ตอนที่ 14 ซอมบี้ฝาแฝด(แก้คำผิด)
ทั้ง4 คนค่อย ๆ หลบต่อหัวเสือโดยเดินชิดริมรั้วกันไปอย่างรวดเร็วมุ่งหน้าไปที่บ้านของโจ
ในระหว่างทางพวกเขาเห็นคนหลายคนที่ถูกโจมตีโดยต่อหัวเสือพวกเขาพยายามวิ่งหลบในบ้าน
บางคนก็ถูกต่อยตายร่างชักกระตุกอยู่กลางถนนมีศพของต่อหัวเสือที่ถูกยิงจนเละก็มีบ้างเล็กน้อย
หลังจากที่มาถึงบ้านพักของโจมันเป็บ้านพักขนาดใหญ่สองชั้นไม่รวมชั้นใต้ดิน
คนของโจ 10กว่าคนที่อาวุธครบมือกำลังช่วยกันยิงต่อที่บินไปบินมาอย่างวุ่นวาย
“ยิงพวกมันให้ตายห่าให้หมด” โจตระโกนออกมาอย่างดิบเถื่อนผิดกับตอนยิ้มแย้มเมื่อวานที่เจอกับไนเรล
ทุกคนยิงพวกต่ออย่างเมามัน แต่แล้วก็มีต่อ 10 กว่าตัวพุ่งลงมาจู่โจมทำให้สถานะการณ์กลายเป็วุ่นวายทันที
“ไปเราจะเข้าไปที่ด้านหลังกัน”
ทั้ง 4 คนค่อย ๆ แอบเขาไปในบ้านของโจ
ประตูหลังที่ล๊อคอยู่ถูกไนเรลใช้ความสามารถบิดออกอย่างง่ายดาย
หลังจากที่เขาหาสักพักก็เจอกับประตูห้องใต้ดินมันถูกดัดแปลงเป็ชั้นใต้ดินขนาดใหญ่
หลังจากที่เปิดประตูเข้าไปสิ่งแรกที่พวกเขาเจอก็คือความอับชื้นเดินลงไปสุดบันไดก็มีประตูเหล็กอีกชั้น
“ดูเหมือนว่าจะมีคนเฝ้าอยู่”
ก๊อก ๆ ๆ
ไนเรลองเคาะประตูดูช่องเล็ก ๆ ก็เปิดออกไม่ใช่คนหนึ่งมองออกมาจากช่องเล็ก ๆ นั้น
แต่ก่อนที่มันจะได้พูดอะไรก็ถูกปากกระบอกปืนลูกโม่จ่อไปที่ดวงตาของมัน
“เลือกเอาว่าจะลองเสี่ยงหลบ หรือจะเปิดประตู”ไนเรลพูดข่มขู่ด้วยเสียงที่เ็าไปถึงกระดูก
คนเฝ้าประตูถึงกับยืนแข็งทื่อไม่กล้าหลบเพื่อนคนที่นั่งเล่นไปอยู่อีก 3 คนก็ถามขึ้นมา “เห้ย ใครมาถ้าไม่มีก็มาเล่นไพ่ต่อ”
แต่คนเฝ้าประตูไม่ได้ตอบ แต่ค่อย ๆขยับมือของตัวเองไปเปิดประตูอย่างช้า ๆ
เมื่อเปิดประตูแล้ว เขาก็ยืนหลบข้างนึง เพื่อนที่เป็คนถามก็ดูงงกับท่าทางของคนเฝ้าประตู
แต่ทันทีที่ประตูเปิดออก ทั้ง 3คนที่เล่นไพ่อยู่ก็ใเพราะว่าคนที่มากับเป็ใครก็ไม่รู้
ไนเรลชักปืนออกมาและยิงทั้งสามคนที่ยังไม่ทันได้ตอบสนองทันที
ปัง! ปัง! ปัง!
ร่างของทั้ง3 คนถูกยิงตายคาเก้าอี้โดยที่ไม่ได้ตอบสนองอะไร
ไนเรลหันปืนไปที่อีกคนที่กำลังสั่นกลัว
“อย่า ๆ ฆ่าผม ผมแค่ถูกพวกมันบังคับ”คนเฝ้าประตูพยายามขอร้องอย่างสุดชีวิต
“พี่...” นิเรียยื่นมือออกไปจับที่มือของไนเรล
“เดินไป” ไนเรลให้คนเฝ้าประตูเดินนำไปในห้องที่ขังดาลิธไว้แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปด้านในกลับไม่มีดาลิธอยู่ในห้องขัง
“เธอไม่อยู่ที่นี่” ดามินพูดออกมาขณะที่มองหาดาลิธ
คนที่อยู่ภายในห้องขังก็รีบะโให้ไนเรลช่วยปล่อยพวกเขาทันที
“ช่วยด้วย”
“ปล่อยพวกเราไปด้วย”
“ขอร้องละ”
ไนเรลที่เห็นแบบนั้นก็รีบะโ “เงียบ!ใครที่ยังะโอีกฉันจะยิงทิ้งทันที”
คนในกรงขังเงียบลงด้วยความกลัว
“มีใครเห็นเด็กผู้หญิง อายุ 14 บ้างที่ถูกจับมาขังเมื่อวาน”คนในกรงขังมองหน้ากันไปมา
ทันใดนั้นก็มีชายคนหนึ่งพูออกมา “ผมเห็น”
ชายกลางคนเดินออกมาด้านหน้า “เธอถูกพาตัวไปที่ชั้นสองของบ้านเมื่อเช้านี้”
“คุณชื่อ?”
“ผมแฮร์รี่ เป็หมอศัลยแพทย์”
“คุณเป็หมอ?” ไนเรลถามย้ำอีกครั้ง
“ใช่”
“เปิดประตูให้เขา” ไนเรลหันไปบอกดามินที่ตอนนี้ถือกุญแจอยู่
“คุณไปกับเราได้” ไนเรลกล่าวการที่ได้หมอไปอยู่ในกลุ่มด้วยนั้นถือว่าโชคดีมากหมอส่วนใหญ่จำนวนมากตายไปในวันแรก เพราะว่าพอมีคนป่วยหรือาเ็ก็จะไปรวมกันที่โรงพยาบาล ทำให้โรงพยาบาลคือที่แรก ๆ ที่ถูกซอมบี้ฆ่าล้าง
“ผม้าให้คนพวกนี้ไปด้วย” แฮร์รี่กล่าวออกมาด้วยสายตาแน่วแน่เขาเป็หมอต้องช่วยคน และเขารู้ว่าไนเรลจะช่วยคนพวกนี้ได้
“ไม่ พวกนี้เป็ตัวถ่วง” ไนเรลปฏิเสธเสียงแข็ง
“ผมเป็หมอสถานการณ์แบบนี้คุณต้องใช้หมอผมจะไม่ไปถ้าคุณไม่ช่วยพวกเขาด้วย” แฮร์รี่พูดเพื่อกดดันไนเรล
มันคือความจริงหมอมีค่าเกินไปยิ่งในยุคแบบนี้
“ตามมาให้ทันก็แล้วกัน”
ไนเรลรีบกลับออกมาจากห้องใต้ดินพวกเขาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้วพวกคนของโจอาจจะมาพบเมื่อไหร่ก็ได้ และเสียงปืนที่เขายิงไปตอนแรกก็ดังพอสมควรด้วย
แต่ก่อนออกมาเขาก็จับชายคนเฝ้าประตูไปด้วย
“พากันออกไปที่ด้านหลังก่อน และกลับไปที่บ้าน”เขาหันไปบอกกับทุกคนนั้นรวมนิเรียและกลุ่มของเขาด้วย
“พี่ชายระวังตัวด้วย” นิเรียพูดออกมาด้วยความเป็ห่วง
เขาพยักหน้าตอบและเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง บ้านหลังนี้ใหญ่มากพอสมควรชั้นสองมีห้องหลายห้อง “คงได้แต่หาไปทีละห้อง”
ไนเรลเปิดดูทีละห้องแต่เขาก็ไม่เจอ
พวกโจที่ยิงกลับฝูงต่ออยู่ด้านหน้าก็กำลังถอยกลับเข้ามาในบ้านแล้ว
“เร็วกลับไปตั้งหลักในบ้านก่อน”เสียงที่ะโดังเข้ามาพร้อมกับเสียงปืนทำให้เขามีเวลาไม่มากแล้ว
ตึ๊ก ๆ!
แต่แล้วเขาก็เหลือบไปเห็นห้องหนึ่งมันเป็ห้องริมสุดของบ้านมีเสียงที่ดังออกมา
เขาค่อย ๆ เดินไปที่ห้องนั้นอย่างช้า ๆ และเมื่อเปิดเข้าไปก็ต้องใมันมีกลิ่นคาวเืลอยออกมาโดนจมูกของเขา
ภายในมีซอมบี้ฝาแฝดสองตัวที่ถูกล่ามโซ่อยู่และในห้องยังมีกรงอีกสองกรง
กรงแรกมีซากศพที่ถูกกินโดยซอมบี้ทั้งสองตัวอีกกรงยังมีคนอยู่และนั้นก็คือดาลิธที่หลบอยู่ด้วยความกลัว
ทันใดนั้นซอมบี้ทั้งสองตัวก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างช้า ๆ
ท่าทางของมันแปลกมาก
“ขั้นสอง ไม่ใช่กำลังเปลี่ยนเป็ขั้นสอง”ไนเรลรีบดึงดาบออกมาอย่างรวดเร็วเขาไม่ประมาทพวกมัน
แต่เขาไม่รู้ว่าพวกมันวิวัฒนาการด้านไหน ความเร็วหรือพละกำลัง
“พี่ชาย มาเล่นกันเถอะ” เมื่อมันพูดออกมาไนเรลก็ขนลุกทันทีมันคือประเภทที่เขาไม่อยากเจอมากที่สุด
พวกมีสติปัญญา ตัวที่อันตรายมากเขาต้องฆ่ามันก่อนที่จะวิวัฒนาเป็ขั้น 2 ได้สำเร็จ
เมื่อพวกมันพูดจบ ซอมบี้ฝาแฝดก็พุ่งตรงมาหาเขาทันที หมายจะฉีกร่างเขา
“ตาย ๆ” ถึงมันจะมีสติปัญญาแต่ว่าพวกมันก็ยังคงเป็แค่ขั้นที่ 1ความเร็วก็ยังเท่าคนปกติ เหรออาจจะช้ากว่าด้วยซ้ำ
ปัง!
แต่ก่อนที่เขาจะฟันไปที่ซอมบี้ทั้งสองตัวก็มีคนยิงเขาถูกะุนัดแรกยิงเฉี่ยวไปที่ไหล่ขวา
ทำให้เขาฟันพลาดไปโดนโซ่ที่ล่ามทั้งซอมบี้แฝดขาด
ไนเรลกลิ้งหลบะุที่เหลือปล่อยให้ซอมบี้ทั้งสองตัวถูกยิงจนล้มลงตอนนี้เขาไม่รู้ว่าพวกมันตายหรือไม่แต่สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือไปช่วยดาลิธที่ถูกขังอยู่ในกรง
“ดาลิธ...ดาลิธ” ไนเรลเรียกเธอดาลิธที่กล้มหน้าอยู่ด้วยความกลัวก็เงยหน้ามองเขา
“พี่ไนเรล พี่มาที่นี่ได้อย่างไร”
เขาใช้แรงกระชากแม่กุญแจที่ล๊อคกรงออก “รีบออกมา”
หลังจากที่ดาลิธออกมา เสียงของกลุ่มคนก็วิ่งเข้ามาในห้อง
ปัง! ไนเรลยิงปืนสวนไป 1 นัดจนลูกน้องของโจตาย
“บัตซบ แกเป็ใคร! ลูกสาวของฉัน!!!!! มึงฆ่าเจนีน เจนน่า ตาย ๆ!!!”โจะโมาด้วยความโกรธ
จังหวะเมื่อสักครู่เขาและลูกน้อง้าจะยิงไนเรลเขาไม่เห็นลูกสาวสองคนที่ยืนอยู่จนพลาดไปโดนเธอตาย
‘ลูกสาวของเขาแค่ป่วยเท่านั้น’นี่คือความคิดของโจและไนเรลคือคนที่ทำให้ลูกสาวเขาตาย
ตอนนี้ลูกน้องของเขาก็โดนยิงตายอีกคน
“ลูกสาวแกเป็ซอมบี้! มันใช่คนอีกแล้ว!!”ไนเรละโออกไปพร้อมกับหาทางหนี
“บัดซบ!! ฆ่าลูกสาวกูแล้วยังมาพูด….แบบนี้อีก ยิงถล่มมันเลย!”โจโมโหเป็อย่างมาก
เขาสั่งให้ลูกน้องบุกเข้าไปในห้องทันที
ตอนนี้พวกเขาและดาลิธจนมุมอยู่บนห้องทันใดนั้นก็มีเสียงของดามินดังขึ้นมาจากทางหน้าต่าง
“พี่ไนเรล ดาลิธ ปีนลงมาทางนี้”
ดามินใช้ท่อนไม้ผูกกับเชือกปาขึ้นมาที่หน้าต่างไนเรลรีบจับเชือกไว้แล้วผูกกับกรงเหล็ก
เขาให้ดาลิธปีนลงไปก่อนทันที
และในขณะเดียวกันที่พวกของโจกำลังบุกเข้ามา ฝูงต่อหัวเสือ 10กว่าตัวก็เข้ามาในบ้าน พวกโจจึงต้องหันกลับไปยิงพวกมัน
อ๊าค ๆ!!!
โจมองคนของเขาที่ตอนนี้โดนเหล็กในต่อต่อยและล้มลงที่ละคน “บ้าเอ๊ยหลบเข้าไปในห้องเร็ว”
โจและพวกอีก 2คนที่รอดหลบเข้ามาในห้องที่ตอนนี้ไนเรลหนีออกไปข้างล่างแล้ว
“มึงอยู่ไหน!”โจพยายามหาไนเรลเมื่อมองลงไปที่ทางหน้าต่างเขาก็เห็นคนที่ทำให้ลูกสาวของเขาตายกำลังวิ่งหนีโจจึงยิงไปที่ข้างล่างอย่างบ้าคลั่ง
แต่ในตอนนั้นเขาก็ถูกนิเรียใช้ปืนลูกโม่ยิงสวนมาจากทางฝั่งกำแพงบ้าน
ดูเหมือนว่าพวกนิเรียจะยังรอไนเรลและไม่ได้กลับไปที่บ้านพักทันทีเลย
“หัวหน้าเอาไงดีพวกเราจะต้านมันไม่ไหวแล้ว” ลูกน้องคนสนิทอีก 2คนพยายามผลักประตูไว้
โจที่ตอนนี้กำลังเศร้าแต่เขาก็ยังรักชีวิต “ปีนลงไปทางหน้าต่าง”แต่เขาก็ถูกนิเรียยิงดักไว้จนไม่สามารถลงไปได้ถึงแบบนั้นก็มีคนใจเด็ดไม่ปีนลงแต่ะโลงไปทั้งอย่างนั้นเลย
ลูกน้องเขาที่ะโลงไปดัง อั๊ก ลุกขึ้นยืนด้วยความจุกมันรีบแอบและยิงสวนไปทางนิเรีย
“รีบลงมาเร็ว” ลูกน้องที่ยิงอยู่ะโบอกโดยไม่รอโจอีกคนก็รีบปีนลงมา
ปัง ประตูที่ถูกพังโดยฝูงต่อก็กรูกันเข้ามาโจที่เห็นแบบนั้นก็หมอบลงและหลบไปที่ใต้เตียง
ฝูงต่อ 10 กว่าตัวลุมต่อยลูกน้องที่ปีนลงไปอยู่บนเชือก
“อ๊ากก ๆ ๆ ” ยังไม่ทันที่เขาจะตายเพราะพิษจากเหล็กในก็ถูกลุมกระชากตัวไปบนท้องฟ้าต่อหัวเสือ 10 ตัวดูเหมือนจะบ้าคลั่งไปแล้ว เืแขนขาและกระดูกสันหลังที่กระจายหล่นไปทั่วยิ่งเรียกต่อหัวเสือเข้ามาอีก
โจที่แอบอยู่ก็รู้สึกราวกับปาฏิหาริย์ที่เขารอดมาได้
แต่ทันในนั้นก็มีซอมบี้สองตัวคลานมาหาเขา มัน คือซอมบี้ฝาแฝด เจนีนและเจนน่าลูกสาวของเขา ดูเหมือนมันจะยังไม่ตาย
“ป๊ะป๋า มาเล่นกันเถอะ” และเสียงร้องของโจก็ดังไปทั้งห้องมันคือเสียงร้องแบบเดียวกับเหยื่อที่เขาจับมาขังไว้ในห้องเพื่อเป็อาหารให้กับลูกสาวของตนเอง
...............................................................
206
![บันทึกลับราชันย์จอมเวทย์ [Supreme Magus]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1667275071_74356108.webp)
