่บ่ายวันต่อมา
ลูกน้องของริวยืนรออยู่ไม่ห่างจาก Haru Florist พร้อมเสียงถอนหายใจยาว ๆ
“บอสครับ...นี่มันวันที่ห้าแล้วนะครับที่มาซื้อดอกไม้ร้านนี้”
“เื่ของฉัน”
“แต่ตอนนี้..กองเติมบ้านหมดแล้วนะครับ”
“สวยดีออก” ริวตอบพลางหันมาส่งเสียงดุลูกน้อง
“พวกนายก็เหมือนกัน หัดชมดอกไม้ จัดดอกไม้ซะบ้างจิตใจจะได้อ่อนโยน ครอบครัวแฟน มีโอกาสดีๆ ก็ควรสั่งดอกไม้สวยๆ ให้เขานะ”
ลูกน้องหันมามองหน้ากันอย่างมึนงง ราวกับกำลังถูกเชลล์ขายดอกไม้แนะนำสินค้าอยู่“ครับ?”
ใครจะไปคิดว่า ยากูซ่าผู้ทำคนพาลกลัวไปครึ่งเมือง อยู่ๆ ก็ทำตัวติดดิน เป็คนธรรมดาที่ดูยังไงก็ไม่ธรรมดา เพราะคนบ้าที่ไหนจะซื้อดอกไม้ช่อใหญ่ๆ หลายๆช่อได้ทุกวัน
เย็นวันนั้น ยูจินกำลังรดน้ำต้นไม้หน้าร้าน เสียงรองเท้าหนังเบา ๆ เดินเข้ามาใกล้
“คุณ..มีธุระแถวนี้ หรือผ่านอีกแล้วเหรอครับ?”ยูจินเอ่ยถาม
“อื้ม..ผมกำลังคิดว่าจะซื้อดอกไม้อีกสักช่อดีไหม?”
ยูจินหัวเราะเบา ๆ “คุณนี่...จะซื้อทุกวันเลยหรือครับ?”
“ผมต้องซื้อครับ”
“หา?”ยูจิมึนงง
ขณะที่ริวรีบตอบทันที ตามเสียงในหัวของตัวเอง “เพราะคนขาย..น่ารัก..”
ยูจินเงยหน้าขึ้น แววตานุ่มคู่นั้นสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาไปทางอื่น
“มะ..หมายถึงให้ความรู้และตามใจลูกค้า แบบผมที่ไม่มีความรู้..ได้ดีมาก..แบบบริการดี..ฮ่าๆ” ริวส่งเสียงสั่น หัวใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่เคยชกต่อย หรือมีเื่กับยามาโมโต เสียอีก
“งั้น...วันนี้อยากได้แบบไหนดีครับ”
“เอ่อ..นั่นสิ!”
“หึ!” ยูจินหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นอ่อนโยน และมีบางอย่างซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม เขาไม่จะพูดอะไรต่อ เพียงยื่นดอกไม้ช่อเล็กในมือให้ชายตรงหน้า
“งั้นช่อนี้ ผมให้ ถือว่าเป็ของตอบแทนสำหรับลูกค้าประจำนะครับ”
ริวรับไว้เงียบ ๆ มองช่อเล็กในมือ ดอกลิลลี่สีขาว แซมด้วยดอกไฮเดรนเยียสีพีช เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกเหมือนกำลังถือ “หัวใจ” ของใครบางคนเอาไว้ในมือ
ชายหนุ่มในเสื้อยืดธรรมดา แต่เนื้อผ้าเป็แบรนด์ดัง เดินออกไปท่ามกลางแสงอุ่นยามเย็น รอยยิ้มมุมปากบาง ๆ กับช่อดอกไม้ในมือ เขาล่องลอย ก้าวเดินราวเท้าไม่แตะพื้น
ขณะที่ในร้านนั้น... ยูจินยังคงยืนมองตามผ่านกระจก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ตัวเองก็ไม่รู้เหตุผลว่า ทำไมถึงยิ้มอยู่ได้แบบนั้น
ประตูบ้านไม้สีเข้มเปิดออกช้า ๆ
แสงไฟอุ่น ๆ ในห้องรับแขกส่องลอดออกมาต้อนรับเ้าของบ้านที่เพิ่งกลับจากร้านดอกไม้
ริวอิจิ ก้าวเข้าไปในความเงียบ ในมือของเขายังถือ ช่อดอกไม้เล็ก ที่ได้รับจากยูจินแน่นราวกับของมีค่าที่สุดในชีวิต
เขาวางเสื้อคลุมไว้ข้างโซฟา สูดหายใจลึก แล้วมองช่อดอกไม้ในมืออีกครั้ง กลีบดอกลิลลี่ขาวกับแซมด้วยดอกไฮเดรนเยียสีพีชดูเรียบง่าย...
แค่เพียงคิดว่าคนจัดมัน คือยูจิน หัวใจเขาก็เต้นแรงจนน่ารำคาญ
“โธ่เอ๊ย... ทำไมต้องใจเต้นขนาดนี้ด้วยวะ”
เขาพึมพำกับตัวเอง พลางใช้ปลายนิ้วแตะกลีบดอกไม้อย่างทะนุถนอมเหมือนกลัวมันจะช้ำ ทั้งที่เมื่อไม่กี่วันก่อน เขายังจับปืนได้มั่นกว่าแจกันในดอกไม้นี้เสียอีก
ริวเดินวนไปวนมาในห้อง พยายามหาที่วาง แต่ไม่ว่าจะวางตรงไหน...ก็ไม่ถูกใจเสียที
“ตรงนี้...ไม่เห็นมันเลย”
“ตรงนั้น...มันมืดเกินไป”
เขาขยับแจกันไปอีกมุมหนึ่ง ขยับอีกนิด ย่อเข่าดูมุม กลั้นหายใจมอง...ก่อนจะถอยหลังมาสองก้าว ยืนพิจารณาเหมือนศิลปินจัดนิทรรศการ
“ตรงนี้แหละ...ใกล้ไฟ เห็นชัดจากโซฟา”
เขาพูดกับตัวเองอย่างพอใจ แล้วหัวเราะเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
แต่ยังไม่จบ...เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปดอกไม้หนึ่งทีถ่ายอีกมุมหนึ่งซูมเข้าใกล้ มองดูภาพในจอ แล้วยิ้มกว้างอย่างมีความสุข
“ไม่เลว...สวยเหมือนเ้าของร้านเลย”
เขากดดูภาพซ้ำสองสามครั้ง ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูตัวเอง
“ให้ตายสิ ริวอิจิ ยามาดะ... นายมันโคตรสิ้นท่าเลยวะ!”
ชายหนุ่มร่างเพรียวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา วางช่อดอกไม้ไว้ข้างตัว แล้วเอนหลังพิงหมอน มือข้างหนึ่งหยิบกลีบดอกไม้ที่หลุดนิด ๆ ขึ้นมาแนบจมูก
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกลิลลี่...หรือว่าเป็กลิ่นมือของยูจิน อย่างแยกไม่ออก ช่อดอกไม้ถูกยกขึ้นช้า ๆ ขณะที่เข้าค่อยๆ ก้มลงไปหอมแ่เบา ราวฝากจูบไว้แทนคำขอบคุณ ให้กับคนให้มา
“คุณทำให้คนอย่างผม...ยิ้มได้ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ คุณยูจิน”
เสียงของเขาแ่เบา แต่รอยยิ้มกลับชัดเจน กว่าทุกครั้งในชีวิต แม้รอยยิ้มนี้ ไม่ได้เกิดจากชัยชนะ แต่เกิดจากหัวใจที่เริ่ม พ่ายแพ้ใครบางคน อย่างสิ้นเชิง
สายตามองผ่านแจกันที่มีช่อดอกไม้ช่อเล็กนั้น ตั้งอยู่กลางแสงไฟอุ่น ริวยังคงนั่งมองมันเงียบ ๆ มือข้างหนึ่งแตะดอกไม้เบา ๆ
ส่วนอีกมือวางไว้ตรงหัวใจตัวเอง...ที่ยังเต้นแรงไม่หยุด นับั้แ่ได้เจอ ชายหนุ่มเ้าของร้านดอกไม้
แผ่นหลังบางเอนตัวพิงพนักโซฟา มือถือในมือหมุนไปมาไม่หยุดหน้าจอสว่างขึ้น เขากดเข้า “รายชื่อติดต่อใหม่”
ชื่อบันทึกไว้เรียบง่าย
Yujin (Haru Florist)
เขาได้มันมาจากนามบัตรเล็ก ๆ ที่หนีบไว้ในถุงดอกไม้วันก่อน ตอนนั้นแค่เห็นชื่อก็เผลอยิ้มไม่หยุด…แต่ตอนนี้กลับทำให้มือเขาสั่น จนจับโทรศัพท์แทบไม่อยู่
“ก็แค่จะขอบคุณเฉย ๆ …จะยากอะไรนักหนาวะ ริว”
เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วเริ่มพิมพ์
“ขอบคุณสำหรับดอกไม้ครับ’
นิ้วค้างอยู่บนหน้าจอ... สักพักก็ลบ
“ฟังดูแข็งไป” ลองใหม่
“ช่อดอกไม้วันนี้...ผมชอบมากครับ’
ขมวดคิ้ว แล้วลบอีก
“ไม่ ๆ เหมือนสารภาพเลย...”
เขาทิ้งตัวพิงหมอน สูดหายใจลึก แล้วลองอีกครั้ง
“ขอบคุณสำหรับดอกไม้...กับรอยยิ้มของคุณวันนี้’
ริวจ้องมันนานอยู่เกือบนาที ใจเต้นแรงราวกับกำลังรอผลสอบ เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหน้าผาก
“ให้ตายเถอะ!...แค่จะส่งข้อความ ใจสั่นทำไมเนี่ย!”
สุดท้าย...เขากด ลบทั้งข้อความ ทิ้งหมด โยนโทรศัพท์ไว้ข้างตัว แล้วลุกไปเปิดตู้เย็นหาอะไรดื่มแทน แต่ยังไม่ทันถึงห้านาที เขากลับมาหยิบมันอีก
สายตาจ้องชื่อ “Yujin” บนหน้าจอเหมือนจะสู้กันด้วยสายตา
“ก็แค่ขอบคุณ...แค่ขอบคุณจริง ๆ”
คราวนี้ เขาพิมพ์ใหม่อีกครั้ง
“ขอบคุณสำหรับดอกไม้ครับ ????”
เขากดส่งทันที ก่อนจะรีบโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาเหมือนของร้อน หัวใจเต้นแรงจนแทบะเิ เขาเดินวนรอบห้อง มือกุมอก พลางพึมพำ
“บ้าเอ๊ย... ทำไมต้องรู้สึกเหมือนเพิ่งปล้นด้วยวะ”
เสียงแจ้งเตือน ติ๊ง! ดังขึ้น ริว สะดุ้งสุดตัว รีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา บนหน้าจอขึ้นข้อความตอบกลับ
ยูจิน:
“ดีใจที่คุณชอบครับ :) ”
สั้น ๆ แต่ทำให้หัวใจเขาละลายเหมือนโดนยิงตรงกลาง เขาทิ้งตัวลงบนโซฟาอีกครั้ง เอาแขนปิดหน้า หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
“จบแล้ว... นายจบแล้วจริง ๆ ริวอิจิ ยามาดะ”
ไฟสลัวส่องตรงไปยังช่อดอกไม้เล็กๆ บนโต๊ะ แสงไฟสะท้อนบนกลีบดอกลิลลี่ อ่อนโยน เหมือนแววตาของใครบางคน ในความเงียบของค่ำคืน
มีเพียงเสียงหัวใจของชายร่างบางคนหนึ่ง ที่เต้นแรงไม่หยุดเลยั้แ่เจอเขาคนนั้น
......................................
14K
![ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1778577158_75890405.webp)
