ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        “พี่สะใภ้นี่มันหนังสือที่ท่านคัดไม่ใช่หรือ เหตุใดต้องบอกให้ไปซื้อที่ร้านจี๋ฮุ่ยด้วย? พวกเราขายกันเองน่าจะได้เงินเยอะกว่าขายให้ร้านจี๋ฮุ่ยเสียอีก!” เจียงหงหนิงพูดเสียงเบา และเพราะในปากมีซี่โครงอยู่ เวลาพูดจึงทำท่าทางปากพูดด้วยเสียงอู้อี้ทว่าสีหน้าเขากลับเคร่งขรึม ทำเอาหลินหวั่นชิวอยากหัวเราะ

        นางจิ้มหน้าผากเจียงหงหนิง “เจ้านี่นะ…หนูน้อยเห็นแก่เงิน! โลกนี้มีเงินตั้งมากพวกเราไม่มีทางเก็บได้หมด จะทำสิ่งใดก็ควรเหลือช่องทางให้ผู้อื่นด้วย อีกอย่างตอนนี้เจ้าเรียนที่สถานศึกษา น่าจะรู้เช่นกันว่าคนเรียนหนังสือถือตัวเป็นที่สุดหากเจ้าเอาหนังสือเข้าไปขายจะถูกเพื่อนๆ ในสถานศึกษาดูถูกและทิ้งให้เจ้าต้องโดดเดี่ยว”

        “เหอะ ดูถูกข้าเช่นนั้นหรือ? ถ้าพวกเขาเก่งนักก็อย่าใช้เงินสิ!” เจียงหงหนิงไม่ค่อยเข้าใจคำพูดของหลินหวั่นชิวเขามองว่าหาได้มากได้น้อยก็เป็นเงินทั้งนั้น เป็นเงิน!

        เสียดาย

        “เจ้าเด็กคนนี้นี่ อย่ามาดื้อกับข้าเจ้าลองคิดดูเถิด หากเขาไม่ชอบเจ้า ทิ้งให้เจ้าโดดเดี่ยวหรืออาจถึงขั้นรังแกเจ้าจะทำอย่างไร? เจ้าอาจมีวิธีไปแก้ไขก็จริงแต่นั่นก็ต้องเปลืองแรงไม่ใช่หรือ? ถ้ามีเวลาขนาดนั้นเจ้าเอาเวลาไปอ่านหนังสือไม่ดีกว่าหรือ?” คนเรียนหนังสือส่วนใหญ่ในยุคนี้เป็นพวกคร่ำครึเจียงหงหนิงเข้าไปอยู่ในกลุ่มแล้วจะทำเช่นเดิมอีกไม่ได้ ห้ามออกนอกกรอบเกินไป

        “อื้ม ข้าเข้าใจแล้วขอรับพี่สะใภ้ ข้าจะทำตามที่ท่านว่า” เจียงหงหนิงเป็นเด็กหัวแข็งดื้อรั้นแต่มีข้อดีหนึ่งอย่างนั่นคือเชื่อฟังพี่สะใภ้!

        ไม่ว่าเขาจะเข้าใจหรือไม่ก็ต้องจำไว้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

        อีกอย่างเขารู้สึกเช่นกันว่าที่พี่สะใภ้พูดมีเหตุผล

        ถ้ามีเวลาไปจัดการเรื่องพวกนั้น สู้เอาเวลาไปอ่านหนังสือเสียดีกว่า!

        เขาจะสอบบัณฑิต และเขาคือคนที่จะทูลขอราชโองการแต่งตั้งให้พี่สะใภ้!

        “เอาเถิดยกกับข้าวไปกินที่ห้องเอ้อร์เกอเจ้า” หลินหวั่นชิวเห็นว่าเจ้าตัวน้อยยอมเชื่อฟังก็ยีหัวเขา

        เลี้ยงมาตั้งนานเด็กคนนี้ทั้งสีหน้าดีขึ้นทั้งมีเนื้อมีหนัง ใบหน้าดวงน้อยจ้ำม้ำน่ารักมากบวกกับเด็กคนนี้หน้าตาดีเป็นทุนเดิม ใบหน้าราวกับตุ๊กตา นับว่าพิเศษกว่าผู้อื่น

        หลินหวั่นชิวอดคิดไม่ได้หากเจียงหงหย่วนไม่มีแผลเป็นบนใบหน้า ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นหนุ่มหล่อเหมือนกัน

        แต่แผลเป็นบนหน้าเขาจางลงบ้างแล้วหากกินโอสถชำระไขกระดูกอีกเม็ด…แผลเป็นบนใบหน้าเขาจะหายไปหรือเปล่า?

        หลินหวั่นชิวคำนวณดูนางยังมีเหลือโอสถชำระไขกระดูกแบบเต็มเม็ดเหลืออยู่สองเม็ดตัดสินใจแบ่งให้เจียงหงหย่วนอีกหนึ่งเม็ด

        ผู้ใดใช้ให้เขาเป็นเสาหลักของบ้านนี้กันล่ะไม่แน่ว่าอาจขึ้นเขาไปล่าสัตว์อีก ต้องบำรุงให้แข็งแรงถึงจะดี

        แม้ในบ้านจะมีบ่าวใช้แล้วแต่หลินหวั่นชิวก็ไม่ได้ตามใจเด็กทั้งสอง สิ่งใดที่พวกเขาทำเองได้ก็ให้ทำเองอย่างเช่นการยกกับข้าว

        เจียงหงหนิงเดินไปกลับสองรอบเจียงหงป๋อตามมาด้วยหนึ่งรอบ ทั้งคู่ยกอาหารไปที่ห้องฝั่งตะวันตก

        “พี่สะใภ้คืนนี้หย่วนเกอไม่กลับมาทานข้าวหรือ?”

        “ไม่กลับ น้องหงฮวาไม่ต้องกังวลรีบกินเถิด!” หลินหวั่นชิวจงใจเน้นเสียงที่คำว่ากังวล ทำให้จ้าวหงฮวาใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง

        หวางฟู้กุ้ยเสริมว่า “นั่นน่ะสิเจียงต้าเกอโตตั้งขนาดนั้นแล้ว ทั้งยังเป็นบุรุษ สตรีควบคุมไม่ได้ว่าบุรุษจะทำกระไรอยู่ด้านนอกขนาดพี่สะใภ้ยังไม่กังวล เหตุใดเจ้าถึงกังวล”

        จ้าวหงฮวา “…”

        กลางราตรี สวีเทาลากสตรีสาวนางหนึ่งเข้าไปในตรอกลึกด้วยความโมโหขอทานคนหนึ่งมองอยู่หน้าตรอกแต่ไม่กล้าตามเข้าไป คนด้านในคุยกระไรกันก็ฟังไม่ค่อยชัด

        ไม่นาน มีมือปราบเดินมาทางนี้ขอทานไม่กล้าอยู่ดูอีก รีบวิ่งหนีไป

        “เหล่าสวี เจ้าทำกระไร?” มือปราบตะโกนเขาไปในตรอก

        สวีเทารีบเอาตัวบังหลินซย่าจื้อ ตะโกนกลับไปว่า “เจ้ากลับศาลากลางไปก่อนเถิดเดี๋ยวข้าตามไป ขอฉี่ก่อน อั้นไม่ไหวแล้ว”

        “ได้ งั้นข้าไปก่อนล่ะ!”

        หลังคนจากไปสวีเทาถามหลินซย่าจื้อด้วยความโมโหเล็กน้อย “เหตุใดเจ้าถึงมาที่นี่? บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเจ้าห้ามมาหาข้าที่ตำบล?”

        “ก็ข้าร้อนใจไม่ได้หรือ? เหตุใดเรื่องนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวเสียแล้ว เหตุใดบ้านตระกูลเจียงถึงกำลังสร้าง?”

        สวีเทาพูดด้วยความโกรธแค้น “ก็เพราะท่านลุงผู้แสนดีของข้ารู้แล้วน่ะสิว่าข้าคือคนที่แอบก่อเรื่องอยู่เบื้องหลัง! เขาอยากได้บ้านหลังนั้น พูดชัดเจนว่าไม่ให้ข้าทำสิ่งใดอีก”

        “เช่นนั้นทำอย่างไรดี?” หลินซย่าจื้อลนลาน เนื้อชิ้นมันกำลังจะลอยไปเข้าปากผู้อื่นใจนางเหมือนถูกคว้าน

        “จะทำกระไรได้? พ่อตาข้าพอจะกดเขาได้อยู่แต่บ้านที่ลูกชายเขาแต่งงานด้วยเป็นถึงผู้ช่วยนายอำเภอ! ผู้ช่วยนายอำเภอต่างหากที่นับว่าเป็นขุนนางของราชสำนัก! พอเถิด ข้าต้องไปแล้ว เจ้ากลับหมู่บ้านไปก็อยู่นิ่งๆ เสียหน่อยอย่าสร้างปัญหาเพิ่ม หากท่านลุงข้าแค้นใจเจ้า ข้าเองก็คงช่วยไม่ได้”

        “เหอะ เจ้ากล้าไม่ช่วยข้าหรือ! สวีเทา เจ้าเสร็จกิจใส่กางเกงแล้วก็ลืมเลยใช่หรือไม่ จินเป่าเขาเป็น...”

        “ไอ๊หย๊า รีบหุบปากเถิด!” สวีเทารีบเอามือปิดปากนาง “ข้าบอกว่าเจ้ากลับหมู่บ้านไปแล้วอย่าทำกระไรโง่ๆ ให้ข้าคิดหาวิธีดูก่อน! ข้าดูแล้วนอกจากเรื่องบ้าน ตระกูลเจียงน่าจะยังมีเงินอีกมาก เจ้าวางใจเถิดต่อให้เนื้อข้างปากจะลอยไปหาผู้อื่น ข้าก็ต้องกัดแบ่งออกมาได้สักเสี้ยว”

        “ได้ เช่นนั้นจินเป่าล่ะเรื่องเรียนของจินเป่าจะมัวชักช้าไม่ได้” หลินจินเป่าสอบเข้าสถานศึกษาชิงซงไม่ผ่านทำได้เพียงส่งไปเรียนที่สถานศึกษาจิ่วไท่ แต่ค่าเล่าเรียนของที่นั่นสูงมาก ภรรยาของสวีเทาจับตาดูเป็นอย่างดีเขาจึงยังเอาเงินมาไม่ได้

        “อีกสองวันอีกสองวันข้าจะเอาเงินมาให้” สวีเทาพูด “เอาล่ะๆ ข้าต้องไปแล้ว เจ้าเองก็รีบกลับไป อยู่ข้างนอกนานเดี๋ยวจะโดนสงสัย”

        “คนผีทะเล!”

        ก่อนสวีเทาจากไป เขาได้สัมผัสร่างกายของหลินซย่าจื้อนางส่งเสียงด่าเขา มองแผ่นหลังบุรุษหนุ่มเดินออกไปจากตรอกเห็นเขาไม่ได้ส่งสัญญาณใดๆ ก็รู้ได้ว่าด้านนอกไม่มีผู้ใด นางรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไปเช่นกัน

        จ้าวสุ่ยเซิงมาเดินเตร่ที่ตำบลในวันต่อมาถูกขอทานคนหนึ่งดึงตัวมาด้านข้าง ทั้งคู่ย่อตัวนั่งที่มุมกำแพงจ้าวสุ่ยเซิงหยิบหมั่นโถวแป้งหยาบสองลูกออกมาให้ขอทานหนึ่งลูก “แม่ข้าทำเอง กินแก้ขัดไปก่อนเถิด”

        ขอทานรับมากินคำโตกินเสร็จก็พูดกับจ้าวสุ่ยเซิงว่า “เมื่อคืนข้าเห็นสวีเทาตามสตรีนางหนึ่งเข้าไปในตรอก แต่มีผู้อื่นผ่านมาข้าจึงไม่กล้าจ้อง”

        “สตรีหรือ? เจ้าเห็นหน้าหรือไม่ว่าเป็นผู้ใด?” จ้าวสุ่ยเซิงรีบถาม