จิรายังโวยวายไม่เลิกจนเ้าหน้าที่ดูแลพิพิธภัณฑ์เข้ามาและไล่ดูกล้องวงจรปิดให้
ภาพที่ปรากฏคือจิราเข้ามาในนี้คนเดียวและทำท่าเหมือนพูดกับใครเป็ตุเป็ตะจากนั้นเธอก็ล้มตัวลงนอนและตื่นมาอีกทีก็เป็อย่างที่เธอเห็น หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็แทบช็อกมันมีเื่แบบนี้อยู่ด้วยจริงๆเหรอใจโลกใบนี้
"เื่จริงนะคะเมื่อวานฉันขึ้นเขามากับเพื่อนเพื่อดูดวงกับแม่หมอดัง แต่เราลงเขาไม่ทันมันมืดก่อน คนดูแลเลยให้ฉันกับเพื่อนนอนที่นี่แทน "
จิราเล่าทุกอย่างให้เพื่อนๆคนไทยและเ้าหน้าที่ฟังแต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครเชื่อเพราะที่นี่เป็พิพิธภัณฑ์เก่าแก่ของมณฑลยูนนานจะขึ้นมาดูไม่จำเป็ต้องเดินขึ้นเขาแค่ขับรถขึ้นมาก็ถึงแล้ว เดินก็ได้แต่ไม่มีใครเขาทำกันมันเหนื่อย
สิ่งที่น่าใกว่านั้นก็คือมีรถยนต์ที่จิราเช่ามาเมื่อวานจอดอยู่ตีนเขาจริงๆด้วย แปลกที่ของใช้ส่วนตัวของมะลิกลับไม่มีมันหายไปเหมือนเธอไม่ได้มาด้วย
เพราะคำบอกเล่าของจิราทำให้เ้าหน้าที่พากันระดมคนออกตามหามะลิกันอยู่หลายวันเพราะเป็นักท่องเที่ยวจากประเทศอื่นหากมีข่าวออกไปจะไม่เป็ผลดีแน่และกลัวว่าจะเป็ฆาตกรรมอำพราง
"มะลิแกอยู่ไหนนะ ออกมาเถอะมาบอกทุกคนว่าแกมากับฉันจริงๆ "
จิราร้องไห้ไม่เป็อันทำอะไรจนสามีเธอที่ทราบเื่ก็รีบบินมาดูภรรยาทันทีด้วยความเป็ห่วง มะลิเป็เด็กกำพร้าโตมาคนเดียวและสร้างเนื้อสร้างตัวคนเดียวเลยทำให้ไม่มีญาติมาคอยดูจะมีก็แต่เพื่อนรักอย่างจิรานี่แหละที่รักกันดีอยู่
"ใจเย็นๆนะครับที่รัก เดี๋ยวก็หาคุณมะลิเจอนะ"
"ฮือๆ ฉันกลัว ฉันกลัวมะลิจะไม่กลับมา"
จิราร้องไห้กอดผู้เป็สามีแน่นทุกอย่างเป็ความผิดของเธอที่พาเพื่อนมาเจออะไรแบบนี้ วันนี้ก็เป็วันค้นหาวันสุดท้ายแล้วด้วยหากไม่เจอก็ต้องตัดใจเพราะไม่มีเบาะแสอะไรเลย
อยู่ๆ จิราก็มองฝาผู้คนในทีมค้นหาไปเห็นแม่หมอคนนั้นยื่นมองเธอแถมยังยิ้มออกมาเล็กน้อย
"เดี๋ยวจิคุณจะไปไหน" ชัยวัฒน์เรียกตัวภรรยาเอาไว้เมื่ออยู่ดีๆ หญิงสาวก็รีบวิ่งออกไปอีกทางทันที
"เดี๋ยวฉันมาค่ะ คุณอยู่นี่นะคะ"
จิราหันมาคุยกับสามีพอหันไปอีกทีก็เห็นว่าแม่หมอคนนั้นกำลังจะเดินออกไปแล้วเธอจึงรีบวิ่งตามไปกลัวว่าแม่หมอคนนั้นจะหายไปอีก
"หยุดเดี๋ยวนี้นะคุณ! อย่าเพิ่งไปคุณเอาเพื่อนฉันไปไว้ที่ไหน คุณ! แค่กๆ "
จิราวิ่งตามออกมาข้างนอกห่างไกลผู้คนทั้งๆ ที่เธอวิ่งแต่ผู้หญิงคนนั้นแค่เดินทำไมเธอถึงตามไม่ทันนะ
"หยุด! หยุดก่อนได้โปรด"
จิราเปลี่ยนมาเป็ร้องขออ้อนวอนด้วยความหมดแรงจะวิ่งตามแล้ว เธอเหนื่อยเธอหายใจไม่ทันแล้วตอนนี้
แต่แล้วอยู่ๆ หญิงสาวคนนั้นก็หยุดเดินแล้วหันกลับมามองที่จิรานิ่งรอค่อยให้หญิงสาวเดินเข้าไปหา
"คุณ! คุณรู้ไหมมะลิอยู่ไหน เราเจอกันจริงๆใช่ไหม แค่กๆ คุณช่วยไปบอกทุกคนนะคะว่าฉันไม่ได้บ้าเราเจอกันจริงๆ"
จิราพูดพร้อมกับเหนื่อยหอบไปด้วยผู้หญิงคนนี้ต้องรู้แน่ๆว่ามะลิอยู่ไหนต้องให้เธอไปบอกคนอื่นว่าที่เธอพูดเป็ความจริง
"เ้ากลับไปเถอะ ฟางเหนียงเพื่อนของเ้า นางอยู่ในที่ของนางแล้ว นางจะไม่กลับมาที่นี่อีกและนางจะไม่มีตัวตนที่ที่อีกเช่นกัน"
"หมายความว่ายังไง"
"อย่างที่ข้าบอกเ้าไปแล้ว เ้าเป็คนจิตใจดี ข้าจะให้พรเ้าในสิ่งที่เ้าปรารถนานั่นคือบุตรที่เ้า้ามาเนิ่นนาน จงกลับไปและอย่าตามหานางอีก ทำเหมือนนางได้ตายจากโลกของเ้าไปแล้วมันจะทำให้เ้ามีความสุขขึ้น นางสบายดีในที่ของนางถึงเวลานางก็ต้องกลับสู่์ที่ที่นางจากมา"
สิ้นคำพูออยู่ดีๆ ผู้หญิงคนนั้นก็หายวับไปกับตาทำเอาจิราแทบเป็ลม เธอยังมึนงงกับคำพูดของผู้หญิงแปลกประหลาดคนนี้อยู่เลย ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อแล้วอีกอย่างเธอเป็หมันจะมีลูกได้ยังไง สามีเธอยังไม่รู้เื่นี้แล้วแม่หมอคนนี้รู้ได้ยังไง
จะให้เธอลืมเพื่อนที่เธอรักเหมือนคนในครอบครัวไปได้ยังไง จิราคิดพร้อมกับเดินเหม่อออกมาจากป่าที่เธอวิ่งเข้าไปเมื่อกี้จนสามีของเธอดีใจมากรีบวิ่งเข้ามากอด ปรากฏว่าเธอหายเข้าป่าไปหนึ่งวันเต็มๆ
สามีเธอบอกว่าเขาวิ่งตามหลังเธอมาแต่อยู่ดีๆ แค่เขาสะดุดล้มเงยหน้าขึ้นมาอีกทีเธอก็หายไปแล้ว เ้าหน้าที่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอดีที่เธอหาทางออกมาเองได้
เื่ที่ได้ฟังทำเอาจิราประหลาดใจรอบที่ร้อยได้เพราะเธอรู้สึกว่าเธอหายไปแค่แป๊บเดียวเอง
หลังจากที่เจอเธอทางสถานทูตก็โทรศัพท์มาบอกสามีเธอว่ากล้องวงจรปิดที่สนามบินขามาคือเธอมาที่นี่คนเดียวแปลกที่ซื้อที่นั่งสองที่ เพื่อนของชัยวัฒน์ที่ทำงานสถานทูตยืนยันว่าเป็เื่จริง
'นางจะหายไปจากโลกของเ้าเหมือนไม่เคยมีตัวคน'
เสียงแม่หมอคนนั้นดังกล้องอยู่ในหูของจิราน้ำตาไหลนองบินกลับประเทศไทยด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำ ดีที่มีสามีคอยจัดการเื่ให้ทุกอย่างไม่งั้นเธอคงไม่มีแรงทำอะไร
หลังกลับมาถึงประเทศไทยจิราก็ตรงไปที่คอนโดของมะลิทันที โดยที่ผู้เป็สามีเองก็ทำหน้าที่พาเธอไปทุกที่เพื่อให้เธอสบายใจ
"ขอโทษนะคะที่คุณขอกุญแจสำรองห้องของเพื่อนที่ชื่อคุณมะลิ ทางเราไม่มีลูกบ้านชื่อนี้เลยนะคะ ห้องที่คุณว่าก็เป็ผู้ชายอยู่คนเดียวนะคะเป็หมอนานๆ ทีจะกลับมาบ้านสักครั้ง"
"คุณดูใหม่สิคะเพื่อนฉันเคยอยู่ที่นี่จริงๆนะคะ"
"คุณคะที่นี่เป็คอนโดนะคะส่วนมากที่อยู่แทบไม่มีคนเช่ามีแต่เ้าของห้องดิฉันทำงานที่นี่มาจะสามปีแล้วค่ะไม่มีชื่อนี้จริงๆ คุณมาผิดคอนโดรึเปล่าคะ"
"เธอพูดแบบนี้ได้ยังไงก็...."
"จิไม่เอาครับเรากลับกันเถอะ ขอโทษด้วยนะครับ"
สิ่งที่จิราได้ยินมันเกินจะรับได้จะไม่ให้เธอเก็บของๆเพื่อนไว้ดูต่างหน้าสักชิ้นเลยเหรอ ทำไมถึงหายไปจากเธอแบบไม่เหลือร่องรอยเลยนะมะลิ
"คุณคะ คุณเคยเจอมะลิหรือรู้จักมะลิใช่ไหมคะ"
อยู่ๆจิราก็มีความคิดว่าถ้าทุกอย่างของมะลิหายไปแสดงว่าเธอต้องไม่มีตัวตนในความทรงจำคนอื่นด้วยสิ หรือมีแต่เธอที่จำได้คนเดียว
"เอาตรงๆนะที่รัก ผมรู้แต่ว่าคุณมีเพื่อนชื่อนี้แต่ไม่เคยเห็นหน้าเลย"
"จะเป็ไปได้ยังไงคะ ในเมื่อเรายังเคยกินเหล้าสังสรรค์กันออกบ่อย คุณก็รู้จักและสนิทกับมะลิเท่าๆกับฉัน เป็ไปได้ยังไง"
"ที่รักผมพูดจริงๆ ผมนึกหน้าเธอไม่ออกเลย" ชัยวัฒน์ยังยืนยันคำเดิม
จิราไม่คิดเลยว่าการมาดูดวงที่ต่างประเทศของเธอในครั้งนี้จะทำให้ชีวิตของเธอพลิกผันไปมากขนาดนี้ เธอเสียทั้งเพื่อนรักทั้งคนที่เป็เหมือนญาติที่รู้จักกันมาั้แ่เด็กไปโดยไม่มีวันหวนคืน
67K
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
