ผมไม่ได้เบียว แค่เป็นหนึ่งเดียวกับอนิเมะ (อ่านฟรีตลอดชีพ)

        “โดนคดีข้อหาพยายามฆ่า!!?” 

        “ใช่แล้วล่ะ” 

        “แล้วไปไงมาไงตูนถึงทำแบบนั้นล่ะคะ?” 

        ต่ายนิ่งลงไปเมื่อได้ยินคำถาม 

        “เรื่องนั้นไปถามเจ้าตัวเองละกัน พวกนายเป็นเพื่อนของตูน ก็ทำตัวให้เหมาะสมกับฐานะเพื่อนหน่อย! ไปพาเขากลับมาให้ได้ ฉันเชื่อว่าพวกนายต้องทำได้แน่นอน เหล่าอัจฉริยะรุ่นน้อง...-- ถ้างั้นฉันไปล่ะนะ” 

        และต่ายก็เดินไปหน้าโรงเรียนและซิ่งรถออกไปทันที 

        เคที่งงกับคำพูดของต่ายเมื่อสักครู่ก็ได้ถามออกมาด้วยความสงสัย  

        “หมายความว่าไงที่ว่าอัจฉริยะรุ่นน้องน่ะ?” 

        พวกเขาต่างจ้องมองไปที่เพียงดาวตาเป็นมันเพื่อรอคำตอบจากเธอ 

        “เอ่อ... ก็ได้ ๆ ๆ เดี๋ยวฉันบอก ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้! จริง ๆ แล้วโรงเรียนนี้น่ะไม่ได้มีอัจฉริยะแค่พวกนาย 5 คนหรอกนะ แต่ว่ามีอีกเยอะแยะเป็นภูเขาเลากา อย่างเช่นเธอคนนั้นที่เป็นพี่สาวของตูนก็เป็นอัจฉริยะทางด้านภาษา เธอสามารถพูดทุกภาษาในเอเชียได้ และไม่รู้ว่าตอนนี้จะพัฒนาไปมากขนาดไหน แต่คนที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็คือพวกนาย 5 คน ทางโรงเรียนเลยให้พวกนายเป็นอัจฉริยะอย่างเป็นทางการ...-- แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น ตอนนี้เรามาหาวิธีช่วยตูนกันก่อนเถอะ” 

        วันต่อมา ทางฝั่งของโรงเรียนนานาชาติคริสตัล ตอนนี้ตูนและ 5 หัวกะทิได้มานั่งอยู่บนชั้นดาดฟ้าพร้อมกัน และจากนั้นไม่นานฮงก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกับโน๊ตบุ๊คในมือ 

        “นี่ตูน นายเคยเห็นนี่ไหม อันนี้เขาเรียกว่า พอร์ตหุ้น เดี๋ยวฉันจะเปิดคลิปนักเล่นหุ้นระดับโลกให้นายดูแล้วนายก็เลียนแบบและซื้อหุ้นไปตามใจนายเลยนะ ตอนนี้ในพอร์ตฉันมีอยู่ 2 ล้านบาท” 

        ตูนนิ่งเงียบไม่พูดอะไรและดูคลิปที่ฮงเปิดให้ก่อนที่จะเริ่มหันไปซื้อหุ้นทีละตัวสองตัว พวกหัวกะทิที่มองดูอยู่ห่าง ๆ ก็พากันหัวเราะชอบใจกันใหญ่ ยกเว้นต้นกล้ากับไมเคิลที่ยังคงเงียบอยู่เหมือนเดิม 

        และจากนั้นไม่นาน ตูนก็ได้ใช้เงิน 2 ล้านบาทซื้อหุ้นไปจนหมด 

        “อ่าฮ่าา.... แค่นี้ก็เรียบร้อย.... ขอบใจมากเลยนะตูน” ว่าจบฮงก็เดินออกไปด้วยท่าทางอารมณ์ดี ตามด้วยพวกหัวกะทิที่เดินตามหลังมา ทว่าต้นกล้าก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม ก่อนที่ไม่นานจากนั้นเขาจะเดินเข้ามาหาตูน 

        “นี่ตูน... นายรู้ไหมว่าความฝันของฉันคืออะไร?” 

        “...” 

        “ฉันน่ะ อยากเป็นหมอ เพราะที่บ้านของฉันน่ะมีหนี้และไม่ค่อยมีเงิน พ่อแม่ก็หาเช้ากินค่ำ ที่ฉันต้องย้ายมาที่โรงเรียนนี้ก็เพราะว่าที่บ้านฉันได้ที่ทำงานแถวนี้ ซึ่งมันสะดวกต่อการเดินทาง...” 

        “...แล้วนายมาเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังทำไม?” 

        “ตั้งแต่วันแรกที่ฉันเข้ามาที่นี่น่ะ ทุกอย่างก็เป็นปกติดี เพื่อนใหม่ ทุกอย่างใหม่ จนกระทั่งฉันได้เจอกับฮง เขาเดินเข้ามากอดคอและถามฉัน ‘นายย้ายมาจากโรงเรียนเบียวศาสตร์เหรอ? รู้จักตูนหรือเปล่า?’ และฉันก็ตอบกลับไป ‘รู้จักสิ! เขาเป็นเพื่อนฉันเองแหละ เป็นคนที่ร่าเริงมากเลยล่ะ...’ ตอนนั้นฉันไม่รู้เลยว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาหลังจากนั้น มันร้ายแรงมากแค่ไหน ฮงได้ชวนฉันให้มาเข้าร่วมหัวกะทิของพวกมันโดยมันบอกว่าจะได้เงินมหาศาลแต่ต้องแลกกับข้อมูลของคนในโรงเรียนเบียวศาสตร์ ซึ่งฉันก็ปฏิเสธกลับไปอย่างไม่ไยดี แต่นายรู้ไหมว่ามันทำอะไรกับฉัน... ภายในเย็นวันนั้นหลังจากที่ฉันไปถึงบ้าน สภาพบ้านของฉันเลเทะไปหมด พอฉันวิ่งเข้าไปข้างในก็ได้เจอกับกลุ่มมาเฟียที่กำลังทำร้ายร่างกายพ่อและแม่ของฉันอยู่ ฉันโกรธมากจนมือไม้สั่น รีบโทรหาตำรวจและเข้าไปต่อยไอ่มาเฟียพวกนั้น แต่ฉันก็สู้ไม่เป็นเลยโดนมันตบออกมา” 

        “นี่ต้นกล้า... ทำไมยาวจังอ่ะ....” 

        “เดี๋ยวก่อนอย่าพึ่งขัด ยังไม่จบ” 

        “เค...” 

        “หลังจากนั้นไม่นานตำรวจก็มา พวกตำรวจชักปืนออกมาและเล็งเข้ามาที่บ้านของฉันพร้อมกับตะโกนให้ยกมือขึ้น แต่ว่าพอตำรวจเห็นหน้ามาเฟียพวกนั้นก็เก็บปืนลงทันทีและเดินเข้ามาทักทายพวกมาเฟียอย่างเป็นมิตร ภาพนั้นมันสะเทือนใจฉันมากเลยล่ะ ทุกวันนี้ภาพนั้นยังติดตาฉันอยู่เลย และก่อนที่พวกมันกำลังจะกลับหนึ่งในพวกมาเฟียก็ได้พูดกับฉัน ‘วันหลังก็อย่าไปปฏิเสธใครมั่วซั่วล่ะ เขาบอกให้ทำอะไรก็ทำไป’ และพวกมันก็ออกไป แม้แต่ตำรวจที่เป็นที่พึ่งของประชาชนยังเป็นแบบนี้.... ฉันไม่รู้จะทำยังไงจริง ๆ แล้วล่ะตูน....” เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือพร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลออกมา 

        “ฉันขอโทษนะที่ทำให้นายมาลงเอยแบบนี้....” 

        “นี่ต้นกล้า.... นายไม่ต้องโทษตัวเองหรอก ทั้งหมดมันเป็นเพราะฉันเองแหละ....” 

        ย้อนกลับไปเมื่อวันที่ฮงได้มาบุกที่โรงเรียน ภายในค่ำคืนนั้นตูนที่นั่งอยู่ในบ้านก็ได้รับข้อความแปลก ๆ ขึ้นมา 

        [นี่ตูน ฉันฮงเองนะ ขอโทษด้วยนะสำหรับเรื่องในวันนี้ ฉันจะไม่บุกไปที่โรงเรียนนายอีกแล้วล่ะ แต่ฉันมีข้อเสนอมาให้นาย ซึ่งฉันไม่อยากจะทำเลยจริง ๆ นะ ฉันจะไม่เปิดเผยเรื่องคดีพยามฆ่าของนายเมื่อหลายปีก่อน เพื่อแลกกับให้นายมาช่วยอะไรฉันนิดหน่อย นายลองคิดดูดี ๆ สิ ถ้าฉันเปิดเผยล่ะก็ ไม่ใช่แค่ที่โรงเรียน แต่ที่บ้านของนายก็จะเดือดร้อนไปด้วย บ้านของนายจะเต็มไปด้วยนักข่าว พ่อ แม่ และพี่สาวของนายจะถูกสังคมตราหน้าและอาจจะตกงานจนถึงขั้นล้มละลายเลยก็ได้ แต่นายไม่ต้องกังวลเรื่องพวกนั้นเลยถ้ามาอยู่กับฉัน ฉันรู้ว่ามันค่อนข้างลำบากใจ แต่ฉันจะให้เวลานาย 1 อาทิตย์ ถ้าเกิดสนใจก็ทักมานะ] 

        และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ตูนนิ่งเงียบไม่สุงสิงกับใครไปพักใหญ่ ๆ จนกระทั่งเขาตัดสินใจติดต่อฮงกลับไป ซึ่งนั่นก็เป็นความต้องการของตัวเขาเอง 

        “นี่ต้นกล้า สบายใจได้เลย ฉันรู้อยู่แล้วล่ะว่าคนอย่างนายไม่มีทางทำอะไรชั่ว ๆ แบบนี้แน่นอน อันที่จริงที่ฉันมาที่นี่ไม่ได้มาเพราะยอมรับข้อเสนอของฮงหรอกนะ แต่ว่าฉันจะมาช่วยนายต่างหาก” 

        “ละ-แล้วนายจะช่วยฉันยังไงล่ะ!? มันมีมาเฟียกับตำรวจเป็นพวกเชียวนะ” 

        ตูนฉีกยิ้มอ่อน ๆ และตอบกลับมา “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าไอ่เจ้าฮงน่ะมันเส้นใหญ่แค่ไหน แต่ฉันมั่นใจแบบ 300% เลยล่ะว่าทางฝั่งของฉันเส้นใหญ่กว่าไอ่หมอนั่นแน่นอน” 

        “แล้วนายจะทำยังไงกับพวกมาเฟียล่ะ!?” 

        “ส่วนเรื่องของพวกมาเฟียไม่ต้องห่วง มีคนที่ช่วยได้แน่นอนอยู่แล้ว ฉันว่านายเองก็เคยเจอกับเขาแล้วนะ แต่พวกฉันจะลงแรงอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้ นายต้องช่วยพวกฉันด้วย บอกข้อมูลทุกอย่างที่นายรู้เกี่ยวไอ่ฮงและโรงเรียนนี้มาให้หมด ถ้านายให้ความร่วมมือกับฉันล่ะก็ ครอบครัวของนายจะปลอดภัยและนายก็จะได้เป็นหมอแน่นอน!” 

        ต้นกล้าที่ถูกความมืดมิดกลืนกลินมาอย่างยาวนาน ก็ได้มีแสงแห่งความหวังสว่างจ้าขึ้นมาปรากฏอยู่ตรงหน้า 

        ทว่าตรงประตูทางเข้าชั้นดาดฟ้า ก็ได้มีใครบางคนแอบฟังบทสนทาของพวกเขาอยู่ 

        “คิก ๆ ๆ ได้ยินเรื่องเจ๋ง ๆ เข้าให้แล้วล่ะ ต้องรีบเอาไปบอกฮงซะแล้ว~” 

        ถัดมาอีกวันหนึ่ง ที่ชั้นดาดฟ้าบริเวณเดิม ฮงและ 5 หัวกะทิก็ได้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา แต่ดูเหมือนว่าวันนี้ฮงจะดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ 

        “นี่ตูน!! ดูสิ ๆ ! หุ้นที่นายซื้อเมื่อวานจาก 2 ล้านมันขึ้นมาเป็น 8 ล้านแล้วล่ะ! สุดยอดเลย! ทำเงินได้ 6 ล้านภายในวันเดียว! ซื้อต่อเลยสิ ใช้เวลาไม่นานหรอก!” 

        เหตุการณ์ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติ จนกระทั่ง 

        “ว่าแต่ว่า ฉันได้ข่าวว่านายกับต้นกล้ากำลังวางแผนจะทำอะไรบางอย่างงั้นเหรอ....?” 

        ต้นกล้าที่ได้ยินแบบนั้นก็เหงื่อตกและพยายามจะเก็บอาการเอาไว้โดยที่ AJ หนึ่งในหัวกะทิฉายาไอ่หมาบ้ากำลังนั่งหัวเราะชอบใจอยู่ข้าง ๆ เพราะคนที่แอบฟังเมื่อวานก็คือมันนี่เอง ทว่าตูนกลับไม่แสดงอาการอะไรและตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงปกติ 

        “อย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลยฮง ฉันจะทำแบบนั้นกับเพื่อนฉันทำไม นายก็รู้จักฉันดีหนิ สงสัยไอ่คนที่มาปล่อยข่าวให้นายคงอยากจะทำให้เราแตกแยกกันล่ะมั้ง” 

        AJ ที่กำลังหัวเราะชอบใจก็ถึงกับหุบยิ้มและแสดงอาการร้อนรนออกมาทันที 

        “ตะ-แต่เมื่อวานฉันได้ยินแบบนั้นจริง ๆ นะ--” 

        “เฮ้ย... หุบปากไปซะ ในตอนที่ฉันยังพูดดีด้วยอยู่” เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของฮงก็ถึงกับทำให้อีกฝ่ายหงอยลงไป ส่วนต้นกล้าที่ไม่โดนจับได้ก็รู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก 

        และจากนั้นไม่นาน ฮงก็ได้เดินออกไปพร้อมกับลูกน้องของมัน และภายในเย็นวันนั้นที่บริเวณโรงเรียนเบียวศาสตร์ เพียงดาวที่กำลังวุ่นอยู่กับกองเอกสาร จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความบางอย่างเข้ามา 

        [นี่ฉันเอง ตอนนี้ฉันอยู่กับพวกมัน ฉันไม่สามารถไปไหนได้ตามใจเพราะพวกมันมีตาอยู่ทุกที่และจะคอยรายงานฮงอยู่ตลอด มันมีตำรวจและมาเฟียคอยหนุนหลัง ฉันไม่สามารถไปไหนมาไหนคนเดียวได้เลยไม่สามารถเล่าอะไรได้มาก แต่ว่าอีกไม่นานจะมีคนไปหาเธอ เขาจะรออยู่ที่หน้าโรงเรียน....] 

        เพียงดาวสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันทีและรีบเรียกเพื่อน ๆ ทุกคนมารวมตัวกัน และจากนั้นไม่นานที่บริเวณหน้าประตูก็ได้มีเด็กเนิร์ดคนหนึ่งมายืนรอพวกเขาอยู่ ก่อนที่ไม่นานจากนั้นเพียงดาวจะไปรับเขาขึ้นมา 

        “แกมันไอ่คนที่อยู่กับไอ่เกาหลีนั่นไม่ใช่หรือไงวะฮะไอ่เปี๊ยก!!” 

        “ใจเย็นก่อน ฉันมาดิ--” 

        “นี่เจ้าเนิร์ด~ พวกแกกล้ามากเลยนะที่มาเอาตัวของเจ้าตัวเล็กไปน่ะ”  

        “ใช่แล้วล่ะ มาเอา My friend ของพวกฉันไปแล้วยังจะมีหน้ามาที่นี่อีก คอยดูเถอะ! อีกไม่นานพวกฉันจะบุก-- อุ้บ!” 

        “ไม่มีใครบุกอะไรทั้งนั่นแหละ บอกมาสิว่านายมาที่นี่ทำไม” 

        “นี่ทุกคนใจเย็นรอฟังที่เขาพูดก่อนสิ้!!” 

        เหตุการณ์เริ่มชุลมุนวุ่นวายไม่เปิดจังหวะให้ต้นกล้าได้พูด จนเขาไม่รู้จะทำยังไง 

        “ฉะ-ฉันมาเพื่อช่วยพวกนายต่างหากวะโว้ย!!!” เด็กเนิร์ดใส่แว่นหนาเตอะตะโกนเสียงดังออกมา มันช่างดูไม่มีพิษไม่มีภัยอะไรเลย…

        “ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อน ตูนเขาบอกว่าเขามีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลาเลยไปไหนมาไหนไม่ได้ เขาคนนี้เลยมาแทน ชื่อต้นกล้าใช่ไหม? มีอะไรจะบอกพวกเราล่ะ?” 

        ต้นกล้าสูดหายใจเข้าและเริ่มรวมรวมสมาธิ 

        “ที่โรงเรียนนานาชาติคริสตัลน่ะ มีฮงเป็นผู้นำและข้าง ๆ เขาก็จะมีนักเรียนที่ได้ชื่อว่า 5 หัวกะทิ ซึ่งก็คือพวกที่เข้าไปป่วนพวกนายในงานเปิดบ้านนั่นแหละและฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นเหมือนกัน ฮงมีพรรคพวกทั้งหมดราว ๆ เกือบ 100 คน ทั้งโรงเรียน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปหามากจากไหนเยอะแยะ อีกไม่กี่วันข้างหน้าโรงเรียนนานาชาติคริสตัลจะมีงานประชุมของผู้บริหารโรงเรียน ซึ่งวันนั้นครูไม่ค่อยจะอยู่กัน ถ้าพวกนายอยากจะบุกเข้าไปหรือไปแก้แค้นล่ะก็ ก็มีแค่วันนั้นวันเดียวเท่านั้น” 

        “ฮึ! แล้วทำไมพวกฉันจะต้องเชื่อใจแกด้วย!” หินยังคงไม่ไว้วางใจเด็กเนิร์ดตรงหน้า 

        “นั่นก็เพราะว่าฉันก็อยากจะแกแค้นไอ่ฮงมันเหมือนกันยังไงล่ะ! ฉันถึงยอมเสี่ยงมาที่นี่ ถ้าหากมีใครรู้ว่าฉันมาที่นี่ด้วยตัวคนเดียวล่ะก็ ไม่ใช่แค่ฉันที่จะโดนเล่นงาน แต่ที่บ้านฉันก็จะโดนไปด้วย ฉันเชื่อใจตูน ฉันเลยตัดสินใจที่จะมา” 

        พวกเขาเงียบลงไปพักหนึ่งเมื่อได้ฟังเหตุผลของต้นกล้าและไม่นานจากนั้นเคก็ได้ถามออกมา 

        “แล้วเธอจะเอายังไงกับคดีติดตัวของตูนล่ะดาว?” 

        “อืม... เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันจัดการได้ เอาเป็นว่าพวกนายไปเตรียมตัวกันให้พร้อมกันก่อนเถอะ และพยายามติดต่อสิงห์ด้วย เราต้องเอาตัวของตูนกลับมาให้ได้ก่อนที่จะถึงวันปัจฉิม พวกเราจะได้มาฉลองเรียนจบกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา” 

        เริ่มต้นการโต้กลับ! ไอ่ฮงมันเห็นตูนเป็นแค่ตัวทำเงินนี่หว่า... ต้องเจอแผนซ้อนแผนซักหน่อยแล้ว.... จุดจบของเรื่องราวเริ่มใกล้เข้ามาทุกที เหตุการณ์จะเป็นเช่นไร โปรดติดตามตอนต่อไป