหนึ่งของห้อง
เขาเริ่มวิ่งทันทีและสุยรั่วก็ตามมาติดๆเขาเริ่มดด้วยการวิ่งธรรมดาก่อน และค่อยๆเพิ่มพลังปราณสายลมไปที่ขาด้วย ปราณจิตไร้ธาตุทำให้เขาสร้างปราณได้ทุกธาตุโดยไม่ได้รับผมกระทบจากการฝึกวิชาไม่ตรงกับ ธาตุของตัวเอง
เขาใช้เนตร์ในการฝึกด้วยมันทำให้เขาเข้าไกล้ขั้นที่ 2 ของทักษะสายลมพริ้วไหว ถ้าเขาบรรลุขั้นที่ 2 แม้แต่ระดับก่อเกิดก็ตามเขาไม่ทัน
รับรู้ทุกสิ่งรอบตัว ไร้การต่อต้านกระแสลม จังหวะในการก้วว ลมหายใจคงที่
ฟิ่ววว
ฮ่า ฮ่า ฮ่า
"สำเร็จ สำเร็จแล้วสุยลั่วดูนี่สิ"เขาวิ่งไปวิ่งมารอบตัวนางจนเกิดลมหมุน
แต่ทันไดนั้นเองเขาหยุดหมุนทันทีที่รู้ว่าชุดของนางเปิดขึ้น และเขายังลืมว่านางไม่มีชุดชั้นใน ซักตัว
นางรีบนั่งลงและมองหน้าเขาพร้อมกับและพูดว่า
"ท่านนี้ลามกจังนะ"
เอิ่มมม
"มันเป็เื่บังเอิ..."ก่อนที่เขาจะพูดจบนางก็พูดขึ้นมาเบาๆว่า
"ที่ท่านยังไม่เอาชุดชั้นในมาให้ข้าก้เพราะที่อย่ากจะดูเรือนร่างของหญิงสาวสินะ"จากนั้นนางก็ทำท่านทีแปลกๆ
"ถ้าท่าน...อย่ากดู..ข้าก็จะถอดให้ท่านเห็นเอง!!"นางพูดพร้อมกับกำลังถอดเสื้อของนางออก
อะ!!
"เดี๋ยวๆๆ ข้ายังไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นตอนนี้หรอกนะ เพราะฉะนั้น ใส่มันกลับคืนไปเถอะ"เขาพูดพร้อมกับหัวเราะแห้ง
ตอนนั้นนางก็เกือบถอดเลยเอวไปแล้วเผยให้เห็นถึง ส่วนโค้งเว้าที่งดงามและผิวที่เนียนและละเอียดอ่อนปรากฎสู่สายตาของเขาอีกครั้ง
"แต่ท่านบอกตอนนี้ไม่คิดอะไรแต่อนาคต..."นางพูดพร้อมกับหน้าแดงเป็แอปเปิ้ลและมีควันออกและตาของนางเริ่มเหมือลอย บ่องบอกถึงความคิดของนางนั้นไปไกลแล้ว
โอว~
เมื่อเทียนเฟิงเห็นฉากนี้เขาก็คิดถึงดลกที่แล้วของเค้าที่ไม่ค่อยเห็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักแบบนี้ได้ป่อยนั้กนอกจากลูกของพวกนิกายที่ยิ่งใหญ่หรือพวกราชวงค์ที่สูงศักที่ได้รับการดูแลอย่างดี
"นายท่าน....ข้า"จากนั้นนางก็พูดด้วยน้ำเสียงที่โหยหาแลพเรียกเขาเบาๆ
หลังจากเจอฉากนี้เข้าไปเขาคิดได้เลยว่าเขาเป็ชายที่โชคดีที่สูดดดดในโลก
"ข้าล้อเล่น"นางหัวเราะและใส่เสื้อผ้ากลับเป็ปกติ
"......................"
เทียนเฟิงทำอะไรไม่ถูกได่แต่ยิ้มและหายใจเข้าเฮือกใหญ่
ฟิ่ววว
จากนั้นเขาก็ไปอยู่ด้านหลังของสุบลั่วในพริบตาและเขาก็พูดว่า
"ข้าว่าเ้าดูสนุกมากเลยนะ ยัยหนู~~"เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างชั่วร้าย
ทันใดนั้นเองใบหน้าของสุยลั่วจากที่หัวเราะอย่างสนุกสนานกลับกลายเป็สีดขาวไม่สู้ดี
ฟุ่บบบ
เขาเข้าไปกอดเธออย่างรวดเร็วและนั่งลง
ว้ายย!!
หลังจากกอดเขารู้สึกถึงผิวที่นุ่มลื่น และกลิ่นกายที่สุดแสนจะเย้ายวน ส่วนโค้งเว้าที่หน้าหลงไหล บอกได้เลยว่า ฟินฟุดๆ
"ฮ่าฮ่า เ้าทำไว้แสบมากเลยนะ"เขาใช้มือหนึ่งขางกอดเธอไว้และอีกข้างเขาใช้มือลูบผมของเธออย่างรวดเร็วจนทำให้ผมของเธอเริ่มยุ่งเหยิง
"ขะ ข้าก็อยากแกล้งท่านก็เท่านั้นเอง"นางผูดด้วยใบหน้าใสซื้อและด้วงตาที่สั่นกลัว
"ฮ่าฮ่าฮ่า ใครเข้าสิงยัยหนูตัวน้อยของข้าเนี่ย"เขาพูดและหัวเราะอย่างมีความสุข
"แต่ข้าว่าท่านตัวเล็กกว่าข้านะ"เมื่อนางพูดขึ้นเท่านั้นและเทียนเฟิงถึงกับไปไม่เป็เลยทีเดียว
ที่นางเห็นก็คือเด็กอายุ 8 ปี กำลังกอดเด็กอายุ 12 ปีอยู่
"เ้ากำลังจะบอกว่าข้าเป็เด็กน้อยงั้นรึ"เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย
อร้ายยย...ฮึฮึ ฮ่าฮ่าฮ่า
จากนั้นเขาก็จิ้มไปที่เอวของนางและกดจุดนาง ทำให้นางหัวเราะออกมา
"ขะ ข้า..ฮ่าฮ่า..ยะ..ฮึ..ยอม..แล้ว..อร้ายย!"
นางพยายามอย่างมากในการดึงสติกลับและกลั้นขำ จนทำให้หางตาของนางเริ่มมีน้ำไหลออกมา
จากนั้นซักพักเขาก็คลายจุดให้นาง
หลังจากนั้นนางก็สลบลงไป
"นี่...ข้าทำเกินไปรึเปล่าน้า"จากนั้นเขาก็ออกไปข้านอกและเอาผ้าหมมาให้เธอ
"เท่านี้น่าจะพอนะ"
จากนั้นเขาก็รู้สึกสงสัยบางอย่างหลังจากกอดเธอ นอกจากความนุ่มนิ่ม และกลิ่นกายที่หอมเย้ายวน นั้นก็คือ
"พลังชีวิต 2 สาย"
ปรกติคนธรรมดาจะมีพลังชีวิตแค่ 1 สาย แต่สุยลั่วมีถึง 2 นั้นหมายถึงมี 2 ชีวิตในตัวนาง
เขานั้งลงข้างๆนางและยกแขนนางขึ้นเบาๆ
"น่าสนใจแฮะ"เขายิ้มอย่างมีเลศนัย
เขาอยากกระตุ้นพลังชีวิตของนาง เขาคิดว่าถ้าลองกระตุ้นให้มันหลุดออกมามันอาจจะทำให้เกิดอีกร่างของนางก็เป็ได้ แต่มันก็แต่ความคิดเขาไม่กล้าทำอะไรตอนนี้
หลังจากนั้นเขาก็มองหน้านางอยู่ซักพัก ใบหน้าของนางที่แสนจะสวยงามส่วนโค้งเว้าที่ประณีตผิวละเอียดอ่อนน่าหลงไหล และเขาก็รู้สึกว่าถ้าขืนอยู่ต่อคงไม่น่าเป็เื่ดีเขาตัดสินใจออกไปข้างนอก
"ข้าคงได้บ้าตายแน่ถ้านางยังคงเป็แบบนี้"เขาคิดถึงสึ่งที่พึ่งผ่านมาและยังคงติดตาของเขาไม่หาย
ซูดดดด!
เขาหายใจเข้าเฮือกใหญ่เพื่อเรียกสติกลับมา
เอาหละ
เขาไม่มีอะไรทำแล้วนอกจากฝึกฝนพลังิญญา ทั้งป่าหลังตระกูลที่ถูกห้าม ทั้ง"ห้องสีขาว"ที่มีสุยลั่วนอนอยู่และเขาอยากให้เธอพักบ้างและเหลืออย่างเดียวที่เขาทำได้นั้นก็คือฝึกพลังิญญา
ปล. ของเรียกว่าห้องที่สุยลั่วอยู่ว่าสีขาวนะครับ
เข้านั้งอยู่บนเตียงและเริ่มฝึกฝนทันที
หลังจากนั้นไม่นาน
ตูมมม!
เสียงะเิภายในตันเถียนของเขาดังขึ้นบ่องบอกถึงพลังิญญาของเขาเลื่อนมาอีกหนึ่งระดับ
ฟู่ววเข้าคิดว่าฟ้ามันยังไม่มืดและเริ่มฝึกต่อ หลายชั่วยามผ่านไป อ่าา! ระดับ 7 ขั้นกลาง หลังจากที่เขาปรับสมดุลพลังไม่นานเขาก็ลงไปกินข้าวอาบน้ำและก็นอน
วันต่อมา
ห่าววว
"ยัยหนูจะเป็ไงบ้างน้า"เขาสงสัยว่านางจะตื่นรึยังเลยเข้าไปดู
ครืนน
ในห้องสีขาว
สุยลั่วยังคงนอนหลับอย่างสงบ เขาเดินเข้าไปหานางและนั้งลงข้างๆนาง
เขาคิดจะปลุกนางแต่เขาก็อยากให้นางนอนหลับต่อ มันเป็การตัดสินใจที่ยากมาก และเขาก็ลืมตามองหน้านางอีกที "หลับปุ๋ยยย" หลังจากเห็นภาพนี้เขายิ่งตัดสินได้ง่ายเลยว่า ให้นางหลับอย่างนี้แหละ และเขายังคงเฝ้าต่อไป
แต่ในขนะนั้นเองสุยลั่วก็ขยับตัวและลืมตาขึ้น
ห่าววว
ภาพที่เขาเห็นนั้นก็คือภาพของเทพธิดาตัวน้อยที่กำลังตื่นนอน เหมือนออกมาจากภาพวาดที่ทำออกมาอย่างประณีต
"นายท่าน~"นางพูดในขณะที่กำลังงัวเงียอยู่มันทำให้เขาใจสั่นด้วยความหลงไหล ด้วยเสียงที่น่าหลงไหล
"เ้านี่นอนเยอะ เหมือนกันนะ...เอาหละได้เวลาฝึกแล้ว"เขาพูดพร้อมกับยิ้มและเดินออกไป
"ข้าอยากนอนอีกก~"
"ข้าว่าเ้าคงหลับไม่ได้หรอก"เขาพูดพร้อมกับยิ้มเพราะว่าวันนี้เขาจะฝึกทักษะ ดัชณีสายฟ้า
เขาเดินไปตรงจุดที่ห่างจากกำแพง 20 เมตร
"ไหนมาดูกันสิ"
ดัชณีสายฟ้า
เปรี้ยง!
ตูมม!!!
สายฟ้าออกจากนิ้วของเขาไปชนกับผนังอย่างแรง จนเกิดเสียงดัง
"ช้าเกินไป"
เปรี้ยง!!
ตูม!!!
เร็วกว่านี้ ต้องเร็วกว่านี้
เวลาผ่านไป
เปรี้ยง!!
ตูม!!!
หลังจากฝึกมานานเขาก็สามารถย่นระยะในการปล่อยสายฟ้าได้ เขาสามารถปล่อยสายฟ้าได้ในพริบตา
แฮก! แฮก! แฮก!
"ข้าว่าท่านควรพัก"สุยลั่วที่นั้งอยู่บนที่นอนของนางก็พูดขึ้น
"ข้า..ก็ว่า...อย่างงั้น"เขาพูดด้วยความเหนื่อยล้า
หลังจากพักเสร็จเขาก็เดินไปหาสุยลั่ว
"สุยลั่ว ข้ามีเื่ให้เ้าช่วย"
"ทำอะไรรึนายท่าน"
"ตีข้าให้โดน..."เขาพูดพร้อมกับหยิบท่อนไม้ไผ่ให้นาง
"...ได้เ้าคะ"นางพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มที่แฝงไปความน่ากลัว
ครืนนน
นางให้ทักษะแรงดันจักรพรรดิกดเทียนเฟิงไว้และหวดท่อนไม่ไผ่ไปที่เขา
ฟุบ
เทียนเฟิงสามารถหลบได้แบบฉิวเฉียด เอ็น กระดูกและกล้ามเนื้อทุกส่วนของเขาเริ่มยืดหยุ่นด้วยทักษะ โอนเอนตามลมมันทำให้เขามีความพริ้วไหวมากขึ้นและมันดีต่อการหลบหลีกมากแต่มันยากลำบากมากในการขยับตัวในแรงดันของสุยลั่วที่พยายามจะตีเขาให้โดน
หลังจากนั้นเขาก็ฝึกแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาทุกวัน ทั้งดัชณีสายฟ้า ทั้งสายลมพริ้วไหว ทั้งโอนเอนตามลม ทั้งการฝึกพลังิญญาตอนที่สุยลั่วนอนหลับ เขาทำแบบนี้จนถึงครบเดือน และมันก็มาถึงวันที่เขารอคอย วันที่จะมีการทดสอบของตระกูล และยังเป็วันที่เขาจะโชความสามารถให้พวกที่ดูถูกเขาเอาไว้
7K
