ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ตั้งแต่รู้จักหลงเทียนอวี้มา นอกจากพระสนมเต๋อเฟย นางก็มิเคยเห็นเขาสนใจผู้ใดมาก่อน

        แม้จะเป็นสาวงามมีเสน่ห์มากมายเพียงใด แต่เขาก็มิเคยเหลียวแลแต่เพราะเหตุใดเขาจึงเป็นห่วงเป็นใยท่านหญิงหลินหลางเหลือเกิน?

        มองดูพ่อบ้านเติ้งที่กำลังหยิบยามือเป็นระวิง หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะแสร้งเอ่ยถามอย่างมิตั้งใจ

        “ข้ามิเคยได้ยินเรื่องของท่านหญิงหลินหลางมาก่อนมิรู้ว่านางคือผู้ใดอย่างนั้นหรือ?”

        พ่อบ้านเติ้งไม่ได้คิดอะไรมากหวนนึกถึงท่านหญิงในความทรงจำพลางเอ่ยตอบ

        “ท่านหญิงหลินหลางเป็นเพื่อนในวัยเด็กของท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะเหตุเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ดังนั้นจึงพำนักรักษาตัวอยู่ที่ปิ้งโจวท่านอ๋องของพวกเราคะนึงถึงท่านหญิงหลินหลางมาโดยตลอดดังนั้นพระองค์จึงรับสั่งให้ส่งมอบยาชั้นดีเพื่อไปบำรุงร่างกายของท่านหญิงหลินหลางพ่ะย่ะค่ะ”

        ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องถามต่ออีกแล้ว

        เพื่อนรักในวัยเด็กความรู้สึกของทั้งคู่ที่มีให้กันจะต้องลึกซึ้งเกินกว่าผู้ใดจะแทรกแซงได้

        มาเร็วมิสู้มาได้ถูกจังหวะ หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างโต๊ะมิเอื้อนเอ่ยสิ่งใดอีก

        “ท่านหญิงหลินหลางเจ็บป่วยด้วยโรคอันใด? ยาธรรมดาอาจจะไม่สามารถรักษาอาการของนางได้”

        แอบทอดถอนใจอย่างเงียบๆสุดท้ายหลินเมิ้งหยาเอ่ยถามเพื่อเข้าไปจัดการเรื่องนี้

        บางทีหลงเทียนอวี้อาจจะคำนวณไว้ก่อนแล้วดังนั้นจึงสั่งให้นางเข้ามาในคลังเล็กแห่งนี้ด้วย

        คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะใส่ใจท่านหญิงมากถึงเพียงนี้

        “ท่านอ๋องเองก็สั่งให้ข้าน้อยเอ่ยถามพระชายาเช่นกันท่านหญิงหลินหลางอ่อนแอตั้งแต่อยู่ในครรภ์ อีกทั้งยังทรงวิตกกังวลมากประจวบกับได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย ดังนั้นร่างกายจึงอ่อนแอมากพ่ะย่ะค่ะ”

        ท่านหญิงหลินหลางจะต้องเป็นคนที่ทุกคนให้ความใส่ใจเป็นพิเศษอย่างแน่นอน

        มิเช่นนั้น พ่อบ้านเติ้งคงไม่แสดงท่าทีกังวลตอนเอ่ยถึงนาง

        “หากเป็นเช่นนั้นจะต้องใช้ยาบำรุงหลายขนาน ป๋ายซ่าวไปหยิบหญ้าป๋ายเฉาของข้ามา แล้วส่งมอบให้ท่านหญิงหลินหลาง”

        ยาบำรุงมีฤทธิ์ร้อนเช่นนี้น่าจะเหมาะกับร่างกายที่อ่อนแอ

        “เกรงว่าของชิ้นนี้จะไม่เหมาะสมนะพ่ะย่ะค่ะ”

        มองดูขวดหยกขาว ทันทีที่ได้เห็นของในมือของป๋ายซ่าวสีหน้าลำบากใจพลันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพ่อบ้านเติ้ง

        “ไม่เป็นไรสมุนไพรเหล่านี้สามารถพบเห็นได้ทั่วไปเพียงแค่ขั้นตอนการทำยุ่งยากมากเท่านั้น ในเมื่อท่านอ๋องมอบหมายงานนี้ให้ข้าแล้วเช่นนั้นข้าก็มิอาจทำลายความเชื่อใจของท่านอ๋องได้”

        หลินเมิ้งหยาพยายามสะกดความเจ็บปวดในหัวใจและพยายามแสดงท่าทีใจกว้าง

        เขา...มีคนรักในวัยเยาว์แล้ว

        เช่นนั้นนางที่ถูกยัดเยียดมาให้เขาเกรงว่าไม่ช้าก็เร็วจะต้องไสหัวออกไปจากที่นี่

        ก็ดีเหมือนกันเช่นนั้นนางจะพยายามทำหน้าที่ในขณะที่ยังอยู่ในตำแหน่งนี้ให้ดีที่สุด

        “ขอบพระทัยในความใส่ใจของพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

        พ่อบ้านเติ้งหยิบขวดยา ฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินจากไป

        ภายในคลังยาหลินเมิ้งหยามองดูป๋ายซ่าวและป๋ายจีซึ่งกำลังจัดการยาที่เหลือ หัวใจเต้นระรัว

        ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหยุดยืนที่ชั้นวางเล็กๆหยิบกล่องไม้ลักษณะโดดเด่นเป็นพิเศษขึ้นมา

        ภายในนั้น มียาสิบกว่าชนิดถูกวางเรียงรายภายในกล่องยากล่องนี้อีกทั้งยังส่งกลิ่นพิเศษออกมา

        นี่คือยาที่นางใช้สำหรับถอนพิษในร่างกายของตนเอง อีกเพียงสามอย่างก็จะครบแล้ว

        เมื่อใดที่หายาทั้งสามชนิดนั้นเจอ เมื่อนั้นนางจะไปจากที่นี่

        ใกล้แล้ว อีกไม่นานแล้วจริงๆ

        เมื่อออกจากห้องเก็บของเล็ก หลินเมิ้งหยารู้สึกหดหู่เล็กน้อย

        คนในตำหนักต่างลอบสังเกตนาง ทว่านางกลับมีท่าทีสงบนิ่ง

        “นายหญิงมีเรื่องไม่สบายใจอันใดหรือไม่เจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อเป็นสาวใช้ที่ค่อนข้างใส่ใจนางเป็นพิเศษมีเพียงคนเงอะงะอย่างนางเท่านั้นที่กล้าพอจะเอ่ยถามออกมา

        “ไม่หรอก ข้าสบายดี จริงสิ ข้ามีเรื่องจะถามเจ้า”

        หลินเมิ้งหยาดึงตัวป๋ายจื่อหลายวันมานี้นางยุ่งแต่เพียงเรื่องของตนเอง จนเกือบจะลืมเรื่องของป๋ายจื่อไปแล้ว

        “เจ้ายังจำคุณชายที่เราเจอในวัดวันนั้นได้หรือไม่?”

        ป๋ายจื่อครุ่นคิด ดวงตากลมโตเผยให้เห็นความงุนงง

        ดูท่า นางจะจำไม่ได้

        “คนที่แย่งกล่องขนมของเจ้าในวันนั้นอย่างไรเล่า”

        ทันทีที่พูดจบ ป๋ายจื่อคิดออกในทันที พร้อมกับส่งเสียงร้องออกมา

        “เขานั่นเอง! จำได้แน่นอนเจ้าค่ะ ฮึ หากมิใช่เพราะเขา กล่องขนมของข้าคงไม่หายไป”

        หลินเมิ้งหยาพูดไม่ออก นอกจากเรื่องกิน เด็กคนนี้จำเรื่องอื่นไม่ได้เลย

        “คุณชายคนนั้นคือองค์รัชทายาทของฮ่องเต้หมิงเมื่อหลายวันก่อนข้ากับท่านอ๋องไปเจอเขาเข้าที่งานเลี้ยง”

        หากพูดกับนางโดยตรงว่าองค์ชายรัชทายาทถูกพระทัยนางแล้วล่ะก็นางจะตกใจจนสิ้นสติหรือไม่?

        “เช่นนั้นคุณหนูเอาเงินค่าเสียหายมาจากเขาหรือไม่เจ้าคะ? เขาจะต้องร่ำรวยมากอย่างแน่นอน”

        ป๋ายจื่อเป็นคนมีพรสวรรค์ หลินเมิ้งหยาหลุดขำพรืดออกมา

        หากเด็กสดใสร่าเริงเช่นนี้ได้เคียงคู่กับองค์รัชทายาทผู้แสนเคร่งขรึมคนนั้นทั้งคู่จะต้องเข้ากันได้ดีอย่างแน่นอน

        “เรื่องของเรื่องคือองค์รัชทายาทต้องการเชื่อมสัมพันธไมตรีกับต้าจิ้นแต่ถึงกระนั้นกลับไม่ถูกพระทัยเหล่าราชนิกุลคนใดเลย ทว่าเขากลับถูกใจเจ้าข้าอยากถามความเห็นเจ้าว่า เจ้าจะยินยอมแต่งงานกับเขาหรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยาตัดสินใจแล้วว่า หากป๋ายจื่อต้องการเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทเช่นนั้นนางจะพยายามสุดชีวิตเพื่อให้ป๋ายจื่อมีความสุข

        แต่ถ้าหากป๋ายจื่อไม่ยินยอม เช่นนั้นนางจะไม่บีบบังคับเด็กคนนี้

        นางไม่มีวันทำนาบนหลังคน แสวงหาผลประโยชน์จากผู้อื่นเด็ดขาด

        “เอ๋? องค์รัชทายาทโง่หรือเปล่า? จะให้ข้าเป็นพระชายา? ข้าเป็นเพียงแค่สาวใช้นะเจ้าคะ!”

        ป๋ายจื่อมิได้แสดงท่าทีตกใจมากมายนักนางคิดว่าคุณหนูและองค์ชายรัชทายาทกำลังล้อนางเล่นแต่เพียงเท่านั้น

        นางเป็นสาวใช้ของคุณหนูมาตั้งแต่เด็กแล้วแบบนี้นางจะเหมาะสมกับองค์ชายรัชทายาทได้อย่างไร?

        “เด็กโง่ อย่าได้ดูถูกตัวเอง สำหรับข้าแล้วเจ้าเปรียบเสมือนน้องสาวคนหนึ่ง พวกเจ้าล้วนเป็นสหายของข้า คนสนิทของข้าขอเพียงข้ายังอยู่ จะไม่มีใครดูถูกพวกเจ้าได้อย่างเด็ดขาด”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ขอบตาของป๋ายจื่อแดงก่ำ

        นางรู้ดีที่สุด แม้แต่ตอนที่คุณหนูกลายเป็นคนโง่เขลาสติฟั่นเฟือนคุณหนูเห็นนางเป็นสหายที่ดีที่สุดเสมอ

        ทั้งของอร่อย ทั้งของเล่น คุณหนูมักจะเก็บเอาไว้ให้นางหนึ่งชุดเสมอ

        ดังนั้น นางจึงเคารพและจริงใจกับคุณหนูมาก

        ก่อนจะโผเข้ากอดหลินเมิ้งหยา ป๋ายจื่อเอ่ยออกมาด้วยความโศกเศร้า

        “ข้าไม่อยากแต่งงาน ข้าอยากอยู่ข้างกายคุณหนู คุณหนูเจ้าคะพวกเราเคยสัญญากันแล้วว่าจะไม่แยกจากกันไปชั่วชีวิตไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

        เด็กคนนี้ ยังคงมีจิตใจเสมือนเด็ก

        อย่าว่าแต่เรื่องแต่งงานเลย แม้แต่เรื่องความรักนางยังไม่รู้จัก

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด คนจิตใจบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเช่นป๋ายจื่อหากไปอยู่ที่ซีฟาน จะมิต่างอะไรจากลูกแกะเดินเข้าถ้ำเสือ

        นางจึงตัดสินใจอย่างเงียบๆ พลางตบหลังป๋ายจื่อเบาๆ แล้วเอ่ย

        “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความสุขของเจ้า ข้าไม่มีทางขอร้องหรือบีบบังคับเจ้าเอาแบบนี้ดีหรือไม่ ข้าจะไปหาองค์รัชทายาทและให้พวกเจ้าได้ทำความรู้จักกันก่อนสักระยะหนึ่งเมื่อถึงเวลานั้นเจ้าค่อยตัดสินใจว่าจะไปกับเขาที่ซีฟานหรือไม่”

        หากเก็บป๋ายจื่อไว้ข้างกาย คนบริสุทธิ์อย่างนางจะถูกทำร้ายไปด้วย

        นางรู้ดีว่าเส้นทางที่ตนเองเลือกเดินนั้นเป็นเช่นไรป๋ายจื่อไร้เดียงสาจนเกินไป หากนางได้แต่งงานกับครอบครัวที่ดีก็นับว่าเป็นตัวเลือกที่ไม่เลว

        “คุณหนูจะไล่ข้าไปจริง ๆ หรือ? หรือเพราะข้ากินเยอะเกินไป? หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะไม่กินขนมอีกแล้ว”

        ท่าทางของป๋ายจื่อเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ หลินเมิ้งหยารีบส่ายหน้า

        “ไม่ใช่เสียหน่อย เจ้าเด็กโง่ข้าไม่อาจเก็บเจ้าเอาไว้ข้างกายได้ตลอดชีวิตหากชั่วชีวิตนี้ของเจ้าหาคนที่ทำให้เจ้ามีความสุขไม่เจอ เช่นนั้นข้าก็จะเลี้ยงดูเจ้าไปตลอดชีวิตข้าเพียงแต่แนะนำเจ้าเท่านั้น ส่วนยินยอมหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า เข้าใจแล้วหรือยัง?”

        ป๋ายจื่อพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจขอเพียงคุณหนูยังต้องการนาง นางพร้อมทำทุกอย่างเสมอ

        “เอาล่ะ พูดเรื่องนี้กับเจ้าตอนนี้ก็ยังนับว่าเร็วเกินไปเจ้าไปบอกป๋ายจีให้ข้าทีว่าพรุ่งนี้พวกเราจะไปเข้าเฝ้าองค์รัชทายาท”

        ขอบตาของป๋ายจื่อแดงก่ำ ยกมือปาดน้ำตาแล้ววิ่งออกไป

        ร่างสูงยาวพลันปรากฏขึ้นที่ด้านหลังนางชิงหูมองดูท่าทางเหม่อลอยของหลินเมิ้งหยา เอ่ยถามเสียงเบา

        “เจ้าเด็กน้อย กำลังคิดอะไรอยู่หรือ?”

        เมื่อนางดึงสติกลับมา และมองดูรอยยิ้มขี้เล่นของชิงหูอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาจึงดีขึ้นเล็กน้อย

        ผู้ชายคนนี้ ไม่ว่าได้เจอเขาเวลาไหนเขามักจะพยักยิ้มราวกับมิเกรงกลัวฟ้าดินอยู่เสมอ

        “ข้ากำลังคิดว่าหากวันใดเจ้ามิเชื่อฟังคำสั่ง ข้าจะทรมานเจ้าอย่างไรดี”

        มองดูดวงตาเปล่งประกายคู่สวยที่กำลังปรากฏร่องรอยของความชั่วร้ายชิงหูรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอก ทว่าสายตาของเขากลับดูเชื้อเชิญ

        “พอแล้ว พอแล้ว ชอบแสดงท่าทางน่าคลื่นไส้อยู่เรื่อยข้าหาได้วิปริตผิดเพศเช่นนั้นไม่ รีบพูดมาได้แล้วว่าตกลงเป็นอย่างไรบ้าง?”

        หลินเมิ้งหยายอมแพ้แก่เขาแล้ว ทั้งที่เขาเป็นชายหนุ่มเต็มตัวแต่กลับหาความจริงจังมิได้เลย

        เพราะเหตุนี้เวลาหลินจงอวี้พูดถึงชิงหูสายตาของเขามักจะฉายแววดูถูก

        “หลินเมิ้งหวู่และแม่ของนางกำลังจะบ้าตายแล้ว อีกอย่างพวกนางกำลังปรึกษากันว่าจะแย่งชิงตำแหน่งพระชายาขององค์รัชทายาทแห่งซีฟานได้อย่างไรยิ่งไปกว่านั้น สิ่งแรกที่พวกนางจะทำคือการกำจัดป๋ายจื่อที่อยู่ข้างกายเจ้า”

        เมื่อมีเย่คอยอารักขา ชิงหูจึงออกไปทำเรื่องอื่นได้

        อย่างเช่น แอบฟังเรื่องชาวบ้าน

        มุมปากกระตุกยิ้มเย็นชา หลินเมิ้งหยาเดาไว้ก่อนแล้ว

        สาเหตุที่หลินเมิ้งหวู่มิยอมแต่งงานในตอนแรกก็เพราะคิดว่าองค์รัชทายาทเป็นคนดิบเถื่อน

        แต่คิดไม่ถึงว่าหูเทียนเป่ยจะมีใบหน้าหล่อเหลา กิริยามารยาทงามสง่าอีกทั้งยังเป็นคนฉลาดเฉลียว

        นอกจากคนสติไม่ดีแล้ว ไม่มีผู้ใดไม่อยากเป็นพระชายาขององค์รัชทายาทผู้เพียบพร้อมเช่นนี้

        “ตอนนี้คิดอยากเป็นพระชายาแล้วหรือ ตอนแรกมัวทำอะไรอยู่เล่าแต่พวกนางสองแม่ลูกใช่จะเป็นผู้ตัดสินว่าใครจะได้เป็นพระชายาขององค์รัชทายาทสักหน่อย”

        อันที่จริงหลังจากที่หลินเมิ้งหยาได้รู้ว่าหลินเมิ้งหวู่ถูกเลือกให้เป็นว่าที่พระชายานางได้ตัดสินใจทำลายแผนการดูตัวในครั้งนั้น

        แต่โชคดีที่หลินเมิ้งหวู่เป็นฝ่ายฆ่าตัวเองตายก่อน

        “ทูลพระชายา ฮ่องเต้หมิงมีรับสั่งให้องค์รัชทายาทและท่านอ๋องทุกท่านไปล่าสัตว์ที่เขาหลิงจูในอีกสองวันข้างหน้าท่านอ๋องสั่งให้กระหม่อมมาทูลพระชายาล่วงหน้าเพื่อให้พระองค์เตรียมตัวพ่ะย่ะค่ะ”

        ด้านนอก อยู่ ๆ เสียงเสี่ยวซีคนหนึ่งก็ดังขึ้น