ผมก็แค่เชฟที่ผ่านทางมา

“ คู่สอง’’ เสียงระบบดังขึ้น

วูบ

เหลียงเย่และชายถือพลองได้หายตัวมาปรากฏที่ใจกลางสนามประลองทั้งสองจ้องมองหน้ากันและกัน โดยที่ชายถือพลองเป็นคนเริ่มพูดก่อน “ เพื่อนของนายฝีมือไม่เลวนี่หน่า! แต่นั่นก็แค่ทีเผลอ ! เพราะงั้นนายอย่าได้หวังเลยว่าจะได้โจมตีทีเผลอกับฉัน !’’

“ งั้นมั้ง! ’’ เหลียงเย่สะบัดพลองในมือและควงไปมาก่อนจะใช้มันชี้หน้าอีกฝ่าย“ แต่ฉันก็ไม่ได้เหมือนกับหมอนั่นเหมือนกัน ! ’’ สิ้นสุดเสียงเขาก็พุ่งไปพร้อมพลองทองในมือ

“ ปากดี !’’ ชายถือพลองมองเหลียงเย่ที่พุ่งเข้ามาอย่างดูถูกอีกฝ่ายก็แค่กํายํากว่าคนธรรมดาเขาจะไปกลัวทําไม ?

“ นายคิดว่าใครจะชนะ? ’’ ตงฟางจู้ถามยูหมิง

“ เหลียงเย่! ’’ ยูหมิงพูดเบาๆ ยังต้องถามเรื่องแบบนี้อีกเหรอ ? แม้ว่าร่างกายของเหลียงเย่จะบ่งบอกอยู่แล้วว่าแข็งแกร่งแต่ถ้าให้ดูกันจริงๆก็น่าจะรู้แล้วว่าท่วงท่าของเหลียงเย่นั้นมีพื้นฐานมากกว่าชายถือพลองที่ดูโอ้อวด!

“ อืม’’ ตงฟางจู้ที่ได้ยินก็รู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

ปัง

ในใจกลางสนามประลองเหลียงเย่ได้ฟาดพลองทองปะทะพลองทองของอีกฝ่ายจนเกิดเสียงดังลั่น

“ บัดซบ !นี่มันแรงบ้าอะไรกัน ?! ’’ ชายถือพลองถึงกับหน้าซีดเผือดเขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งตรงมาจากมือของเขาในตอนนี้เขาได้แต่ตั้งคําถามว่าทําไมชายหนุ่มคนนี้ถึงได้มีแรงเยอะมากมายขนาดนี้ ?

“ ดูเหมือนว่าจะเป็นอย่างนั้นจริงๆสินะ…’’ ทางด้านเหลียงเย่ได้พึมพําออกมาเพราะสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายนั้นรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ส่งตรงผ่านทางมือดังนั้นเขาจึงได้ข้อสรุปว่าเกมส์ๆนี้มันสามารถทําให้ผู้เล่นรู้สึกเจ็บปวดจริงๆได้เพราะในตอนที่เขาเห็นตงฟางจู้ทําลายไข่ของชายถือหอกเขาก็สงสัยอยู่นานแล้วยิ่งเมื่อได้มาเห็นกับตาอีกครั้งเขาก็สามารถยืนยันได้ทันที

ปัง

เหลียงเย่ฟาดพลองทองในมือกระแทกใส่พลองทองของอีกฝ่ายอีกครั้งจนมันกระเด็นหลุดออกไป

เคร้ง เคร้ง เคร้ง

“ แกมัน…’’ ชายถือพลองใช้มือจับมือที่เจ็บปวดด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเขาได้แต่มองชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ ในความคิดของเขาแม้ชายคนนี้จะดูกํายํามากก็จริงแต่นั่นก็แค่เปลือกนอก ทว่ามันกลับไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิดเพราะชายคนนี้กลับเชี่ยวชาญการต่อสู้จนถึงขั้นรู้ว่าควรจะโจมตีเขายังไง

ปัง

เหลียงเย่ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบเขาฟาดพลองทองในมือซัดกระแทกใส่หัวของอีกฝ่ายจนแหลกเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วทั้งตรงนั้น

ติ๊ง

คู่สอง ผู้ชนะคือเหลียงเย่ จากทีมนํ้าเงิน !

…

“ ชิ !ไก่อ่อนจริงพวกแกเนี่ย ! ’’ ชายถือง้าวมองไปยังพักพวกสองคนของทีมตัวเองที่ได้พ่ายแพ้กลับมาแล้วบ่น

“ โทษทีฉันประมาทไปหน่อยน่ะ! ’’ ชายถือหอกก้มหน้ากัดฟันพูดอย่างอับอายออกมา

“ …  ’’ ชายถือพลองเพียงมองดูเหลียงเย่ที่อยู่อีกฝั่งอย่างเงียบๆ ในความคิดของเขาไอ้หมอนี่น่ะของจริงมันคงต้องเคยผ่านการต่อสู้ของจริงมาอยู่บ้าง ไม่งั้นแล้วคงไม่สามารถใช้แรงและออกตัวได้อย่างมีจังหวะแบบนั้นหรอก

“ หึ !’’ อู้เจ๋อมองทั้งสองคนแล้วแค่นเสียง ‘ ไอ้พวกนี้มันอ่อนจริงๆแพ้พวกมือใหม่ซะได้ แต่ไม่เป็นไรหรอกแค่ทีมไม่แพ้ก็พอแล้ว ! ’’ ในความคิดของเขาการแข่งเดี่ยวมันจะเป็นยังไงก็ช่างเพราะไอ้พวกนี้มันเป็นเพียงคนที่เคยเล่นมาก่อนแต่ไม่ได้เป็นตัวแข่งในทีมจริงๆซักหน่อยเขาจะไปสนใจผลแพ้ชนะของพวกมันทําไม ? แค่เขาพาทีมชนะในการเล่นนี้ก็พอแล้ว!

“ พวกคุณนี่เก่งจริงๆ! ’’ ชิเฟิงมองเหลียงเย่และตงฟางจู้ด้วยสายตาชื่นชมเขาไม่ใช่คนโง่และสามารถดูออกว่าคนทั้งสองนี้มีฝีมือในการต่อสู้เป็นอย่างมาก

“ ก็งั้นๆ’’ ตงฟางจู้หัวเราะเบาๆ สําหรับเขาชายถือหอกที่พ่ายแพ้เขาน่ะเป็นเพียงเด็กน้อยที่เคยเล่นมาก่อนก็เท่านั้นเองไม่งั้นแล้วคงไม่พ่ายแพ้เขาอย่างง่ายดายแบบนั้นหรอก

ทั้งๆที่ตอนแรกเขาก็นึกว่าคนที่เล่นมาก่อนอย่างมันจะเก่งแท้ๆ!

“ น้องชายก็พยายามเข้าล่ะ! ’’ เหลียงเย่มองดูก็รู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นอ่อนแอเขาจึงได้เอาใจช่วยอีกฝ่าย เพราะมันก็แค่เกมส์จะแพ้ชนะก็ไม่มีผลอะไรอยู่แล้ว !

“ เข้าใจแล้วพี่ชาย! ’’ ชิเฟิงพยักหน้าก่อนจะมองไปยังยูหมิงที่เดินเข้ามาข้างๆเพื่อกระซิบอะไรบางอย่างหลังจากที่เขาได้ยินเขาก็ต้องทําหน้าประหลาดใจและสับสนออกมา “ พี่ชายคุณล้อกันเล่น ? ’’

“ ถ้าอยากชนะมันก็ต้องลอง! ’’ ยูหมิงส่ายหัว เขาแค่ไม่ต้องการให้อีกฝ่ายแพ้เพราะความอ่อนแอของตัวเองจึงได้บอกวิธีที่สามารถทําให้ชนะได้ไป

ในขณะที่ชิเฟิงกําลังจะถามอีกครั้งระบบก็ได้ทําการส่งตัวชิเฟิงและชายถือง้าวไปปรากฏที่ใจกลางของสนามทันที

…

ภายในใจกลางลานต่อสู้ชิเฟิงขมวดคิ้ว “ พี่ชายคุณช่วยออมมือให้ผมด้วยนะ! ’’ เขากลัวว่าชายถือง้าวตรงหน้าเขาจะรุนแรงและทรมานเขาเพื่อแก้แค้นให้กับพักพวกทั้งสองที่ได้พ่ายแพ้ไปก่อนหน้านี้

“ ออมมือ ?ไอ้หนูแกน่ะโชคร้ายแล้วที่ได้มาเจอกับฉัน !คนที่มาเจอกับฉันน่ะพวกมันต้องเจ็บปวดทรมานทุกรายก่อนจะพ่ายแพ้ ! ’’ ชายถือง้าวควงง้าวไปมาแล้วหัวเราะด้วยนํ้าเสียงชั่วร้าย

อึก

ชิเฟิงมองชายตรงหน้าแล้วกลืนนํ้าลายด้วยความกลัวนิดๆเขากลัวว่าชายคนนี้จะพูดจริงทําจริง อีกอย่างเขาก็เป็นแค่ผู้เล่นมือใหม่จะมาสู้คนที่มีประสบการณ์ได้ยังไงทั้งนี้เขาก็เป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มจะเอาแรงอะไรไปสู้กับผู้ใหญ่อย่างชายตรงหน้า ?

“ ได้เวลาเริ่มเกมส์แล้วไอ้หนู! ’’ ชายถือง้าวหัวเราะก่อนจะพุ่งตัวไปประชิดชิเฟิงแล้วแทงง้าวออกไป

‘ จงฟันง้าวใส่ไข่ของคู่ต่อสู้ในตอนทีเผลอแล้วคุณจะชนะ! ’ ในขณะที่ง้าวกําลังพุ่งเข้ามาชิเฟิงได้แต่กัดฟันแล้วนึกถึงคําพูดของยูหมิงที่ได้พูดกับเขาเอาไว้ในก่อนหน้านี้

“ ในเมื่อคุณจะทรมานผมก็อย่าหาว่าผมใจร้ายล่ะ! ’’ ชิเฟิงคํารามลั่นและเอาแขนข้างหนึ่งเข้ารับง้าวที่พุ่งเข้ามาก่อนจะฟันง้าวในมืออีกข้างไปยังหว่างขาของอีกฝ่าย

“ ไอ้หนูนี่แก…’’ ชายถือง้าวถึงกับพูดไม่ออกเขาพบว่าในตอนนี้เด็กหนุ่มตรงหน้ามันได้เอาตัวเข้าแลกเพื่อที่จะฟันไข่ของเขาแน่นอนว่าถ้าหากเขาหลบไม่พ้นเขาคงจะต้องเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแน่ !

ฉวัะ

“ อ๊ากกกก’’ แขนของชิเฟิงถูกตัดขาดโดยง้าวของอีกฝ่ายจนขาดกระเด็นแต่ในเวลานั้นเองง้าวของชิเฟิงก็ฟาดฟันไปที่หว่างขาของอีกฝ่ายแล้ว !

ฉวัะ !

“ ไอ้หนู...อ๊ากกกก…’’ หว่างขาของชายถือง้าวปรากฏเลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกมาราวกับบ่อโลหิต

“ ย๊ากกกก! ’’ เด็กหนุ่มอย่างชิเฟิงที่แม้จะได้รับบาดเจ็บอยู่ได้กัดฟันกระแทกง้าวผ่าร่างจากจุดๆนั้นของอีกฝ่ายขึ้นไปจนถึงใจกลางด้วยแรงทั้งหมดที่มี

“ อ๊ากกกก! ’’ ชายถือง้าวในตอนนี้ไม่สามารถแม้แต่จะงัดแรงมาฟาดง้าวในมือเพื่อจบชีวิตของเด็กหนุ่มตรงหน้าได้ทันเพราะเขาในตอนนี้สูญเสียเรี่ยวแรงทั้งหมดไปแล้ว ที่มันเป็นแบบนั้นก็เพราะความเจ็บปวดที่ได้รับจากการสูญเสียไข่ไปนั้นช่างเป็นอะไรที่เกินจะทน!

ไม่งั้นแล้วเขาก็คงจะสามารถฟาดง้าวฆ่าเด็กหนุ่มได้อย่างง่ายดาย!

“ จบกันที! ’’ ชิเฟิงมองร่างที่ถูกผ่าด้วยง้าวของเขาก่อนจะกัดฟันยิ้มเพราะเขายังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอยู่

ติ๊ง

คู่สาม ผู้ชนะคือ ชิเฟิงจากทีมนํ้าเงิน !

…

ชิเฟิงและชายถือง้าวได้ถูกส่งไปยังฝั่งของตัวเองโดยที่ชายถือง้าวมองไปยังชิเฟิงที่อยู่ห่างออกไปด้วยแววตาแห่งความแค้น ‘ บัดซบ !ไอ้เด็กนี่มันกล้าเล่นทีเผลอแถมยังเล่นจุดๆนั้นของฉันอีกด้วย ! รอบทีมฉันจะทรมานมันอย่างหนักเลยคอยดูเถอะ ! ’

“ นายบอกให้เขาทําแบบนั้น? ’’ ตงฟางจู้มองชิเฟิงที่ถูกส่งกลับมาแล้วถามยูหมิงด้วยใบหน้าพิลึกพิลั่นเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้จุดอ่อนของผู้ชายด้วยกันเพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้

“ คุณใช้ได้แล้วทําไมผมจะใช้ไม่ได้ล่ะ? ’’ ยูหมิงยิ้มชิเฟิงนั้นอ่อนแอเกินไปหากจะให้บอกอะไรโดยที่มีเวลาน้อยคงจะยากดังนั้นบอกวิธีที่เอาชนะอีกฝ่ายได้ง่ายๆอย่างนั้นก็พอแล้ว !

เหลียงเย่ก็ได้แต่หัวเราะเบาๆตอนแรกเขาก็นึกว่าชายหนุ่มจะบอกอะไรกับชิเฟิง ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง

“ ขอบคุณสําหรับวิธีครับ! ’’ ชิเฟิงมองหน้ายูหมิงแล้วเกาหัวอย่างเขินอาย

“ อืม’’ ต่อหน้าคําขอบคุณของเด็กหนุ่มยูหมิงเพียงพยักหน้าเบาๆเท่านั้น

…

“ เฮ้ย !ไหงเองถึงได้แพ้มาได้ล่ะฟะเนี่ย ? ’’ ชายถือดาบโพล่งขึ้นมาเขามองชายถือง้าวด้วยความโมโห ทีมแพ้ไปตั้งสองคนแล้วแท้ๆแต่ไอ้นี่กลับเล่นมาแพ้อีก!

“ ก็ใครจะไปคิดกันล่ะว่าไอ้เด็กนั่นจะใช้วิธีที่โครตเชี่ยแบบนั้น? แกน่ะโชคดีสุดแล้วที่ได้เจอกับไอ้หมอนั่นดูท่าแล้วมันคงจะเล่นไม่เป็นจริงๆถึงได้เลือกธนูมาเอาเถอะแกไปเอาชนะมันเร็วๆแล้วกัน ! ’’ ชายถือง้าวสบถออกมาและเหลือบมองไปยังยูหมิงที่อยู่ฝั่งนํ้าเงินด้วยสายตาอิจฉา

“ เหอะ !ถึงมันจะเล่นเป็นหรือไม่เป็นฉันก็ไม่แพ้มันเหมือนพวกแกอยู่แล้ว ! ’’ ชายถือดาบมองพักพวกที่พ่ายแพ้ของตัวเองอย่างดูถูก เขานี่นะจะแพ้ไอ้มือใหม่หน้าหล่อนั่น?

ล้อกันเล่นแล้ว !

…

ที่ด้านนอกของโลกเสมือนจริง

เหล่าผู้คนได้แต่มองไปที่มอนิเตอร์อย่างตื่นเต้นพวกเขาไม่คิดเลยว่าเกมส์นี้มันจะสมจริงขนาดนี้ !

“ ทีมแดงอ่อนชะมัด! ’’

“ อืม !ฉันคิดว่ารอบที่สี่และรอบที่ห้าทีมแดงก็คงจะแพ้อีกนั่นแหละ ! ’’

“ ก็ไม่แน่หรอก! ฉันจําไอ้ชายถือดาบและอู้เจ๋อคนนั้นได้ ! พวกเขาน่ะเป็นคนที่มีฝีมือมาก !โดยเฉพาะไอ้คนที่ชื่ออู้เจ๋ออะไรนั่นน่ะ เขาเป็นถึงตัวแข่งของทีมแดงเดือดเชียวนะ !ถ้าเกิดมาแพ้มือสมัคเล่นก็คงแย่ไม่น้อย ! ’’

“ อะไรนะ !เขาคือตัวแข่งของเกมส์นี้หรอกเหรอเนี่ย ?! อย่างนั้นมือสมัคเล่นคนนั้นคงจะแพ้ไปพร้อมๆกับทีมของเขาแน่ๆ! ’’

การสนทนาของผู้คนนั้นแน่นอนว่าพวกยูหมิงไม่มีทางรับรู้หรือได้ยินได้

…

ใจกลางสนามประลอง

ยูหมิงมองดูธนูของตัวเองอีกครั้งแล้วเริ่มหยิบลูกดอกจากกระบอกที่ด้านหลังมาไว้ในมือ

ชายถือดาบที่ได้เห็นท่าทางสบายๆของยูหมิงก็อดรู้สึกไม่ได้ที่จะหงุดหงิด “ ไอ้หน้าหล่อแกจะมาเริ่มเรียนรู้อะไรตอนนี้วะ? สู้รีบๆมาให้ฉันคนนี้ฟันทิ้งแล้วแพ้ไปไม่ดีกว่าเรอะ ?!’’

“ ผมก็แค่สงสัยน่ะว่าทําไมในกระบอกเก็บลูกดอกถึงมีเพียงสิบสามลูกดอก? เพราะถ้าเกิดใช้หมดแล้วจะไปเอามาเพิ่มจากที่ไหน ?’’ ทางด้านยูหมิงเพียงตอบตามจริงเขาสงสัยจริงๆนั่นแหละว่าทําไมกระบอกที่ด้านหลังของเขาถึงมีลูกดอกเพียงแค่นั้นเกิดใช้พวกมันหมดแล้วจะหาได้จากที่ไหนอีกล่ะ ?

“ เพ้ย !แกปัญญาอ่อนรึเปล่าวะ ? ถ้าหมดแล้วเดี๋ยวทางระบบมันก็ทําการเติมมาให้เองนั่นแหละ! ’’ ชายถือดาบเริ่มรู้สึกว่าคู่ต่อสู้ของเขานั้นโง่เกินไป

“ อ่อ !งั้นผมขอลองหน่อยแล้วกัน ! ’’ ยูหมิงหันธนูไปทางท้องฟ้าและยิงลูกดอกขึ้นไป

ฟิ้ว

จากนั้นยูหมิงก็หยิบลูกดอกที่ด้านหลังมายิงเรื่อยๆอย่างรวดเร็วจนหมด

“ แกใช้ธนูเป็นด้วย? ’’ ชายถือดาบมองดูยูหมิงที่ยิงธนูจนหมดแล้วด้วยความประหลาดใจเพราะตลอดการยิงธนูของอีกฝ่ายเขาสามารถสังเกตได้ว่าท่วงท่าการเล็งยิงและการเติมลูกดอกของอีกฝ่ายเป็นอะไรที่เชี่ยวชาญมากมันเหมือนกับพวกผู้เล่นเก่งๆทั้งหลายที่เขาเคยเห็นมาเลยล่ะ !

“ ใช่ !อืม ! ตอนนี้รู้สึกว่าลูกดอกจะหมดแล้ว ! อ๊ะ ! มันมาเติมให้จริงๆด้วย ’’ ยูหมิงพยักหน้าเบาๆก่อนจะแสดงความประหลาดใจออกมาเมื่อรับรู้ได้ถึงนํ้าหนักที่เพิ่มขึ้นในกระบอกเก็บลูกดอก

“ เอาล่ะ !ฉันให้เวลาแกเล่นมามากพอแล้ว ! ตอนนี้ฉันจะได้จัดการแกจริงๆซักที !แต่ถึงอย่างนั้นฉันจะให้โอกาสแกยิงธนูอีกครั้ง ! ’’ ชายถือดาบพูดขึ้น“ เร็วสิตั้งท่าเข้าไว้ ! ฉันจะพุ่งเข้าไปโจมตีแกแล้ว ! ’’

“ คุณปัญญาอ่อน? ’’ ยูหมิงที่ได้ยินก็ผงะเขาในตอนนี้มองไปยังชายถือดาบด้วยสายตาแปลกๆ

ชายคนนี้มันบ้ารึเปล่าเนี่ย?

คุณจะสู้ก็เข้ามาสิจะบอกผมก่อนทําไม?

เพี้ยนจริงๆ !

“ ปัญญาอ่อน? นี่แกดูถูกฉันงั้นเรอะ ? ดี !ฉันจะเข้าไปสับแกเป็นพันๆชิ้น ! ’’ ชายถือดาบรู้สึกโมโหที่ถูกอีกฝ่ายด่าเขาอุส่าห์ให้โอกาสมันแต่มันกลับมาด่าเขานี่นะ ? ก็ดี !งั้นก็อย่าอยู่เลย !

“ เหอๆ !คุณจะเข้ามาสับผม ? คุณเพี้ยนรึเปล่าเนี่ย ? เกมส์น่ะมันจบไปตั้งนานแล้ว ! ’’ กลับกันทางด้านยูหมิงเขาเพียงแค่มองอีกฝ่ายที่หน้าแดงกํ่าแล้วส่ายหัวด้วยความช่วยไม่ได้ในความคิดของเขาอีกฝ่ายนั้นไม่ได้รู้อะไรเลยจริงๆเกมส์น่ะมันจบตั้งแต่ที่เขาได้ยิงธนูออกไปแล้ว !

“ แกหมายความว่ายังไง? ’’ ชายถือดาบพุ่งไปทางยูหมิงก็อดถามออกมาไม่ได้เขาได้แต่ขมวดคิ้วเบาๆด้วยความสับสน

ไอ้หมอนี่มันเพ้ออะไรของมันฟะ?

แต่ในขณะที่เขากําลังคิดอยู่นั้นทีมของเขาและทีมของอีกฝ่ายก็ได้ส่งเสียงดังออกมาด้วยความตกใจ

“ เฮ้ย !ดูบนท้องฟ้าสิ ! นั่นมันอะไรฟะน่ะ ?! ’’

“ มันตกใจอะไรกันวะ? ’’ ชายถือดาบที่ได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองบนท้องฟ้าก่อนจะอ้าปากค้างด้วยความตกใจ“ เชี่ยไรเนี่ย ?! ’’