1 เดือนต่อมา…
เด็กน้อยผมสีแดงใส่ชุดลายสก๊อตพร้อมหมวกเบเร่สีเขียวใบไม้สดใสและมีพู่กันเหน็บไว้ที่หูอย่างน่ารักน่าชัง
วิ่งไปยังด้านหน้าของอาคารปลูกสร้างสไตล์โรมัน ที่มีโดมสูงเด่นซึ่งประดับด้วงมงกุญอันใหญ่อยู่ตรงกลาง
รอบๆมีต้นไม้ใหญ่มากมาย เถาวัลย์พันกับรูปปั้นสมัยโบราณที่ทำท่าทางอากัปกิริยาต่างๆ ไม่ว่าจะ นั่งคิด ยืน หรือก้ม
สถานที่นี้ ตั้งอยู่บนเรือลำใหญ่ที่มีปีกนกกระเรียนมงกุฎ มาคู่กับปีกที่คล้ายๆพัดขนาดใหญ่ ลอยอยู่ที่แม่น้ำด้านหน้าจตุรัสของเมือง
“ว้าว! ที่นี่ใหญ่จังเลย วินเซีย ยูนิซาเมะ”
โวย่าโบกมือเรียกทั้งสอง
“ที่นี่สินะคะ ที่จัดงานนิทรรศการ dokumentamensch”
วินเซียหยิบแผ่นใบปลิวขึ้นมาดู ก่อนจะหันไปหาฉลามนุ่มฟู
“ขอรับ ที่แห่งนี้ ผืนผ้าใบที่ขาวสะอาด ได้เผยตัวตนออกมาแล้ว…”
“ซึ่งมาจากฝีไม้ลายมือของคุณลูกค้าท่านนั้นขอรับ”
“ถ้าอย่างนั้นเข้าไปดูกันเถอะค่ะ”
พวกเราทั้ง 3 เดินเข้าไป ผ่านบันไดสีขาวสะอาดขนาดใหญ่ ที่รายล้อมไปด้วยรูปปั้นคนกำลังเล่นดนตรี
ประตูทางเข้าขนาดใหญ่ที่ทำจากกระจกที่สลักลวดลายนางฟ้าค่ะ
พอประตูอัตโนมัติเปิด ก็พบกับทางเดินยาวสีแดงสด รอบๆมีเสาสีทองที่แกะสลักอย่างประรีต เพดานสีดำสลับทองและลวดลายเส้นที่ถูกถักทอ และรอบๆเป็กระจกชิ้นเล็กๆสีม่วง น้ำเงินและหลากสีสันมาก ระยิบระยับเหมือนดูด้วยคาไลโดสโคป ซึ่งน่าจะได้แรงบันดาลใจมาจากโบสถ์แซ็งต์-ชาเปล แน่ๆเลยค่ะ
ตอนนี้ ที่นี่คนไม่เยอะมากเท่าไหร่ค่ะ ก็อย่างว่า…มนุษย์ส่วนใหญ่ ไม่ได้สนใจเื่ราวของโลกแล้ว
ที่นี่ จึงมีเพียงคนส่วนน้อย ที่ยังอยาก ัั ความเป็มนุษย์ในรูปแบบนี้อยู่
“ก่อนอื่นเดินผ่านช่องตรวจก่อนนะขอรับ” ฉลามนุ่มฟูชี้ไปยังจุดตรวจตรงสุดทางเดิน
“ค่ะ คุณโวย่าอย่าลืมถอดหมวกก่อนนะคะ”
“อือ” โวย่ายิ้มและเดินเข้าไปยังจุดตรวจ
ที่จุดตรวจมีเครื่องสแกนวัตถุต้องสงสัยอยู่ ขนาดใหญ่คล้ายประตู
สามารถส่องทะลุได้ทุกอย่างเลย
และข้างๆ ก็มี มนุษย์ ยืนอยู่ 3 คน คอยช่วยเหลือ
งานนิทรรศการของมนุษย์ จึงมีมนุษย์อยู่สินะคะ
“เชิญคนต่อไปได้เลยครับ”
“โอ้ โวย่ามาแล้ว”
“โอ้! เด็กงั้นหรือเนี่ย หายากเลยแฮะ”
“ใช่แล้ว! วันนี้โวย่าจะมาดูภาพของพี่สาวนารุมิแหละ”
“โอ้ คุณนารุมิที่วาดภาพนั้นสินะ ภาพสวยมากเลยแหละ”
“จริงหรือ?”
“ใช่ๆ เข้าไปได้เลย เ้าหนู เชิญๆ เอานี่ แผ่นพับรายละเอียดของงาน”
โวย่ารับแผ่นพับรายละเอียดของงานมาถือ และเปิดดูพร้อมส่งเสียง ว้าว ด้วยความตื่นเต้น
ต่อไปเป็วินเซีย
วินเซียเดินผ่านเครื่องตรวจมาได้อย่าง ปกติ ไม่มีเสียงร้องใดๆเกิดขึ้นมา
คนตรวจยืนทึ่งกับความงดงามนั่น ทั้งเอวบาง ขาเรียวขาวน้ำผึ้ง แขนเรียบเนียนไร้ที่ติ ใบหน้าเข้ารูป ดวงตากลมโตทรงเสน่ห์
วินเซียเดินเข้ามาหาคนตรวจ ส่งเสียง เอิ่ม…เหมือนจะถามว่าผ่านไปได้หรือยังค่ะ
“ชะ เชิญครับ เชิญได้เลยครับ”
“ขอบคุณมากค่ะ”
วินเซียเดินไปหาโวย่าที่กำลังโบกมือให้ตามมา
“ว้าว…สวยสุดยอด”
“จริงด้วย มีสาวสวยแบบนี้ด้วยหรือเนี่ย”
“ตั้งใจทำงานหน่อยย่ะ” คนตรวจผู้หญิงเอาศอกกระแทกทั้งสองคน
ต่อไปก็…
มาสคอตฉลาม…?
ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ
คนตรวจหยุดฉลามนุ่มฟูไว้
“ไม่มีปัญหาขอรับ เข้าไปกันก่อนได้เลยขอรับ” ฉลามนุ่มฟูโบกครีบ(มือ)ให้
“ค่ะ ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันกับคุณโวย่า เข้าไปก่อนนะคะ”
“ตามมาไวไวน้า ยูนิซาเมะ”
ฉลามนุ่มฟูพยักหน้าตอบกลับ ก่อนจะเดินตามคนตรวจไปยังอีกห้องหนึ่ง
วินเซียและโวย่าเดินไปตามทางสีขาว ผนังก็สีขาว เพดานก็สีขาว หลอดไฟก็สีขาว เป็สีขาวที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ก็ไม่ได้สว่างมาก เหมือนจะเป็สีพื้นๆ แต่ก็ให้ความรู้สึกประหลาดชอบกล
มีกรอบรูปหลากสี หลายลวดลายลอยได้เต็มไปหมด โวย่าะโลอดผ่านกรอบรูปอย่างสนุกสนาน
วินเซียยิ้มและค่อยๆพาเดินต่อไป
ห้องถัดมาเป็เขาวงกตรูปภาพ
รูปภาพที่ มนุษย์ ได้สร้างสรรค์ขึ้นมา แปะเรียงรายตามผนัง
มีทั้งภาพสีเทียนของครอบครัวที่เหมือนจะเป็ฝีมือของเด็กเล็ก
ทั้งภาพสีไม้ของวิวทิวทัศน์ในป่าสีเขียวขจีอันสดชื่น
ทั้งภาพสีขาวดำของรูปทรงที่ไร้ระเบียบชวนสงสัย
ภาพทั้งหมดนี่มันแสดงให้เห็นถึงความรัก ความเข้าใจความสงสัยของแต่คน
“วินเซีย ภาพวาดดินสอเมื่อกี้ มันหมายถึงอะไรอะ?”
“ภาพไหนหรือคะ?”
“อืม…ภาพที่ใช้ดินสอสีดำ เหมือนขีดๆเขียนๆละเลงมั่วๆเหมือนคนลองดินสออะไรแบบนั้นน่ะ”
“คุณโวย่าเห็นแล้วรู้สึกอย่างไรคะ?”
“ก็…ไม่เข้าใจแหละมั้ง รู้สึกเหมือนคนวาดอยากจะ…ระบายอารมณ์แหละมั้ง?”
“ค่ะ ก็คงจะเป็แบบนั้นแหละค่ะ”
“เอ๋?”
“งานศิลป์คือการตั้งคำถามและความรู้สึกต่อสิ่งนั้นค่ะ ภาพทั้งหมดส่วนใหญ่จะถูกเมินหรือไม่สนใจ ดังนั้น ภาพที่คุณ โวย่า หยุดคิด และ ใช้เวลา มันจึงมีความหมายค่ะ”
“หยุดคิด และ ใช้เวลา หรือ?”
“ค่ะ ซึ่งแต่ละคนก็จะตีความหมายได้ต่างกัน สำหรับฉันแล้ว ภาพนั้น ไม่ได้มีความหมายอะไร เพราะฉันไม่สนใจมันค่ะ”
โวย่าค่อยก้าวเท้าอย่างเงียบๆ สองมือประสานกันหลังท้ายทอย เงยหน้าเล็กน้อย
“วินเซียหมายถึง…การที่หนูรู้สึกอะไรบางอย่างกับภาพนั้น…”
“หมายความว่า ภาพนั้น มันทำหน้าที่บางอย่างสำเร็จแล้ว อย่างนั้นสินะ?”
“ค่ะ”
โวย่ายิ้มออกมาพร้อมจับมือกับวินเซียและเดินต่อไป
“ว้าว!”
พอตรงเข้ามา พื้นของห้องนี้เป็สีฟ้าน้ำทะเล เพดานเป็ลายให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดำน้ำใต้ทะเล รอบๆผนังสีน้ำเงินอ่อนปนฟ้าให้ความรู้สึกเย็นสบาย
ที่นี่ มีภาพของปลาที่วาดด้วยสีทาพื้นอีพ็อกซี่และสีอะคริลิก
“นั่น! ยูนิซาเมะนี่นา” โวย่าชี้ไปยังรูปปลาฉลามตัวใหญ่ตรงพื้น
“นั่น! คุณโลมาปากขวด”
“นั่น! คุณปลาปักเป้าหนามทุเรียน”
โวย่าวิ่งไปตามพื้น พร้อมกับมองรูปภาพของบรรดาสัตว์น้ำน้อยใหญ่ รวมถึงรูปปั้นต่างๆที่เหมือนจะไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในน้ำด้วย
“ทำไมถึงมีรูปปั้นสฟิงซ์ประหลาดๆนี่ อยู่ในห้องนี้ได้กัน?...” โวย่าถามขึ้น ขณะมองไปยังรูปปั้นที่มีใบหน้ายิ้มเป็ปลาไหลมอเรย์ หูของช้างอินเดีย มีมือเหมือนเสือดาว ทำท่านอนเหมือนแมว ดูแล้วมีชีวิตชีวาสนใสแปลกๆด้วย
“และรูปปั้นศิลปะแบบคิวบิสม์สี่เหลี่ยมๆนี่มันอะไรกัน วินเซีย เ้านี่มันคืออะไรอะ?”
รูปปั้นทรงสี่เหลี่ยมโปร่งโล่งโจ้ง มีแต่ขอบสีรุ้งเข้มๆ สะท้อนแสงแวววับ เรียงกันอยู่หลายสิบก้อน
“คุณโวย่า คิดว่าในท้องทะเล จะมีสิ่งใดที่มีรูปร่างแบบนี้บ้างแหละคะ?”
โวย่า ขมวดคิ้ว ใช้สมอง ยืนสมาธิ
“หรือว่า…ปะการังอย่างงั้นหรือ?”
“ก็อาจจะเป็แบบนั้นค่ะ”
“แต่ปะการังมันไม่เป็ทรงสี่เหลี่ยมแบบนี้นะ”
“บางที อาจจะเป็ปะการังเทียมก็ได้นะคะ”
“แล้ว…มันหมายความว่ายังไงอะ?”
“ลองมองดูรอบๆสิคะ คุณโวย่า”
โวย่าหันมองไปรอบๆตัวเอง ภาพทั้งหมด รูปปั้น งานศิลป์ทั้งหมดนั่น
“หรือว่า…เ้านี่ คือของเพียงอย่างเดียว ที่ไม่มี ชีวิต อย่างงั้นหรือ…?
“แต่เ้าสฟิงซ์ประหลาดๆนั่น ก็…”
โวย่าหยุดนิ่งไปก่อนที่จะเงยหน้ามองรอบๆต่อ
“ไม่สิ…สฟิงซ์นั่น มันดูมีชีวิตชีวามากกว่าเ้าก้อนเหลี่ยมๆนี่”
วินเซียยิ้มแล้วพาโวย่าเดินต่อไป
“ต่อไป เป็ห้องนี้ค่ะ…”
โวย่าและวินเซียเดินเข้ามายังห้องสีดำมืด ค่อนข้างที่มืดมาก ในห้องบรรยากาศเงียบเชียบ แต่ประดับประดาด้วยเชิงเทียนและรูปภาพมากมาย
แต่ที่เด่นที่สุดก็คือ รูปปั้น ที่มีไฟฉายแสงจากด้านล่างส่องขึ้นไป
“รูปปั้นในที่มืดๆหรือ?”
“ค่ะ พอผ่านห้องนี้ไป เราจะเจอบันไดเวียนที่จะพาไปถึงรูปของคุณนารุมิได้ค่ะ”
โวย่าค่อยๆเดินจับมือกับวินเซีย ตัวสั่นเล็กน้อย หันซ้ายขวาอย่างลุกลี้ลุกลน
“มะ มีแต่รูปปั้นนา่กลัวๆทั้งนั้นเลยแหละ วินเซีย”
โวย่าจับชายเสื้อแน่นขึ้น
“ค่ะ”
มีทั้งภาพวาดสัตว์หน้าเกลียดแสนประหลาด กำลังฉีกกระชากคนอย่างโหดร้ายในห้องมืด
ภาพของความโหยหวนสีม่วงที่ไม่อาจอธิบายได้
ภาพหัวกะโหลกและสมบัติที่เปื้อนเื
รูปปั้นคนมียืนถือมีดกรีดแขนตัวเอง จนมีเืไหลลงมาเป็รูปปั้นคนกำลังก้มหน้าจับศีรษะตนเอง
รูปปั้นคนทั้งสองกำลังจับมือกับแต่หลังของรูปปั้นนั้น มีหน้ากาก มีด ลูกธนู อยู่เต็มไปหมด
รูปปั้นของคนที่ชูมือขึ้นอย่างมั่นใจ แต่ก็ยืนอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางผู้คนรอบๆ
“เปลี่ยนห้อง เปลี่ยนห้อง” โวย่าเริ่มโวยวายขึ้นมา พร้อมกับส่ายหน้าไปมา เหมือนจะไม่ชอบของแบบนี้สินะคะ
“ค่ะ คุณโวย่า”
ฉัน…ชอบห้องนี้นะคะ
ก่อนที่จะเดินจูงมือโวย่าไปยังห้องต่อไป
ในห้องต่อไป เป็ห้องวงกลมโล่งๆขนาดใหญ่ รอบๆผนังมีรูปภาพแปะเรียงราย
และตรงกลางจะมีบันไดวนสีขาวขนาดใหญ่มาก สามารถเดินเรียงหน้ากระดานกันได้เป็สิบๆคนเลย พร้อมราวจับสีทองลวดลายใบซิลเวอร์โอ๊คสีเงินประดับอย่างหรูหรา
มองขึ้นไปเห็นเพดานกระจกราวกับกรงนก
ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง
เสียงเดินขึ้นบันไดบนดังดังกึกก้อง ด้านข้างมีติดรูปภาพเรียงรายวนไปตามขั้นบันได
“ว้าว! วินเซีย ดูสิ ดูสิ! มีรูปใหญ่ๆเต็มไปหมดเลยแหละ”
“ค่ะ รูปพวกนี้สวยงามมากเลยค่ะ”
รูปในห้องนี้ส่วนใหญ่จะมีการลงสีทุกแบบเลย ไม่ว่าจะสีไม้ ดินสอ สีน้ำ สีน้ำมัน ตลอดจนเทคนิคการตัดเปะภาพแล้วมาประกอบกัน
ภาพของดอกทานตะวันดอกเดียวกลางทุ่งข้างสาลีสีทองชวนอบอุ่น
ภาพของผู้คนในยุคกลางกำลังต่อแถวรับขนมปังอย่างน่าสงสาร
ภาพของสิงโตกำลังล่ากวางอย่างเป็ธรรมชาติ
ภาพของตัวตนที่บิดเบี้ยวท่ามกลางเมืองสีฟ้าที่ไร้ทางออก
ตึ่ง ตึ่ง ตึ่ง
พอเดินขึ้นมาสักระยะหนึ่ง รอบๆจากผนังก็เปลี่ยนเป็ กระจกบานใหญ่ เรียงรายเป็ผนังให้แสงแดดอ่อนๆส่องเข้ามา ราวกับขึ้นมาจากความืดมิด
กรอบรูปลอยได้เริ่มหมุนวนไปมา บ้างก็มีรูปนกอยู่มากมาย บ้างก็มีรูปคนยืนอยู่ บ้างก็เป็บ้านเก่าๆแสนน่ารัก
ผู้คนเริ่มมีจำนวนมากขึ้น ชั้นบนนั่น มีคนกำลังมุงดู รูปกันอยู่
และพวกเราก็มาถึงชั้นบนสุดแล้ว
เป็ที่โล่งกว้างสีขาว รอบๆมีผลงานอยู่แค่ 4 ชิ้น ้าเป็เพดานกระจกสวยงาม มีคนจำนวนมากอยู่ที่นี่
ตรงนี้คือจุดสูงสุดของสถานที่นี้แล้ว
มีเสียงของผู้คนคุยกันมากมาย
“ฉันว่า…กลับไปจะลองวาภาพดบ้างดูดีไหมนะ”
“ภาพนี่เป็คนวาดจริงๆหรือเนี่ย เหลือจะเชื่อ”
“ของจริงแน่นอน ไม่เห็นภาพเคลื่อนไหวกระบวนการทำที่ดานฟ้าหรือไง มันเจ๋งมากเลยนะ”
“ฉันเคยวาดภาพเมื่อก่อนนะ แต่พวกจักรกลทรงปัญญามา ก็เลิกวาดไปเลยแหละ…แต่พอเห็นภาพนี้แล้ว ก็อยากกลับไปวาดเหมือนเมื่อก่อนจัง”
“สวยงามมากครับ ดูหม่นหมองและไร้ชีวิตมาก”
ทันใดนั้นเอง…
“โวย่าจัง คุณวินเซีย” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฝั่ง พร้อมกับมือที่โบกไปมา
“พี่นารุมิ” โวย่าโบกมือตอบรับพร้อมวิ่งเข้าไปหา
“คุณนารุมิ”
นารุมิกอดกับโวย่าแล้วเหวี่ยงไปมาเป็วงกลม พร้อมส่งเสียงหัวเราะเบาๆออกมา
“พวกเธอมากันแล้วสินะ…ว่าแต่ ฉลามนุ่มฟูไม่ได้มาด้วยกันหรือ?”
“น่าจะกำลังเดินเข้ามาน่ะคะ พอดีติดตรงด่านตรวจก่อน”
“งั้นหรือ งั้นหรือ ฉันกำลังรอพวกเธอเลยแหละ”
นารุมิวางโวย่าลงแล้วพาเดินเข้าไปใกล้ๆชิ้นงานที่ผู้คนกำลังมุงดูกันอยู่
“กำลังรอพวกหนูอยู่งั้นหรือ?”
“ใช่ ฉันอยากให้พวกเธอเห็นตอนที่ชิ้นงานนี้ เสร็จสมบูรณ์ น่ะนะ”
“หมายความว่า ตอนนี้ มันยังไม่เสร็จอย่างนั้นหรือคะ?”
“ใช่ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วแหละ…”
“ฉันอุตส่าห์มาที่นี่ทุกวันเพื่อรอพวกเธอเลยนะ”
“ต้องขอโทษด้วยค่ะ ที่ไม่ได้บอกวันเวลาที่จะมา”
“ไม่เป็ไรน่า อีกอย่าง…”
“หลังจากวันนั้น ฉันก็ตามหาร้านคาเฟ่พวกเธอ แต่ก็ไม่เจอร่องรอยอะไรเลยด้วย”
“ลึกลับดีใช่ไหมแหละคะ”
“จะลึกลับเกินไปแล้ว กล้องวงจรปิด ภาพบันทึก หรือถามใครๆก็ไม่มีใครรู้เลยนา ทำได้อย่างไรกันเนี่ย?”
“ความลับค่ะ คุณนารุมิ”
“ใช่แล้วพี่นารุมิ คาเฟ่ของหนูต้องคงคอนเซ็ปลึกลับเสมอมา”
โวย่าหัวเราะออกมาอย่างร่าเริงและดูภูมิใจในชัยชนะที่ไม่มีใครหาร้านเจอ
“จ้า จ้า…เอาแหละ! ภาพนี่แหละ ภาพของฉัน เตรียมที่นั่งพิเศษไว้ให้แล้วด้วย”
พวกเราทั้ง 3 ได้มายืนอยู่ด้านหน้าของรูปภาพ พร้อมกับผู้คนอีกมากมายด้านหลัง
นารุมิโค้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะผายมือไปยังภาพวาดสีน้ำมันของตนเอง
ภาพของนารุมิ
ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มและดำมืดเหมือนความสิ้นหวังทั้งปวงของโลกได้มาอยู่ที่จุดนี้
ดวงดาวดารารายประดับน้อยใหญ่ไร้จันทราสีเหลืองอ่อนสว่างเหมือนกับความหวังที่เรือนรางจวนดับสลายหายไปในความมืด
บ้านเรือนเรียงรายสีเข้มอันมืดมิดที่แสนจะไร้ชีวิตชีวาเหมือนความกลัวได้ปกคลุมทุกสิ่งจนจมดิ่งดั่งห้วงลึก
แสงไฟตามบ้านและเสาไฟอันเรือนรางที่ตอกย้ำความหวังที่แตกกระจายเป็เศษเสี้ยวก่อนจะสลายไป
แม่น้ำเล็กๆที่ไหลเชี่ยวกรากอย่างโหดร้ายเหมือนจะพัดพาความเกลียดชังมายังเมืองแห่งนี้
ก้อนเมฆสีขุ่นมัวที่กำลังเคลื่อนเข้ามาพร้อมห่าฝนเพื่อสาดและทำให้เมืองต้องแปดเปื้อน
ูเาสีเขียวเข้มที่แมกไม้ปกคลุมมัวหมองราวกับป่าใน นิยายกริมม์ดาร์กชวนขนหัวลุก
ระเบียงสีขาวหม่นที่ยื่นออกมา ไร้ผู้คน ไร้เสียง และไร้แสง แสดงออกมาด้วยความเหงาที่เต็มเปี่ยม
กระแสลมสีน้ำเงินและแสงสีขาวที่บิดเบี้ยวได้หลอมรวมกันเป็หนึ่งอย่างงดงาม แต่แฝงไปด้วยชัยชนะของความสิ้นหวังที่กำลังกดขี่หยอกล้อความหวังให้แตกสลาย
และตรงกลางของภาพ มีภาพของนกอินทรีหางขาว กำลังบินอยู่ บิน…ตรงไปยังด้านหน้า
มัน…จะบินไปยังที่แห่งใด
มัน…จะบินไปได้ไกลแค่ไหน
มัน…จะบินไปด้วยความรู้สึกแบบใด
“งดงามมากค่ะ คุณนารุมิ”
นารุมิยิ้มออกมา เอามือเกาหัวเขินเล็กน้อยก่อนจะขอบคุณ
“พี่นารุมิวาดกระแสลมและแสงได้แล้วนี่ เหมือนปลาไหลดัดผมลอนนั่นเลยแหละ” โวย่าชี้ไปยังภาพนั่น
นารุมิหัวเราะดังออกมา ท่ามกลางผู้คนที่หันมามอง ก่อนจะหันกลับไปยังรูปภาพนั่น
“ปลาไหลดัดผมลอนหรือ…อ่า…เป็คำชมที่ดีเลยนี่ โวย่า”
โวย่าหันมายิ้มให้พร้อมส่งเสียง ฮี่ฮี่ฮี่
“อืม…สงสัยคงจะได้เวลาแล้วสินะ”
นารุมิเดินเข้าไปใกล้ภาพนั้น พร้อมกับหยิบไฟแช็กออกมา
ผู้คนเริ่มสงสัยว่าจะทำอะไร เสียคุยกันเริ่มดังขึ้น
โวย่าและวินเซียยืนมองอย่างตั้งใจ
พรึ่บ
เปลวไฟเล็กๆได้ถูกจุดขึ้นมา มันสว่าง มันร้อน และมันก็ชวนหลงใหลจนน่าสงสัย
“ทุกๆท่าน ต่อจากนี้ ผลงานของฉันกำลังจะเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอให้ทุกท่านขยับถอยห่างก่อนนะคะ”
ผู้คนเริ่มถอยหลังกันเล็กน้อย ทุกสายตาจับจ้องไปยังผลงานนั่น
นารุมิที่ยืนอยู่ตรงมุมสุดของชิ้นงาน ย่อตัวลงเล็กน้อย ก่อนที่จะ…
ซู่…
เปรี๊ยะปร๊ะ เปรี๊ยะปร๊ะ
ภาพของนารุมิ
ค่อยๆถูกเผาอย่างช้าๆจากเปลวเพลิงของไฟแช็ก จากภาพนั้น ภายในกรอบสีทองเหลืองอร่ามนั่น
เปลวไฟลุก พรึ่บ และส่งเสียงเผาไหม้ไปตามภาพ กระดาษและสีส่งกลิ่นไหม้ออกมา เศษเขม่าขี้เถ้าต่างปลิวไปตามสายลมอ่อนๆ
ผู้คนส่งเสียงฮือฮา กระสับกระส่าย ร้อนรน
บ้างก็ะโว่า ทำอะไรน่ะ
บ้างก็เรียกหา น้ำ ให้มาดับเร็ว
บ้างก็ทำตัวไม่ถูก
บ้างก็สงสัย
ตอนนี้ ภาพนั้นเป็เช่นไร?
ภาพของบ้านเรือนที่กำลังลุกไหม้จนมอดม้วยเป็เถ้าถ่าน
แสงไฟและเสาไฟได้ลุกโชนโชติ่อย่างไม่เคยเป็
สายน้ำได้แห้งเหือดจนอันตรธานหายไป
ูเาต้นไม้ใบหญ้าต่างแห้งเหี่ยวและล้มตาย
ก้อนเมฆสูญสลายหายดั่งควัน
ท้องฟ้ายามราตรีได้แตกสลายเป็เสี่ยงๆ
แสงดาวต่างสุกสกาวเปร่งแสงกันยกใหญ่
ระเบียงได้เปิดออก
อินทรีหางขาวได้จากไป
จนเหลือภาพใหม่รับ อรุณ
เสียงใของผู้ชมโพล่งออกมา ดวงตาลุกวาวต่างเบิกกว้าง ขนลุกซู่ชูชัน ปากมิอาจหุบได้ เมื่อยลมัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ คุณนารุมิ”
“ว้าว! นี่น่ะหรือภาพที่สมบูรณ์แบบของพี่”
ภาพที่แท้จริงของนารุมิ
ท้องฟ้าอันสดใสได้มาเยือนเหมือนความสิ้นหวังทั้งปวงของโลกได้หายไป
ดวงดาวดารารายประดับน้อยใหญ่ไร้จันทราได้ลับลาและจากไป ส่งต่อความหวังที่ส่องประกายให้ดวงตะวันได้เฉิดฉาย
บ้านเรือนเรียงรายกลับมามีชีวิตชีวา ถูกแต่งแต้มสีส้มแดงแสนแจ่มใส สีครีมแสนอบอุ่นและสีสันอีกมากมายชวนสนุกสนาน
แสงไฟตามบ้านและเสาไฟต่างดับลง ที่จุดของความหวังไดับลง เพื่อส่งผ่านความหวังทั้งมวลไปรวมกันยังสุริยันในยามเช้า
แม่น้ำเล็กๆไหลสงบและชื่นบาน ปลาน้อยใหญ่ต่างแหวกว่ายอยู่เต็มคลอง
ก้อนเมฆสีขาวแสนบริสุทธิ์ ลอยเอื่อยๆตามสายลมอย่างนุ่มฟู
ูเาเขียวขจีแสนสดชื่น ใบไม้ใบหญ้าต่างอวดโฉม ดอกไม้เบ่งบานสะพรั่งดั่งทางเดินของเ้าหญิงในโนเบิลไบรท์
ระเบียงสีขาวแสนสะอาด พร้อมกับ ผู้หญิง คนหนึ่งกำลังยืนอยู่ มือสองข้างจับระเบียงไว้ หันหลังให้พวกเราผู้ชม กำลังมองไปยังสิ่งๆหนึ่งอยู่
กระแสลมสีน้ำเงินและแสงสีขาวได้หลอมรวมกันเป็หนึ่งแต่ตอนนี้มันหายไปแล้ว เหลือแต่เพียงฟ้าสะอาดแสนงดงาม คู่กับกระแสลมและแสงอันอ่อนโยน
และตรงกลางของภาพ มีภาพของนกอินทรีหางขาวที่กางอันงดงามและเปร่งประกาย
บิน…ตรงไปยังด้านหน้า
มัน…จะบินไปยังที่แห่งใด
มัน…จะบินไปได้ไกลแค่ไหน
มัน…จะบินไปด้วยความรู้สึกแบบใด
“บัดนี้ ภาพของฉัน ได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอขอบพระคุณทุกท่านที่มาในวันนี้ด้วยค่ะ”
เสียงปรบมือดังขึ้นมา
นารุมิโค้งตัวลงรับเสียงขานนั่น รอยยิ้มปรากฏขึ้นมา
วินเซียมองเข้ามาด้วยสายตาอบอุ่นและปรบมือ
โวย่ายกนิ้วโป้ง สุดยอด ให้
ก่อนที่ทั้งสอง จะเดินจากไป
หลังจากนั้น ผู้คนต่างเข้ามาหาฉัน พูดคุยกัน แสดงความเห็น ก่อนที่จะแยกย้ายกันไปดูรูปและงานศิลป์ชิ้นอื่นๆต่อ
——————————
“เหนื่อยจังเลยแฮะ” นารุมิบิดตัวไปมา ยืดเส้นยืดสายพลางคิดไปเรื่อย
นารุมิได้วาดภาพของท้องฟ้าที่สดใสก่อนด้วยสีที่ไม่ติดไฟ แล้วจากนั้นใช้สีที่ติดไฟได้วาดทับลงไป เป็ภาพซ้อนกันในภาพเดียว
ตอนนี้เป็ตอนค่ำ เวลาราวๆ 3 ทุ่มเห็นจะได้
ตอนนี้เหลือแค่ฉันคนเดียวแล้ว งานนิทรรศการในวันนี้กำลังจะปิดบริการแล้ว
ฉันเดินลงบันไดคนเดียว อย่างเงียบเชียบและเงียบงัน
ไม่มีเสียงพูดคุย ไม่มีเสียงหายใจ ไม่มีเสียงของสิ่งใดๆ
เมื่อไม่กี่วันก่อนอังเดรและอัลมาเอง ก้มาดูรูปที่ฉันวาด ถึงจะยังไม่ได้เผยตัวจริงของภาพก็เถอะ แต่ทั้งสองต่างชอบมันมากเหมือนกัน
และวันนี้ฉันได้แสดงภาพที่แท้จริงออกมาแล้ว
“โล่งอกเป็บ้าเลย…”
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนปล่อยออกอย่างผ่อนคลาย
ระหว่างทาง ก็เจอผู้สร้างสรรค์คนอื่นๆ พูดคุยบ้าง ช่วยเก็บของบ้าง
นานๆทีพวกเราถึงจะมาเจอกันแบบนี้
ในโลกแบบนี้น่ะ
ฉันเปิดประตูออกไปข้างนอก แล้วก็พบกับ…
แอปเปิล
แอปเปิล ลูกหนึ่ง ตั้งอยู่โต๊ะไม้กลมเล็กๆ อยู่ตรงกลางทางเดินลายตารางหมากรุกที่โล่งกว้าง
รอบๆไม่มีใครอยู่ ไม่มีหุ่นยนต์ ไม่มีคน ไม่มีนก แม้แต่นิดเดียว
มีแต่แสงไฟยามค่ำคืน บ้านเรือนที่ส่องสว่าง ทางเดินที่ไร้ผู้คน
ไร้เสียงบรรเลงเพลงขับขาน ไร้เสียงพูดคุยกึกก้องแสนกังวาล
แสงจันทร์และดวงดาวส่องประกายดั่งความฝัน ท้องฟ้าที่ไร้เมฆอันงดงาม
ฉันเดินเข้าไปหา แอปเปิล ลูกนั้น
มันทับ กระดาษ บางอย่างไว้
ฉันหยิบขึ้นมา…ก่อนที่จะยิ้ม
วาง แอปเปิล ลงไปกับโต๊ะตัวเดิม
แล้วเก็บ กระดาษ แผ่นนั้น
แล้วก็จากไป
จบ
201
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
