แสงที่ส่องผ่านเข้ามาทำให้ชายหนุ่มผมสีดำที่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาเผยให้เห็นั์ตาสีดำอมฟ้า อาทิตย์ที่ลืมตาขึ้นมากดปุ่มให้ฝาของเครื่องไดรฟ์สเฟียร์ แล้วค่อยๆลุกออกมา ชายหนุ่มมองดูนาฬิกาที่ติดบนผนังห้องก็พบว่าขณะนี้เป็เวลาหกโมงกว่าแล้ว
ร่างกายของเขานั้นรู้สึกดีราวกับได้พักผ่อนมาอย่างเต็มที่ทั้งๆที่เล่นเกมมาทั้งคืน แสดงให้เห็นถึงสมรรถภาพที่สุดยอดของเครื่องไดรฟ์สเฟียร์ หลังจากที่ลุกขึ้นมาแล้วอากิระก็เดินเข้าห้องน้ำเพื่อจัดการธุระส่วนตัว
เวลาเจ็ดโมงเช้าในขณะที่อาทิตย์กำลังก้าวลงบันใดมาจากชั้นสองของบ้านเพื่อที่จะลงมาทานอาหารนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่เป็หญิงสาวผมสีดำ ใบหน้าเนียนใสที่สวยงามแม้จะออกไปทางน่ารักมากกว่า ดวงตาใสสีน้ำตาล ผิวสีขาวดั่งหิมะ ร่างเล็กบอบบาง ซึ่งก็เป็จังหวะเดียวกับที่เธอหันมามองอาทิตย์เช่นกัน
“ตื่นแล้วเหรอคะพี่ทิตย์”เสียงกังวานใสดังออกมาจากริมฝีปากน้อยๆของหญิงสาวน่ารักตรงหน้า
“อรุณสวัสดิ์ จันทร์ ว่าแต่วันนี้ไม่ไปเรียนพิเศษเหรอ”อาทิตย์ถามหญิงสาวที่มีนามว่า จันทร์ หรือจันทรา น้องสาวบุญธรรมของเขาที่อยู่ด้วยกันมาั้แ่เด็ก
“วันนี้หยุดน่ะค่ะ ว่าแต่พี่เถอะวันนี้มีแผนจะไปไหนรึเปล่าคะ”เธอถามออกมาพร้อมส่งรอยยิ้มที่แสนน่ารักให้กับผู้เป็พี่
“วันนี้ไม่ได้ไปไหนหรอก กะว่ากินข้าวเสร็จก็จะเข้าเล่นเกมต่อล่ะ”อาทิตย์ยิ้มตอบเล็กน้อย พลางเดินไปที่โต๊ะอาหารซึ่งมีอาหารเตรียมเอาไว้แล้ว
แน่นอนว่าผู้ที่เตรียมอาหารนั้นก็คือจันทรา เพราะในบ้านหลังนี้มีเพียงเขากับจันทราอยู่ด้วยกันสองคนเท่านั้น เนื่องจากพ่อของอาทิตย์เสียชีวิตไปั้แ่เมื่อห้าปีก่อน ส่วนแม่ของเขาก็ทำงานอยู่ที่ต่างประเทศ
“เกมเหรอคะ พี่เล่นเกมอะไรอีกคะเนี่ย”
“DFOน่ะ”
“เอ๋ พี่เข้ามาเล่นDFOแล้วทำไมไม่บอกคะหนูจะได้ไปหาที่เมืองเริ่มต้น”จันซากล่าวออกมาด้วยความใ เธอเองก็เคยชวนพี่ชายเล่นเหมือนกัน แต่ตอนนั้นอาทิตย์ก็ยังไม่เข้ามาเพราะกำลังเคลียร์เกมอื่นอยู่
“โทดทีๆ พี่พึ่งจะเล่นเมื่อคืนน่ะ พอดีพี่เคลียร์เกมก่อนหน้านี้เรียบร้อยแล้ว ไอ้ยุมันก็ดันมาเร่งพี่มัวแต่รำคาญมันก็เลยลืมบอกเราน่ะ”อาทิตย์ตอบกลับไป
“พี่ยุเองก็ไม่ยอมบอกกันมั่งเลย งั้นเดี๋ยวทานข้าวเสร็จหนูจะเข้าเกมด้วยคน”เธอพูดพลางยิ้มมาให้อาทิตย์ “ให้หนูไปรับที่เมืองเริ่มต้นนะคะ”
สิ้นคำอาทิตย์ก็ส่ายหน้าให้กับน้องสาวของตน “พี่ออกมาจากเมืองเริ่มต้นแล้วล่ะ”
“หา พี่พึ่งจะเล่นไม่ใช่เหรอทำไมออกจากเมืองเริ่มต้นเร็วจัง แล้วนี่พี่ระดับเท่าไหร่แล้วคะ”เธอถามด้วยความตกตะลึงอีกครั้ง
“สามสิบน่ะ”อาทิตย์ตอบด้วยสีหน้านิ่งเฉย
“พี่ยังเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ บางคนเขาใช้เวลากันเป็สัปดาห์ถึงสองสัปดาห์เลยนะคะนั่นน่ะ”เธอพูดออกมาโดยที่ยังรู้สึกอึ้งไม่หาย
“งั้นเหรอ พอดีได้เพื่อนในเกม แล้วก็ไปทำภารกิจลับด้วยกันน่ะ”อาทิตย์พูดออกมา
“งั้นหรือคะ”
ระหว่างที่ทานอาหารทั้งสองก็พูดคุยกัน โดยที่จันทราเองก็ไม่ลืมที่จะถามรหัสติดต่อในเกมของอาทิตย์ หลังทานอาหารเสร็จอาทิตย์และจันทราต่างก็แยกย้ายกันกลับห้องเพื่อเข้าเล่นเกม
อากิระลืมตาขึ้นมาในห้องพักของเรือข้ามทวีป เขาลุกขึ้นแล้วเปิดประตูออกมา จากนั้นก็ออกจาเขตห้องพักไปยังด้านนอกตัวเรือ ก็พบกับเมืองท่าเรือที่กว้างใหญ่กว่าเมืองเริ่มต้นประมาณสองเท่า
ตึกและอาคารในเมืองเหมือนกับเมืองในยุคกลาง บริเวณท่าเรือเป็ตลาดที่มีร้านค้าไอเทมมากมาย อากิระไม่อยากจะเป็ที่สะดุดตาเนื่องจากชุดผลึกมนตราเขาจึงเรียกผ้าคลุมที่ซื้อมาจากร้านในเมืองเริ่มต้นออกมาใส่คลุมปกปิดชุด
เขาออกจากห้องแล้วส่งกุญแจคืนให้กับพนักงานบนเรือแล้วเดินลงจากเรือแล้วผ่านไปยังท่าเรือจากนั้นก็เดินต่อไปยังตัวเมืองเดินได้สักพักเขาก็รู้สึกหิวขึ้นมา
“อืม อาหารที่กินก่อนเข้าเกมไม่ช่วยให้ตัวละครในเกมหายหิวไปด้วยสินะ ไปหาอะไรกินดีกว่า”
พูดจบอากิระก็เปิดแผนที่ขึ้นมาแล้วเดินไปยังตำแหน่งที่เขียนว่าภัตตาคาร จากนั้นเขาก็เข้าไปยังภัตตาคารแล้วขึ้นไปถึงชั้นสอง
“ยินดีต้อนรับครับ จะรับอะไรดีครับ”
หลังจากที่นั่งลงก็มีพนักงานเข้ามาต้อนรับ จากนั้นเขาก็เปิดเมนูดูแล้วก็สั่งอาหารเนื่องจากเขาไม่ได้สนใจจะเลือกทานอาหารเท่าไหร่เขาจึงสั่งอาหารที่มีราคาน้อยที่สุด
“ขอซาลาเปา3ลูก ไส้กรอก4อัน แล้วก็นมสองขวดครับ”อากิระสั่งอาหารกับพนักงานที่รออยู่ซึ่งพนักงานก็รับออเดอร์แล้วรีบไป หลังจากผ่านไปสักครู่พนักงานก็นำอาหารมาส่ง ทันทีที่อาหารมาถึงก็มีเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมา
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้น้องมีปัญญาสั่งอาหารแค่นั้น ไม่ต้องมากินที่ภัตตาคารก็ได้มั้ง ร้านอาหารแผงลอยมีให้กินเยอะแยะ”เสียงนั้นมาจากโต๊ะใหญ่กลางร้านที่มีผู้เล่นกลุ่มใหญ่มากกว่าสิบคนนั่งอยู่พวกเขาทุกคนใส่ชุดสีน้ำเงินมีสัญลักษณ์รูปั์และระลอกคลื่นอยู่ตรงหน้าอกด้านซ้าย
“เอาน่าๆ พวกแกก็ไปพูดแบบนั้นมันเสียมารยาทนะ”ผู้ที่พูดขัดเสียงหัวเราะออกมาเป็ชายที่มีใบหน้าคมเข้ม มีแผลเป็รูปที่บริเวณคางด้านซ้ายยาวจนถึงแก้ม ชุดสีน้ำเงินที่เหมือนกับคนอื่นๆจะต่างก็ตรงที่ตราสัญลักษณ์เป็สีทองที่เหมือนจะบ่งบอกว่าเป็หัวหน้าของกลุ่ม
“นี่น้องชายถ้าไม่มีเงินล่ะก็มานั่งคุกเข่าต่อหน้าพี่สิ เดี๋ยวพี่เลี้ยงอาหารให้ก็ได้”
สิ้นเสียงพูดนั้นทั้งโต๊ะก็มีเสียงหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง โดยที่โต๊ะอื่นๆมองไปยังโต๊ะของกลุ่มผู้เล่นชุดน้ำเงินน้ำด้วยสีหน้าที่ราวกับจะบอกว่าเอาอีกแล้ว และบางคนก็ทอดสายตามามองอากิระด้วยใบหน้าสงสารที่ถูกหาเรื่อ เช่นเดียวกับพนักงานร้านที่ทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนมองอยู่นิ่งๆ แต่ทว่าตัวอากิระกลับทานอาหารได้หน้าตาเฉย
“พี่ชายชื่ออะไรครับ”อากิระที่ทานอาหารจนหมด ก็เอ่ยถามชายผู้ที่มีแผลเป็นั้น
“ฮ่าๆๆ พี่ชายมีชื่อว่า เครน เป็หัวหน้าหน่วยแห่งกิลด์ั์ครามที่ปกครองเมืองท่าเทซิสแห่งนี้”ชายที่มีนามว่าเครนตอบกลับมา “ว่ายังไง ถ้าอยากให้พี่เลี้ยงอาหารก็มาคุกเข่าและก้มหัวตรงนี้ซะสิ”
ทว่าอากิระกลับไม่มีท่าทีสนใจและละสายตายออกจากโต๊ะนั้นแล้วหันไปหาพนักงาน
“ขอโทษนะครับ ช่วยคิดเงินด้วย อ้อ แล้วก็เอาเหล้าโลหิตัให้พี่ชายที่ชื่อเครนคนนั้นด้วยนะ แน่นอนว่าคิดรวมกับอาหารที่ผมทานก่อนหน้านี้”
อากิระพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินทั่วร้าน พอสิ้นเสียงอากิระทุกเสียงในร้านก็เงียบลง
“อ…เอ่อ ทั้งหมดก็ 100,300 คริสตัลครับ”พนักงานพูดออกมาเหมือนกับว่าไม่แน่ใจว่าฟังผิดไปหรือเปล่า
ทันทีที่ได้ยินจำนวนเงินอากิระก็เรียกเงินจำนวนนั้นออกมาแล้วจ่ายให้กับพนักงานแล้วเดินออกจากร้านไปทันทีส่งผลให้ผู้เล่นโต๊ะอื่นๆต้องพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้ เพราะว่าเหล้าโลหิตัเป็เหล้าที่แพงที่สุดในร้าน
ทว่าเครนและเหล่าลูกน้องในกิลด์ั์ครามที่ดูถูกผู้เล่นอื่นว่าไม่มีปัญญาซื้อของดีกิน กลับถูกผู้เล่นคนนั้นหักหน้าโดยการสั่งเหล้าที่แพงที่สุดมาเลี้ยงพวกตน เครนที่โมโหจัดจึงทุบโต๊ะอย่างแรง
“อย่าให้เจออีกครั้งนะไอ้เวร”เครนพูดออกมาอย่างเดือดดาล
หลังจากที่อากิระออกมาจากภัตตาคารก็มีสัญญาณเตือนว่าเขาได้รับการติดต่อ ซึ่งผู้ที่ติดต่อมามีชื่อว่าลูน่า อากิระจึงเปิดขึ้นมาทันที
“พี่คะ ตอนนี้ถึงทวีปใหญ่รึยังคะ”เสียงกังวานใสที่ได้ยินนั้นไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็น้องสาวที่พึ่งจะทานอาหารกับเขาก่อนที่จะเข้ามาในเกมนั่นเอง
“พี่มาถึงเมืองท่าเทซิสแล้วล่ะ”อากิระตอบน้องสาว
“พี่รอที่เมืองนั้นก่อนนะคะ เดี๋ยวราวๆคืนนี้หนูกับพี่ยุจะไปหาที่นั่นค่ะ”เสียงใสของจันทราที่ใช้ชื่อในเกมว่าลูน่าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่กำลังยินดี
“อืม เธอใช้ชื่อว่าลูน่าสินะ แล้วไอ้ยุใช้ชื่อว่าอะไร”อากิระถามน้องสาวตน
“พี่ยุใช้ชื่อว่าเทมเพสต์ค่ะ”
“อืม งั้นเดี๋ยวพี่จะจองโรงแรมเอาไว้ ถ้ามาถึงเมื่อไหร่ก็ติดต่อมานะ”อากิระตอบกลับน้องสาวของตน
“ค่า…….”เสียงใสลากเสียงตอบก่อนที่จะตัดการติดต่อไป
หลังจากจบการสื่อสารอากิระก็เดินต่อไปยังโรงแรมเพื่อจองห้อง เมื่อเข้ามาถึงเขาก็จัดการจองห้องพักกับพนักงานแล้วก็เข้าไปดูห้องของตนจากนั้นเขาก็ถอดผ้าคลุมออกเพราะเขาเห็นมาตลอดทางว่ามีคนที่สวมชุดที่ดูหรูหราอยู่มากมายอยู่แล้วจึงไม่ต้องกลัวว่าจะเป็ที่สะดุดตาใครอีก
พอถอดชุดคลุมออกก็เผยให้เห็นชุดผลึกมนตราที่มีเสื้อเชิร์ต ถุงมือ และกางเกงสีดำ กับเสื้อคลุมที่มีชายยาวถึงเข่าและรองเท้าสีขาว ลายที่ทำจากผลึกสีฟ้าใสประดับอยู่ตามส่วนต่างๆของชุดส่งให้ชุดดูสวยงามแต่ก็ไม่ได้ดูอลังการเกินไป
หลังจากที่จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยอากิระก็มองดูนาฬิกาเมื่อเห็นว่าเวลาตอนนี้พึ่งจะเที่ยงกว่าๆเขาจึงตัดสินใจที่จะออกมาเดินเที่ยวในเมือง และหาซื้อไอเทมจำเป็ในตลาดร้านค้าบริเวณท่าเรือ
“ตรงนั้นมีอะไรกันน่ะ”
“พวกั์ครามหาเื่ชาวบ้านอีกแล้วน่ะสิ”
“เ้าพวกนี้มันก็เก่งแต่หาเื่คนอ่อนแอล่ะว้า”
อากิระหันไปมองตามเสียง ก็พบกลุ่มผู้เล่นที่มีใบหน้าคุ้นตา รวมถึงชุดสีน้ำเงินที่มีสัญลักษณ์ั์และระลอกคลื่นทะเลใช้แล้วนั่นคือกลุ่มคนของกิลด์ั์คราม กลุ่มของเครนที่อากิระได้พบในภัตตาคารนั่นเอง
ภาพตรงหน้าคือกลุ่มของเครนที่กำลังรุมล้อมผู้หญิงคนหนึ่ง เป็ผู้หญิงที่มีเส้นผมสีน้ำตาลประกายทองยาวถึงแผ่นหลัง ั์ตาเด็ดเดี่ยวสีทอง ใบหน้างดงามเด็ดเดี่ยว ซึ่งแม้จะถูกล้อมไปด้วยผู้เล่นกว่าสิบคนก็ยังคงไม่มีความหวาดหวั่นอยู่ในดวงตาแม้แต่น้อย
“นี่เธอมาทำร้ายลูกน้องของฉันทำไมกันวะ” เป็เสียงของเครนที่กำลังตะคอกใส่ผู้หญิงคนนั้น “กล้าทำแบบนี้คิดจะหาเื่พวกเรากิลด์ั์สีครามรึไง”
“กับกิลด์นักเลง ที่ดีแต่จะหาเื่คนที่อ่อนแอกว่าน่ะ ชั้นไม่คิดอยากจะไปเสวนาด้วยหรอกนะ”หญิงสาวเ้าของั์ตาสีทองกล่าวออกมา
“นี่แกว่าไงนะ”เครนตวาดก้องออกมา แต่ก็ข่มอาการเดือดดาลลงได้แล้วก็ยิ้มกริ่มออกมา “แต่เอาเถอะ ฉันก็ไม่ได้เป็คนใจแคบอะไรจะไม่เอาความก็ได้นะ…”
สิ้นคำของเครนหญิงสาวก็ขมวดคิ้วแล้วมองหน้าเครน
“แต่เธอต้องก้มหัวขอโทษพวกเราแล้วก็ยอมไปเป็เพื่อนเที่ยวกับพวกเราซักคืนหนึ่งเป็ไง”เครนฉีกยิ้มที่ดูน่าสะอิดสะเอียนออกมา
หญิงสาวที่ได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกเหมือนกับเส้นความอดทนที่มีมันขาดไปจนหมด
“ฝันไปเถอะต่อให้ถูกฆ่าตายฉันก็ไม่คิดจะยอมก้มหัวกับแกหรอก”เธอพูดออกมาด้วยความโมโห
หลังจากสิ้นคำพูดก็มีวงแหวนเวทมนต์สามวงปรากฏขึ้นรอบตัวเธอ แล้วก็มีบางสิ่งปรากฏตัวขึ้นสิ่งนั้นเป็เหมือนชุดเกราะทหารในสมัยโบราณของประเทศทางฝั่งตะวันตกสีดำ และมีหมอกสีดำลอยออกมาจากชุดเกราะเล็กน้อย ที่มือของเธอก็ก็ปรากฏคนธนูขึ้นมาบนมือเธอเป็คนธนูสีดำเข็มมีลายสีขาวประดับเล็กน้อย
“หืม ทหารเงางั้นเรอะ แถมธนูอีก เธอเป็จอมเวทย์อัญเชิญ และนักธนู สินะ แต่อย่าได้ใจยังไงพวกเราก็ยังมีมากกว่าอยู่ดี”
เครนพูดจบก็ชักอาวุธออกมา อาวุธในมือของเครนคือขวานขนาดเท่าตัวคน และแน่นอนว่าพวกลูกน้องของกิลด์ั์สีครามเองก็เรียกอาวุธออกมาเช่นกัน
จากนั้นทั้งสองฝ่ายก็เข้าปะทะกัน ทหารเงาฟาดดาบในมือออกไปเครนก็ใช้อาวุธในมือต้านเอาไว้ลูกน้องของเครนก็พุ่งเข้ามาโจมตีเสริมแต่ทว่าทหารเงาก็รีบตวัดดาบกลับมาป้องกันเอาไว้ได้ ทหารเงาอีกตัวเองก็พุ่งเข้าโจมตีลูกน้องของเครนอีกที่อยู่อีกด้านแล้วเข้าต่อสู้กันเช่นเดียวกับทหารเงาตัวสุดท้ายที่เข้าโรมรันกับศัตรู โดยที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางก็ทำการเคลื่อนไหวไปรอบๆ พร้อมกับยิงธนูใส่พวกั์สีคราม
อากิระที่ดูอยู่ก็เดินเข้าไปถามผู้เล่นที่อยู่ใกล้ “พี่ชาย พวกนั้นมีเื่อะไรกันเหรอครับ”
“พวกั์สีครามเข้าไปหาเื่แล้วทำตัวรุ่มร่ามใส่แม่หนูคนนั้น ก็เลยโดนแม่หนูคนนั้นเล่นงานเอาน่ะ”ผู้เล่นชายที่มีอายุตอบกลับมา “แล้วทีนี้ไอ้เ้าเครนมันก็เลยมาเอาเื่อย่างที่เห็นนี่แหละ”
“งั้นพวกั์สีครามนั่นก็เป็ฝ่ายผิดน่ะสิ”อากิระพูดออกมาลอยๆ
“จริงๆพวกมันก็เป็ฝ่ายผิดทุกครั้งที่มีเื่แหละ แต่เพราะมันเป็คนของกิลด์ใหญ่ที่ปกครองเมืองนี้น่ะก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าไปสอด อสูรแม่หนูคนนั้นก็ไม่เลวหรอกแต่อีกฝ่ายมีมากกว่าแบบนี้ยังไงก็แพ้”
แล้วก็เป็จริงดังที่ผู้เล่นคนนั้นว่า หญิงสาวคนนั้นเสียเปรียบมากขึ้นทุกขณะทหารเงาของเธอไม่อาจต้านจำนวนคนสิบกว่าคนได้และค่อยๆถูกทำลายไปในที่สุด จากนั้นหญิงสาวก็ถูกล็อกตัวไว้
“ฮ่าๆๆ เป็ไงล่ะคนสวยสิ้นฤทธิ์แล้วสินะ”เครนหัวเราะเยาะเย้ยหญิงสาวตรงหน้า “อืม แต่ก่อนจะฆ่าให้ตายขอสนุกกับร่างกายนั้นหน่อยละกัน ถึงจะทำเื่อย่างว่าไม่ได้ถ้าทั้งสองฝ่ายไม่ยินยอม....แต่ถ้าแค่จับนู่นจับนี่คงไม่เป็ไรหรอกเนอะ”
พูดจบเครนก็ก้าวเข้าไปหมายจะลวนลามหญิงสาวตรงหน้า แต่ทว่ายังไม่ทันได้เข้าถึงตัวของหญิงสาวเครนก็ต้องชะงักเท้า เพราะมีลูกศรเพลิงพุ่งลงมาขวางทางเอาไว้ เขาจึงต้องหยุดเท้าและมองไปยังทิศทางที่ศรเพลิงนั้นพุ่งมาก็พบอากิระที่กำลังเดินเข้ามาหาอย่างช้าๆ
“นี่แกคนเมื่อตอนนั้น”เครนที่ได้เห็นหน้าของอากิระก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย
“สวัสดีครับคุณเครนเหล้าโลหิตั อร่อยมั้ยครับ”อากิระยิ้มกล่าวออกมาอย่างเป็มิตร
ทว่าสิ่งที่ได้ยินกลับทำให้เครนโกรธจนเส้นเืปูดออกมา
“ดี! วันนี้แกต้องตายตรงนี้แหละ”เครนะโออกมาด้วยอารมณ์ที่โกรธถึงขีดสุด
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
312K
