เสียงเปียโนอ้อยอิ่งเป็ทำนองคุ้นหู แล้ว . ฉัน . จะ . กลับ . มา .
ดนตรีดังอยู่ภายในห้องของอพาร์ตเมนต์เ้าของห้องนั่งชันเข่าทำงานหน้าคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊กที่ตั้งบนโต๊ะเตี้ยแบบญี่ปุ่นกลางพื้นห้องหล่อนเป่าลมออกปากฟู่พัดปอยผมระหน้าผากพะเยิบ นี่เป็เพลงประกอบละครที่ออกอากาศซ้ำใน่บ่ายหล่อนจรดนิ้วพิมพ์คำ
ความรัก ความหลัง ความทรงจำของเขาและเธอ
เติบโตสวยงาม และถูกสานให้ผูกพันยาวนาน...โดยไม่รู้ตัว
ทว่าวันหนึ่ง โชคชะตาและเจตนาที่ไม่อาจหยั่งรู้
นำไปสู่ความลับแห่งการพลัดพราก คลาด และจางจาก
ทิ้งไว้แต่...ความหลังครั้งหนึ่ง ความคิดถึง คำถาม กับการรอคอย
เส้นทางของทั้งสองจะกลับมาอีกครั้ง ด้วย...
ด้วย...อะไรหว่าหล่อนมุ่งมั่นจะเค้นแกนเื่แต่ยังได้ไม่เหมาะใจ หงุดหงิดเลยลุกไปมุมครัวเล็ก ๆตักข้าวตักกับข้าวซึ่งมีอย่างเดียวใส่จาน เสียงละครดังจากโทรทัศน์ที่เปิดแช่ไว้ หล่อนขยับปากตามเสียงนางเอกตรงราวกับเป็คนพูดเอง
“คุณจากไปแล้วกลับมาทำไม”
“ผมกลับมาตามหาความรักของเราคืน”
หล่อนพากย์เสียงพระเอกได้ตรงเผงเช่นกันจากนั้นถือจานมานั่งขัดสมาธิหน้าโต๊ะญี่ปุ่นตักข้าวใส่ปากไปจิ้มแป้นพิมพ์ไปอย่างฝืด ๆ
สักวันคุณจะเสียใจที่ทิ้งฉันไป
“ไม่!” คนเขียนสะบัดหัว “ไม่นางเอกพอ นางเอกต้องหยิ่งในศักดิ์ศรี พระเอกจะไปต้องไม่ปริปากกล้ำกลืนความชอกช้ำปล่อยเขาไป แม้ต้องแอบสะอื้นไห้ลำพัง” หล่อนกดลบข้อความผลักเมาส์ไปอย่างหัวเสีย
โทรศัพท์ที่ข้างมือดังหล่อนกดรับและตอบเสียงที่ถามมาตามสาย
“อยู่กรุงเทพฯนี่แหละ พี่กบล่ะ”
“บริษัทประชุมก่อนออกกองต่างจังหวัด” เสียงชายวัยสี่สิบกว่าตอบ
“เื่ใหม่เป็ยังไงบ้าง”หล่อนถาม
“จานด่วนตามใบสั่งว่ะเื่หน้าอยากทำตามใจสั่ง เนี่ย ฉันถ่ายงานนี้จบแกก็เอาบทมาดูกันได้แล้ว”
“เอาน่า...พี่กบอย่าเพิ่งเร่งเลย”
“ฉันรอมาเป็ชาติมัวทำอะไรอยู่ ละครเื่ก่อนของแกมารีรันแล้ว ฉันยังไม่เห็นบทเื่ใหม่สักกะตัว”
“ก็ทำอยู่แต่มันแห้งแล้ง...ไม่ค่อยไหล”
“เออมานะบากบั่นเข้า อย่ามัวรอให้บทไหลนอง แกจะนอนกินบุญเก่าถึงไหนบุญหมดเดี๋ยวได้อดตายหรอก”
วางสายแล้วร่างขาวจัดยังเดินงุ่นง่านในห้องกระดาษกับปากกาวางเรี่ยรายตามโต๊ะตามมุมต่าง ๆ เวลาบทพูด พล็อต หรือฉากแวบเข้าหัวก็คว้ามาจดขยุกขยิกแล้วโยนลงกล่องงานได้เลย
แต่ตอนนี้ได้แค่ชำเลืองจานข้าวจริงด้วย...เราจะกินแกลบอยู่แล้ว หล่อนหยิบบทละครที่ปริ้นต์มาอ่านแล้วขยำทิ้งตะกร้ามองออกไปจากระเบียงแคบ ๆ สายตาก็ชนแนวตึกฟากตรงข้ามเลยกลับมาคลิกจอคอมพิวเตอร์เป็หน้าที่เก็บภาพถ่ายไว้ลองนั่งดูรูปเล่นเผื่อจะผ่อนคลาย กรอบรูปขนาดจ้อยเรียงแถวขึ้นเต็มหน้าจอหล่อนคลิกที่กรอบหนึ่ง มันขยายใหญ่เป็ภาพเดี่ยว ภาพนี้ถ่ายตอนคนในรูปกำลังอยู่กับฝูงวัวครั้นได้ยินเสียงะโเรียก เ้าตัวเหลียวมาเจอกล้องที่เล็งรออยู่ แชะ !
หล่อนเป็ตากล้องถ่ายรูปหญิงสาวกับฝูงวัวในทุ่งเองพิศใบหน้านั้นครู่หนึ่งก็ฉวยโทรศัพท์มาต่อหมายเลข
“ขอไปเช็กอินเขียนบทที่บ้านไร่แกหน่อยตอนนี้ตันสนิทเลยว่ะ เ้าจ้า”
6K
