ดวงตาทอประกายด้วยความโเี้ แววตาเชือดเฉือนราวคมมีด สีหน้าของไคลิคทั้งเ็าและน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว( ͠° ͟ʖ ͡°)
"ถอดออกสิ" เขายังพูดด้วยเสียงที่ไม่รู้สึกอะไร
"นายจะให้ฉันถอดอะไร เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า นาฬิกา" นาโอมิแกล้งถามไคลิค
ไคลิคเอื้อมมือมาจับผมของนาโอมิสายตาที่จ้องมองราวกับเสือร้ายพร้อมที่จะขย้ำกระต่ายน้อย/(≧ x ≦)\
"หึ เสื้อผ้าไม่ต้องถอดหรอก เพราะยังไงฉันก็เคยเห็นมาแล้ว และได้ััทั้งร่างกายของเธอ" ไคลิคพูดเรื่อยๆมือของเขาที่จับใบหน้าของเธอััไปมามือที่ไปลูบปากของเธอ
ดวงตาเธอเบิกกว้าง ทำให้ภาพตอนที่ออกมาจากโรงแรมเข้ามาในหัว ทั้งทรงผม ผิวพรรณ คล้ายกับไคลิค เธอหันไปมองหน้าของไคลิคทันทีด้วยดวงตาเบิกกว้าง
"ไม่..ไม่จริงใช่ไหม"นาโอมิพูดด้วยเสียงสั่น
"อยากจะดูคลิปไหมล่ะ ฉันมีคลิปทั้งที่เธอขึ้นคร่อมฉัน เสียงที่เธอครางไม่หยุด" ไคลิคเข้ามากระซิบที่ข้างหู(¬‿¬)
นาโอมิยกมือขึ้นปิดปากของเขา..
"พอ!! ฉันไม่อยากฟัง เอาคลิปนั้นมา ฉัน้าจะลบมันทิ้ง" นาโอมิยื่นมืออีกข้างให้ไคลิค
ไคลิคจับมือของเธอที่ปิดปากอยู่ปากของเขาจูบไปที่มือของนาโอมิค่อยๆไล่ลงไปที่แขนของเธอ ทำให้นาโอมิเอามือออกแต่แล้วไคลิคก็คว้าตัวเธออุ้มโยนลงไปที่โซฟาอย่างแรง! ไคลิคนั่งคร่อมเธอ
"อ๊ะ!! ไคลิคนายจะทำบ้าอะไรของนาย!!" นาโอมิะโใส่หน้าไคลิค(o_O)
"นาโอมิ ฉันไม่อยากจะแกล้งจำเธอไม่ได้อีกแล้ว ไหนเธอบอกว่าชอบฉันไง ทำไมถึงได้แกล้งว่าไม่เคยเจอฉัน! และยังไปมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นอีก!"
นาโอมินิ่งเงียบไป ไม่ตอบไคลิค เธอเบี่ยงหน้าหนีเขา ในใจของเธอไม่สามารถพูดออกไปได้เพราะแม่ของเธอ ถ้ารู้คงจะเสียใจมาก ที่ลูกสาวชอบไคลิคที่กลายเป็พี่น้องกัน
"ไม่ตอบ! ได้ถือว่าฉันให้โอกาสเธอพูดแล้วนะ" เขาพูดจบ
ไคลิคจูบปิดปากของเธอจนสนิทพร้อมกับฝังความเสน่หาเข้าไป นาโอมิพยายามดิ้นมือของเขาอีกข้างหนึ่งจับแขนทั้งสองของเธอขึ้นไปไม่ให้ดิ้นได้และมือของเขาถอดเทคไท มัดข้อมือทั้งสองของเธอไว้แน่น โพรงปากอ่อนนุ่มเสียดสีกันอย่างหนักหน่วง นิ้วเลื่อนไล้ไปบนต้นคอระหว่างแนบจูบเขาใช้มือดึงสร้อยคอนั้นโยนทิ้งออกไป เขาหยุดและถอยหน้าออกมา เขาแกะเชือกให้เธอ ใบหน้ายิ้มและลุกขึ้นหันกลับมา
"จำไว้นะ อย่าลืมว่าเราเป็พี่น้องกัน ความสัมพันธ์พวกนี้ซ่อนมันไว้ให้ดีนะ นาโอมิ" เขายิ้มและเดินออกไป(¬‿¬)
นาโอมิเหมือนตนเองจมดิ่งลงไปในบ่อน้ำลึก จนน้ำในนั้นเอ่อล้น ออกมาไหลซึมผ่านดวงตา เป็ความรู้สึกทั้งรักทั้งทรมานเกาะกุมหัวใจเอาไว้แน่นราวกับกำลังถูกบดขยี้ (。•́︿•̀。)
"เคยได้ยินมาว่า แค่ได้บอกความรู้สึกให้คนที่ชอบได้รับรู้ ก็พอแล้ว แต่พอเอาไปทำจริงๆมันไม่ได้ทำให้ดีขึ้นกลับยิ่งแย่ลงมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ" นาโอมิบอกกับตัวเธอ
บริษัท k Fine Aetha
ห้องประชุมไคลิคที่นั่งอยู่หัวโต๊ะที่เป็ประธานบริษัทที่ผลิตน้ำหอมมีสาขาถึง150สาขาทั่วโลก ไคลิคที่นั่งเหม่อลอยนึกถึงนาโอมิถ้าตื่นขึ้นมาเธอจะกินข้าวที่เขาทำไว้บนโต๊ะอาหารหรือเปล่า เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหานาโอมิทันที จากที่รอสายก็มีคนรับสาย
"ฮัลโหล"เสียงของผู้ชายที่รับปลายสายโทรศัพท์นาโอมิ
"โอ๊ย อย่ายัดมันใหญ่เกินไป เข้าไม่หมด"เสียงของนาโอมิ
ไคลิคที่ได้ยินแบบนั้นเขาวางสายทันทีมือที่เคาะโต๊ะอยู่นั้นลุกขึ้นทันที เขาบอกให้เลิกประชุมและเดินออกจากประตูทั้งที่ยังไม่ได้ประชุมเลย ไคลิค บึ่งขับรถออกไปดูจี้พีเอสที่ติดไว้ในมือของนาโอมิว่าอยู่ที่ไหน ตอนนี้เธออยู่ที่โรงแรมกับใคร(ง •̀_•́)ง
"เล่นกันกลางวันแบบนี้เลยเหรอ หน้าไม่อายจริงๆ" เขาบ่นพึมพำพร้อมรีบขับรถ( ̄^ ̄)ゞ
โรงแรมสวิสโซแทล....
"ก็บอกว่าเลิกยัดตุ๊กตาของแกได้แล้ว ซิลเวีย มันใหญ่ กระเป๋าของฉันมันเล็ก" นาโอมิบ่นซิลเวีย
ซิลเวียทำหน้าบึ้งตึง( ̄^ ̄)ゞ "โถ่ตั้งใจซื้อมาให้แกเลยนะ คิดว่ายัดใส่เข้ากระเป๋าของแกได้ซะอีก"
เทียร์เดินมาหานาโอมพร้อมยื่นมือถือให้เธอ
"เมื่อกี้ เสียงผู้ชายโทรมาหาแกนะ เสียงแบบหล่อมาก ใครเหรอ ฉันเลยทำเสียงผู้ชายใส่ไปเลย" เทียร์ถามด้วยแววตาตื่นเต้น
ซิลเวียที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้ามาหาและนั่งลงรอฟัง
(ใครกันที่โทรมา...)นาโอมิถามตัวเองในใจ
"ไม่มีนะ ผู้ชายที่ไหนเหรอ พวกแกพูดถึงอะไร? เขาอาจจะโทรผิดก็ได้" นาโอมิเบี่ยงเบนไปเก็บหนังสือเข้ากระเป๋าε=ε=┌( >_