ทะลุมิติมาเป็นนักศึกษาแพทย์ในยุค 80 [จบ]

        จูฉีเจี้ยนวิ่งลนลานกลับบ้านเมื่อเห็นว่าสวี่ฮุ่ยไม่ได้ไล่ตามมาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        เขาเกลียดจนอยากจะทุบตียัยงั่งนั่นให้ตายคามือ!

        ถ้ามีวันนั้นจริงๆ เขาจะเรียกเยว่เยว่ที่รักของเขามาดูด้วย

        เยว่เยว่ที่รักของเขาต้องดีใจมากแน่ๆ ส่วนยัยงั่งนั่นคงเจ็บปวดแสนสาหัส

        ถูกผู้ชายที่ตัวเองชอบตีตายถูกศัตรูหัวใจมายืนดู คงตายตาไม่หลับสินะ

        จูฉีเจี้ยนยิ้มอำมหิตเงียบๆ

        ยายแก่จูได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาเพียงคนเดียวในห้องจึงพูดด้วยความโกรธ “ยัยเด็กเวรนั่นไม่ได้มากับแกเหรอ?”

        จูฉีเจี้ยนถึงได้สติกลับมาจากความฝันอันแสนหวาน“ไม่ครับ.”

        “งั้นก็ไปจับสวี่เยว่มารับใช้ฉันเธอเอากำไลเงินของแกไปก็ต้องทำงาน!” ยายแก่จูพูดอย่างดุร้าย

        ตัวจูฉีเจี้ยนเองยังไม่อยากซักผ้าปูที่นอนและเสื้อผ้าเปื้อนอุจจาระปัสสาวะเลย แล้วเขาจะยอมให้สุดที่รักของเขาทำงานสกปรกแบบนี้ได้อย่างไร

        งานสกปรกแบบนี้เหมาะกับยัยงั่งอย่างสวี่ฮุ่ยเท่านั้น

        เขาไม่อยากฟังย่าด่ากราดในห้องเลยเดินออกจากบ้านเพื่อหลบไปหาความสงบแล้วก็มีรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างของตำรวจก็มาจอดอยู่ตรงหน้าเขา

        จูฉีเจี้ยนวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ

        แต่เขายังวิ่งไปไม่ถึงห้าสิบเมตรก็ถูกหลี่ไห่ที่ลงมาจากรถตำรวจไล่ตามทัน

        หลี่ไห่กวาดขาออกไปทีหนึ่งจูฉีเจี้ยนก็ล้มหน้าคะมำลงกับพื้นจนอึเกือบแตก

        ถึงจะไม่ขี้แตกแต่หน้าของเขากลับมุดลงไปในกองขี้วัวสดกองเบ้อเริ่ม

        หลี่ไห่เห็นดังนั้นก็ร้องแหวะก่อนจะเดินเข้าไปเตะจูฉีเจี้ยน “ไปล้างหน้าซะ!”

        จูฉีเจี้ยนลุกขึ้นจากพื้นด้วยสีหน้าเศร้าหมองแล้วไปล้างหน้า ล้างปาก ล้างตัวที่บ่อน้ำใกล้ ๆ อยู่นานจนขี้วัวที่ติดตามตัวออกหมด

        หลี่ไห่ค่อยหยิบกุญแจมือออกมาใส่กุญแจมือเขาแล้วผลักเขาไปที่รถตำรวจ

        จูฉีเจี้ยนตกใจกลัวและดิ้นรนสุดชีวิต“คุณตำรวจ ผมไม่ได้ทำผิดกฎหมาย คุณจะจับผมได้ยังไง?”

        “นายคุกคามและตามตื๊อผู้หญิงนี่ไม่ใช่การทำผิดกฎหมายเหรอ?”

        จูฉีเจี้ยนพูดไม่ออกทันที

        เขาคิดว่าวิ่งกลับมาแล้วจะไม่เป็นไรไม่คิดเลยว่ายัยงั่งนั่นจะไปแจ้งความให้ตำรวจมาจับเขา!

        เมื่อไปถึงสถานีตำรวจจูฉีเจี้ยนก็นึกถึงบทเรียนครั้งก่อน สารภาพจะได้รับการผ่อนปรน

        การคุกคามและตามตื๊อผู้หญิงเป็นคดีเล็กๆน้อยๆ อาจจะถูกคุมขังสองสามวันหรือถูกปรับ

        หลี่ไห่ไม่ได้ใช้อำนาจในทางมิชอบเขาจึงเลือกวิธีหลัง ปรับเงินจูฉีเจี้ยน จากนั้นก็สั่งสอนเขาก่อนจะปล่อยตัวเขาไป

        ...

        ตอนเที่ยงสวี่ฮุ่ยไปกินอาหารบำรุงที่ลู่ฉี่เสียนสั่งไว้ให้ที่ร้านอาหารเหอเชิ่ง

        วันนี้มีกับข้าวสองอย่างคือน้ำแกงเป็ดตุ๋นพุทราจีนกับเห็ดหูหนูผัดเนื้อหมูสับปริมาณเยอะมาก

        สวี่ฮุ่ยตักอาหารทั้งสองอย่างใส่ชามตัวเองก่อนกินส่วนที่เหลือเธอไม่แตะอีก เพื่อให้แน่ใจว่าอาหารจะสะอาด

        หลังกินข้าวเสร็จสวี่ฮุ่ยก็ห่ออาหารที่เหลือไปให้คุณปู่ที่เป็นตุ่มหนองเมื่อวานกับหลาน ๆ ของเขากิน

        อาหารสองอย่างนี้อย่างหนึ่งเย็น อย่างหนึ่งอุ่นไม่ทำให้แผลอักเสบ แถมยังมีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสำหรับคุณปู่

        เพียงแค่ข้ามคืนคุณปู่ก็หายไข้และมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก

        เมื่อเห็นสวี่ฮุ่ยมาอีกครั้งแถมยังนำอาหารอร่อย ๆ มาฝากอีก คุณปู่ก็ขอบคุณเธออย่างสุดซึ้ง

        สวี่ฮุ่ยกลับถึงบ้านเห็นทุกคนในครอบครัวนั่งล้อมวงกินข้าวอยู่ที่โต๊ะอาหาร บรรยากาศอบอุ่นมาก

        สวี่เยว่เห็นเธอเข้ามาจึงถามสวี่ต้าซานอย่างแฝงเจตนา“พ่อ วิตามินอีต้องกินวันละกี่ครั้งคะ?”

        สวี่ต้าซานพูดอย่างอ่อนโยน“มีอยู่ในใบสั่งยา ลูกดูในใบสั่งยาสิ”

        เขาเห็นสวี่ฮุ่ยจ้องมองน้ำแกงปลาช่อนบนโต๊ะอาหารตาไม่กะพริบสีหน้าของเขาดูเคอะเขินเล็กน้อย “ฮุ่ยฮุ่ย ไปล้างมือมากินข้าวเร็ว”

        สวี่ฮุ่ยไม่สนใจเขาหันหลังวิ่งออกไปนอกบ้านเพื่อดูปลาช่อนสองตัวที่เธอใส่ไว้ในถังใต้ชายคาบ้านมันเหลือแค่ตัวเดียว

        เธอเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา“น้ำแกงปลาช่อนนี่พวกคุณขโมยปลาช่อนหนูไปทำใช่ไหม?”

        สวี่รั่วเฉินทำหน้าบึ้ง“เยว่เยว่หัวแตก แล้วแผลยังอักเสบอีกน้องกินปลาช่อนของลูกตัวเดียวจะเป็นไรไป ยังใช้คำว่าขโมยอีก!”

        สวี่ฮุ่ยยกชามน้ำแกงปลาช่อนใบใหญ่นั้นไปเททิ้งนอกบ้านพลางพูดอย่างเย็นชา “กินปลาช่อนของหนูโดยไม่ได้รับอนุญาตแล้วยังกล้าพูดจาแบบนี้อีกงั้นก็อย่ากินมันเลย!”

        สวี่รั่วเฉินตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ“แกอยากโดนตีนักหรือไง?”

        สวี่ฮุ่ยเชิดหน้าขึ้น“นายจะลงมือก็เชิญเลยฉันจะได้ให้พี่ลู่จับนายไปอบรมสั่งสอนที่สถานีตำรวจ!”

        “อ้อ!นายควรลงมือให้หนัก ๆ ตีฉันให้พิการด้วยนะ นายจะได้กินข้าวแดงไง!”

        “มาลงมือสิ อย่าขี้ขลาด!”

        แม้สวี่รั่วเฉินจะโกรธจนกำหมัดแน่นแต่ก็ไม่กล้าแตะต้องสวี่ฮุ่ยแม้แต่ปลายเล็บ

        สวี่ฮุ่ยไม่สนใจสายตาขุ่นเคืองสวี่ต้าซานและคนอื่นๆ ที่มองมาที่เธอ แล้วเธอก็กลับไปนอนกลางวันที่ห้องตัวเอง

        ในห้องนั่งเล่นสวี่เยว่ร้องไห้ฟูมฟาย “เป็นความผิดของหนูเองที่ไปฟังคนอื่นบอกว่าการกินปลาช่อนไม่เพียงแต่จะช่วยป้องกันแผลอักเสบเท่านั้นแต่ยังบำรุงร่างกายอีกด้วย”

        “ตั้งแต่ที่หนูหัวแตกไม่รู้ว่าเป็นเพราะเสียเลือดหรือเปล่า หนูเลยรู้สึกมึนหัวตลอดเวลาจนอยากกินปลาช่อน”

        “คิดไม่ถึงเลยว่าจะทำให้พ่อกับพี่ชายถูกพี่สาวเกลียด”

        สวี่ฮุ่ยได้ยินถึงตรงนี้ก็ออกจากห้องแล้วพูดเสียงเย็น “สวี่เยว่อย่ามาเล่นเกมจิตวิทยาเพื่อให้คนอื่นเกลียดฉัน”

        “เธอคิดไม่ถึงงั้นเหรอ?เธอคิดทุกอย่างไว้แล้วต่างหาก!”

        “เธอแค่อยากใช้ปลาช่อนตัวเดียวทำให้ทุกคนในบ้านเกลียดฉัน”

        เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งผยอง“จะทำอย่างไรได้ล่ะ? ฉันสุขภาพดี ฉลาดแถมยังสวยและขยันไม่เหมือนเธอนี่นะ”

        “ฉันเป็นคนที่สวรรค์เลือกไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพ่อแม่ พี่น้อง และจะมีชีวิตที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ในอนาคต”

        ก่อนจะมองสวี่เยว่ด้วยความดูถูก“ไม่เหมือนเธอ โง่แล้วยังสุขภาพไม่ดีอีกเป็นแค่ปรสิตที่ถูกสวรรค์สาปแช่ง ไม่พึ่งครอบครัวก็ต้องพึ่งผู้ชายชีวิตมีแต่จะแย่ลงทุกวัน ๆ !”

        สวี่เยว่ถูกดูถูกจนหน้าซีดสลับเขียว

        สวี่ต้าซานพูดด้วยความโกรธ“ฮุ่ยฮุ่ย ทำไมลูกถึงแช่งน้องแบบนี้?”

        สวี่ฮุ่ยใช้สายตาเหมือนมองคนปัญญาอ่อนมองสวี่ต้าซาน“นี่หนูแช่งเหรอ หนูพูดความจริงต่างหาก!พ่อกลัวที่จะฟังความจริงขนาดนั้นเลย?”