บทที่
| 3 |
มันไม่ใช่ความฝัน
ตกดึกในคืนนั้น
22:30 น.
ห้องพักของเหล่าคนงานจะอยู่รวมกันหลังคฤหาสน์หงส์ดำ ซึ่งทุกคนจะนอนรวมกันในห้องใหญ่ห้องเดียว ส่วนห้องน้ำก็จะคล้ายวัดที่มีหลายห้องแยกกัน
ยกเว้นเพียงแต่คนที่ได้เป็ลูกน้องชั้นสูงอย่างเช่นมือขวา เ้าพ่อทวีสินจะให้สิทธิพิเศษก็คือได้ห้องนอนกับห้องน้ำส่วนตัว แถมยังอยู่ในคฤหาสน์ ดูยังไงก็แบ่งชนชั้นชัดๆ
เขาแทบจะไม่ได้แคร์คนงานเลยสักนิดเดียว แม้จะอยู่ในฐานะลูกน้องเหมือนกับพวกแก๊งมือขวา แต่นายท่านทวีสินดูจะยกยอปอปั้นคนพวกนั้นให้อยู่เหนือกว่า
ครอกกกกกก ฟี้.. Zzzzz ~
เก่งกล้าเป็คนหลับยากมาก ยิ่งเขามานอนในที่แปลกแบบนี้ก็ยิ่งแล้วใหญ่ แถมยังมานอนในดงเสียงกรนของเพื่อนร่วมงานอีก
“กูลาออกวันพรุ่งนี้เลยดีไหมวะเนี่ย”
เขาบ่นพึมพำเสียงแ่ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย ร่างล่ำที่นอนเปลือยท่อนบนขยับเขยื้อนร่างกายช้าๆ เก่งกล้าถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางนอนหันตะแคงไปอีกฝั่ง แม้พื้นห้องมันจะแข็งสักแค่ไหน แต่สิ่งที่ทำให้เขานอนไม่หลับก็คือเสียงกรนเพียงอย่างเดียว
“เฮ้อออ..”
เพียงไม่นานความเหนื่อยล้าสะสมก็ส่งผลให้เก่งกล้าผล็อยหลับไปในที่สุด ร่างกายของเขา้าที่จะพักผ่อนเป็อย่างมาก รู้ตัวอีกทีเขาก็หลับปุ๋ยไปท่ามกลางเสียงกรนที่ลอยมาเป็ระยะ
ครอกกกกก
ฟี้.. Zzzzzzz
วืบบบบบบ
(สองปีก่อน..)
‘เก่งกล้า! คิกๆๆ นายให้อาหารปลาแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า เดี๋ยวปลาก็ได้ติดคอตายพอดี นายอย่ากรอกใส่ปากมันสิ สงสารมันนะ’
‘ปลามันหิวไงครับที่รัก ผมจำเป็จะต้องให้มันกินอิ่มๆ ก็ยัดเข้าปากไปเลยแบบบุฟเฟต์ ฮ่าๆๆๆ กินไปเลยค้าบ!! เอ้า!’
‘คิกๆๆ นายนี่นะ..’
หญิงสาวที่ยืนอยู่บนแพอีกฝั่งหัวเราะร่าอย่างชอบใจ เธอจ้องมองไปยังคนรักที่กำลังงุ่นง่านอยู่กับการให้อาหารปลา คบกันมาได้สักพักเธอก็เห็นมุมอ่อนโยนและน่ารักในตัวแฟนหนุ่มเสมอ ไม่มีจุดไหนเลยที่บกพร่อง แถมเขายังคลั่งรักเธอมากขึ้นทุกวันอีกด้วย
‘ว..ว๊าย!!!’
แต่ทว่า.. เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็ได้เกิดขึ้นจนได้ เมื่อแพที่ทั้งสองยืนอยู่นั้นกลับถูกคลื่นจากแม่น้ำซัดไปมา มันจึงทำให้ร่างบางที่ยืนใกล้ผิวน้ำใกล้ตกลงไปเต็มที
“พี่ญาดา!!!!”
โชคดีที่ร่างสูงโปร่งของเก่งกล้าได้วิ่งมาคว้าตัวเธอทัน ก่อนหญิงสาวจะถูกดึงตัวให้เข้ามาตรงกลางแพอย่างรวดเร็ว มือทั้งสองโอบกอดคนรักแแ่ด้วยความใ ราวกับว่าตอนนี้เก่งกล้าปกป้องเธอด้วยชีวิตที่มี
ครืนนนนนน..!!
กระแสน้ำข้างล่างค่อนข้างเชี่ยวมาก เพราะคลื่นจากเรือที่ขับผ่านไปในระยะไกลนั่นเอง หากรู้แบบนี้แล้วเก่งกล้าจะไม่ยอมให้คนรักยืนอยู่ตรงนั้นเด็ดขาด
‘พี่ญาดา!! พี่ไม่เป็อะไรใช่ไหมครับ!! แฮ่กๆๆ พี่เจ็บตรงไหนไหม!?’
เก่งกล้าเอ่ยถามคนในอ้อมอกด้วยความเป็ห่วง พอเห็นว่าเธอเงียบไปแบบนี้ก็ยิ่งใจคอไม่ดี
‘ฮึก.. เก่งกล้า..’
‘พี่ร้องไห้ทำไมครับ!’
‘ฮึกๆๆ ขอบคุณนะ’
‘…..’
‘ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้ ฮะฮึก..’
หยาดน้ำตาที่ไหลรินนั้นกลับทำให้เก่งกล้าหัวใจสั่นไหวตามไปด้วย เขาจ้องมองเธอที่พร่ำพูดคำขอบคุณออกมาไม่ยอมหยุด ราวกับว่าญาดาซาบซึ้งในการกระทำของแฟนหนุ่มคนนี้ไม่น้อย เขาดูแลเธอได้อย่างดีแทบทุกครั้ง ทั้งคอยปกป้องเธอ อยู่เคียงข้างเธอเมื่อเจอปัญหา
‘ฉ..ฉันรักนายมากนะเก่งกล้า ฮึกๆๆ ขอบคุณนะ..’
‘ฉันรักนาย..’
‘ฉันรัก’
‘ฉัน’
‘…..’
เฮือกกกกกก!!!
ก่อนร่างล่ำที่นอนอยู่บนพื้นกระเบื้องจะลืมตาตื่นขึ้นมาจากความฝัน ดวงตาคมของเก่งกล้าเปิดออกพร้อมทั้งน้ำตา หยาดน้ำที่ไหลรินในความฝันมันคือเื่จริง เขาไม่อาจหลีกหนีความเ็ปในอดีตนั้นได้เลย
ความมืดมิดภายในห้องกว้างทำให้คนที่ลุกขึ้นมานั่งถอนหายใจแ่เบา เขาจ้องมองไปโดยรอบก็ยังไม่เห็นว่าใครตื่น เก่งกล้าจึงก้มใบหน้าลงพร้อมกับเอามือขึ้นมาเช็ดอะไรบางอย่าง
“ฮึก..”
เขาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าของตัวเองออก แต่ไม่ว่าเช็ดเท่าไหร่มันก็ไหลออกมาโดยอัตโนมัติ เหมือนกับที่เขาพยายามจะลืมเธอ ไม่ว่าจะพยายามลืมเท่าไหร่ ความทรงจำที่คอยย้ำเตือนมันก็ทำให้ภาพของญาดาชัดเจนมากยิ่งขึ้น
“ฮะฮึกๆๆๆ ฟืด.. ฮึก..”
เพราะเขายังรักเธออยู่เต็มหัวใจ
แม้จะพยายามทำเป็เกลียดผู้หญิงคนนั้น แต่พยายามเท่าไหร่ทุกอย่างก็สูญเปล่า นี่คือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้เลย..
รุ่งเช้าวันต่อมา
“ของก็ประมาณนี้แหละไอ้เก่งกล้า มึงไปหาซื้อมาให้หมดก็แล้วกัน มีพวกของใช้นิดหน่อยที่กูลิสต์ไว้ มึงก็ซื้อยกลังมาเลย เพราะพวกคนงานในคฤหาสน์เยอะ ซื้อยกลังจะได้คุ้มๆ”
“โอเคพี่ใหญ่ แล้วนี่พี่ไม่ไปด้วยเหรอ”
หนุ่มหล่อในชุดลำลองธรรมดาเลิกคิ้วถามรุ่นพี่ ซึ่งวันนี้เก่งกล้าอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว กางเกงทรงทหารเหมือนกับคนงานทั่วไป เขาถือกระดาษสี่เหลี่ยมเล็กๆอยู่ในมือ
“กูยุ่งๆอะดิ วันนี้นายท่านทวีสินเรียกกูกับมือขวาคนอื่นไปทำงาน ทวงหนี้เหมือนเดิมแหละ แต่คราวนี้ไปทวงกับพวกแก๊งใหญ่”
“ระวังตัวด้วยนะพี่ มีอะไรก็โทรบอกผม เดี๋ยวผมไปช่วย”
“ช่วยเหี้ยไรล่ะ เฮ้อ.. มึงน่ะอย่าเข้ามาเสือก อะไรที่ไม่ใช่หน้าที่มึง มึงก็อยู่ห่างๆ เดี๋ยวนายท่านจับได้จะเป็เื่ใหญ่”
ใหญ่กระซิบตักเตือนน้องชายที่เขารัก สีหน้าเหนื่อยหน่ายจ้องมองไปยังไอ้หน้าหล่อ นิสัยของเก่งกล้ายังคงดื้อรั้นไม่เคยเปลี่ยน
“หึๆ งั้นผมไปก่อนนะพี่”
“เออ”
“ไอ้นัททิว! ไอ้กันต์! เร็วๆ”
“รอกูก่อนไอ้กล้า!!”
“สัด แป๊บนึงงงง”
ชายหนุ่มทั้งสองที่เพิ่งวิ่งออกมาจากห้องครัวะโเสียงดังลั่น นัททิวกับกันต์รีบเร่งฝีเท้าเข้ามาหารถที่จอดเทียบท่ากับประตูเหล็ก ทั้งสองรีบยกมือไหว้พี่ใหญ่ที่ยืนล้วงกระเป๋าตัวเองอยู่
“ขับรถดีๆนะไอ้สัด!”
ใหญ่ะโบอกกับเก่งกล้าที่ขึ้นไปนั่งตรงฝั่งคนขับ เพียงไม่นานเก่งกล้าก็ะโตอบรับกลับมาเสียงแว่ว รถคันเล็กคันนี้กำลังจะเคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์ใหญ่ในไม่ช้า..
ครืนนนนนน
รถคันเล็กสภาพเก่าแก่ที่มีเบาะนั่งด้านหลังเพียงสองที่ กับฝั่งคนขับและข้างคนขับ รวมแล้วก็จะเป็สี่ที่เท่านั้น มันคล้ายคลึงกับรถพ่วงแบบมินิ
ซึ่งเป็รถของคฤหาสน์หงส์ดำที่ตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพฯ สภาพของมันค่อนข้างที่จะเก๋ากึ๊กเพราะถูกใช้งานมาอย่างหนักหน่วง
ดูท่าแล้วนายท่านทวีสินคงจะเอาทุนไปลงที่มือขวาหมด เขาไม่มีเวลามาสนใจรถของคนงานทั่วไป
ตึกๆ ๆ ๆ
เจี๊ยวจ๊าว ~
พอทั้งสามหนุ่มมาถึงตลาดสดที่อยู่ติดกับห้างสรรพสินค้าใหญ่ พวกเขาต่างก็เดินไปหาซื้อของกันตามลิสต์ที่ได้รับมอบหมาย โดยมีเก่งกล้าที่ฉลาดสุดในแก๊งเดินนำทีม
“ของเยอะสัดเลยว่ะไอ้กล้า แม่ง.. ใช้พวกเราอย่างกับหมูกับหมา นี่พวกเราสามคนก็มีแค่สองมือปะวะ ไม่ได้เป็องค์อวตารที่จะเสกให้ของบินกลับคฤหาสน์ได้สักหน่อย”
นัททิวที่แย่งกระดาษสี่เหลี่ยมเข้ามาอ่านบ่นเสียงเหนื่อย ยิ่งพอรับรู้ว่าในคฤหาสน์หงส์ดำมีการแบ่งชนชั้น เขาก็ยิ่งทำใจยอมรับกับเื่นี้ได้ยาก
“หยุดบ่นแล้วทำหน้าที่ของตัวเองไปเหอะ มึงก็เลือกเอาแล้วกันว่าจะลาออกหรือว่าอยู่ต่อ”
“โอ้โห.. วันนี้ไอ้เก่งกล้าแม่งพูดดีสัด”
กันต์ที่ยืนขนาบข้างกล่าวชมเพื่อนรัก โดยคนที่ถูกชมก็ไม่ได้มีท่าทียิ้มแย้มเลยสักนิด ใบหน้าหล่อนั้นนิ่งเฉยเพราะกำลังสนใจอยู่กับร้านขายของชำตามแผนที่
แต่ทว่า.. สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง
“อันนี้ดีไหมหนู หนูชอบไหมล่ะ ถ้าชอบเนี่ย..เดี๋ยวป๋าจะเหมาให้หมดเลย ชุดนี้หนูยังไม่มีเลยไม่ใช่เหรอ”
“เอ่อ..”
“ว่าไงล่ะจ๊ะญาดา หนูชอบไหม?”
กึก
จังหวะที่เสี้ยวสายตาได้หันมองอะไรไปเรื่อยเปื่อย เก่งกล้าก็ได้ไปสะดุดตรงร้านเสื้อผ้าฝั่งตรงข้าม ก่อนดวงตาคมนั้นจะเบิกโพลงด้วยความใ เพราะหญิงสาวหน้าคุ้นที่เขาตามหามานานแสนนาน
เธอกำลังยืนเลือกเสื้อผ้าอยู่กับชายร่างท้วม ซึ่งเขาใส่เสื้อลายเสือดาวเหมือนกับพวกเสี่ยใหญ่ ส่วนญาดาสวมใส่ชุดเดรสสั้นรัดรูป ใบหน้าของเธอดูไม่ค่อยสดใสเหมือนกับแต่ก่อนสักเท่าไหร่
“ฮะ เฮ้ยๆๆ ไอ้เก่งกล้า”
“อ้าว.. มึงจะไปไหนเนี่ย ร้านอยู่ตรงนั้น..”
ตอนนี้เธอได้ปรากฏตัวอยู่ยังเบื้องหน้าของเขา ห่างไปเพียงแค่ไม่กี่ก้าวเท่านั้น เขาก็จะได้เจอเธออีกครั้ง..
“พี่ญาดา!!!”
และครั้งนี้เขามั่นใจเหลือเกินว่ามันไม่ใช่ความฝัน
143
