เหมาฮ่าวจำใจต้องเดินตามหลังโหลวซีห่าวกับเวยฟางไปยังม้านั่งในสวนเขาจิบน้ำชาเงียบๆ ฟังคนทั้งสองพูดคุยกัน เวยฟางรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่จับจ้องนางทุกอิริยาบถของเหมาฮ่าวยิ่งเขามองนางนิ่งๆ ใบหน้าของนางก็พลันร้อนผ่าวเพราะนึกถึงเื่เมื่อคืนวาน
“เ้าร้อนมากหรือ?ข้าว่าเราเข้าไปในเรือนของข้าดีกว่า” โหลวซีห่าวเห็นนางดูหายใจลำบากทั้งยังหน้าแดงก็นึกเป็ห่วงเขาหันไปหาเหมาฮ่าว “น้องสาวเ้าคงจะไม่ค่อยสบายพวกเราย้ายไปนั่งในเรือนโน้นกันเถอะ”
“เมื่อคืนห้องของนางคงจะอบอุ่นจนร้อนน่ะเลยทำให้มีอาการคล้ายจะเป็ไข้” เหมาฮ่าวตอบยิ้มๆ
โหลวซีห่าวหันไปสำรวจใบหน้าของเวยฟาง“ไปกันเถอะ เดี๋ยวเ้าเกิดป่วยขึ้นมาจะกลายเป็ความผิดของข้า”
โหลวซีห่าวหันไปสั่งสาวใช้ให้นำจานขนมกับป้านน้ำชาไปไว้ที่ห้องโถงเรือนใกล้ๆที่เป็เรือนนอนของตน เขาชี้ชวนให้เวยฟางดูต้นไม้ดอกไม้ในจวนเขาอย่างเพลิดเพลินหญิงสาวก็มองตามแล้วยิ้มน้อยๆ ตามที่หม่าฮูหยินสอนสั่งมาทว่าในใจนางกลับนึกโมโหบุรุษที่เดินตามหลัง โหลวซีห่าวขอตัวไปห้องน้ำปล่อยสองพี่น้องปลอมๆอยู่กันตามลำพัง เวยฟางได้โอกาสก็กัดฟันกรอดๆ จ้องหน้าคู่หมั้น
“คุณชายท่านคิดจะทำให้เื่มันแตกหรืออย่างไร?”
“พี่ฮ่าวเ้าต้องเรียกข้าว่าพี่ฮ่าวไม่เช่นนั้นโหลวซีห่าวก็จะสงสัยว่าข้ากับเ้ามิได้เป็ญาติกันนะ”
“ได้! พี่ฮ่าวได้โปรดปล่อยให้ข้ากับเขาคุยกันไปเถอะ ท่านอยู่เงียบๆ ก็พอไม่เช่นนั้นฮูหยินทั้งสองจะจับผิดเอาได้”
เหมาฮ่าวยิ้มกริ่ม“เ้าอยากให้ข้าอยู่เงียบๆ ข้าก็จะอยู่ให้แต่ว่าเราต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”
สายตาของเขาดูไม่ค่อยน่าไว้ใจจนเวยฟางรู้สึกเสียวสันหลังชายหนุ่มยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยเสียงแหบพร่า“คืนนี้ให้ข้าไปนอนห้องเ้าอีก”
“ไม่ได้!” เวยฟางถลึงตาใส่เขา ทว่าเหมาฮ่าวกลับไม่มีท่าทีทุกข์ร้อน“ถ้าเ้าไม่ยอม ข้าก็จะบอกโหลวซีห่าวว่าพวกเขาเป็คู่หมั้นกัน ดีหรือไม่?”
“ไม่ได้!”
“ถ้าอย่างนั้นเ้าก็เลือกเอาว่าจะยอมทำตามเงื่อนไขของข้าหรือจะให้ข้าฉีกหน้าท่านแม่ต่อหน้ามารดาของโหลวซีห่าว”
เวยฟางบิดผ้าเช็ดหน้าในมือจนแทบขาดนางนึกอยากจะแล่เนื้อเถือหนังเหมาฮ่าวยิ่งนักแต่คิดสภาพที่หม่าฮูหยินถูกเขาเปิดโปงแล้วนางก็รู้ได้ทันทีว่าตนเองคงต้องกระเด็นออกจากจวนสกุลเหมาพร้อมกับความเกลียดชังของ หม่าฮูหยินเป็แน่วิชาเย็บปักที่นางได้ร่ำเรียนนั้นก็เพิ่งจะได้ครึ่งทาง นางยังอยากจะได้ความรู้จนจบเพื่อวันหน้าจะได้เอาไว้ทำมาหากินเลี้ยงดูตนเองหญิงสาวกัดริมฝีปากล่างจนเจ็บ
“เร็วเข้าสิ! โหลวซีห่าวเดินมาโน่นแล้ว!”
ถ้อยคำบีบคั้นของเหมาฮ่าวทำให้นางจำยอมรับปาก“ก็ได้ ข้าตกลง”
“เหอะๆก็แค่นั้นล่ะ”
โหลวซีห่าวเห็นสองพี่น้องทำหน้าเหมือนทะเลาะกันเพิ่งเสร็จก็ทรุดตัวลงนั่งข้างเวยฟางเหมาฮ่าวที่ได้รับตอบที่พอใจก็พลันลุกขึ้น
“ข้าเดินไปดูปลาทางโน้นก็แล้วกันพวกเ้าเกี้ยวกันตามสบาย”ชายหนุ่มเอามือไพล่หลังเชิดหน้าขึ้นเดินส่ายอาดด้วยมาดยียวนจากไป
โหลวซีห่าวโคลงศีรษะ“เขาเป็อะไรไป? หรือว่าเบื่อจะทะเลาะกับเ้าแล้ว นี่ฟางเอ๋อร์อยู่จวนเหมาเ้าถูกเขารังแกบ่อยๆ ใช่หรือไม่? ”
“ท่านดูออกด้วยหรือ?”
“เ้าไม่รู้อะไร?ข้ากับเขาโตมาด้วยกัน จะว่าไปก็เป็คู่แข่งกันนั่นล่ะ เหมาฮ่าวเป็คนฉลาดไหวพริบดีเสียแต่ไม่เอาไหน เขาชอบหนีไปเที่ยวบ่อนทำให้กลายเป็เซียนพนันบิดามารดาเคี่ยวเข็ญให้สอบจอหงวนเขาก็หนีการสอบ แต่ก็น่าแปลกอยู่นะตอนที่เรียนด้วยกันหากมีคนท้าพนันเพื่อสอบแข่งแล้วเขารับคำท้าทีไรกลับไม่เคยแพ้”
“สอบแข่งขันน่ะหรือเ้าคะ?”
“ใช่! สุดท้ายข้าก็เลยได้เป็ขุนนางแต่เขากลับไปทำตัวเสเพลไปวันๆ”
เวยฟางได้ยินเช่นนั้นก็เริ่มรู้สึกสงสัยั้แ่นางมาอยู่ที่บ้านเขาก็ไม่เห็นว่าเหมาฮ่าวจะเสเพลอย่างที่ผู้อื่นพูดสักนิดคนผู้นี้ดูเหมือนจะมีเื่ปิดบังซ่อนเร้นอยู่เป็แน่ หลังกลับจากจวนสกุลโหลวเวยฟางก็คิดจะสืบสอบพฤติกรรมของเหมาฮ่าว
ระหว่างทางจะกลับจวนเขาขออนุญาตหม่าฮูหยินลงรถม้าบอกว่าจะไปหาเถียนฮุย เลยมาอีกสองถนนเวยฟางจึงขออนุญาตลงรถม้าโดยอ้างว่านางอยากแวะซื้อแป้งทาหน้ากับชาดทาริมฝีปาก
“เ้าเอาฉู่เยว่กับบ่าวรับใช้ไปด้วยอีกสองคนและอย่ากลับก่อนพระอาทิตย์ตกก็แล้วกัน”
“เ้าค่ะ”
เวยฟางพาคนเดินเข้าไปในร้านขายเครื่องประทินโฉมนางบอกให้ผู้ติดตามนั่งรออยู่ในร้าน ส่วนตนเองเดินตามเ้าของร้านเข้าไปด้านหลังโดยอ้างว่ามีสินค้าพิเศษที่เ้าของร้านเก็บไว้ให้นางโดยเฉพาะเมื่อเดินไปถึงด้านหลังบุรุษผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น
“พี่ซีฮันท่านมาเสียที”
“ข้าเป็ห่วงเ้าแทบแย่ส่งคนออกติดตามหาเ้าไปทั่วดีที่ใต้เท้าเหมาเป็ขุนนางผู้ใหญ่ทำให้หาจวนเจอได้ง่าย”
เวยฟางยิ้มเมื่อวานไฉซีฮันลูกท่านป้าไฉเพื่อนบ้านที่เมืองยินเหลียงแอบส่งข้อความใส่กระดาษเล็กๆนัดหมายให้นางออกมาที่หลังร้านนี้ เวยฟางไม่รอช้ารีบเล่าปมการตายของเวยเลี่ยงให้กับไฉซีฮันได้ฟังจากนั้นก็เล่าเื่ที่นางสืบจนพบหมัวมัวฉี
“เ้าคิดจะสืบเื่ผู้ใดก็ส่งมาข้าอยู่ข้างนอกจะทำการง่ายกว่า เื่นี้ปล่อยให้เป็ธุระของข้าก็แล้วกัน”
เวยฟางยิ้มกว้างไฉซีฮันเป็พ่อค้าเร่ร่อนที่เื้ัเป็หนึ่งในสายลับฝีมือดีของสำนักคุ้มภัยหงส์ไฟซึ่งเ้าของก็คือพี่ชายของหลวนฮองเฮา*
“ข้ารอพี่มาตลอดแต่จำใจต้องจากเมืองยินเหลียงมาเพราะสัญญาหนี้และสัญญาหมั้นท่านคงได้ยินจากท่านป้าไฉแล้ว”
“อืม....ข้ารู้แล้วว่าแต่เหมาฮ่าวดีกับเ้าหรือไม่?”
เวยฟางไม่กล้าตอบส่งเดชหากบอกพี่ซีฮันไปว่าเขาคอยรังแกนาง ไฉซีฮันอาจจะลอบฆ่าเขาก็เป็ได้ แต่นางไม่ได้้าเช่นนั้น
“ข้าอยู่ในจวนสกุลเหมาสุขสบายดีเ้าค่ะแต่เพราะอยากสืบเื่ของตาเฒ่าเวยกับท่านพ่อจึงร้อนใจอยู่บ้างยามนี้ท่านเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงแล้ว ข้ารู้สึกสบายใจยิ่งนัก”
“เ้าไม่ต้องห่วงเื่ใต้เท้าโซว่กับใต้เท้าหยุน ข้าจะสืบต่อให้เอง”
****************************
*หลวนฮองเฮา นางเอกจากเื่“ซือซือฮองเฮาพันโฉม”
114
