EP 11 — การกลับสู่ปมอาคม
(POV : กรรณชัย)
[ถนนสายระยอง – ยามค่ำคืน]
การเดินทางกลับสู่บ้านไทรโศกครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การขับรถข้ามจังหวัด แต่เป็การพา กุญแจ และ สายที่ขาด กลับไปยังรังของ ความริษยา ผม รู้สึกว่า อาคม... กำลังเกร็งตัวอย่างที่สุดเพื่อปกป้องตัวเอง
ธีร์ นั่งอยู่เบาะหลัง เขายอมรับชะตากรรมแล้ว แต่ความกลัวยังคงฉายชัดในแววตา
“คุณธีร์” ผมถาม “ในโน้ตเพลงสุดท้ายที่คุณได้รับ มีคำแนะนำอื่นใดอีกไหม”
“เพลงสุดท้าย” ธีร์ตอบเสียงเบา “มันคือ การบรรเลงเพื่อผนึก... มัน้าให้ผมตายขณะเล่น เพื่อให้ ความริษยา ของ ลุงชุ่ม ถูกผนึกใน ซอ อย่างสมบูรณ์และเป็นิรันดร์”
เมื่อเราเข้าใกล้หมู่บ้านไทรโศกมากขึ้น ผม ััได้ถึงความหนาแน่นของอากาศที่เปลี่ยนไป ราวกับว่า ม่านพลังงานอาฆาต กำลังถูกดึงลงมาปกคลุมพื้นที่
ทันใดนั้น... รถก็ดับลงทันที พร้อมกับความมืดมิดสนิท ไม่ใช่เครื่องยนต์ขัดข้อง แต่มันเหมือนถูก ปิดสวิตช์ อย่างเด็ดขาด
ผมเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ ผม เห็นธีร์ ตัวสั่นอย่างรุนแรง “มันมาแล้ว!”
“เสียงซออู้... กำลังเล่น ทำนองเดี่ยว” แก้วขวัญหันมาบอกผม ใบหน้าของเธอซีดเผือด “มันกำลังพยายามแยกเรา ออกจากกัน!”
ผมรีบเปิดกระโปรงหน้ารถทันที ผม พบว่า สายไฟ ของแบตเตอรี่ถูกมัดรวมกันเป็ เงื่อนตาย ด้วยสิ่งที่ดูเหมือนเป็ สายป่านสีดำโปร่งแสง
“มันคือ อาคมเงื่อนตาย” ธีร์กล่าวด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้และความหวาดกลัว “เป็อาคมที่ใช้ความริษยาในการผูกปม... ยิ่งแก้ ยิ่งรัดแน่น... ต้องทำลายด้วยสิ่งที่ สร้าง มันขึ้นมาเท่านั้น”
ผมเข้าใจทันที ผม หยิบ มีดแกะสลัก ที่เราเก็บมาจากห้องลับของ ลุงชุ่ม มันคือมีดที่ถูกใช้ทำพิธีอาคมนี้
“แก้วขวัญ” ผม หันไปหาเธอ “คุณต้องใช้ กุญแจทองเหลือง นี่เป็ พลังงานให้ผม”
แก้วขวัญวางกุญแจลงบนมือที่ถือมีดของผม ทันทีที่กุญแจัักับด้ามมีด มีดก็ เรืองแสงสีทอง จาง ๆ ออกมาเล็กน้อย
ผมไม่รอช้า... จ้วงมีดลงไปที่เงื่อนปมสายป่านสีดำ นั้นอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด
ฟู่!!!
เงื่อนปม สลายหายไปในอากาศทันที
รถสตาร์ทติดได้ทันทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เสียงซอที่ดังในความมืดก็ แผดเสียงร้องโหยหวน อย่างเ็ปจากการถูกโจมตี
“เราต้องไปถึงบ้านเดี๋ยวนี้!” ผมพูดเสียงต่ำ แล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าสู่บ้านไทรโศกทันที เราได้ทำลายปมอาคมที่แข็งแกร่งที่สุดของมันลงได้แล้ว...
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
814
