“อาบูซา” ท่านรัฐมนตรีเบิกตากว้าง
เขาค้อมศีรษะให้อย่างประชดประชัน ก่อนจะเอ่ยเป็ภาษาอารบิกอย่างแคล่วคล่อง “แหม เป็เกียรติอย่างยิ่งที่ท่านจำผมได้”
ณพิชญาสามารถฟังภาษาอารบิกอย่างจับใจความได้ ทั้งนี้เนื่องจากทางสายการบินมัชอัลซึ่งเธอทำงานอยู่นี้มีกฎระเบียบที่สำคัญก็คือ พนักงานทุกคนจะต้องพูด อ่าน และเขียนภาษาอารบิกได้เป็อย่างดี โชคเป็ของเธอที่ได้ร่ำเรียนภาษานี้มาั้แ่เล็กๆ เพราะเธอและมารดาของเธอนับถือศาสนาอิสลาม เธอจึงได้คะแนนในส่วนนี้มากกว่าสาวไทยคนอื่นๆ หลังจากสายการบินแห่งนี้เปิดรับพนักงานชาวไทยเพราะ้าจะขยายเส้นทางการบินไปที่สุวรรณภูมิเมื่อต้นปีที่ผ่านมา
“แก้าอะไร” ท่านรัฐมนตรีร้องถาม
“ก็ไม่มีอะไรมาก” อาบูซายักไหล่ “ก็แค่อยากให้ทุกคนบนเครื่องบินลำนี้ะเิเป็จุณไปกับท่านเท่านั้น”
“ไม่” ชายร่างอ้วนร้อง “ถ้าแกทำอย่างนั้นแกก็จะตายไปด้วยนะ”
“ชีวิตของผมมันไม่มีความสำคัญอะไรหรอกครับท่าน แต่หากเครื่องบินลำนี้ะเิ นั่นเท่ากับว่ายิงปืนนัดเดียว ได้นกถึงสองตัวเลยทีเดียว”
คำพูดของอาบูซาทำให้ณพิชญาเอะใจไม่น้อย เพราะนอกจากท่านรัฐมนตรีน้ำมันของมัชอัลแล้ว เธอก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่า ยังมีใครที่สำคัญอีก
...อาจเป็เขา...
หญิงสาวหันไปมองชายสูงวัยที่เดินตามเธอมาจากห้องน้ำ เขามีท่าทีสงบนิ่งเหมือนเดิม มือข้างหนึ่งของเขาซ่อนอยู่ด้านหลัง ริมฝีปากที่ล้อมไปด้วยหนวดเคราสีดอกเลานั้นแย้มยิ้มให้เธอราวกับกำลังจะบอกข้อความเป็นัยๆ ว่า ‘ไม่มีอะไรจะต้องกลัว’
ณพิชญาไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอะไรได้ในสถานการณ์เช่นนี้ แต่เธอก็กลับรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะต้องปลอดภัย ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไรก็ตามหลังจากที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาแข็งกร้าวคู่นั้น
ระหว่างที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาเบียดแทรกความเงียบงันภายในห้องโดยสารชั้นเฟิร์สคลาสเสียสนิทใจ
“มือถือใคร” อาบูซาตวาดลั่นพร้อมกับมองไปที่ต้นเสียง ซึ่งก็คือชายสูงวัยที่เดินตามมาั้แ่หน้าห้องน้ำนั่นเอง
“ฉันตั้งปลุกเอาไว้กินยา” เขาบอก
“ปิดซะ รำคาญหู”
ชายหนวดเคราสีดอกเลาค่อยๆ ดึงโทรศัพท์เคลื่อนที่ออกมาจากทางด้านหลัง ตอนนี้ณพิชญารู้แล้วว่าเขาซ่อนอะไรไว้ แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เธออุ่นใจขึ้นมาเลย เพราะมันเป็แค่เพียงเครื่องมือสื่อสารธรรมดาๆ เท่านั้น
เขาโชว์ให้อาบูซาเห็นว่าเป็เครื่องโทรศัพท์ธรรมดาๆ ออกจะโบราณไปเสียด้วยซ้ำ เพราะตัวเครื่องดูเทอะทะไม่บางเฉียบเหมือนกับรุ่นใหม่ๆ ที่ออกมาประชันโฉมกันมากมายในปัจจุบัน จากนั้นก็กดลงไปบนปุ่มที่แผงหน้าปัด
ทว่าแทนที่เสียงจะเงียบลง ณพิชญากลับได้ยินเสียงะเิดังลั่นออกมา ก่อนจะรู้สึกถึงไอร้อนๆ แล่นผ่านแก้มนวลของเธอไป
โลกดูเหมือนจะเงียบงันไปชั่วขณะราวกับว่ามันกำลังหยุดหมุน ก่อนที่เธอจะรู้สึกถึงเืสดๆ ที่สาดกระเซ็นมาเต็มใบหน้าของเธอ หญิงสาวหันไปมองก็พบว่าตรงระหว่างคิ้วของอาบูซามีรูเล็กๆ และมีเืไหลทะลักออกมา ร่างกายของเขาแข็งทื่อ นิ้วมือที่ัักับปุ่มสั่งการของอุปกรณ์ควบคุมะเินั่นเกร็งนิ่งจนน่าหวาดเสียว
แล้วโลกก็กลับมาหมุนอีกครั้ง ความวุ่นวายเกิดขึ้นทันที เสียงกรีดร้องดังระงมไปหมด ผู้ชายในชุดสูทสีดำต่างพุ่งเข้ามาหาเธอ พวกเขาดึงชุดควบคุมะเิออกจากมือของอาบูซาซึ่งสิ้นลมหายใจไปอย่างเฉียบพลันได้ในที่สุด คนหนึ่งผลักเธอลงไปนั่งเก้าอี้แสนสบายของชั้นเฟิร์สคลาส ก่อนจะแห่กันเข้ามามุงดูเธอกันเป็ตาเดียว
3K
