Falling Fast
#5
[Pete’ s talk]
‘น้องคะ ชื่อพีทใช่ไหม พี่ขอคุยด้วยแป๊บนึงนะคะ!’
ไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงยอมยืนคุยกับผู้หญิงคนนึงเพราะประโยคบ้าๆ นั่น
อยู่ดีๆ ผู้หญิงคนนี้กับเพื่อนของเธอวิ่งมาดักหน้าผมกับเพื่อนซึ่งกำลังเดินอยู่แบบงงๆ
ผมยืนมองเธอ ติ้งคณะที่ติดอยู่ตรงกระดุมเม็ดแรกของเสื้อนักศึกษาเป็สัญลักษณ์บ่งบอกว่าเธอเรียนอยู่คณะเศรษฐศาสตร์
“น้องพีทเรียนบริหารใช่ไหม”
“...”
“จริงๆ เราเคยเจอกันแล้วครั้งนึงนะ”
“...”
“เดินชนกันที่โรงอาหารไง”
“...”
“จำพี่ได้ไหมคะ”
“ทำไมต้องจำได้ด้วยครับ” คำตอบไม่เป็มิตรเท่าไหร่ทำเธออึ้งไป
แต่ก็แค่แป๊บเดียวเท่านั้น
เธอยิ้มแห้งให้ผม กลอกตาหลุกหลิกเหมือนไปต่อไม่เป็เล็กน้อย เธอพูดต่ออ้ำๆ อึ้งๆ
“ก็... เอ่อ ฮ่าๆๆ จำไม่ได้ไม่เป็ไรค่ะ แต่เราเคยเจอกันจริงๆ นะ”
“ครับ”
“จำได้แล้วหรอคะ”
“ผมรีบครับ พี่ช่วยรีบพูดด้วย”
“พี่ชื่อ ‘มิมี่’ นะ เรียกมี่ก็ได้ อยู่เศรษฐศาสตร์ปีสาม”
“ส่วนพี่ชื่อโบว์ เป็เพื่อนมี่ค่ะ” เพื่อนเธอที่ยืนเงียบอยู่นานเพิ่งจะพูดขึ้นมา โบว์น่าจะทำหน้าที่แค่มากับเพื่อนเธอเฉยๆ มั้ง
“ปีสาม?”
“ค่ะ เป็รุ่นพี่น้องพีทตั้งสองปีแหนะ แฮะๆ”
“แล้วพี่มีอะไรจะพูดกับผม”
“คือ... พี่มีเื่ให้ช่วยหน่อยน่ะ แต่ไม่ได้ให้ทำเฉยๆ มีค่าตอบแทนนะ”
ก็ไม่ใช่เื่แปลกอะไร มันจะมีงานประเภทที่เป็การจ้างงานรายครั้ง งานพาร์ทไทม์อะไรพวกนี้อยู่แล้วไง และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนติดต่อมา
“ขอรายละเอียดงานคร่าวๆ ครับ”
“เป็แนวงานโชว์ตัวอะไรประมาณนั้น...”
“ผมไม่รับงานที่ต้องพูดหรือให้คนเห็นเยอะๆ แล้วต้องเป็จุดเด่น”
“มันก็ไม่ได้เด่นอะไรนะ”
“โชว์ตัวแล้วจะไม่เด่นได้ไง”
“แค่ไปให้เพื่อนพี่สองคนเห็นหน้าค่ะ”
“งานอะไรครับ”
“เอ่อ...” เธอพุ่งเข้ามาหาผมอย่างมุ่งมั่น แล้วทำไมถึงอ้ำอึ้งบ่อยจังวะ
“พี่จะพูดไหม”
“ชะ ช่วยแกล้งเป็แฟนพี่หน่อยค่ะ!” เธอก้มหน้าเล็กน้อยแล้วพูดออกมารวดเร็ว
เนื้อความเสียงไม่ดังแต่ฟังชัดนั่นมันคืออะไรวะ
จ้างไปเป็แฟนเนี่ยนะ?
“ครับ?”
“งานแป๊บเดียวเองนะคะ! ไม่เกินสองชั่วโมง ค่าเหนื่อยหนึ่งพันบาท ช่วยพี่เถอะนะ!”
“...”
“จ้างครั้งเดียวแค่นั้นค่ะ ไม่ใช่งานต่อเนื่อง!”
“...”
“ระ หรือค่าจ้างน้อยไป พันห้าโอเคไหมคะ”
“ไม่รับ ผมไม่ว่าง”
“น้องพีท... ช่วยพี่หน่อยนะ”
“...”
“งั้นพี่ให้ชั่วโมงละพัน!”
“ผมไม่ทำ”
“ชั่วโมงละพันสอง!”
“ไม่”
“แล้วน้องพีทจะเอาเท่าไหร่คะ”
“ห้าพัน”
“ห้ะ!?”
“ชั่วโมงละห้าพัน”
จำนวนเงินที่เยอะทำให้พี่มี่ยืนอึ้ง ก็แน่ล่ะ เงินเยอะขนาดนั้น จะไม่คิดหน้าคิดหลังได้ยังไง
คนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้า เธอขบริมฝีปากราวกับว่ากำลังครุ่นคิดอย่างหนัก
ผมอาศัยจังหวะที่เธอคิดมาใช้ความคิดของตัวเองบ้าง
ผมไม่ได้บอกนี่ ว่าผมจำเธอไม่ได้
มี่อาจจะจำได้แค่ว่าเราเคยโดนชนกันที่โรงอาหาร แต่สำหรับผม ผมจำอะไรเกี่ยวกับเธอได้มากกว่านั้น
ผมรู้ว่าทำไมผมถึงเป็คนที่เธอเลือกจะเดินตรงเข้ามาหา
และสิ่งที่ผม้าตอนนี้คือทดสอบว่า ผู้หญิงตรงหน้าจะยอมจ่ายเงินกับเื่ที่ตัวเองไม่จำเป็ต้องมาเดือดร้อนนี่ได้มากแค่ไหน
เธอจะทำให้ตัวเองทั้งลำบากทั้งเสียเงินได้เพราะเื่คนอื่นจริงๆ งั้นหรอ
“ว่าไงครับ?”
การกระตุ้นให้อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองมีทางเลือกน้อยลงเป็การกดดันที่ดีนะ
“...”
“ผมไม่มีเวลามารอทั้งวันหรอกนะ ชั่วโมงละห้าพัน ถ้าให้ไม่ได้ก็ถอยไป”
“ตกลงค่ะ!”
อืม... พี่เขาใจถึงดีว่ะ
“มี่!!” เพื่อนเธอเรียกเสียงดัง โบว์หันไปกระซิบกระซาบข้างหูมิมี่ แต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจคำห้ามนั่นเท่าไหร่
“งั้นเอาเบอร์มา เดี๋ยวผมโทรหา”
“ไม่ค่ะ! เอาเบอร์น้องพีทมา พี่จะโทรเอง”
“...”
“ถือว่าเราตกลงกันแล้ว ถ้าพีทไม่โทรมา พี่จะทำยังไงคะ?”
“ผมไม่เบี้ยวหรอก”
“ไม่เชื่อค่ะ เอาเบอร์มา”
พี่มิมี่ยืนมือถือของเธอมาให้ผมด้วยความเด็ดเดี่ยว ผมยิ้มกวนๆ แล้วรับมันมาพิมพ์เบอร์ตัวเองลงไป
เชื่อไหมว่าหลังจากยื่นมือถือคืนให้เธอได้ไม่ถึงหนึ่งนาที ก็มีข้อความเด้งเข้ามือถือผม
มีคนโอนพร้อมเพย์มาให้สองพันห้าร้อยบาท
“พี่โอนมัดจำแล้ว น้องพีทจะมาเบี้ยวไม่ได้นะคะ”
เอ้อ โอนเร็วซะด้วยว่ะ
“...”
“เดี๋ยวเย็นนี้พี่โทรหา รอรับด้วยนะ”
“ครับ”
“ขอบคุณที่ช่วยพี่นะน้องพีท...”
เธอค้อมศีรษะให้ผมเล็กน้อย พี่มี่ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะลากเพื่อนเธอกลับไปอย่างรวดเร็วเหมือนกับตอนเดินเข้ามา
ลับหลังจากสองคนนั้น ผมก็กดเข้าดูข้อความโอนเงินแล้วยิ้มอีกรอบ
เื่นี้... มันก็สนุกดีเหมือนกันนะ
“ไอ้พีท”
เสียงซึงเพื่อนผมที่เงียบอยู่นานพูดขึ้น
“อะไร”
“ทำไมมึงถึงทำวะ”
“นั่นสิ”
เสียงซึงถึงกับส่ายหน้าให้กับความคำตอบของผม
ด้วยนิสัยผม มันแปลกมากไงที่จะยอมทำ ผมไม่ค่อยชอบยุ่งกับใครเท่าไหร่
แต่เื่นี้...
มันก็น่าสนใจดีไม่ใช่หรอ
..............................................................
เปิดตัวน้องพีทค่า ????????
ฝากเอ็นดูน้องด้วยน้าาาาา
4K
