หลินอวิ๋นดวงตาทอแสงแดงก่ำ ก็แค่นเสียงออกมาทันที “คราวนี้ เป็ตาของข้าบ้าง!” เมื่อิญญาภายในธงาเหนือหัวหลินอวิ๋น พุ่งออกมาอย่างมากมาย
ออกไล่กวดหลางซาง ราวกับยมทูตกระชากิญญา วูม!
ชนิดมันต้องสบถด่าขึ้นมา “มารดาแม่เองเถอะ เ้าเล็งแบบนี้ ไว้ั้แ่แรกแล้วซินะ!” หลางซางเร่งถอยหนี ตั้งหลัก เผยสายตาขุ่นเคืองหลินอวิ๋นไล่ต้อนมันไม่น้อย
เมื่อมองไปที่ธงาไม่ธรรมดา ปลิวโยกไหวอย่างสง่า องอาจ น่าคร้ามเกรง
ก็กลายเป็ฉากหลินอวิ๋น บนหัวมีธงาขับเคลื่อน ไล่เข่นฆ่ากวัดแกว่งดาบยาวโลหิต พุ่งเข้าสังหาร หลางซาง าเ็หนักให้ต้องถอยหนีแล้ว
“เ้าช่างโอหังนัก!”
หลินอวิ๋น ไม่แม้สนใจ คำราม “ตาย!” ส่งลิ่มเืแหลมคม เืตนเอง พุ่งออกจู่โจม ซ้ำๆ ฟิ้ว! ฟิ้ว!
ตู้ม! ตู้ม!
ร่างหลางซาง ปลิวกระเด็นกระดอน ประหนึ่งสายป่านว่าวที่ขาด อัก! “ช่างบัดซบนัก!” เนื้อตัว เต็มไปด้วยหลุมาแ สีเืน่าหวาดกลัว
ก่อนเขาจะรีบเอ่ยออกมาอย่างรีบร้อน ที่รับรู้ความตาย ขึ้นมาอย่างหนักหน่วงแล้ว “ถอนทัพ เร็ว!”
เมื่อร่างชายหนุ่มาเ็หนัก พุ่งเข้าไปภายในเกี้ยวนั่งวิจิตรงดงาม มีนกจูเสวี่ยน รากเกี้ยวเดินทาง รีบบินทะยานกางปีกใหญ่ ติดเปลวเพลิง…ของมันจากไปทันที
ฟิ้ว! วูม! เหตุการณ์นั้นผู้คนต่างก็ทำหน้าโง่งมกันไม่ถูกแล้ว
เ้าสำนักสยบหล้า ชายชราหน้าดำเป็ก้นตูดหม้อไหม้ ยังรีบพาลูกศิษย์คณาจารย์ ถอยออกจากสำนักเมฆาศูนย์ อย่างรีบร้อน ก่อนจะไม่มีโอกาสเ่าั้
เมื่อดาบโบราณกระบี่บินั์ปรากฏ วูม! นำพาผู้คนขาสั่นออกมา ด้วยความไม่อยากเชื่อ “ไปเร็ว!”
ส่วนคนสำนักเมฆาศูนย์ เบิกตาออกกว้าง อ้าปากค้าง ประหนึ่งเห็นฉากความฝันฉายสะท้อนเบื้องหน้า พวกเขาอยู่ก็มิปาน “ข้าไม่ได้ฝันไป ใช่หรือไม่?”
“อืมๆ” ที่เห็นหลินอวิ๋น กวัดแกว่งดาบยาวโลหิตในฝ่ามือ แต่งแต้มคลื่นดาบสีแดงไปทั่วน่านฟ้า พุ่งไล่ล่าหลางซาง ออกไปเป็ทางยาวอย่างน่าอดสู
ครืน! ครืน! เสียงคร่ำครวญสะท้อนก้องดังไม่ขาด
ให้หลางซางภายในเกี้ยวนั่งไปด้วยความเร็ว ต้องสบถด่า หลินอวิ๋นขึ้นมา รัวๆ แล้ว “บัดซบ! บัดซบ! ช่างบัดซบนัก! หลินอวิ๋น ข้าจะฆ่าเ้าให้ได้!”
ก่อนจะไล่ล่ากันจวนไปถึงเขตชายแดน กองกำลังพร้อมบุกโจมตีแคว้นต้าเหยียน จู่ๆ พุ่งสวนเข้าหาหลินอวิ๋น ไม่ดูสถานการณ์
เขาจะแค่นเสียงสั้นๆ “ตาย!” ครืน!
พริบตาเท่านั้นคลื่นดาบยาวโลหิต หลินอวิ๋นสะบัด ฉาบสีท้องฟ้าเป็สีเืกวาดผ่าน
ฉิ้ง!
ศีรษะคนร่วมพันพุ่งโจมตีเข้ามา พลันหัวหลุดกระเด็นพุ่งขึ้นสูง สู่ฟ้าทันใด เืสีแดงสดกระฉูดอาบย้อมท้องนภา ให้รอบด้าน เงียบสงัดลงราวป่าช้า
ก่อนหลินอวิ๋น จะตวัดเืออกจากใบดาบยาว ไม่ได้ตามไล่ล่าต่อ เมื่อะโออกไปหา หลางซาง บนเกี้ยวนั่งในตอนท้าย
“หากเ้ามาเหยียบย่ำ แคว้นต้าเหยียนเมื่อใด ศีรษะของเ้า จะเป็ของข้าทันที”
ความหวาดกลัวนี้ ตามติดไปถึงหลางซาง หนีหายเข้าไปภายในเขตปลอดภัยของตน
เขากระแทกฝ่ามืออย่างไม่สบอารมณ์ ปึง! “ดันมีผู้ฝืนชะตาฟ้า หายากยิ่ง อยู่ยังแคว้นต้าเหยียน แห่งนี้เสียได้ ชิ! แผนการของข้าพังหมดเลย”
แต่ก็ถือว่าเขาาเ็หนักไม่น้อย จริงๆ 2-3ปี อาการาเ็นี้ จะหายดีหรือไม่ ก็ยังไม่รู้
หลางซาง กลับไปอย่างไม่ใส่ใจกองกำลังมหาอำนาจ ประจำการอยู่แล้ว…เมื่อ้าปิดด่าน รักษาาแ อาการาเ็ตนเองให้เร็วที่สุด
พร้อมเสียงถอนกองกำลังดังขึ้นทั่วชายแดน…
แคว้นต้าเหยียน รอดพ้นวิกฤตจากตัวหลินอวิ๋นเพียงคนเดียว หงเยว่ ตัวของนางเอง ยังแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง
ซึ่งไม่ต่างจากคนอื่นๆ กำลังโห่ร้องดีใจเป็บ้าเป็หลัง จวนแทบบ้าสิ้นสติแล้ว
เสี้ยวฉับพลัน…ร่างหลินอวิ๋น ปรากฏตัวใกล้เขตสำนักเมฆาศูนย์
เขาาเ็หนัก ส่งกลิ่นความตายออกมาชัดเจน จะกระอักเื สด มีอายเย็นออกมาคำรบใหญ่
อัก! “ให้มันได้แบบนี้ซิ!” พร้อมลอบโคจรปราณพลังขึ้น
“เ้าเป็อย่างไรบ้าง หลินอวิ๋น?” น้ำเสียงเป็ห่วง หงเยว่พลันดังขึ้น ขณะรีบเข้าไปพยุงอีกฝ่าย
สีหน้าซีดขาวของเขาไม่ค่อยสู้ดีนัก ถึงจะรู้ไม่ใช่ หลินอวิ๋นที่นางรู้จักก็ตาม
หลินอวิ๋น กล่าวแค่ประโยคสั้นๆ ที่ผายมือขึ้น “ไม่เป็อะไร” ขณะลอบกล่าวพึมพำ ‘ข้าได้ทำตามความปรารถนา ของเ้าสำเร็จแล้ว หลินอวิ๋นอีกคน’
เมื่อมองแววตาหงเยว่ จากความทรงจำอีกฝ่าย ไหลบ่าเข้ามา่สมัยวัยเยาว์ของพวกเขาวิ่งเล่น อ่านหนังสือ ทำอาหารกินด้วยกัน
หลินอวิ๋นพยายามกลับมายืนหยัดด้วยตนเอง เมื่อส่งคืนธงา สำนักเมฆาศูนย์ วูม!
“ของสิ่งนี้ ต้องปกป้องสำนักของท่านได้อย่างแน่นอน” ซึ่งธงาเต็มเปี่ยมไปด้วยเจตจำนงิญญาบวงสรวง ศิษย์สำนักเมฆาศูนย์ที่ตายตก หากเอาไปใช้ด้านนอก แทบไม่เกิดประโยชน์ใด
หลินอวิ๋น จึงไม่คิด่ชิงมันไป…แต่ก็ได้มันช่วยชีวิตไว้เช่นกัน
เ้าสำนักชรา เถียนซู่ พยักหน้าหาหลินอวิ๋น “ขอบคุณสหาย” ประหนึ่งไม่เคยรู้จักเ้าหนูตรงหน้ามาก่อน ที่ส่งธงา กลับคืนปกป้องสำนัก
ฟิ้ว! ครืน!
ก่อนหลินอวิ๋น กล่าวพูดประโยคหนึ่ง หา หงเยว่ เตรียมส่งคืนของบางอย่างให้นางเช่นกัน “พี่สาว เราต่างก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก ข้าเองก็จะเป็อิสระ ตามหาเป้าหมาย การถือกำเนิด เกิดมาของข้า”
เมื่อทราบเบาะแสสำคัญ ตัวเขาเป็ผู้ฝืนชะตาฟ้า หมายความว่าอย่างไร ยังคงให้เขาออกไปหาคำตอบนั้น
หญิงสาวพร้อมคนอื่นๆ จะกล่าวขึ้นมา “เ้าจะไปไหนหลินอวิ๋น” ซึ่งเห็นได้ชัดว่า พวกศิษย์ยังไม่พร้อมจากลากัน
แต่ก็ไม่ทันขาดคำ ครืน! มิติด้านหลังจากพลังอาคมของ หลางซาง ยังคงเหลือพลังทำลายมากโขทิ้งไว้ จะกระตุ้นขึ้นมา จากพลังเศษเสี้ยวมิติ ในาแของหลินอวิ๋น
พลันเปิดช่องว่าง รอยแตกร้าวมิติขึ้นมาทันที แกรก!
หลินอวิ๋น ผลัก ร่างหงเยว่ออกไปทันที วูม! ที่พยายามจะยื่นอะไรบางอย่างออกไปหาหญิงสาว
ก็เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว
วู้ม! ที่ร่างหลินอวิ๋น ถูกดูดหายเข้าไปภายในมิติ รอยแยกบดขยี้ “เฮ้อ! สุดท้ายข้า ก็ไม่ได้มอบสัญญาหมั้นหมาย คืนให้พี่สาว” ที่แรงดึงดูดบดขยี้ร่าง ให้ดวงตาเขาค่อยๆ ปิดสนิทลง ช้าๆ
หงเยว่ นางปั้นหน้าเ็ามาตลอดอดไม่ได้ จะร้องไห้คร่ำครวญเสียใจออกมา ที่มิติดูดร่างหลินอวิ๋น หายไปต่อหน้าต่อตานาง
“เ้าต้องไม่เป็อะไรหลินอวิ๋น” ที่พุ่งออกตามหาร่องรอย อากาศแตกร้าว…ออกไป
เ้าสำนักชราเถียนซู่ เพิ่งจะผ่านพ้นวิกฤต ชายชรารีบเอ่ยสั่ง “ส่งศิษย์ออกค้นหาหลินอวิ๋น” เป็ความลับทันที
หากข่าวคราวหลินอวิ๋น หายตัวแพร่งพราย ออกไปถึงคนสำนักสยบหล้าด้านนอกแคว้น…แคว้นต้าเหยียนคงไม่สงบสุข ตกอยู่ในสถานการณ์ ยากลำบากอีกครั้ง พวกเขาจึงต้องระมัดระวัง ข้อนี้เป็ที่สุด
…แต่หลังจากเหตุการณ์ต่อสู้ผ่านไป3วัน รอยแตกมิติ สมานเข้าหากัน หายไปหมดแล้ว
คนสำนักเมฆาศูนย์ ส่งศิษย์ออกไปค้นหา เบาะแสของหลินอวิ๋น ได้แต่ถอนลมหายใจออกมายาวกันแล้ว ที่ไร้ซึ่งเบาะแสของหลินอวิ๋นอีกต่อไป ราวกับเขาไม่มีตัวตน อยู่บนโลกหล้าแห่งนี้
16K
