“ไคน์! ไอ้หื่น! ไร้ยางอาย! ถ้ากลับมาเมื่อไหร่… คอยดูว่าฉันจะจัดการนายยังไง!”
“มองอะไรยะ! ไม่เคยเห็นคนกอดกันเหรอไง!เหอะ!”
เคทลัวร์ ออกอาการฟาดงวงฟาดงาไปทั่วด้วยความขุ่นเคืองใบหน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอายปนเก้อเขิน
เธอทำตัวไม่ถูก ทั้งฉุนทั้งขัน ใจเต้นตุ้ม ๆ ต่อม ๆ ได้แต่ถลึงตาเข้าใส่พวกนักผจญภัยมุงที่เหลืออยู่ก่อนจะเดินกระแทกส้นเท้าย้อนกลับเข้าไปในหมู่บ้าน
ทางด้านไคน์เฮวี่ฮาร์ท ตอนนี้วิ่งออกห่างจากหมู่บ้านมาไกลโขแล้ว เขาฉีกยิ้มร่าแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวอาการระคายเคืองแถวขาหนีบทุเลาลงแบบทันตาเห็น
‘เคทเจริญเติบโตมากกว่าปีที่แล้วอีกไม่กี่ปี เธอก็น่ามีขนาดจะใหญ่โตเท่ากับแอนนา’
เด็กหนุ่มแบมือทั้งสองข้าง เมื่อครู่เผลอลูบสะโพกกับบั้นท้ายของเคทไปนิดหน่อย้าล้วนไม่มีปัญหา ด้านล่างยังพัฒนาต่อไปได้อยู่ หากเคทใช้ผลิตภัณฑ์ตัวล่าสุดที่คุณแม่ของเธอสั่งซื้อมามันคงจะช่วยให้ตำแหน่งนั้นอวบอัดมากกว่านี้
ไคน์ตั้งใจว่าจะไม่ยอมล้างมือสักหนึ่งวันเพื่อเอาฤกษ์เอาชัย บางทีอาจจะดวงดีได้ล่ามอนสเตอร์หรือพวกโจรูเาได้เป็กอบเป็กำ
ไม่นาน เด็กหนุ่มก็วิ่งตามเพื่อนของเขาทัน
“มาแล้ว พวกเขาอยู่ไหน?”
“ร้อยเมตร ด้านหน้าตรงโน้น พวกเราจะแอบตามต่อไปไหม?”
“ไปสิ แค่เดินตามห่าง ๆ ก็พอ อย่าให้พวกเขารู้ตัวล่ะ”
ก่อนหน้านี้ จอมเวทย์หนุ่มคาดคะเนว่านักธนูในกลุ่มของแม่ชีน่าจะมีสกิลสะกดรอยจากรอยเท้าหรืออะไรวิธีสักอย่างที่ใช้ตามร่องรอยพวกโจรได้
ถึงจะไม่เป็ตามที่คิด เอาไว้ค่อยแยกตัวออกมาก็ยังไม่สาย แถมเขายังมีอีกหนึ่งจุดประสงค์ด้วย
ไคน์ไม่รีบเร่ง เขาติดตามคนของโบสถ์เดินลึกเข้าไปในฝืนป่าข้ามผ่านลำธารสายเล็ก ๆ สายหนึ่ง จนกระทั่งมาถึงโซนที่มีต้นไม้ใหญ่ค่อนข้างหนาแน่น
วัชพืชตามทางสูงเกือบเท่าหัวเข่า พื้นดินมีดินเลนปะปนผสมอยู่ทั่วไป แถมเส้นทางยังขรุขระซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เพิ่งจะเลื่อนขั้นเป็นักเวทย์และยังกระจอกงอกง่อยไคน์เคยบุกผ่านบริเวณนี้มาไม่กี่ครั้ง มันใช้เป็เส้นทางลัดที่สามารถมุ่งหน้าไปถึงแนวเขตเทือกเขาทิศตะวันตกได้เร็วขึ้นย่นระยะทางได้ถึงหนึ่งในห้าส่วน
แต่เพราะเส้นทางค่อนข้างวิบาก เดี๋ยวสูงเดี๋ยวต่ำไม่เท่ากัน การเดินเท้าลำบากและจำเป็ต้องผ่านรังของมอนสเตอร์ประเภทหมาหมู่จำนวนมาก
ไคน์ซึ่งมักชอบทำงานฉายเดี่ยวคนเดียวเป็ประจำในตอนนั้น เขาจึงชอบหลีกเลี่ยงและยอมเดินอ้อมไกลหน่อยโดยหันไปใช้เส้นทางอื่นแทน
หนึ่งชั่วโมงให้หลัง ด้านหน้าเหมือนจะเกิดการปะทะขึ้น
“มอนสเตอร์โผล่มาแล้ว! ตั้งกระบวนแถว!”
บุรุษสวมเกราะแวววาววัยกลางคนที่เป็หัวหน้ากลุ่มะโ ชายทั้งสามคนพากันยืนล้อมวงเป็มุมรูปสามเหลี่ยม
สองคนที่เหลือยืนเตรียมพร้อมอยู่ตรงกลาง รับหน้าที่โจมตีหรือร่ายเวทสนับสนุน
คนทั้งกลุ่มถูกมอนสเตอร์ตามรายทางพุ่งเข้ามาจู่โจมเป็ครั้งคราว ทว่าเทมพลาร์สวมเกราะหนักราวกับปราการอันแข็งแกร่ง จัดการอุปสรรครอบด้านได้อย่างง่ายดาย
“DeepDefender”
ปรากฏวัตถุของแข็งลอยเข้ามาเป็เส้นตรง เสียงกระทบชนเข้ากับโล่ใบใหญ่จนเกิดเสียงดังก้อง
เมื่อครู่เป็แบล็กแมมบาลำตัวยาวกว่าเจ็ดเมตร พวกมันชูคอขึ้นจนความสูงเทียบเท่ากับผู้ใหญ่คนหนึ่งความสามารถพิเศษคือเปลี่ยนน้ำลายให้กลายเป็ของมีคมเหมือนหอกได้
“PierceArrow!”
“PowerCharge!”
นักธนูของทีมฉวยโอกาสยิงศรสวนผ่านช่องว่างออกไปอย่างใจเย็นความแรงถูกเสริมด้วยสกิลทะลวง ลูกศรทะลุกลางหน้าผากควีนแรบบิทกับกรีนแรท สังหารพวกมันไปได้หลายตัวช่วยเก็บกวาดมอนสเตอร์กึ่งเลื้อยคลานที่รุมล้อมเข้ามาจนล้มตายเป็เบือ
“Cure!”
“Fade!”
แม่ชีสายคุณแม่หุ่มสะบึมร่ายเวทบัพใส่นักธนูและตัวเองการคงอยู่ของพวกเธอคล้ายกับหมอกควัน มอนสเตอร์เกือบทั้งหมดถูกดึงความสนใจทั้งหมดไปที่เทมพลาร์เมื่อกองหน้าได้รับาเ็หรือถูกพิษ เวทรักษาชนิดฉับพลันจึงถูกใช้งานออกมา
ระหว่างเคลื่อนที่เป็เส้นตรง พวกเขาทุกคนประสานกันอย่างเป็แบบแผน ล้มมอนสเตอร์ตามรายทางได้กลุ่มแล้วกลุ่มเล่า
ตำแหน่งบนเนินเตี้ยห่างออกไปไม่ไกล บริเวณจุดอับสายตาเด็กหนุ่มสองคนกำลังกึ่งนอนกึ่งหมอบอยู่กับพื้นหญ้าโดยใช้พุ่มไม้แถวนี้บดบังตัวตน
ทั้งคู่มองดูการต่อสู้อยู่เงียบ ๆ หรือถ้าพูดให้ถูกทิศทางสายตาไม่เคยออกห่างจากร่างซิสเตอร์สายซัพ โดยไคน์กำลังวิจารณ์เครื่องแบบให้นิโคลัสฟังอย่างออกรส
“อื้อหือ! การออกแบบเสื้อผ้าสตรีของทางโบสถ์นี่ช่างยอดเยี่ยมเป็จุดใช้เรียกแขกให้จ่ายเงินค่าสมาชิกแบบได้ผลชะงัก คอเสื้อเว้าลึกที่ดูิ่เหม่กระโปรงรัดรูปและบางเฉียบ แหวกหน้าแหวกหลังแบบไม่แคร์สายตา แค่ลมพัดเบา ๆ ก็เห็นต้นขาอ่อนขาวๆ ชัดเจน”
“ดูนั่น นิค ชุดท่อนบนของหล่อนเหมือนจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่ตลอดเวลา มันได้กลายเป็กลไกเล็กๆ น้อย ๆ ให้ความนิยมในเื่แฟชั่นจากศาสนจักรก้าวะโไปอีกขั้นพวกเขาช่างเข้าใจเื่พฤติกรรมของมนุษย์อย่างพวกเรา”
นิโคลัสพยักหน้าเป็เชิงเห็นด้วย ตามคำแนะนำของเพื่อนวัยเด็กเขาพยายามศึกษาและบันทึกภาพแม่ชีรุ่นแม่หุ่นแซบลงในสมองเพื่อเก็บสะสมไว้ในการยกระดับพร์
จอมเวทย์หนุ่มปล่อยอีกฝ่ายให้จินตนาการต่อไป ส่วนเขาใช้เวทอีเกิลอายจึงสามารถมองเห็นชัดเจนมากกว่าใคร
ถึงเวทนี้จะมองไม่ไกลเทียบเท่า ‘ฮอว์กอาย’ ของสายฮันเตอร์ซึ่งไกลกว่านับหลายพันเมตรก็ตามทว่าด้วยระยะไม่เกิน 300-400 เมตรย่อมไม่มีปัญหา
เขาสังเกตสถานการณ์ทางด้านฝั่งโน้นพลางครุ่นคิด
ตามประวัติศาสตร์แสนเข้มข้นในหน้าหนังสือ ทางศาสนจักรเคยถกเถียงเื่สำคัญข้อหนึ่งอย่างเอาเป็เอาตายแล้วจึงพัฒนาเกิดเป็ความขัดแย้งภายใน
เหตุการณ์นั้น พวกเขาแบ่งสาวกชายกับหญิงออกเป็สองฝักฝ่ายฝ่ายแรกเชื่อว่าความจริงแล้วพระผู้เป็เ้าเป็เพศชาย ฝ่ายหลังเชื่อว่าพระเ้าเป็เพศหญิงั้แ่นั้นเป็ต้นมา ตำแหน่งสันตะปาปาจึงเริ่มสั่นคลอน
การขัดแย้งยาวนานหลายสิบปีถูกบังคับให้ยุติลงด้วยสถานการณ์ภาวะของาจากภายนอก
ผลสรุปจากถอยคนละก้าวที่ประชุม ประมุขสูงสุดของศาสนจักรแต่ละสมัยจะไม่มีเพียงแต่เหล่าบุรุษเช่นสันตะปาปาอีกต่อไปแต่พวกเขาจะใช้วิธีการสลับกันขึ้นดำรงตำแหน่ง
เพราะฉะนั้นแล้ว ตำแหน่ง ‘บิ๊กซิสเตอร์’ หรือ ‘ออราเคิลซิสเตอร์’ จึงได้ถือกำเนิดขึ้น
ซิสเตอร์ระดับสูงสุดนั้นมีตำแหน่งและอำนาจเทียบเท่าพระสันตะปาปาเป็ประมุขในขอบเขตเดียวกัน ทั้งสันตะปาปาและบิ๊กซิสเตอร์จะผลัดกันขึ้นดำรงตำแหน่งผู้นำศาสนจักรในทุกๆ สิบปี
หลังจากนั้นเป็ต้นมา ด้วยการผลักดันนโยบายภายในหลายเื่แม้กระทั่งอุดมการณ์ด้านเครื่องแต่งกายของเหล่าสาวกถึงกลับเกิดความตาลปัตร แนวความคิดถูกเปลี่ยนแปลงและแก้ไชใหม่เริ่มต้นเข้าสู่ยุครุ่งเรือง
กล่าวคือ ความมิดชิดคือเอกลักษณ์อันโดดเด่น เป็นิยามเครื่องแต่งกายชั้นยอดของบุรุษยศหรือตำแหน่งสามารถสังเกตได้จากเครื่องแบบบนร่างของสาวกคนนั้น
ยิ่งอาวุธหรือชุดเกราะมีความยิ่งใหญ่ ดุดัน อลังการดุจขุนเขา และเต็มไปด้วยการสลักลวดลายอาคมอันศักดิ์สิทธิ์มากเท่าไหร่ระดับของยศมักจะยิ่งสูง
การเปิดเผยโดยไม่เปิดเผย คือนิยามหลักจากเครื่องแต่งกายของสาวกสตรีหากเหล่าซิสเตอร์หน้าใหม่เริ่มต้นจากตำแหน่งต่ำที่สุด เครื่องแบบบนร่างกายของพวกเธอแทบจะคลุมปกปิดมิดชิดอาจโผล่พ้นออกมาแค่ดวงตาออกมาให้เห็นด้วยซ้ำ
กลับกัน เมื่อตำแหน่งหน้าที่ของพวกเธอไต่ทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเครื่องแต่งกายบนเรือนร่างก็จะยิ่งเปิดเผยผิวพรรณมากกว่าเดิม ตามชื่อสโลแกนไม่โป๊แต่ก็ไม่มิดชิด ยั่วยวนแต่ไม่อนาจาร ไม่เปลือยแต่ไม่เชยเฉิ่มจนหมดความน่าสนใจ
‘ประมุขของศาสนจักรคนปัจจุบันคือออราเคิลซิสเตอร์ ‘มารีอารี’ด้วยนโยบายสุดบรรเจิดและเครื่องแบบสุดขั้วของเธอ ทำให้หลายปีมานี้ จำนวนสาวกเพิ่มมากขึ้นกว่ายุคสันตะปาปาชายคนก่อน’
ไคน์ขบคิด นี่มันแิในฝัน ถ้าเป็เช่นนั้นเครื่องแบบของบิ๊กซิสเตอร์จะไม่กลายเป็ชุดชั้นในตัวจิ๋วทั้งตัว ปิดบังเฉพาะจุดลับหรอกเหรอเขาแทบอยากจะเดินทางไปดูให้เห็นกับตาจริง ๆ สักครั้ง
เด็กหนุ่มสองคนพากันสะกดรอยตามกลุ่มข้างหน้าต่อไป
3-4ชั่วโมงผ่านไป ยิ่งเดินฝ่าลึกเข้าไป ความหนาทึบของร่มไม้ยิ่งมากแสงสว่างแทบจะส่องสว่างลงมาถึงพื้นดินไม่ได้
ตามเส้นทางอันตราย สาวกของศาสนจักรยิ่งถูกต้อนรับอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เรียงจากซาลามันเดอร์เปลือกไม้ก็อบลินดั้งเดิม ฮังกรีวูล์ฟ เกรย์วูล์ฟ และเยติป่าที่ดาหน้ากันเข้ามาหมาหมู่เป็ระยะๆ
มอนสเตอร์ถูกสลับสับเปลี่ยนหมุนเวียนไปตลอดทาง นักรบแถวหน้าของพวกเขาเริ่มมีาเ็เล็กน้อยปรากฏแผลถลอกตามร่างกายประปราย
ทั้งนี้ทั้งนั้น โดยเฉลี่ยแล้ว มอนสเตอร์ส่วนใหญ่เป็พวกนิวโคบอลต์มากกว่าครึ่งมักโผล่มาครั้งละจำนวนไม่มาก กรูกันมาแต่ละคราวคือรอบละสิบกว่าตัว
ปกติถิ่นที่อยู่อาศัยของโคบอลต์จะอยู่ห่างออกไปไกลกว่านี้ พวกมันชอบขุดถ้ำอยู่แถวชายป่าเชิงเขาหรือใกล้บริเวณใต้หน้าผาสูง ไม่ควรจะถลำเข้ามาใกล้แม่น้ำตรงนี้มากเกินไปนี่น่าจะเป็เพราะการมาถึงของกองโจรจำนวนมาก
แม่น้ำสายสายเล็กเมื่อกี้นี้เปรียบเสมือนเส้นวัดระยะทางตามธรรมชาติ แบ่งเขตแดนผืนนี้ออกเป็สองฟากฝั่งถ้าพวกโคบอลต์ข้ามฟากไปล่ะก็ พวกมันจะอยู่ภายในรัศมีหนึ่งร้อยกิโลเมตรจากหมู่บ้านทันที
รอคอยให้คนทั้งหมดของโบสถ์จากไปแล้วสถานที่ตรงนี้จึงเต็มไปด้วยซากศพมอนสเตอร์ กลิ่นคาวเืคละคลุ้งลอยตลบอบอวลพวกเขาห้าคนไม่แม้แต่จะกำจัดซากทั้งหมดทิ้ง เพียงเอาบางอย่างจากศพไปด้วย
“เห็นไหม นิค พวกเราไม่ต้องออกแรงทำอะไรเลย รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์อยู่ด้านหลังก็พอ”
“ไคน์ นายดูเหมือนตัวโกงเลย พวกเราเอาเปรียบไปหน่อยนะ”
“ไม่เอาน่าเพื่อน ใช้สมองเยอะ ๆ หน่อย พวกเราไม่ใช่สาวกซะหน่อย ควรเก็บแรงเอาไว้ต่อสู้กับพวกโจรเ่าั้ดีกว่า”
แิบางอย่างของคนจากโบสถ์ไม่เหมือนนักผจญภัยเมื่อพวกเขาสังหารมอนสเตอร์ได้ ส่วนใหญ่จะไม่คิดทำลายซากศพ แต่จะพากันสวดมนต์เพื่อส่งิญญาที่หลงผิดให้กลับสู่อ้อมกอดของพระเ้า
พวกเขานำไปแค่แก่นผลึกของพวกมันเท่านั้น แล้วปล่อยสังขารอันไร้ชีวิตที่เหลือกลับคืนสู่วิถีแห่งธรรมชาติซึ่งบางครั้งก็นำปัญหามาให้มนุษย์ในภายหลัง
“ฮ่า ๆ ฉันได้กำไรแล้ว! ถึงจะไม่ได้ผลึกแก่นกลางแต่ซากพวกนี้ยังคงมีราคาอยู่ดี นายไม่เอาใช่ไหม?”
“ไม่เอาหรอก เอ่อ ไคน์ ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย”
“คุณธรรมเข้าสิง?”
“ไม่ใช่...”
“เฮ้! เพื่อนเอ๋ยบางครั้งคุณธรรมอะไรนั่นก็ช่วยให้อิ่มท้องไม่ได้”
“เปล่า ฉันไม่ได้หมายถึงเื่นั้นหรอก”
ทว่า จู่ ๆ ด้านหลังของพวกเด็กหนุ่มกลับมีวัตถุประหลาดที่บินได้เหนือพื้นดินขึ้นไป4-5 เมตรกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้
นั่นเป็สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กกะทัดรัด รูปร่างคลับคล้ายมนุษย์เพศหญิงมากขนาดความสูงแบบเต็มวัยไม่เกิน 30-35 เิเ ปีกทั้งคู่บนหลังคล้ายกับผีเสื้อราตรีเรืองแสงประกายวิบวับ เห็นได้ชัดเจนแม้กระทั่งในยามกลางวัน
“เวนล่ะ ข้าศึก! ระวังด้านหลัง!”
ไคน์รีบะโหมอบไปด้านข้าง หลบหลีกจากการโผเข้าหาอย่างฉิวเฉียด
นิโคลัสระวังตัวอยู่ก่อนแล้ว เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าทันที ดาบถูกชักออกมาจากฝักพร้อมเหวี่ยงดาบออกไปเป็รูปครึ่งวงกลม
การตอบโต้ทำให้กลุ่มแขกไม่ได้รับเชิญจำเป็ต้องบินแตกกระจายไปคนละทิศคนละทาง
ในขณะเดียวกัน คริสตัลบนหัวไม้คทาเวทของจอมเวทย์หนุ่มกำลังปลดปล่อยมานาออกมากลายเป็โดมโปร่งใสคลุมตัว
พอยืนขึ้นมาตั้งหลักได้ ใบหน้าของไคน์เริ่มแปรเปลี่ยน ทั้งเหลือเชื่อประหลาดใจ สุขใจ ทุกข์ใจ รวมถึงความลังเลเล็กน้อย
“พี่ชาย มาเล่นกันเถอะ ๆ ๆ”
“ใช่ ๆ ๆ ๆ เล่นกัน ๆ ๆ ๆ”
มอนสเตอร์ขนาดเล็กที่โผล่พรวดมาแบบกะทันหันเริ่มพากันเต้นระบำบนอากาศและสื่อสารภาษามนุษย์แปร่งๆ ออกมา พวกเธอส่งเสียงเจื้อยแจ้ว
“นี่มัน.. แฟรี่ไร้ยางอายแห่งป่าเวทมนตร์? พวกเธอบินข้ามระยะทางมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง?”
นิโคลัสหันขวับมาทันที
813
