ค่ำคืนก่อนวันนัดไต่สวนคำร้องขอเพิกถอนสิทธิ์การประกันตัวชั่วคราวช่างเงียบสงัดและหนาวเหน็บอย่างน่าใจหาย ทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลอัครเดโชชัยถูกโอบล้อมไปด้วยมวลอากาศทึมเทาและละอองฝนบางเบาที่ยังคงโปรยปรายไม่ขาดสายคล้ายกับหยาดน้ำตาจากฟากฟ้า กระแสข่าวในโทรทัศน์และโลกออนไลน์ภายนอกร้อนระอุประหนึ่งูเาไฟที่พร้อมจะปะทุ สื่อมวลชนประโคมข่าวความคืบหน้าของคดีฆาตกรรมพิมลภาและประณามลลินในฐานะทนายความหน้าเงินไม่เว้นแต่ละชั่วโมง
ลลินนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานขนาดเล็กในห้องพักรับรองชั้นสามของเธอ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มอบอุ่นส่องนำสายตาคู่สวยให้จดจ่ออยู่กับกองเอกสารและภาพถ่ายผลนิติวิทยาศาสตร์อย่างเอาเป็เอาตาย มือเรียวสวยจดบันทึกวิเคราะห์ข้อโต้แย้งเื่ความผิดปกติของรอยสักหลังเสียชีวิตและคราบสะเก็ดแผลอย่างละเอียดทีละข้อเพื่อใช้สู้คดีคัดค้านต่อหน้าผู้พิพากษาในวันพรุ่งนี้
เธอทบทวนข้อกฎหมายเื่เงื่อนไขการประกันตัวและหลักฐานประจักษ์พยานอย่างซ้ำๆ ‘หากวันพรุ่งนี้ฉันโต้แย้งน้ำหนักดีเอ็นเอของพิมลภาไม่สำเร็จ... คิรันจะต้องถูกคุมตัวส่งเรือนจำทันทีในระหว่างรอการพิจารณาคดีซึ่งอาจกินเวลายาวนานเป็ปีๆ และในกรงขังมืดมิดนั้น... ฉันจะไม่สามารถปกป้องเขาจากการปองร้ายของลัทธิบ้าๆ นี่ได้เลย’ ความคิดนั้นทำให้ลมหายใจของทนายความสาวสะดุดและสั่นเครือด้วยความกังวลใจขีดสุด
เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นเบาๆ สามครั้งขัดจังหวะความเงียบสงัด ลลินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าและเอ่ยปากอนุญาต
"เข้ามาค่ะ"
บานประตูไม้สักค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของคิรันที่เดินเข้ามาในห้องช้าๆ เขาสวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมสีเทาเข้มเนื้อดีทับเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมกิริยาสุภาพ ในมือหนาถือแก้วนมอุ่นส่งกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำผึ้งจางๆ ลอยมาแตะจมูก คิรันเดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะทำงานของเธอและวางแก้วนมอุ่นลงข้างเอกสารคดี
"ดื่มนมอุ่นๆ สักแก้วเถอะครับลลิน ดึกมากแล้ว คุณหักโหมเตรียมคดีมาทั้งวันแล้วนะครับ" คิรันเอ่ยเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นละมุนใจ แววตาของเขาจ้องมองใบหน้าหวานที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้าด้วยความรักและเป็ห่วงอย่างลึกซึ้ง
ลลินช้อนดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างอ่อนแรง ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก "ขอบคุณค่ะรัน... แต่ฉันยังนอนไม่หลับหรอกค่ะ พรุ่งนี้ในชั้นศาลทางฝ่ายอัยการและตำรวจกวินคงพยายามใช้ดีเอ็นเอของพิมลภาในที่เกิดเหตุบดขยี้เราอย่างเต็มที่ ถ้าฉันไม่เตรียมข้อมูลแย้งข้อเท็จจริงเื่รอยสักหลังตายให้รัดกุมที่สุด ศาลอาจจะสั่งขังคุกคุณทันทีในวันพรุ่งนี้"
คิรันไม่ได้ตอบคำถาม แต่ขยับนิ้วหนาลูบััข้างแก้มเนียนของเธอเบาๆ ััอุ่นชื้นของเขาส่งผ่านไออุ่นสลายความหนาวเหน็บในใจของลลิน คิรันดึงแผ่นกระดาษเอกสารคดีในมือเธอวางลงบนโต๊ะช้าๆ แล้วก้มตัวลงช้อนร่างบางของเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่ง ลลินร้องอุทานเบาๆ แต่ไม่ได้ขัดขืน ยอมปล่อยให้เขาพาเธอมาวางลงบนเตียงนอนหนานุ่มขนาดใหญ่กลางห้องอย่างแ่เบา
ร่างสูงใหญ่ของคิรันนาบทับกายลงมาทาบชิดทันที แขนแกร่งโอบประคองตัวเธอแ่า แววตาสลัวสีส้มคมกริบของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นระริกของลลิน "ลลินครับ... ผลคดีในวันพรุ่งนี้จะเป็อย่างไรผมไม่สนใจหรอกครับ ต่อให้ศาลสั่งเพิกถอนประกันตัวและผมต้องเดินเข้าคุก... ผมก็ไม่มีวันเสียใจเลยสักนิด"
"คิรัน... คุณพูดบ้าอะไรออกมาคะ..." ลลินประท้วงน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า
"ผมพูดความจริงครับ..." คิรันกระซิบทุ้มต่ำแหบพร่าข้างใบหูเล็กของเธอ "ก่อนที่ผมจะได้พบกับคุณ... ชีวิตของผมเต็มไปด้วยเงามืดและการโกหกเพื่อปกป้องความลับสีเทาของครอบครัวและพี่ชาย ผมใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆ เหมือนร่างไร้ิญญาที่ยอมรับโทษแทนใครก็ได้ ทว่าั้แ่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตของผมทนายคนเก่ง... คุณมอบเหตุผลที่จะมีชีวิตและมีความหวังให้แก่ผม คุณทำให้ผมอยากเอาชีวิตรอดเพื่ออยู่ดูแลปกป้องคุณชั่วนิรันดร์"
ลลินจ้องมองเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว "รัน... ฉันสู้คดีมามากมายเพื่อความถูกต้อง แต่คราวนี้... ฉันสู้เพื่อคุณ เพื่อคนคนเดียวที่ทำให้ฉันเข้าใจความหมายของหัวใจตัวเอง ฉันจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด"
คิรันส่งยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเริ่มเปิดเผยเื่ราวในอดีตของพี่ชายฝาแฝดด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็ครั้งแรก "ลลินครับ... คิรินกับผมหน้าตาเหมือนกันทุกประการ แต่ต่างกันที่เขาเป็คนอารมณ์ร้อนและชอบแสวงหาความตื่นเต้น เขาหลงเข้าไปในลัทธินกฮูกมืดเมื่อสิบปีก่อนเพราะกลุ่มเพื่อนชักนำ คิรินไม่ได้อยากเห็นใครตาย แต่ในคืนนั้น... เขาพยายามช่วยเด็กผู้หญิงที่เป็เหยื่อจากการฆาตกรรมของลัทธิ ทว่าเขาทำไม่สำเร็จ และเพื่อไม่ให้ความลับของลัทธิรั่วไหล พวกมันจึงจัดฉากโยนความผิดทั้งหมดมาที่เขาและขู่ฆ่าเอาชีวิตครอบครัวของเราทั้งหมด..."
"นี่คือเหตุผลที่คุณต้องซ่อนตัวคุณคิรินไว้ใช่ไหมคะ?" ลลินถามเบาๆ เริ่มเข้าใจภาพรวม
"ใช่ครับ... ตลอดสิบปีที่ผ่านมาผมส่งเขาไปหลบซ่อนตัวอยู่ในสถานที่ลับชานเมืองหลวงที่ปลอดภัยที่สุด และผมยอมสวมบทบาทนักธุรกิจคอยประคองตระกูลเพื่อจับตาดูพวกมันเงียบๆ ในคืนเกิดเหตุของพิมลภา... ไฟกล้องวงจรปิดในบ้านไม่ได้ดับเพราะอุบัติเหตุ แต่ระบบความปลอดภัยถูกบุกรุกโดยสายลับของลัทธิเพื่อลบภาพการเคลื่อนไหวของผม และที่ผมไม่สามารถให้การเื่ที่อยู่ได้... เพราะผมต้องเดินทางไปพบคิรินเพื่อส่งความช่วยเหลือด่วนเนื่องจากเขาโดนพวกมันตามล่าเจอ หากผมเปิดเผยที่อยู่ของผมในคืนนั้น... ตำรวจกวินจะตามสืบจนเจอคฤหาสน์ซ่อนตัวของคิริน และพวกมันจะฆ่าเขาทันที ลัทธินี้มีหัวหน้ากลุ่มที่แฝงตัวอยู่ในตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวของอัยการสูงสุด และผู้พิพากษาระดับสูงคอยช่วยเหลือปิดปังเื่สกปรกอยู่เื้ั" คิรันอธิบาย แววตาแฝงความหนักใจลึกซึ้ง
ลลินบีบไหล่แกร่งของเขาแน่น "ฉันเข้าใจแล้วค่ะรัน... ฉันจะไม่แตะต้องที่อยู่ของคิรินในศาลวันพรุ่งนี้ แต่ฉันจะใช้จุดพิรุธเื่รอยสักหลังตายของพิมลภามาบดขยี้ตำรวจแทน เพื่อชี้ให้ศาลเห็นว่ามีการจัดฉากใส่ร้ายคุณอย่างจงใจ สัญญากับฉันนะคะว่าคุณจะยืนหยัดเคียงข้างฉันในวันพรุ่งนี้"
"ผมสัญญาครับลลิน..." คิรันเอ่ยเสียงทุ้มพร่าพลางสบตานิ่งดวงตาคมกริบของเขาเต็มไปด้วยความรักและความแน่วแน่อย่างที่สุด ทั้งคู่ประสานสายตากันในความเงียบสงัด คิรันโน้มตัวลงมาบดจูบเรียวปากบางของเธออย่างอ่อนโยนทว่าหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ เรียวลิ้นร้อนชื้นกวาดชิมรสหวานล้ำในโพรงปากอย่างลึกซึ้ง มือหนาขยับเลื่อนไปแกะกระดุมเสื้อคลุมผ้าไหมสีขาวของเธอออกอย่างแ่เบาด้วยแรงอารมณ์เสน่หา แหวกสาบเสื้อผ้าไหมออกกว้างเผยให้เห็นร่างบางขาวผ่องเนียนนุ่ม ยอดอกสีหวานชูชันตอบสนองสายตาปรารถนา คิรันโน้มกายลงซุกไซ้และบดจูบยอดอกอุ่นอย่างรักใคร่ดูดดื่ม ปลุกเร้าความซ่านสยิวจนลลินครางเครือแอ่นกายน้อมรับััสวาท
"รัน... พี่รัน... ลลินรักคุณค่ะ..." ทนายสาวร้องบอกด้วยน้ำเสียงหวานพร่าปานจะขาดใจ
"ผมก็รักคุณครับลลิน... รักที่สุดผู้หญิงของผม" คิรันกระซิบพร่าเล้าโลม น้ำเสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยแรงเสน่หาที่อัดแน่น เขาช่วยถอดอาภรณ์ชิ้นสุดท้ายของเธอและของตนทิ้งไปอย่างรวดเร็วขยับนาบกายแกร่งอุ่นร้อนเข้าประสานเป็หนึ่งเดียว
ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามสะโพกกลมกลึง เลื่อนลงต่ำไปััจุดอุ่นรักที่เปียกชื้นเพื่อปลุกอารมณ์และปูทางต้อนรับััของเขา คิรันจับเรียวขาเรียวแยกออกกว้างก่อนจะขยับกายแกร่งอุ่นร้อนเข้าหาทางรักอุ่นเยิ้ม คิรันค่อยๆ กดสะโพกสอบสอดประสานความอุ่นร้อนของเขากับความอ่อนนุ่มอ่อนหวานของเธออย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่นลึกซึ้งจนสุดทางัั
"อ๊าส์...! รัน... ลึกไป... ลลินอึดอัดค่ะ อื้อ..." ลลินกรีดร้องครางเสียงหวานสั่นสะท้าน ขาเรียวเกี่ยวกระชับรอบสะโพกสอบของเขาแ่าเพื่อเป็ที่ยึดเหนี่ยว
"ร่างกายของลลินโอบรัดผมไว้แน่นเหลือเกินครับคนดี" คิรันกระซิบข้างใบหูเล้าโลมเร่งอารมณ์สวาท ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกขับเคลื่อนท่วงทำนองรักอย่างช้าๆ เน้นย้ำจังหวะเข้าหาเธอซ้ำๆ จนลลินร้องอุทานสั่นเครือคลอเคล้าเสียงลมฝนภายนอก
เสียงหอบหายใจและเสียงสวาทประสานไปทั่วห้องนอนอุ่น คิรันเร่งจังหวะสะโพกขับเคลื่อนหนักแน่นและกระชั้นขึ้นตามไฟอารมณ์รักและแรงเสน่หาขั้นสุด ลลินแอ่นกายน้อมรับััรักลึกซึ้ง สองร่างเสียดสีและเกี่ยวกระชับผสานไออุ่นอย่างรักใคร่ล้ำลึก คิรันขับเคลื่อนจังหวะกระชับสิบครั้งสุดท้ายอย่างรวดเร็วและล้ำลึก ก่อนจะเกร็งกายหนาคำรามเสียงทุ้มต่ำในลำคอ ปล่อยหยาดกระแสความรักอุ่นซ่านลึกซึ้งเข้าสู่กายสาวอย่างหมดสิ้น ทั้งสองร่างนอนกอดกันแน่นท่ามกลางความเหนื่อยอ่อนแสนหวาน
ก่อนที่แสงสว่างวันใหม่และความจริงในศาลจะปริร้าวทำลายอิสรภาพของเขา... ค่ำคืนนี้มีเพียงเขาและเธอสอดประสานรวมจิติญญาและความรักไว้ในเงาพรางรักชั่วนิรันดร์ ลลินจ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของคิรันที่กอดก่ายเธอแ่าในเวลาถัดมา เธอเอื้อมมือลูบไล้แก้มของเขาแ่เบา สัญญาในใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องพาชายคนนี้ออกจากเงาฆาตกรและนำเขากลับคืนสู่อิสรภาพให้ได้ในวันพรุ่งนี้
ลลินหลับตาลงกอดกระชับอ้อมกอดอุ่นของคิรันไว้แน่น ความเ็าในจิตใจของทนายความผู้เคยเชื่อถือเพียงพยานหลักฐานและเหตุผลบัดนี้มลายหายไปสิ้นเหลือเพียงหัวใจของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยอมทำทุกวิถีทางเพื่อปกป้องชายผู้ยอมสละอิสรภาพของตนเพื่อความปลอดภัยของเธอ พรุ่งนี้จะเป็คดีที่ท้าทายจรรยาบรรณวิชาชีพทนายความครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต แต่ลลินรู้ดีว่าไม่มีวันยอมแพ้เด็ดขาด เธอกระชับผ้าห่มขึ้นคลุมไหล่หนาของคิรันและนอนแนบยอดอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจเต้นสม่ำเสมอของเขาที่คอยย้ำเตือนตัวตนของเขา และเสียงสายฝนที่เริ่มซาลงทีละน้อยนอกหน้าต่างคฤหาสน์ รอคอยเวลาเผชิญหน้ากับความจริงที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้ด้วยความหวังและความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยม